Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Vanyo Grozdanski Vicktorov κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3292/14, 7/6/2016

Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Vanyo Grozdanski Vicktorov κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3292/14, 7/6/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:B52 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 3292/14 Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας v.

1. Vanyo Grozdanski Vicktorov
2. Ivaylo Stoilkov Κατηγορουμένων Ημερομηνία: 7 Ιουνίου 2016 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Γιακουμεττή Για τους Κατηγορούμενους 1 και 2: κος Τούμπας Π Ο Ι Ν Η Οι δύο κατηγορούμενοι ταξίδευσαν από την Λεμεσό μέχρι την Λάρνακα ειδικά για να επιλέξουν οικία και να κάνουν διαρρήξεις. Ενήργησαν ως ομάδα προσώπων με σχέδιο ώστε να πετύχουν απρόσκοπτα το σχέδιο τους. Γύρω στις 10.30π.μ παραβιάστηκε η οικία του παραπονούμενου και κλάπηκε από αυτή ένα γυναικείο ρολόι αλλά και άλλα αντικείμενα αξίας που δεν έχουν καθορισθεί από την μαρτυρία. Δεν είναι γνωστός ο ρόλος του κάθε κατηγορούμενου στο σχέδιο της διάρρηξης εκείνο το οποίο γνωρίζω ήταν ότι ήταν ομαδική προσπάθεια και ότι και οι δύο κατηγορούμενοι γνώριζαν για την διάρρηξη συναίνεσαν στο να γίνει η διάρρηξη ως και επίσης συνέβαλαν ο καθένας με τον δικό του τρόπο στην επιτυχία της διάρρηξης. Μετά την διάρρηξη κατάφεραν οι δράστες να διαφύγουν και μετέφεραν τα λάφυρα της διάρρηξης σε αυτοκίνητο διαφυγής. Αυτό το όχημα ανακόπηκε από την αστυνομία και στην κατοχή των δύο κατηγορούμενων βρέθηκε το κλοπιμαίο ρολόι. Προς όφελος των κατηγορούμενων λαμβάνω υπόψη μου τους ακόλουθους μετριαστικούς παράγοντες: Κατηγορούμενος 1
3. Λευκό ποινικό μητρώο
4. Προσωπικές συνθήκες. Είναι 34 ετών. Είναι άνεργος και συντηρείται με ανεργιακό επίδομα. Έχει ανήλικο τέκνο το οποίο διαμένει με την μητέρα του. Εξαιτίας της σχέσης του με την μητέρα δεν έχει καμία επαφή με το παιδί προς το παρόν.
5. Καθυστέρηση στην διαπίστωση ποινικής ευθύνης. Κατηγορούμενος 2
6. Λευκό ποινικό μητρώο
7. Προσωπικές συνθήκες. Είναι 45 ετών και είναι υπόδικος στις κεντρικές φυλακές. Έχει ανήλικο παιδί το οποίο διαμένει με την μητέρα του στην Βουλγαρία. Η σύζυγος του αναγκάσθηκε να αποχωρήσει από την Κύπρο για οικονομικούς λόγους. Πριν συλληφθεί στα πλαίσια άλλης υπόθεσης εργαζόταν ευκαιριακά ως ελαιοχρωματιστής με χαμηλά εισοδήματα.
8. Καθυστέρηση στην διαπίστωση ποινικής ευθύνης. Οι στόχοι του Δικαστηρίου κατά την επιβολή της ποινής είναι ως εξής:
9. Αναμόρφωση του παραβάτη. Η ποινή που επιβάλλεται πρέπει να είναι τέτοια που να δίδονται κίνητρα στον παραβάτη να διορθώσει τα λάθη του και να λάβει τα μέτρα να μην επαναλάβει αυτή την συμπεριφορά.
10. Τιμωρία του παραβάτη. Η ποινή που επιβάλλεται πρέπει να είναι τέτοια ώστε να ικανοποιείται το αίσθημα δικαιοσύνης των πολιτών με τα να τιμωρηθεί ο παραβάτης για την αξιόμεμπτη του πράξη.
11. Αποτροπή του εγκλήματος. Η ποινή πρέπει να είναι τέτοια που να επενεργεί ως ανασταλτικός παράγοντας για την επανάληψη της διάπραξης του αδικήματος από τον παραβάτη και από άλλους πιθανόν παραβάτες παρομοίων αδικημάτων στο μέλλον. Το Δικαστήριο κατά την επιβολή της ποινής πρέπει να έχει υπόψη και του τρεις του στόχους. Δεν μπορεί να ικανοποιήσει τον ένα τον στόχο με αποτέλεσμα να αγνοήσει τους άλλους δύο. Έχει τονιστεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι το συμφέρον της κοινωνίας είναι κατ' εξοχή παράγοντας που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και η αποτελεσματική εφαρμογή των νόμων πρωταρχικό καθήκον των Δικαστηρίων (Βλ. Sentencing in Cyprus, R v S Georgiou)[1]. Επομένως παρόλο που οι ποινές θα πρέπει να εξατομικεύονται και να ληφθούν υπόψη οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου διά να βρεθεί η πιο κατάλληλη ποινή αυτός ο παράγοντας δεν μπορεί να επενεργήσει στην εξουδετέρωση της σοβαρότητας του αδικήματος με αποτέλεσμα να μην τιμωρηθεί ο παραβάτης και να μην επιτευχθεί η αποτροπή παρομοίων αδικημάτων στο μέλλον. Στην παρούσα περίπτωση θα πρέπει να επιβληθεί αυστηρή ποινή σε σχέση με τον στόχο της τιμωρίας και της αποτροπής αλλά είναι και από τις ιδιάζουσες περιπτώσεις που για την ανάγκη αναμόρφωσης του παραβάτη πρέπει να επιβληθεί αυστηρή ποινή στους κατηγορούμενους για να συνετιστούν και να προβούν σε διορθωτικά μέτρα να ελέγχουν την αυτοκαταστροφική τους συμπεριφορά. Το αδίκημα για το οποίο έχουν βρεθεί ένοχοι οι κατηγορούμενοι είναι αρκετά σοβαρό λαμβανομένου υπόψη το ανώτατο όριο ποινής όπως προβλέπεται από τους νόμους γι' αυτά τα αδικήματα. Το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από τον νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για την επιμέτρηση της ποινής. Το ανώτατο όριο ποινής λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για την έκταση της. Για διάρρηξη που πραγματοποιήθηκε σε οικία προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι και επτά ετών. Όμως επειδή η υπόθεση εκδικάζεται συνοπτικά το μέγιστο ύψος της ποινής που μπορεί να επιβληθεί από το Δικαστήριο είναι μέχρι 5 χρόνια ποινή φυλάκισης. Το αδίκημα της κλοπής είναι σοβαρό αδίκημα διότι με παράνομη ενέργεια ο δράστης της κλοπής αποστερεί το νόμιμο ιδιοκτήτη του κλαπέντος αντικειμένου από την ιδιοκτησία του. Το δικαίωμα του ανθρώπου να κατέχει την περιουσία του είναι θεμελιώδη δικαίωμα του ανθρώπου που κατοχυρώνεται από το ίδιο το Σύνταγμα. Η πολιτεία οφείλει να εγγυηθεί αυτό το δικαίωμα με νόμους που ποινικοποιούν την άδικη και παράνομη στέρηση της περιουσίας του ανθρώπου. Εκεί όπου η κλοπή έχει επιτευχθεί με σχεδιασμός και με σκέψη θεωρείται πιο σοβαρό το αδίκημα. Εκεί όπου ο παραβάτης έχει χρησιμοποιήσει βία ή απειλή της βίας εναντίον του θύματος για να πετύχει τον σκοπό του το αδίκημα θεωρείται πιο σοβαρό. Στις σοβαρές μορφές της κλοπή η ποινή που πρέπει να επιβληθεί πρέπει να έχουν αποτρεπτικό χαρακτήρα. Όμως στις περιπτώσεις όπου η κλοπή έχει διαπραχθεί με ερασιτεχνικό τρόπο και ο δράστης της κλοπής ενήργησε μ' αυτόν τον τρόπο από απελπισία ή χωρίς να σκεφθεί τις συνέπειες των πράξεων του το Δικαστήριο μπορεί να δώσει περισσότερη προσοχή στις προσωπικές του συνθήκες ιδιαίτερα εάν έχει επιδείξει μεταμέλεια για τις πράξεις του. Αυτή την θεώρηση των πραγμάτων υιοθέτησε το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Χριστοφής ν Αστυνομία[2], όπου η αξία του κλαπέντος αντικειμένου ήταν πολύ μικρή και η κλοπή διαπράχθηκε από πρόσφυγα πατέρα ο οποίος αμέσως ομολόγησε το έγκλημα του και αποζημίωσε τους ιδιοκτήτες. Επίσης στην περίπτωση που η κλοπή δεν παρουσιάζει κανένα επιβαρυντικό στοιχείο και ο δράστης έχει με τις ενέργειες του αποδείξει την έμπρακτη μεταμέλεια του το Δικαστήριο δύναται και οφείλει να του επιβάλει ποινή που προσιδιάζει με την προσωπικότητα του. (Βλ. Ανδρέας Χαραλάμπους ν Αστυνομίας)[3]. Δεν είναι σημαντικός μετριαστικός παράγοντας ο βαθμός εμπλοκής του κάθε κατηγορούμενου στην διάπραξη της διάρρηξης από την στιγμή που έχει κριθεί ότι συμμετείχαν στην διάπραξη της διάρρηξης ως αυτουργοί. Συνεπώς, ακόμη και εάν θεωρηθεί ότι ο ρόλος του κατηγορούμενου 1 ήταν μονάχα να οδηγά το όχημα διαφυγής πρόκειται για πρόσωπο που ήταν μέλος ομάδας προσώπων που διακινήθηκαν από την Λεμεσό μέχρι την Λάρνακα με σκοπό να διαπράξουν διάρρηξη. Κυκλοφόρησαν στην πόλη της Λάρνακας και επέλεξαν την συγκεκριμένη πολυκατοικία δηλαδή την κατοικία του παραπονούμενο για να διαπράξουν την διάρρηξη. Πιθανόν να επέλεξαν την συγκεκριμένη ώρα και οικία επειδή αντιλήφθηκαν ότι εκείνη την ώρα απουσίαζε ο κάτοικος της οικίας. Ήταν σχεδιασμένη η διάρρηξη διότι συνεννοήθηκαν για τις λεπτομέρειες της διάρρηξης και ταξίδευσαν στην πόλη της Λάρνακας γι' αυτόν τον σκοπό. Επιλέγηκε και όχημα διαφυγής για να δραπετεύσουν από την σκηνή της διάρρηξης και επιλέγηκε ο κατηγορούμενος 1 ως οδηγός γιατί είχε κώλυμα να οδηγήσει ο κατηγορούμενος 2 σύμφωνα με την μαρτυρία. Έκαναν έρευνα της περιοχής ώστε να βρουν τον καλύτερο στόχο και τελικώς επέλεξαν την πολυκατοικία όπου πιθανόν να έλλειπαν οι κάτοικοι και που δεν είχε σύστημα συναγερμού ή άλλο φυσικό εμπόδιο στην πραγματοποίηση της διάρρηξης εύκολα και ανενόχλητα. Η κλειδωνιά που σφραγίζει την είσοδο τηε οικίας βρέθηκε σπασμένη πράγμα που σημαίνει ότι οι κατηγορούμενοι χρησιμοποίησαν εργαλείο αιχμηρό αντικείμενο για να σπάσουν την κλειδωνιά. Είναι γεγονός και ευτύχημα ότι δεν υπήρχε κανείς μέσα στην οικία κατά τον χρόνο της διάρρηξης αλλά οι κατηγορούμενοι δεν θα μπορούσαν να το γνωρίζουν αυτό με απόλυτο τρόπο. Ειδικά όταν γίνεται διάρρηξη κατοικίας είναι πάντοτε ανοικτό το ενδεχόμενο ο δράστης να έρθει αντιμέτωπος με τον κάτοικο της οικίας. Έπειτα ακόμη και εάν θεωρηθεί ότι οι κάτοικοι της οικίας απουσίαζαν κατά τον χρόνο της διάρρηξης δεν μπορεί να υποβαθμισθεί η άσχημη εμπειρία αυτών των προσώπων όταν αυτοί επέστρεψαν στην οικία τους και ήρθαν αντιμέτωποι με τις συνέπειες της διάρρηξης. Τα λάφυρα της διάρρηξης επεστράφησαν στον παραπονούμενο αλλά αυτό δεν οφείλεται σε ένδειξη μετάνοιας ή ενέργειες των κατηγορούμενων αλλά επειδή συνελήφθησαν οι κατηγορούμενοι και βρέθηκαν στην κατοχή τους τα κλοπιμαία αντικείμενα. Οι κατηγορούμενοι γνώριζαν, συμφώνησαν και συμμετείχαν σ' αυτήν την εγκληματική επιχείρηση. Οι κατηγορούμενοι πρέπει να τιμωρηθούν ως αρμόζει με την ενδεδειγμένη ποινή της φυλάκισης παρά την ύπαρξη μετριαστικών παραγόντων που θα μπορούσαν να καθοδηγούν την κρίση του Δικαστηρίου σε άλλη κατεύθυνση εάν αξιολογούνταν ξεχωριστά από τα άλλα στοιχεία της υπόθεσης. Για ορισμένες πράξεις είναι αυτονόητη η ευθύνη του ατόμου. Αναγνωρίζω ότι οι κατηγορούμενοι διέπραξαν ένα σοβαρό έγκλημα. Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για άτομα λευκού ποινικού μητρώο και πρόσωπα εξαιτίας των οικογενειακών υποχρεώσεων τους που έχουν ελαφρυντικά και που μπορεί να τα επικαλεστούν κατά αυτό το στάδιο εντούτοις αυτά τα στοιχεία σε καμία περίπτωση δεν διαπιστώνω να δικαιολογούν την συμπεριφορά τους για την οποία θα πρέπει να λογοδοτήσουν στην κοινωνία. Αν και η εγκληματική δράση των κατηγορούμενων ήταν μεμονωμένη, η συγκεκριμένη εγκληματική συμπεριφορά διακρίνει πρόσωπα χωρίς αναστολές και όρια αφ' ης στιγμής συμμετείχαν σε διάρρηξη κατοικίας με σκοπό την εξασφάλιση του κέρδους. Ο άλλος επιβαρυντικός παράγοντας σχετικά με την συμπεριφορά των κατηγορούμενων είναι το γεγονός ότι το αποτέλεσμα της διάρρηξης είναι παραβίαση της οικογενειακής και ιδιωτικής ζωής του παραπονούμενου.. Αυτό αποτελεί καταπάτηση της προσωπικής ζωής του άλλου και δημιουργεί στο θύμα αυτής της πράξης αισθήματα θυμού, αγανάκτησης και φόβου. Επίσης είναι δυνατόν οι πράξεις των κατηγορουμένων να είχαν απρόσμενες συνέπειες στην περίπτωση που λανθασμένα δεν είχαν εκτιμήσει ορθά τα πράγματα και στην οικία υπήρχε άτομο την ώρα της διάρρηξης. Οι δύο κατηγορούμενοι επικαλέστηκαν και οι δύο τρίτο συνεργάτη στην διάπραξη του αδικήματος. Έχω εξηγήσει λεπτομερώς στην καταδικαστική απόφαση γιατί δεν αποδέχθηκα αυτή την εκδοχή των γεγονότων ως μία πιθανότητα και γιατί θεώρησα ότι αυτή η εκδοχή των πραγμάτων ήταν επινόηση των κατηγορούμενων ώστε να αποφύγουν την ποινική τους ευθύνη. Συνεπώς, αυτοί σύμφωνα με τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μου ευθύνονται εξολοκλήρου για την διάρρηξη. Ο ρόλος των κατηγορουμένων στην επίτευξη του στόχου της διάρρηξης ήταν ουσιαστικός καθότι μαζί σχεδίασαν την διάρρηξη και ενεργήσαν ως μία συντονισμένη ομάδα αντρών να διαπράξουν στοχευμένα το έγκλημα. Παραθέτω πιο κάτω σειρά από αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου οι οποίες είναι δεσμευτικές για το Δικαστήριο και δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο το Δικαστήριο δύναται να προσεγγίσει το θέμα επιβολής ποινής σε τέτοιες περιπτώσεις. Τα Δικαστήρια οφείλουν να αντιμετωπίζουν τέτοιους παραβάτες με την ανάλογη σοβαρότητα. Οι νομοταγής κάτοικοι της Κύπρου δεν πρέπει να νιώθουν ότι κινδυνεύουν από τέτοιες αυθαίρετες και παράνομες πράξεις. Στην υπόθεση Παναγή ν Δημοκρατίας[4] το Ανώτατο Δικαστήριο σημείωσε ότι επιβάλλεται αποτρεπτικής φύσεως ποινή στην διάπραξη τέτοιων αδικημάτων επειδή υπάρχει έξαρση στην διάπραξη διαρρήξεων και κλοπών ιδιαίτερα από νεαρά πρόσωπα. Σε εκείνη τη περίπτωση ο παραβάτης ήταν μόλις 22 ετών και ποινή φυλάκισης των 9 μηνών χαρακτηρίσθηκε ως πολύ επιεικής παρά των προσωπικών του συνθηκών διότι η αποτρεπτική ποινή είναι ενδεδειγμένη ενόψει της έλλειψης αυτοσυγκράτησης του κατηγορούμενου στην διάπραξη τέτοιων αδικημάτων. Ακόμη και στην υπόθεση Φιλίππου ν Αστυνομίας[5], το Εφετείο μείωσε ποινή φυλάκισης από 18 σε 9 μήνες εκεί όπου η αξία των κλαπέντων αντικειμένων ήταν πολύ μικρής αξίας, και ο εφεσείοντας ήταν νεαρός συνεργάσθηκε με την αστυνομία και αποζημίωσε τους παραπονούμενους. Ενόψει των επιβαρυντικών στοιχείων που υπάρχουν στον τρόπο διάπραξης του αδικήματος, και της αξίας των κλαπέντων αντικειμένων η μόνη ενδεδειγμένη ποινή υπό τις περιστάσεις είναι αυτής της φυλάκισης. Οι προσωπικές του συνθήκες δεν είναι τέτοιες που να επιδρούν με καταλυτικό τρόπο στην επιλογή της ποινής που θα του επιβληθεί αλλά ενδεχομένως να επιδρούν στην διάρκεια της. Στην υπόθεση Κλεοβούλου ν Αστυνομία[6] το Εφετείο τόνισε ότι η συχνότητα διάπραξης παρόμοιων αδικημάτων δικαιολογεί αποτρεπτικού χαρακτήρα ποινής. Επίσης στην υπόθεση ΓΕ ν Behjam Cham[7], όπου ο διαρρήκτης είχε λευκό ποινικό μητρώο το Εφετείο έκρινε ότι ποινή φυλάκισης 9 μηνών που του είχε επιβληθεί ήταν έκδηλα ανεπαρκής εξαιτίας της έξαρσης που παρατηρείται στην διάπραξη παρόμοιων αδικημάτων. Στην υπόθεση ΓΕ ν Κώστα Ανδρέου[8], το Εφετείο αύξησε ποινή φυλάκισης 26 χρόνου για παρόμοια αδικήματα από 14 μήνες σε δύο χρόνια. Ο αδικοπραγούντας σε εκείνη την υπόθεση αντιμετώπιζε προβλήματα υγειάς και βοήθησε την αστυνομία στην εξιχνίαση της υπόθεσης λόγω της σοβαρότητας των αδικημάτων. Αναφορικά με το ζήτημα της καθυστέρησης αναγνωρίζω ότι η εκδίκαση της υπόθεσης σημειώνεται με κάποια καθυστέρηση. H ποινική ευθύνη των κατηγορούμενων διαπιστώνεται περίπου δύο χρόνια μετά την διάπραξη του αδικήματος. Όμως δεν κρίνω ότι ο χρόνος αυτός είναι τόσο υπερβολικά μεγάλος που να δικαιολογεί διαφορετική προσέγγιση στο ζήτημα της ποινής πλην της φυλάκισης για ένα από τα σοβαρότερα αδικήματα κατά της περιουσίας ως αυτό προβλέπεται στον ποινικό κώδικα. Στην υπόθεση Παναγιώτου ν Αστυνομίας[9], το Ανώτατο Δικαστήριο δεν εξετάζει το ζήτημα της καθυστέρησης χωρίς αναφορά στα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης και ιδιαίτερα στους λόγους που διαπιστώνεται καθυστέρηση στην ποινική ευθύνη του κατηγορούμενου. Όταν ο κατηγορούμενος είναι αυτός που ευθύνεται για την καθυστέρηση τότε παύει να έχει την ίδια σημασία η καθυστέρηση ως στοιχείο για την επιμέτρηση της ποινής. (βλ. Τσιολής ν Αστυνομίας)[10]. Η υπόθεση αν και φαινομενικά απλή χρειάσθηκε αρκετές δικασίμους να αποπερατωθεί. Κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας έγιναν δύο δίκες εντός δίκης και εκδόθηκαν δύο ενδιάμεσες αποφάσεις. Για τον κατηγορούμενο 1 λαμβάνω σοβαρά υπόψη μου ότι στον χρόνο που έχει μεσολαβήσει δεν έχει απασχολήσει τις διωκτικές αρχές. Στο διάστημα αυτό φαίνεται να απέκτησε παιδί. Είναι επιθυμία του να διεκδικήσει μέσω του Δικαστηρίου την επιμέλεια αυτού του παιδιού αν και αυτή την στιγμή δεν έχει καμία επαφή με το παιδί. Παρόλο που η υπόθεση αυτή είχε περιπλοκότητα με αποτέλεσμα να μην διαπιστωθεί νωρίτερα η ποινική ευθύνη των κατηγορούμενων λαμβάνω υπόψη μου το στοιχείο αυτό προς επιμέτρηση της ποινής ειδικά σε σχέση με τον κατηγορούμενο 1 ο οποίος έχει επιδείξει καλή συμπεριφορά σ' αυτό το διάστημα και οι προσωπικές του συνθήκες έχουν μεταβληθεί. Παρόλο τούτο αυτό το στοιχείο δεν έχει καθοριστική σημασία ως προς το είδος της ποινής που πρέπει να επιβληθεί στους δύο κατηγορούμενους. Επίσης ο χρόνος που έχει μεσολαβήσει από την διάπραξη του αδικήματος δεν είναι τόσο μεγάλος ενόψει και της σοβαρότητας της κατηγορίας που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενου που να δικαιολογεί την επιβολή μη ενδεδειγμένη υπό τις περιστάσεις, δηλαδή την ποινή της φυλάκισης. Δυστυχώς, οι κατηγορούμενοι δεν αντιλαμβάνονται τις διαστάσεις της εγκληματικής τους συμπεριφοράς στον συνάνθρωπό τους. Η επιβολή ποινής φυλάκισης φαίνεται αναπόφευκτη διότι μόνο η έσχατη των ποινών έχει απομείνει για να σωφρονιστούν και μόνο αυτός ο τρόπος έχει απομείνει για να επιτευχθεί η προστασία της κοινωνίας από την καταστροφική και επικίνδυνη συμπεριφορά των κατηγορούμενων. Το στοιχείο της καθυστέρησης επιδρά στην διάρκεια της ποινής ειδικά σε σχέση με τον κατηγορούμενο
12. Εν όψει των πιο πάνω, και παρά των μετριαστικών παραγόντων που έχω λάβει υπόψη μου η επιλογή άμεσης ποινής φυλάκισης είναι η μόνη κατάλληλη ποινή για την περίπτωση των κατηγορούμενων . Οι δράστες θα πρέπει να τιμωρηθούν για τις πράξεις τους. Δεν πρέπει να παραγνωρισθεί ότι πρόκειται για πρόσωπα που με σχέδιο και πρόθεση εισήλθαν στην οικία ανυποψίαστων θυμάτων για να διαρρήξουν την οικία τους και με σκοπό να κλέψουν αντικείμενα αξίας. Λαμβάνω υπόψη μου ότι στο τέλος ο παραπονούμενος δεν είχε υποστεί υλική ζημιά αλλά οι ενέργεια των κατηγορούμενων δεν μπορεί να μην είχε δυσμενείς συνέπειες για το θύμα της διάρρηξης. Συνεπώς, όση συμπάθεια και να έχει το Δικαστήριο για τα προσωπικά τους δεδομένα δεν μπορεί αυτό να επισκιάσει την ζημιά που έχουν υποστεί τα θύματα. Δύσκολα μετά από τέτοιο περιστατικό θα νιώθουν οι παραπονούμενοι ασφάλεια στο ίδιο τους το σπίτι. Η προστασία της κοινωνίας είναι κυρίαρχο στοιχείο στην επιβολή της ποινής όμως δεν παραγνωρίζω την ανάγκη να εξατομικεύσω την ποινή στα μέτρα των κατηγορούμενων. Όμως όλοι οι μετριαστικοί παράγοντες στο σύνολο τους επιδρούν προς μείωση της ποινής φυλάκισης που είναι ορθό να επιβληθεί για την εγκληματική συμπεριφορά των κατηγορούμενων. Τα αδικήματα είναι τόσο σοβαρά που η αρμόζουσα ποινή είναι φυλάκιση, η απομόνωση των αδικοπραγούντων είναι απαραίτητη ως υπενθύμιση για πιθανές συνέπειες στο μέλλον εάν τυχόν επαναληφθεί η ίδια συμπεριφορά από τους ιδίους ή και από άλλους. Η ποινή πρέπει να έχει διάρκεια που να τους τιμωρεί επαρκώς για την εγκληματική τους συμπεριφορά του και που θα αποτρέψει αυτούς και άλλους σαν αυτούς από την διάπραξη παρόμοιων αδικημάτων στο μέλλον. Αυτά τα φαινόμενα είναι πολύ ανησυχητικά. Μία ομάδα αντρών ταξίδευσε ειδικά από την πόλη της Λεμεσού στην Λάρνακα όπου επέλεξαν συγκεκριμένη οικία για να πραγματοποιήσουν μία διάρρηξη. Δημιουργείται μείζον ζήτημα ανασφάλειας του κοινού που το Δικαστήριο πρέπει να λάβει υπόψη του με την επιβολή ποινής που να επενεργεί ως ανασταλτικός παράγοντας κατά αυτών των επικίνδυνων προσώπων. Στον Κατηγορούμενο 1 επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 7 μηνών στην δεύτερη κατηγορία και στον Κατηγορούμενο 2 επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 9 μηνών. Για τους λογούς που έχω αναλύσει λεπτομερώς πιο πάνω κρίνω ότι οι κατηγορούμενοι πρέπει να εκτίσουν την ποινή φυλάκισης και όχι να ανασταλεί η συγκεκριμένη ποινή. Δεν εξυπηρετούνται οι στόχοι του Δικαστηρίου στην περίπτωση αναστολής της ποινής. Σκοπός του Δικαστηρίου στην παρούσα περίπτωση είναι να αναχαιτίσει το σοβαρό πρόβλημα συχνών διαρρήξεων στα σπίτια του κόσμου. Η υπόθεση Ανδρέου ν Αστυνομίας[11] στην οποία με παρέπεμψε ο κ. Τούμπας διαφέρει ως προς τα γεγονότα διότι εκεί αναστάληκε η ποινή φυλάκισης πολύ νεαρών αδικοπραγούντων επειδή άλλο πρόσωπο τους παρέσυρε και σχεδίασε την διάπραξη των αδικημάτων. Στην παρούσα περίπτωση οι δύο κατηγορούμενοι δεν έχουν διαφοροποιήσει την θέση τους και η συμμετοχή τους στο αδίκημα ήταν κοινός. Οι κατηγορούμενοι ήρθαν στην πόλη της Λάρνακας με σκοπό να διαπράξουν σοβαρά αδικήματα εις βάρος ανυποψίαστων πολιτών. Η επιβολή της τιμωρίας πρέπει να είναι ανάλογη με την σοβαρότητα του εγκλήματος που έχουν διαπράξει. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν και να αρχίσουν από την ημέρα κράτησης τους, ήτοι από 26 Μαΐου
13. Τα έξοδα της δίκης 200 ευρώ να καταβληθούν από την Δημοκρατία. (Υπ.) .......... Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου Ε.Δ. [1] 22 CLR 147 [2] Ποινική Έφεση 5534 ημερ. 13.2.1992 [3] Ποινική Έφεση 5443 ημερ. 30.4.1991 [4] Ποινική Έφεση 5696 ημερομηνίας 11.3.2003 [5] Ποινική Έφεση 5978 ημερομηνίας 10.7.95 [6] Ποινική Έφεση 6313 ημερομηνίας 24.3.98 [7] Ποινική Έφεση 5726 ημερομηνίας 7.5.93 [8] Ποινική Έφεση 5882, ημερομηνίας 31.10.94 [9] Ποινικές Εφέσεις 6739 και 6740 ημερομηνίας 27 Μαρτίου 2000 [10] Ποινική Έφεση 7461 ημερομηνίας 8 Μαρτίου 2004 [11] 1 ΑΑΔ 337