Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Κώστας Νικολάου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 5987/2013, 3/3/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:B30 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Κ. Λοΐζου Ε.Δ Αρ. Υπόθεσης: 5987/2013 Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας Κατηγορούσα Αρχή ν.
- Κώστας Νικολάου
- Μαργαρίτα Νικολάου
- Δάφνη Πηχίδου Κατηγορούμενος Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Α. Αντωνίου Για τους Κατηγορούμενους 1 και 2: κα. Αφροδίτη Γρηγορίου, για Μαππουρίδης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Κατηγορούμενοι παρόντες Ημερομηνία: 3/3/2016 ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΟΙΝΗΣ Ο κατηγορούμενος 1, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, βρέθηκε ένοχος σε 4 συνολικά κατηγορίες, στις 27/1/
- Για πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης στη Χριστίνα Χαραλάμπους από τη Λάρνακα, κατά παράβαση του άρθρου 231 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (1η κατηγορία). Για επίθεση και πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης στην Έλενα Ματώλη, κατά παράβαση των άρθρων 20 και 243 του Κεφ. 154 (2η κατηγορία). Για ανησυχία, χωρίς εύλογη αιτία, κατά παράβαση των άρθρων 20 και 95 του Κεφ. 154 ( 3η κατηγορία). Και για δημόσια εξύβριση της Έλενας Ματώλη, με τη φράση «Έλα έξω ρα πουτάνα αγάμητη», κατά παράβαση του άρθρου 99 του Ποινικού Κώδικα (4η κατηγορία). Η Κατηγορούμενη 2, κατόπιν της ίδιας ακροαματικής διαδικασίας, η οποία είναι σύζυγος του Κατηγορούμενου 1 και είναι έγχρωμη, κατάγεται από τη Γκάνα της Δυτικής Αφρικής, βρέθηκε ένοχη σε 4 συνολικά κατηγορίες. Για επίθεση και πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης στην Έλενα Ματώλη, κατά παράβαση των άρθρων 20 και 243 του Κεφ. 154 (2η κατηγορία). Για ανησυχία χωρίς εύλογη αιτία κατά παράβαση των άρθρων 20 και 95 του Κεφ. 154 ( 3η κατηγορία). Για δημόσια εξύβριση της Σοφίας Σαρρή με τη φράση «Bastard» (6η κατηγορία) και της Μαρίας Παπασταύρου, με την ίδια φράση(7η κατηγορία), αμφότερες κατά παράβαση του άρθρου 99 του Ποινικού Κώδικα. Η Κατηγορούμενη 2 αμέσως πριν την έναρξη της ακρόασης της υπόθεσης, παραδέχτηκε την 5η κατηγορία, ότι δηλαδή με τη φράση «Bastard» εξύβρισε δημόσια την Έλενα Ματώλη. Η Κατηγορούμενη 3 παραδέχθηκε την 8η κατηγορία σε προγενέστερο, της έναρξης της ακρόασης, χρόνο και της επεβλήθη ποινή. ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ Σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου, ημερομηνίας 27/1/2016: Η Κατηγορούμενη 2, την 02/11/2012 και γύρω στις 7:15 το πρωί, βγήκε στη βεράντα του σπιτιού της και φώναζε και έβριζε την Έλενα Ματώλη και τις Μαρία Παπασταύρου και Σοφία Σαρρή, με τη λέξη Bastards «σχετικά με κάτι που είχε να κάνει με το Facebook». Όταν η Χαριτίνη Σαρρή βγήκε έξω από τη δική της οικία, μαζί με τον άντρα της, είδαν τον Κατηγορούμενο 1 να φωνάζει «Έλα έξω ρα πουτάνα αγάμητη». H Κατηγορούμενη 2 συνέχισε, στην παρουσία τους, να βρίζει με τη λέξη Bastard την Μαρία Παπασταύρου και Σοφία Σαρρή. Γύρω στις 0800 το πρωί έφθασε στο μέρος, η Χριστίνα Χαραλάμπους και ενώ η Χαριτίνη Σαρρή βρισκόταν έξω από το δικό της σπίτι, η Χριστίνα Χαραλάμπους τη ρώτησε τι έγινε το πρωί. Τότε ο Κατηγορούμενος 1, που μέχρι τότε ήταν στη βεράντα του σπιτιού του, ήρθε στο δρόμο, όπου βρίσκονταν οι 2 γυναίκες, είπε στην Χριστίνα Χαραλάμπους «έλα να σου πω εγώ ινταμπου εγίνηκε» και έσπρωξε δυνατά με τα δύο του χέρια στο στομάχι την Χαραλάμπους. Ως αποτέλεσμα τούτου, αυτή έπεσε στο έδαφος και χτύπησε το κεφάλι της στην αριστερή πλευρά. Τότε η Έλενα Ματώλη, ήρθε και στάθηκε μπροστά από τη μάνα της και ο Κατηγορούμενος 1 αποτραβήχτηκε. Η Έλενα Ματώλη προσπάθησε με το κινητό της να πάρει την Αστυνομία, αλλά ο Κ την χτύπησε στα χέρια με αποτέλεσμα το κινητό της να πέσει κάτω. Τότε η Κατηγορούμενη 2 που μέχρι τότε βρισκόταν στη βεράντα του σπιτιού της, ήρθε κι εκείνη στο δρόμο και άρπαξε την Έλενα Ματώλη από τα χέρια. Της τα κρατούσε σφικτά σε σταυρό μπροστά στο στέρνο της. Σε κάποιο σημείο της συμπλοκής, και ο Κατηγορούμενος 1 βοήθησε την Κατηγορούμενη 2 να κρατήσει με τον ίδιο τρόπο την Έλενα Ματώλη και την έσπρωχναν. Οι Κατηγορούμενοι έβριζαν την Έλενα Ματώλη με τις λέξεις "bastard" και "bitch". Κατά τη διάρκεια της συμπλοκής οι Κατηγορούμενοι και η Έλενα Ματώλη φώναζαν μεταξύ τους. Όταν η Έλενα Ματώλη είπε ξανά ότι θα πάρει την αστυνομία, οι Κατηγορούμενοι την άφησαν. Η Χριστίνα Χαραλάμπους σηκώθηκε με τη βοήθεια της Χαριτίνης Σαρρή και τηλεφώνησε στην αστυνομία και στον Δημήτρη Ματώλη. Ήρθε πρώτα η Αστυνομία και μετά ο Δημήτρης Ματώλη. Διαπιστώθηκε την ίδια μέρα στις Α' Βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας, σε δύο διαδοχικές επισκέψεις της Χριστίνας Χαραλάμπους, ότι αυτή υπέστη κεφαλαιμάτωμα τριχωτού κεφαλής και αριστερού βρεγματικού. Παρουσίασε, επίσης, ψυχική αναστάτωση και επιγαστραλγία. Υπέστη, περαιτέρω, αιμάτωμα του αριστερού εξωτερικού αυτιού. Στις 9-11-2012 και εφόσον η μειωμένη ακοή της Χαραλάμπους και οι εμβοές συνεχίζονταν, διαπιστώθηκε κατόπιν ακουογραφήματος από τον ΜΚ10, Δρ. Κιουτενιάν, ότι η Χαραλάμπους είχε οξεία πτώση ακοής στο αριστερό αυτί, σχεδόν κώφωση. Διαπιστώθηκε την ίδια μέρα στις Α' Βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας, ότι η Έλενα Ματώλη υπέστη 2 μικρές εκδορές στην εσωτερική επιφάνεια του δεξιού καρπού. Το περιστατικό εκτυλίχθηκε στην οδό Μαραθόβουνου στην Αραδίππου, όπου ο δρόμος τελειώνει σε αδιέξοδο, γύρω από το οποίο ευρίσκονται και γειτνιάζουν τα σπίτια των Κατηγορούμενων, της Έλενας Ματώλη και Δημήτρη Ματώλη και της Χαριτίνης Σαρρή με τον άντρα της και τα παιδιά τους. Σύμφωνα με την Κατηγορούσα Αρχή και οι δύο Κατηγορούμενοι είναι χωρίς προηγούμενες καταδίκες. Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΠΡΟΣ ΜΕΤΡΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΠΟΙΝΗΣ ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΩΝ Ήταν η θέση της Υπεράσπισης ότι οι Κατηγορούμενοι είναι άτομα ήρεμα και χαμηλών τόνων. Αυτό που τους οδήγησε στη συμπεριφορά της συγκεκριμένης μέρας ήταν ότι υπόκεινταν σε ρατσιστική μεταχείριση από τους γείτονές τους, είχε θιγεί η αξιοπρέπειά τους και η αστυνομία, παρόλο που προέβησαν σε σχετικές καταγγελίες, αδυνατούσε να τους βοηθήσει ή να τους προστατέψει. Παρεκτράπηκαν και προκάλεσαν βία χωρίς προσχεδιασμό. Δόθηκε στο Δικαστήριο, κατά τον μετριασμό της ποινής των Κατηγορουμένων, Έκθεση της Αρχής κατά του Ρατσισμού και των Διακρίσεων ημερομηνίας 7/1/2016, σε σχέση με παράπονο του Κατηγορούμενου 1 ημερομηνίας 15/11/2012, λίγες μέρες μετά το επίδικο περιστατικό δηλαδή. Διαπιστώνεται, εντός αυτής και κατόπιν λήψης σχολίων και του Αρχηγού Αστυνομίας, ότι οι ισχυρισμοί των Κατηγορουμένων για ρατσιστική παρενόχληση τους από γείτονες, ουδέποτε αντιμετωπίστηκαν από την αστυνομία ή αξιολογήθηκαν ως τέτοιοι. Αναφέρθηκε ότι η Αστυνομία «παρότι είχαν τεθεί υπόψη της όλα τα στοιχεία που της το επέτρεπαν, δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στη διπλή αποστολή της, σε σχέση με τις ρατσιστικές συμπεριφορές: μέσα από την έγκαιρη ανίχνευση και την αποτελεσματική ανταπόκριση, αφενός, να προστατεύσει το πρόσωπο που δέχτηκε τις ρατσιστικές προσβολές και, αφετέρου, να αποτρέψει επέκταση, εξάπλωση και γενίκευση της βίας» (παράγραφος 23 Έκθεσης). Τέθηκε υπόψη μου και ταινία μικρού μήκους σε σχέση με τις ρατσιστικές συμπεριφορές που αντιμετωπίζουν οι Κατηγορούμενοι από τους γείτονές τους, το οποίο ετοιμάστηκε από μη κυβερνητικό οργανισμό ο οποίος υποστηρίζει την ισότητα, τη στήριξη και τον αντιρατσισμό. Δεν μπορώ να την λάβω καθόλου υπόψη, γιατί αναφέρονται σε αυτή γεγονότα που έρχονται σε αντίθεση με τα ευρήματα του Δικαστηρίου. Ο Κατηγορούμενος 1 είναι δημόσιος υπάλληλος και είναι δυνατό να υποστεί πειθαρχικές κυρώσεις σε περίπτωση επιβολής ποινής φυλάκισης. Η Κατηγορούμενη 2 εργάζεται μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες ως καμαριέρα σε ξενοδοχείο με μισθό €700 μηνιαίως. Ο Κατηγορούμενος 1 δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η ενέργεια του να σπρώξει τη Χριστίνα Χαραλάμπους στο στομάχι, θα επέφερε τα σοβαρά της τραύματα. Οι Κατηγορούμενοι μεταμελούνται. Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ Σύμφωνα με την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, ο Κατηγορούμενος 1 είναι 52 ετών και παντρεμένος με την Κατηγορούμενη
- Τα τελευταία 33 χρόνια εργάζεται στο Κυβερνητικό τυπογραφείο. Ο μισθός του ανέρχεται στα €2282,45 μηνιαίως. Η Κ2 είναι 38 ετών. Έχουν 3 ανήλικα παιδιά, 8, 6 και 4 ετών. Διαμένουν σε ιδιόκτητη οικία, αξίας περίπου €200,000 με όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό και επίπλωση. Έχουν χρέη, για τα οποία πληρώνουν δόσεις συνολικού ύψους περίπου €1800 μηνιαίως. Έχουν δύο αυτοκίνητα συνολικής αξίας περίπου €
- Έχουν οικονομικά προβλήματα και πολλές φορές βασίζονται στους γονείς και στα αδέλφια του Κατηγορουμένου 1, για να καλυφθούν οι οικονομικές ανάγκες και ανάγκες σίτισης της οικογένειας. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Κατά πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κάθε δικάσαν Δικαστήριο κατά την επιμέτρηση ποινής, οφείλει να εξισορροπεί δίκαια τη διαφύλαξη της ευνομούμενης πολιτείας από τη μια και την ορθή μεταχείριση του κατηγορουμένου, με την εξατομίκευση της ποινής, από την άλλη, έτσι που να μην πληρώνει με τη τιμωρία του για τη γενική εγκληματικότητα που δυνατό να λειτουργεί σε μια κοινωνία, αλλά για τη συγκεκριμένη δική του πράξη, έχοντας υπόψη και τις ιδιαίτερες περιστάσεις που αφορούν στην προσωπικότητα του. (βλ. ενδεικτικά Φαναράς κ.ά. v. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ 50). Σε αδικήματα που παρουσιάζουν έξαρση, οι προσωπικές περιστάσεις και συνθήκες του Κατηγορουμένου λαμβάνονται υπόψη, είναι όμως ήσσονος σημασίας, αφού προέχει η αυστηρή τιμωρία για την προστασία της κοινωνίας (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Ανδρέα Σωτηρίου
(2003)2 ΑΑΔ 331 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Γιάπα
(2006)2 ΑΑΔ 432). Σημειώνω, συναφώς, ότι το στοιχείο της αποτροπής μπορεί να διαδραματίσει ρόλο τόσο στην επιλογή της μορφής της ποινής όσο και στον καθορισμό του ύψους της (Κόκκινος v. Αστυνομίας
(1995)3 Α.Α.Δ. 135, με αναφορά στην Τροκκούδης v. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ.306). Η βία στρέφεται εναντίον της προσωπικότητας και καταρρακώνει την αξιοπρέπεια του ατόμου, πλήττοντας, ταυτόχρονα, το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας (βλ. Γεν. Εισαγγελέας ν. Γεωργίου
(2002)2 Α.Α.Δ. 464). Η ωμή χρήση βίας, όπως αναφέρεται στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Τόκκαλλου
(2001)2 Α.Α.Δ. 95:- (σελ. 99) «... είτε ως μέσο επικράτησης, είτε ως μέσο εκδίκησης, είτε ως μέσο τιμωρίας, δεν έχει θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Η εκδήλωσή της πρέπει να τιμωρείται με την αυστηρότητα που επιβάλλει η σοβαρότητα του εγκλήματος και η ανάγκη για τη γενική καταστολή τέτοιας συμπεριφοράς.» Στην Mehmet Urgur ν. Αστυνομίας
(2012)2 Α.Α.Δ 189, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα, στη σελ. 193: «Τα φαινόμενα βίας που συχνά παρατηρούνται τον τελευταίο καιρό σε διάφορες εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής, μας προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία. Η βία στα γήπεδα, στους δρόμους, στην οικογένεια ακόμη και στα σχολεία είναι πλέον θέματα της καθημερινότητας. Προτού αυτά τα φαινόμενα προσλάβουν μεγαλύτερες διαστάσεις και με ολέθριες συνέπειες, κάποιοι πρέπει να προβληματιστούν ώστε εγκαίρως και με τα κατάλληλα μέτρα να αντιμετωπιστεί όσο μπορεί πιο αποτελεσματικά η κατάσταση. Τα δικαστήρια από τη δική τους πλευρά, οφείλουν να μεριμνούν ώστε οι υποθέσεις αυτού του είδους να εκδικάζονται χωρίς καθυστέρηση και να επιβάλλονται στους δράστες αποτρεπτικές ποινές, στέλλοντας έτσι μήνυμα μηδενικής ανοχής.» Στη Σακαρίδης κ.ά. ν. Αστυνομίας
(2011)2 ΑΑΔ 272, ο παραπονούμενος χτυπήθηκε από τους Εφεσείοντες, μετά που οι τελευταίοι σχολίασαν την κοπέλα που ο παραπονούμενος συνόδευε. Αυτός άρχισε να τους φωνάζει και να τους βρίζει προτάσσοντας μάλιστα τα χέρια του. Η επιβληθείσα ποινή, κατόπιν παραδοχής των Εφεσειόντων, των 2μισυ ετών για πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης, μειώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο σε ποινή 1μισυ χρόνων, παρά τη σοβαρότητα των τραυμάτων του παραπονούμενου, διότι αποφασίστηκε ότι βάσει των περιστατικών της υπόθεσης, υπήρξε σχετική πρόκληση, οι εφεσείοντες ήταν νεαρά πρόσωπα 23 ετών, όταν διαπράχθηκαν τα αδικήματα και χωρίς προηγούμενες καταδίκες. Στην υπόθεση Αχτάρ ν. Αστυνομίας
(2010)2 ΑΑΔ 397, οι ποινές φυλάκισης που επεβλήθηκαν στους Εφεσείοντες για την τέλεση πράξεων που σκοπεύουν στην πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης και την κατηγορία της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης, μειώθηκαν σε ποινές φυλάκισης 18 μηνών και 1 χρόνου, 2 ½ και 3 ετών και 2 ½ ετών αντίστοιχα, για έκαστο εκ των εφεσειόντων, κάτω από τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης και λαμβάνοντας υπόψη ειδικά τους εξής παράγοντες: Του λευκού ποινικού μητρώου, δύο εκ των τριών κατηγορουμένων, της απουσίας ουσιαστικού προσχεδιασμού ή προσυνεννόησης, της ψυχολογικής τους αναστάτωσης και της εκδίκασης της υπόθεσης από το Επαρχιακό Δικαστήριο αντί από το Κακουργιοδικείο. Αναφορικά με την Κατηγορία 2, αναφέρω ότι αδικήματα επιθέσεων διαπράττονται με ανησυχητική συχνότητα (βλ. υπ. Μιχαήλ ν. Αστυνομίας
(2002)2 Α.Α.Δ.97). Τα συγκεκριμένα αδικήματα παρουσιάζουν έξαρση, γεγονός για το οποίο λαμβάνω και δικαστική γνώση. Στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Αεροπόρος
(1997)2 Α.Α.Δ 17, η ποινή που επεβλήθη στον Κατηγορούμενο, κατόπιν παραδοχής σε προχωρημένο στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας, των 45 ημερών με αναστολή για την κατηγορία της επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης, κατά παράβαση του Άρθρου 243, εφεσιβλήθηκε από το Γενικό Εισαγγελέα ως έκδηλα ανεπαρκής. Το Εφετείο δέχθηκε το στοιχείο της πρόκλησης που το πρωτόδικο Δικαστήριο έλαβε υπόψη ως μετριαστικό στοιχείο, σύμφωνα με την θέση της Υπεράσπισης, διότι η κατηγορούσα αρχή δεν αμφισβήτησε την πρόκληση. Αν την αμφισβητούσε, θα έπρεπε να το πράξει ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου και να υποβάλει το θέμα σε δικαστική κρίση. Ο παράγοντας του χώρου όπου επισυνέβη η επίθεση, ήτοι ο κεντρικός αστυνομικός σταθμός Λεμεσού, λήφθηκε υπόψη επιβαρυντικά. Ελαφρυντικά, λήφθηκε υπόψη, μεταξύ άλλων, η μικρή έκταση του τραύματος του παραπονούμενου, ήτοι η πρόκληση καρούμπαλου. Το Εφετείο επικύρωσε την ποινή. Λέχθηκε, επίσης, ότι δεν είναι σε κάθε περίπτωση επίθεσης που αρμόζει η επιβολή αποτρεπτικής ποινής. Πάντοτε εξαρτάται από τις ιδιαίτερες περιστάσεις, την ένταση της επίθεσης και τις επιπτώσεις στο θύμα (βλ. επίσης Θεοχάρης Θεοχάρους ν. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 575). Προκύπτει, επομένως, σαφώς από τη διαφορετικότητα στις πιο πάνω επιβληθείσες ποινές ότι είναι για το κάθε δικάσαν Δικαστήριο η επιβολή πρέπουσας υπό τις περιστάσεις ποινής. Το μέτρο είναι μόνο η ανώτατη νομοθετικά προβλεπόμενη ποινή. Και οδηγός, αφ΄ενός η εξατομίκευση της ποινής και αφ΄ετέρου η εξυπηρέτηση των σκοπών της ποινολογίας. Πέραν του τιμωρητικού, για τους σκοπούς που πρέπει να εξυπηρετεί οποιαδήποτε ποινή και δη ποινή φυλάκισης, βλέπετε την Παρατήρηση στην υπόθεση Panayiotis Efstathiou Mirachis v. The Police
(1965)2 C.L.R. 28: «Observation: When all other alternatives are considered unsuitable to meet the particular case in hand, the Court may well have to resort to imprisonment. But in such a case, the sentence has to be justified upon one of the purposes to be served by such a sentence. Rehabilitation, mainly in the interest of the offender ; deterrence, mainly in the public interest and protection; retribution in the proper enforcement of the law; all these matters have to be considered and weighed together with the consequences and probable effect of imprisonment on the particular offender.» Λαμβάνω υπόψη μου, επιβαρυντικά για τους Κατηγορούμενους, τη σοβαρότητα των αδικημάτων, για τα οποία κρίθηκαν ένοχοι ως προκύπτει από τις προβλεπόμενες στον Ποινικό Κώδικα ποινές. Λαμβάνω υπόψη μου και την ευρηματική κατάληξη του Δικαστηρίου τούτου, τόσο ως προς το πώς εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα όσο και ως προς τα τραύματα που υπέστησαν Χαραλάμπους και Ματώλη. Ο Κατηγορούμενος 1, επιτέθηκε απρόκλητα και αναίτια στη Χριστίνα Χαραλάμπους και της προκάλεσε, μεταξύ άλλων, σοβαρή βλάβη στο αριστερό αυτί, σχεδόν κώφωση. Όποιες κι ήταν οι προηγούμενες διαφορές των Κατηγορούμενων με τους παραπονούμενους, η Χαραλάμπους δεν είχε καμία σχέση με αυτές. Βρέθηκε, θα έλεγε κανείς, στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι η Χαραλάμπους ήταν το θύμα ωμής βίας εκ του Κατηγορούμενου, με σκοπό του τελευταίου να επικρατήσει επ΄αυτής αλλά και να υπογραμμίσει τον συμβολισμό που τέτοια επικράτηση θα ενείχε σε σχέση με την κόρη της, Έλενα Ματώλη. Η Χαραλάμπους θα συνεχίσει να ζει με τις συνέπειες της βίας που άσκησε ο Κατηγορούμενος 1 πάνω της και επομένως τη θύμηση του επεισοδίου. Αυτά είναι βεβαίως επιβαρυντικοί παράγοντες, σε σχέση με την ποινή στην Κατηγορία 1 και προοιωνίζουν μόνο μια διαθέσιμη μορφή τιμωρίας, αυτή της φυλάκισης. Ελαφρυντικά για τους Κατηγορούμενους θα λάβω υπόψη μου το λευκό τους ποινικό μητρώο. Τις προσωπικές τους περιστάσεις ως περιγράφονται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, ειδικά το ότι έχουν τρία μικρά παιδιά και τη δεινή τους οικονομική κατάσταση. Υπέρ του Κατηγορούμενου 1 θα λάβω υπόψη μου και τις πιθανές συνέπειες, στην εργασία του, ως δημόσιος υπάλληλος. Επίσης, το ότι φαίνεται να είναι το εισόδημα του Κατηγορούμενου 1 από την εργασία του αυτή, που συντηρεί ολόκληρη την οικογένεια. Δέχομαι ότι οι Κατηγορούμενοι σε προγενέστερο του επίδικου περιστατικού χρόνο, ήταν δέκτες συμπεριφοράς και μεταχείρισης που οι ίδιοι εκλάμβαναν ως ρατσιστική, από γείτονές τους, συμπεριλαμβανομένων και των παραπονούμενων, πλην της Χριστίνας Χαραλάμπους. Δέχομαι, επίσης, τα όσα αναφέρει η Έκθεση της Αρχής κατά του Ρατσισμού και των Διακρίσεων σε σχέση με την αδυναμία της αστυνομίας να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά ή διερευνήσει πλήρως τις ισχυριζόμενες ρατσιστικές συμπεριφορές των γειτόνων των Κατηγορούμενων, μόλις οι τελευταίοι τις κατήγγειλαν. Γίνεται σχετική μνεία, επί του θέματος αυτού, στην απόφαση του Δικαστηρίου τούτου ημερομηνίας 27/1/2016: «Αξίζει να σημειωθεί, πάντως, ότι δεν συμφωνώ με την άποψη που εξέφρασε [ο ΜΚ7] ότι δεν χρειαζόταν να διερευνήσει τους ισχυρισμούς των Κ ότι έτυχαν υποτιμητικών και ρατσιστικών σχολίων στο Facebook διότι η αστυνομία, διερευνά όπως είπε τα αδικήματα και όχι τους λόγους που οδήγησαν σε αυτά. Εάν διερευνούσε και αυτή τη πτυχή, δυνατόν να μπορούσε να παρέχει στο Δικαστήριο μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα ως προς το πώς τα πράγματα κατέληξαν στο επίδικο επεισόδιο. Στη βάση της ανθρώπινης εμπειρίας, ένας θα μπορούσε ακόμα να πει, ότι εάν η αστυνομία ενέκυπτε με τη δέουσα προσοχή επί των παραπόνων των Κ, τα πράγματα ίσως και να μην οδηγούνταν τελικά εδώ και να μην έπαιρναν και παραπονούμενοι και κατηγορούμενοι τα πράγματα στα χέρια τους.» Προέκυψε, δηλαδή και ήταν εμφανές στο Δικαστήριο, μέσα από την ακροαματική διαδικασία και πριν ακόμα τεθεί ενώπιον του η Έκθεση της Αρχής κατά του Ρατσισμού και των Διακρίσεων, ότι φαίνεται να υπήρξε ολιγωρία εκ της Αστυνομίας να διερευνήσει τις καταγγελίες των Κατηγορουμένων πλήρως και ολοκληρωμένα. Κατά την κρίση μου, οι εκλαμβανόμενες από τους Κατηγορουμένους ως ρατσιστικές συμπεριφορές των γειτόνων τους και η αδυναμία της αστυνομίας να τις αντιμετωπίσει ως τέτοιες, μπορούν να λειτουργήσουν ελαφρυντικά υπέρ των Κατηγορούμενων. Όχι για να παρέχουν έρεισμα σε εύρημα πρόκλησης τους στη διάπραξη των αδικημάτων[1], αλλά δίνοντας μια εξήγηση για την έτσι κι αλλιώς απαράδεκτη συμπεριφορά τους. Ουδείς δικαιούται να παίρνει το νόμο στα χέρια του ή να ενεργεί έξω από αυτόν. Αυτό θα οδηγούσε σε αναρχία. Τέτοια συμπεριφορά σε κράτος δικαίου δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω, επιβάλλω στους Κατηγορούμενους τις εξής ποινές: Στην κατηγορία 1 και στον Κατηγορούμενο 1, ποινή φυλάκισης 5 μηνών. Στην κατηγορία 2, επιβάλλω και στους 2 Κατηγορούμενους ποινή φυλάκισης 2 μηνών. Στην κατηγορία 3 επιβάλλω και στους 2 κατηγορούμενους ποινή φυλάκισης 1 μηνός. Στις κατηγορίες 4, 5, 6 και 7 δεν επιβάλλω καμία ποινή στους Κατηγορούμενους, διότι ο θόρυβος και η ταραχή που προκάλεσαν σε δημόσιο χώρο και για τα οποία επεβλήθη ποινή στην κατηγορία 3, ήταν μέσω των ύβρεων που εκστόμισαν. Και οι δύο καταδίκες, επομένως, προκύπτουν από τα ίδια γεγονότα. Οι ποινές φυλάκισης θα συντρέχουν μεταξύ τους και για τους δύο κατηγορούμενους. ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΠΟΙΝΩΝ ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ Θα εξετάσω στο στάδιο αυτό, κατά πόσο συντρέχουν λόγοι για αναστολή της ποινής φυλάκισης. Η αναστολή ποινών φυλάκισης διέπεται από το άρθρο 3 του Νόμου 95/72. Το εδάφιο
(2)του εν λόγω άρθρου, ως τροποποιήθηκε, αναφέρει τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του Κατηγορουμένου». Η ποινή φυλάκισης με αναστολή δεν επιβάλλεται από Δικαστήριο ως μέτρο επιείκειας ή ως εναλλακτικό μέτρο τιμωρίας του παραβάτη και η επιλογή της ποινής φυλάκισης δεν πρέπει να συσχετίζεται με τη δυνατότητα αναστολής της. Τα δύο θέματα είναι χωριστά. Το Δικαστήριο αποφασίζει το ύψος της ποινής και μετά εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της. Όπως έχει σημειωθεί στη Δημητρίου v. Δημοκρατίας
(1976)2 J.S.C. 386, η οποία ακόμη και μετά την τροποποίηση του σχετικού Νόμου είναι καλή νομολογία (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Ρομίνας Τζιαουχάρη
(2005)2 ΑΑΔ 161) μεταξύ των παραγόντων που επιμετρούν ως προς το επιθυμητό ή όχι της αναστολής της ποινής φυλάκισης είναι και οι ακόλουθοι: (α) Η σοβαρότητα των περιστατικών και το κίνητρο για τη διάπραξη του εγκλήματος. (β) Το ποινικό μητρώο του Κατηγορουμένου ως δείκτης για την ανάγκη αποτροπής. (γ) Η διαγωγή του Κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος ιδιαίτερα η παρουσία ή απουσία στοιχείων μεταμέλειας. Δεν μου διαφεύγει βεβαίως ότι μετά την πιο πάνω τροποποίηση, η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου μπορεί να καθοδηγηθεί και από ευρύτερους παράγοντες, ώστε η επιβληθείσα ποινή να αρμόζει στον συγκεκριμένο παραβάτη, υπό τα δικά του συγκεκριμένα περιστατικά (βλ. μεταξύ άλλων, Αργυρίδης ν. Αστυνομίας Π.Ε. 64-69/2013, ημερ. 21/6/2013). Σε σχέση και με τους 2 κατηγορούμενους λαμβάνω υπόψη μου τα όσα ανέφερα πιο πάνω ως ελαφρυντικά, ως προσμετρούντα υπέρ της αναστολής. Και τα όσα ανέφερα πιο πάνω ως επιβαρυντικά, ως προσμετρούντα εναντίον της αναστολής. Σημειώνω ότι φαίνεται το κίνητρο για τη διάπραξη των αδικημάτων να ήταν η ισχυριζόμενη ρατσιστική συμπεριφορά και μεταχείριση που δέχονταν οι Κατηγορούμενοι, σε προγενέστερο του επίδικου συμβάντος χρόνο. Δεν αναφέρθηκαν, επίσης, οποιαδήποτε στοιχεία ως προς τη διαγωγή τους μετά τον επίδικο χρόνο, που να μπορούν να θεωρηθούν ως μεμπτά. Για την Κατηγορούμενη 2, λαμβάνοντας υπόψη και το γεγονός ότι είναι μητέρα 3 μικρών ανήλικων παιδιών, κρίνω ότι οι ποινές φυλάκισης μπορούν να ανασταλούν και τις αναστέλλω για περίοδο 3 ετών. Λόγω της αναστολής της ποινής φυλάκισης για την Κατηγορούμενη 2, εκδίδεται διάταγμα επιτήρησης της από κηδεμονικό λειτουργό του Γραφείου Ευημερίας Λάρνακας, βάσει του άρθρου 5 του Υφ' Όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμος του 1972 Ν. 95/1972. Η Κατηγορούμενη 2 θα διαμένει στη διεύθυνση και με τηλέφωνο ως φαίνονται στο Κατηγορητήριο και αν αυτά αλλάξουν οφείλει να ενημερώσει αμέσως τον κηδεμονικό λειτουργό. Η Κατηγορούμενη θα συμμορφώνεται με τις οδηγίες του κηδεμονικού λειτουργού και στην περίπτωση που αυτή, παραλείψει να συμμορφωθεί στο παρόν διάταγμα επιτήρησης, υπόκειται σε πρόστιμο που δεν υπερβαίνει τις 250 λίρες. Σε σχέση με τον Κατηγορούμενο 1, και ειδικά σε σχέση με την Κατηγορία 1, λαμβάνω υπόψη μου ότι η Χριστίνα Χαραλάμπους δεν ήταν ανάμεσα στα άτομα από τα οποία οι Κατηγορούμενοι δέχονταν ισχυριζόμενη ρατσιστική συμπεριφορά και μεταχείριση. Επίσης, τη σοβαρότητα της βλάβης που ο Κατηγορούμενος 1 προκάλεσε στη Χριστίνα Χαραλάμπους, έστω και χωρίς να το προσχεδιάσει. Κρίνω ότι στην περίπτωση που η ποινή φυλάκισης για αυτόν ανασταλεί, δυνητικά να μπορέσουν να εξυπηρετηθούν οι σκοποί της αναμόρφωσης και της αποτροπής από μόνη την επιβολή ποινής φυλάκισης, αλλά θα απουσιάζουν, από την ποινή, τα στοιχεία της τιμωρίας και της ανταπόδοσης στην κοινωνία για την εγκληματική συμπεριφορά που επέδειξε. Οι ποινές φυλάκισης για τον Κατηγορούμενο 1 θα εκτιθούν άμεσα. Οποιοδήποτε προηγούμενοι όροι επιβλήθηκαν στους Κατηγορούμενους, ακυρώνονται. Το ποσό των €1000 που κατατέθηκε σε μετρητά από τον Κατηγορούμενο 1 ώστε να εξασφαλιστεί η παρουσία του, σε μεταγενέστερες της έκδοσης απόφασης επί της καταδίκης δικασίμους, να του επιστραφεί. Να επιστραφούν επίσης στους Κατηγορούμενους τα ταξιδιωτικά έγγραφα τους από τον Αστυνομικό Σταθμό Αραδίππου. €290 έξοδα της Αστυνομίας θα πληρωθούν από τους Κατηγορούμενους αμέσως εξ' ημισείας. Αντίγραφο της παρούσας απόφασης να σταλεί από τον Πρωτοκολλητή στο Γραφείο Ευημερίας Λάρνακας. ............. (Υπ.) Μ. Κ. Λοΐζου Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Σε σχέση με την πρόκληση προς διάπραξη ποινικών αδικημάτων, βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Αεροπόρος
(1997)2 Α.Α.Δ 17, Πισκόπου ν. Δημοκρατίας
(1999)2 ΑΑΔ 342, Γενικός Εισαγγελέας ν. Evans
(2005)2 Α.Α.Δ 63. Εν πάση περιπτώσει, όπου ο κατηγορούμενος είχε τον χρόνο να ανακτήσει την ψυχραιμία του, όπως εν προκειμένω εφόσον η ισχυριζόμενη ρατσιστική συμπεριφορά δεν έλαβε χώρα την ίδια μέρα, η συμπεριφορά του θύματος δεν συνιστά πρόκληση με την έννοια που προσδιορίζεται στον όρο από την νομολογία (Βλ. Γιώργος Στεφάνου Προδρόμου ν. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 169). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο