ΑΓΓΕΛΑ ΠΑΠΥΡΟΥ κ.α. ν. ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΛΑΡΚΟΥ, Αρ. υπόθεσης: 13676/2013, 29/3/2016

(3)έτη.» Από το λεκτικό του άρθρου 91 Α, διαφαίνεται ότι για τη διάπραξη του συγκεκριμένου αδικήματος, τα απαραίτητα συστατικά στοιχεία που πρέπει να αποδειχθούν είναι όπως πρόσωπο (α) προκαλέσει σε άλλο τρόμο ή ανησυχία (β) απειλώντας τον (γ) με βία ή άλλη παράνομη πράξη ή παράλειψη. Στρέφομαι ξανά στην μαρτυρία κατηγορίας για να διαπιστώσω ότι δεν υπάρχει καμία αναφορά σε οποιαδήποτε ενέργεια ή ακόμα και λεκτική αναφορά από τον κατηγορούμενο που θα μπορούσε να εξισωθεί με απειλή από τον ίδιο προς τους παραπονούμενους. Η μαρτυρία, όπως έχω αναφέρει και πιο πάνω, ήταν ότι ο κατηγορούμενος δεν είπε ή έπραξε οτιδήποτε πέραν από το να εισέλθει στο χώρο του γυμναστηρίου και να αποχωρήσει όταν η παραπονούμενη αντέδρασε στην είσοδο του. Φαίνεται μάλιστα από την μαρτυρία του ΜΚ5 ότι η παραπονούμενη ακολούθησε τον κατηγορούμενο εκτός του γυμναστηρίου αφού σύμφωνα με τον ΜΚ5 όταν αυτός κατέφτασε στο χώρο του συνάντησε να συνομιλούν έξω από αυτό. Με αυτά τα δεδομένα, καταλήγω ότι και πάλιν ότι ελλείπει μαρτυρία αναφορικά με συστατικό στοιχείο του αδικήματος της 2ης κατηγορίας, η οποία και δεν στοιχειοθετείται. Η 3η κατηγορία με την οποία είναι αντιμέτωπος ο κατηγορούμενος αφορά το αδίκημα της απειλής βιαιοπραγίας κατά παράβαση του άρθρου 91 (α) και (γ) του Ποινικού Κώδικα και σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της κατηγορίας, κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο «ο κατηγορούμενος μαζί με άλλα άγνωστα άτομα. με σκοπό να υποκινήσει την παραπονούμενη ή και το σύζυγο της να του παραχωρήσει κατοχή του Γυμναστηρίου. με την επωνυμία «Νίκος Βασιλείου Παλαιό ΓΣΖ» ενώ δεν είχε νομική υποχρέωση να το πράξει τούτο, απείλησε ότι θα προβεί σε βλάβη επί της περιουσίας τους ή και του προσώπου τους με την φράση «έχεις μισή ώρα να φύεις που το γυμναστήριο αλλιώς θα σου κόψουμε το ρεύμα και θα σε πράξουμε έξω»». Οι σχετικές διατάξεις του άρθρου 91 του Ποινικού Κώδικα προνοούν ότι: «Όποιος- (α) με σκοπό εκφοβισμού ή παρενόχλησης άλλου, απειλεί να διαρρήξει ή να προξενήσει βλάβη σε κατοικία ή. (γ) με σκοπό υποκίνησης οποιουδήποτε προσώπου για να διενεργήσει πράξη την οποία αυτό δεν έχει νομική υποχρέωση να διενεργήσει ή για να παραλείψει πράξη την οποία αυτό έχει νομικό δικαίωμα να διενεργήσει, απειλεί άλλον ότι δυνατόν να προξενήσει βλάβη στο πρόσωπο, την υπόληψη, ή την περιουσία του ή στο πρόσωπο ή την υπόληψη οποιουδήποτε για τον οποίο ενδιαφέρεται εναντίον του οποίου γίνονται οι απειλές, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων.» Με δεδομένη τη μαρτυρία κατηγορίας, η παράγραφο (α) του άρθρου 91 του Ποινικού Κώδικα, δεν είναι σχετική αφού αναφέρεται σε διάρρηξη ή βλάβη σε κατοικία, κάτι που δεν ισχύει στην παρούσα περίπτωση. Αναφορικά με την παράγραφο 91(γ)[4], η διάπραξη του αδικήματος συντελείται όταν πρόσωπο (α) με σκοπό υποκίνησης άλλου να διενεργήσει πράξη που δεν έχει νομική υποχρέωση να πράξει ή να παραλείψει πράξη την οποία έχει δικαίωμα να διενεργήσει (γ) απειλεί (δ) ότι δυνατό να προξενήσει βλάβη στον άλλο, την υπόληψη ή την περιουσία του. Στην προκειμένη περίπτωση, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, η αξιόποινη πράξη που αποδίδεται στον κατηγορούμενο είναι ότι επιδίωξε να υποκινήσει τους παραπονούμενους να του παραχωρήσουν κατοχή του γυμναστηρίου ενώ δεν είχαν νομική υποχρέωση να το πράξουν. Επί αυτού, πρέπει να πω ότι τόσο η ΜΚ1 όσο και ο ΜΚ2 περιέγραψαν τη συνεργασία που είχαν με τον κατηγορούμενο και τις συνθήκες υπό τις οποίες είχαν συμφωνήσει με την εταιρεία Lean Multisports Ltd να παρέχουν υπηρεσίες σε σχέση με τη λειτουργία του γυμναστηρίου. Και οι δύο παραπονούμενοι συμφώνησαν ότι δικαίωμα χρήσης του χώρου του παλαιού ΓΣΖ είχε δοθεί από τον ΚΟΑ στην εταιρεία Lean Multisports Ltd και ότι οι όροι της συμφωνίας μεταξύ του ΚΟΑ και της εταιρείας δεν επέτρεπαν την υπενοικίαση του χώρου σε άλλα πρόσωπα. Συμφώνησαν επίσης ότι εισπράξεις από πελάτες του γυμναστηρίου διενεργούνταν εκ μέρους της εταιρείας Lean Multisports Ltd και ότι οι ίδιοι αμείβονταν από την εταιρεία Lean Multisports Ltd για προσφεθείσες υπηρεσίες. Συμφώνησαν, περαιτέρω, ότι ο κατηγορούμενος τους είχε ζητήσει να αποχωρήσουν από το γυμναστήριο χωρίς να αμφισβητήσουν την υποχρέωση τους να το πράξουν, αναφέροντας όμως ότι ο λόγος που αρνήθηκαν ήταν διότι το χρονικό περιθώριο που τους είχε δοθεί ήταν μικρό. Με αυτά τα δεδομένα, δεν αντιλαμβάνομαι την αναφορά στις λεπτομέρειες τους αδικήματος ότι δεν είχαν νομική υποχρέωση να αποχωρήσουν από το γυμναστήριο. Αυτό το οποίο διακρίνω από τη μαρτυρία κατηγορίας, είναι ότι οι παραπονούμενοι επέλεξαν να συμμετάσχουν σε μια συνεργασία για τη λειτουργία του γυμναστηρίου ενώ γνώριζαν ότι ο ΚΟΑ, από τον οποίο η Lean Multisports Ltd αντλούσε συμβατικά το δικαίωμα κατοχής και χρήσης του γυμναστηρίου και που ήταν ο μόνος αρμόδιος φορέας να παραχωρεί τέτοια δικαιώματα, δεν είχε συναινέσει στο να τους παραχωρήσει οποιοδήποτε δικαίωμα στο χώρο. Επιπρόσθετα, δεν έχει δοθεί καμία μαρτυρία ότι ο κατηγορούμενος απείλησε τους παραπονούμενους κατά το επίδικο περιστατικό με τη φράση που αναφέρεται στις λεπτομέρειες του αδικήματος. Με αυτά τα δεδομένα, καταλήγω ότι η μαρτυρία δεν στοιχειοθετεί συστατικά στοιχεία του αδικήματος και, συνακόλουθα, δεν στοιχειοθετεί τη συγκεκριμένη κατηγορία εναντίον του κατηγορούμενου. Η 4η κατηγορία αφορά το αδίκημα της κοινής οχληρίας κατά παράβαση του άρθρου 186 του Ποινικού Κώδικα και σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο «ο κατηγορούμενος μαζί με άλλα άγνωστα άτομα. χωρίς να εξουσιοδοτείται από το νόμο, εισήλθαν εντός του Γυμναστηρίου. με την επωνυμία «Νίκος Βασιλείου Παλαιό ΓΣΖ» που ανήκει στο σύζυγο της παραπονούμενης και φώναζαν με τη φράση «το γυμναστήριο έκλεισε τωρά και πρέπει να φύετε ούλλοι» με τέτοιο τρόπο που να προκαλεί ενόχληση ή και παρεμπόδιζαν ή προκαλούσαν ενόχληση στο κοινό που βρισκόταν εντός του γυμναστηρίου κατά την άσκηση των κοινών δικαιωμάτων τους δηλαδή να γυμνάζονται». Σύμφωνα με το άρθρο 186 του Ποινικού Κώδικα: «Όποιος διενεργεί πράξη που δεν είναι εξουσιοδοτημένη από το νόμο ή παραλείπει να εκτελέσει καθήκον που επιβάλλεται από το νόμο και συνέπεια αυτού προκαλεί οποιαδήποτε κοινή βλάβη ή κίνδυνο ή ενόχληση ή παρεμποδίζει ή προκαλεί ενόχληση στο κοινό κατά την άσκηση κοινών δικαιωμάτων, διενεργεί πλημμέλημα, το οποίο καλείται κοινή οχληρία και υπόκειται σε φυλάκιση ενός χρόνου. Είναι αδιάφορο ότι η πράξη ή παράλειψη για την οποία πρόκειται, διευκολύνει μεγαλύτερο μέρος του κοινού παρά το ενοχλημένο από αυτή, το γεγονός όμως ότι διευκολύνει τη νόμιμη άσκηση των δικαιωμάτων μέρους του κοινού είναι δυνατόν να φανερώνει ότι τέτοια πράξη ή παράλειψη δεν είναι οχληρία για οποιοδήποτε μέρος του κοινού.» Ένα από τα συστατικά στοιχεία του συγκεκριμένου αδικήματος είναι ότι πρόσωπο διενεργεί πράξη που δεν είναι εξουσιοδοτημένη από το νόμο. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος η μη εξουσιοδοτημένη από το νόμο πράξη που αποδίδεται στον κατηγορούμενο είναι το ότι εισήλθε στο γυμναστήριο και φώναζε τη φράση που καταγράφουν οι λεπτομέρειες. Δεν έχει αμφισβητηθεί από τους μάρτυρες κατηγορίας ότι ο κατηγορούμενος ενεργούσε ως εκπρόσωπος και εκ μέρους της Leas Multisports Ltd και είναι αποδεκτό από τους παραπονούμενους ότι η εν λόγω εταιρεία ήταν κάτοχος άδειας χρήσης του χώρου του γυμναστηρίου από τον ΚΟΑ. Σε κανένα δε σημείο της μαρτυρίας δεν προβλήθηκε ισχυρισμός ότι η συνεργασία της Leas Multisports Ltd και των παραπονούμενων προέβλεπε ότι οι τελευταίοι θα είχαν αποκλειστικό δικαίωμα εισόδου στο γυμναστήριο και δη ότι η εταιρεία και οι εκπρόσωποι της αποκλείονταν από την είσοδο σε αυτό. Επιπρόσθετα, δεν έχει τεθεί ενώπιον μου καμία μαρτυρία ότι ο κατηγορούμενος φώναζε τη φράση που του αποδίδεται στις λεπτομέρειες του αδικήματος. Συνεπώς, ελλείψει μαρτυρίας, δεν στοιχειοθετούνται συστατικά στοιχεία του αδικήματος και, κατά συνέπεια, δεν στοιχειοθετείται το αδίκημα. Η 5η κατηγορία που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος αφορά το αδίκημα της εισόδου σε ξένη περιουσία με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος κατά παράβαση του άρθρου 280 του Ποινικού Κώδικα. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο «ο κατηγορούμενος μαζί με άλλα άγνωστα άτομα. εισήλθαν εντός του Γυμναστηρίου. με την επωνυμία «Νίκος Βασιλείου Παλαιό ΓΣΖ» που ανήκει στο σύζυγο της παραπονούμενης ή και σε περιουσία που είναι στην κατοχή της παραπονούμενης με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος, που τιμωτείται από τον ποινικό κώδικα κεφ. 154 ή και με σκοπό τον εκφοβισμό ή και όχληση του κατόχου της περιουσίας δηλαδή της παραπονούμενης ή και του συζύγου της». Το άρθρο 280 του Ποινικού Κώδικα προνοεί τα ακόλουθα: «Όποιος εισέρχεται σε περιουσία που είναι στην κατοχή άλλου, με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία ή με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή όποιος, αφού εισέρθει νόμιμα σε τέτοια περιουσία, παραμένει σε αυτή παράνομα, με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων.» Συνάγεται από το λεκτικό του άρθρου 280 ότι ένα εκ των συστατικών στοιχείων του αδικήματος είναι η είσοδος σε περιουσία που είναι στην κατοχή άλλου[5]. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως ανέφερα και σχετικά και με την 4η κατηγορία, δεν υπάρχει καμία μαρτυρία ότι η συνεργασία των παραπονούμενων και της Leas Multisports Ltd απέκλειε την τελευταία από την κατοχή του γυμναστηρίου. Αντίθετα, από τη μαρτυρία των παραπονούμενων διαφαίνεται ότι δικαίωμα χρήσης του γυμναστηρίου είχε παραχωρηθεί από τον ΚΟΑ στην εταιρεία Leas Multisports Ltd και ότι οι παραπονούμενοι ουσιαστικά παρείχαν υπηρεσίες στην εν λόγω εταιρεία σχετικές με τη λειτουργία του γυμναστηρίου. Όμως οι εισπράξεις από πελάτες γίνονταν εκ μέρους της εταιρείας Leas Multisports Ltd ενώ ο 2ος παραπονούμενος δικαιούτο σε ποσοστό επί των κερδών για τις υπηρεσίες που προσέφερε. Από αυτά προκύπτει ότι η Leas Multisports Ltd και κατ΄ επέκταση οι εκπρόσωποι της συμπεριλαμβανομένου και του κατηγορούμενου, είχαν δικαίωμα κατοχής του χώρου στον οποίο λειτουργούσε το γυμναστήριο. Η συγκεκριμένη κατηγορία συνεπώς δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί αφού ο κατηγορούμενος με την είσοδο του στο γυμναστήριο δεν εισήλθε σε περιουσία που ήταν στην κατοχή άλλου αλλά σε περιουσία που ήταν στην κατοχή της εταιρείας της οποίας ήταν ο ίδιος εκπρόσωπος. Η 6η κατηγορία αφορά το αδίκημα της διασάλευσης της ειρήνης σε δημόσιο χώρο κατά παράβαση του άρθρου 186 Α του Ποινικού Κώδικα, και οι λεπτομέρειες αδικήματος αναφέρουν ότι κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο «ο κατηγορούμενος μαζί με άλλα άγνωστα άτομα για την κατηγορούσα αρχή συμπεριφέρθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να διασαλεύσουν την ειρήνη». Το άρθρο 186 Α του Ποινικού Κώδικα προνοεί ότι: «Ο συμπεριφερόμενος σε δημόσιο χώρο κατά τρόπο που προκαλεί διασάλευση της ειρήνης είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση ενός μηνός ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις εβδομήντα πέντε λίρες ή και στις δύο ποινές.» Σε σχέση με τα συστατικά στοιχεία του εν λόγω αδικήματος, θεωρώ ότι ο χώρος του γυμναστηρίου ήταν δημόσιος χώρος αφού διαφάνηκε από τη μαρτυρία ότι σε αυτόν είχε ελεύθερη πρόσβαση το κοινό[6]. Όμως και πάλιν ελλείπει μαρτυρία ότι ο ίδιος ο κατηγορούμενος ενήργησε με τρόπο που προκαλεί διασάλευσης της ειρήνης. Ειδικότερα, ελλειπεί μαρτυρία ότι ο ίδιος προέβη σε οποιαδήποτε πράξη ή εκστόμισε οτιδήποτε που θα μπορούσε να ερμηνευτεί ότι προκάλεσε διασάλευση της ειρήνης. Τέλος, η 7η κατηγορία αφορά το αδίκημα της βίαιης εισόδου κατά παράβαση του άρθρου 87 του Ποινικού Κώδικα και σύμφωνα με τις λεπτομέρειες κατηγορίας, κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο, «ο κατηγορούμενος μαζί με άλλα άγνωστα άτομα. με σκοπό την απόκτηση της κατοχής του Γυμναστηρίου. με την επωνυμία «Νίκος Βασιλείου Παλαιό ΓΣΖ» που ανήκει στο σύζυγο της παραπονούμενης εισήλθαν βίαια εντός του πιο πάνω αναφερόμενου υποστατικού». Το δε άρθρο 87 του Ποινικού Κώδικα προνοεί ότι: «Όποιος με σκοπό απόκτησης κατοχής αυτών, εισέρχεται βίαια σε οποιαδήποτε γη ή ακίνητο, είτε η βία συνίσταται στην άσκηση πραγματικής βίας πάνω σε άλλο είτε με απειλές είτε στη διάρρηξη οποιασδήποτε κατοικίας είτε στη συγκέντρωση ασυνήθιστου αριθμού ανθρώπων, είναι ένοχος πλημμελήματος το οποίο καλείται βίαιη είσοδος. Όλα τα πιο πάνω ισχύουν και αν ακόμη αυτός έχει το δικαίωμα εισόδου σε τέτοια γη ή όχι, νοουμένου ότι ο εισερχόμενος σε γη ή ακίνητα που ανήκουν σε αυτόν, βρίσκονται όμως κάτω από τη φύλαξη του υπηρέτη ή επιστάτη, δεν διαπράττει το ποινικό αδίκημα της βίαιης εισόδου.» Θεωρώ ότι ούτε αυτό το αδίκημα στοιχειοθετείται από την προσκομισθείσα μαρτυρία αφού δεν στοιχειοθετείται ότι η είσοδος του κατηγορούμενου στο γυμναστήριο έγινε με βίαιο τρόπο. Σημειώνω καταληκτικά και το εξής. Από την προσκομισθείσα μαρτυρία ενδεχομένως να στοιχειοθετείται η διάπραξη αδικημάτων από άλλο πρόσωπο ή πρόσωπα πέραν του κατηγορούμενου. Τα πρόσωπα αυτά μπορεί να ήταν άγνωστα στους παραπονούμενους κατά τον χρόνο καταχώρησης της υπόθεσης. Στην έκθεση των κατηγοριών η πλευρά των παραπονούμενων έχει συμπεριλάβει και το άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα και η συνήγορος των παραπονούμενων είχε εισηγηθεί ότι ο κατηγορούμενος είχε παρακινήσει τα υπόλοιπα πρόσωπα να ενεργήσουν κατά τον τρόπο που ενήργησαν. Η συγκεκριμένη όμως εισήγηση παραμένει γενική, αόριστη και ασαφής. Πέραν από κάποιες εξ ακοής αναφορές της ΜΚ1, δεν έχει παρουσιαστεί καμία άμεση αλλά ούτε και ισχυρή περιστατική μαρτυρία που να δείχνει ή να εισηγείται ότι το επίδικο περιστατικό συνέβη με υποκίνηση ή πρωτοβουλία του κατηγορούμενου, ότι αυτός είχε παρακινήσει και έλεγχε τα άλλα πρόσωπα που εισήλθαν στο γυμναστήριο ή ότι αυτά ενεργούσαν κατ' εντολή του. Το παρόν Δικαστήριο δεν μπορεί να αποφασίζει ή να λειτουργεί στη βάση εικασιών αλλά λειτουργεί μόνο στη βάση απτής, σαφούς και συγκεκριμένης μαρτυρίας. Τέτοια μαρτυρία ικανή να στοιχειοθετήσει - έστω εκ πρώτης όψεως - ποινική ευθύνη για τον κατηγορούμενο στη βάση του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα δεν έχει παρουσιαστεί. Οι παραπονούμενοι επέλεξαν να μην προχωρήσουν σε καταγγελία στην αστυνομία αναφορικά με το περιστατικό αλλά να καταχωρήσουν την παρούσα ιδιωτική ποινική υπόθεση. Εάν είχε γίνει σχετική καταγγελία τότε την πρωτοβουλία διερεύνησης της υπόθεσης, και σε περίπτωση ανίχνευσης επαρκούς μαρτυρίας για τη διάπραξη αδικήματος, την πρωτοβουλία επιλογής των κατηγορούμενων και προώθησης της ποινικής υπόθεσης στο Δικαστήριο θα είχε η αστυνομία. Σαφώς οι δυνατότητες της αστυνομίας σε σχέση με τη λήψη μαρτυρίας και ταυτοποίηση των εμπλεκομένων προσώπων (σε υποθέσεις ειδικά που αφορούν τόσο σοβαρά ποινικά αδικήματα η στοιχειοθέτηση των οποίων είναι δύσκολη και πολύπλοκη) είναι πολλαπλάσιες από τις αντίστοιχες δυνατότητες ενός ιδιώτη κατηγόρου. Ενδεικτικά σημειώνω ότι η αστυνομία γνώριζε από την πρώτη στιγμή την ταυτότητα των άγνωστων για τους παραπονούμενους προσώπων που είχαν εισέλθει στο γυμναστήριο (Τεκμήριο 4) και θα μπορούσε να είχε λάβει καταθέσεις από τα πρόσωπα αυτά και να διερευνήσει πώς προέκυψε η εμπλοκή τους στο περιστατικό. Η επιλογή των παραπονούμενων να προχωρήσουν με διερεύνηση και ιδιωτική ποινική δίωξη του κατηγορούμενου συνεπαγόταν κάποιους περιορισμούς στην προώθηση της υπόθεσης και στην δυνατότητα πρόσβασης σε μαρτυρία, και οι περιορισμοί αυτοί ενδεχομένως να καθόρισαν το αποτέλεσμα. Επανερχόμενη στα υπό εξέταση ζητήματα, για τους λόγους που εξηγώ πιο πάνω, καταλήγω ότι η μαρτυρία κατηγορίας δεν στοιχειοθετεί όλα τα συστατικά στοιχεία έκαστου εκ των αδικημάτων για τα οποία κατηγορείται ο κατηγορούμενος. Αντίθετα, σε σχέση με έκαστη κατηγορία, η προσκομισθείσα μαρτυρία αφήνει κενά σε σχέση ένα ή περισσότερα εκ των συστατικών στοιχείων των αδικημάτων. Ενόψει αυτής της διαπίστωσης, καταλήγω ότι η πλευρά των παραπονούμενων έχει αποτύχει να αποδείξει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου στις κατηγορίες που του προσάπτει και, συνεπώς, αυτός αθωώνεται και απαλλάσσεται σε όλες τις κατηγορίες. ............ Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Ενδεικτικά Azinas and another v Police

(1981)2 C.L.R. 9, Γενικός Εισαγγελέας ν Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133, Παναγιώτου κ.α. ν Αστυνομίας

(2000)2 ΑΑΔ 191 και Γενικός Εισαγγελέας ν Ανδρέας Δράκος κ.α. Ποινικές Εφέσεις 5-9/12 ημερομηνίας 11.12.2012. Παραπέμπω επίσης στις Practice Note

(1962)1 All E.R. 449, R v Galbraith

(1981)2 All E.R. 1061, Ποινική Δικονομίας στην Κύπρο, Γ. Πική, σελ 198 [2] Σχετική η Γενικός Εισαγγελέας ν Ευστάθιος Θεοδώρου, Ποινική Έφεση 7107/2013, ημερομηνίας 13.2.2002 [3] Ηροδότου ν Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 373 [4] Σχετικές οι Panayiotis Kallenos v The Police

(1969)2 CLR 210, Νετζιν Νετζιηπ ν Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 1, Χρίστου Βοσκού ν Αστυνομίας

(1990)2 ΑΑΔ 510. [5] Σχετικές οι Andreas Lambides ν The Police

(1967)2 CLR 142, Φλουρής Κ. Φλουρή ν Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 401, Δημήτρης Δημητριάδης «Ρώτας» ν Αστυνομίας

(1982)2 ΑΑΔ 203, Χριστάκης Ανδρέου Ανθία ν Δημοκρατίας (αρ. 1)

(1999)2 ΑΑΔ 404 και Αριστοφάνης Παντελή Σάββα ν Δημοκρατίας

(1993)2 ΑΑΔ, Κυριάκου ν Αστυνομίας

(2007)2 ΑΑΔ 354 [6] Ιωάννου ν Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 493. Σχετικός και ο ορισμός του «δημόσιου χώρου» στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο