Α σ τ υ ν ο μ ί α ν. Μάριος Στυλιανού κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 16138/13, 25/8/2016

(17)κατηγορίες. Οι κατηγορίες αυτές αφορούν το αδίκημα της παράνομης συνάθροισης και της οχλαγωγίας, της συμπλοκής και επίθεσης, της απαγόρευσης κατοχής επιθετικού όπλου μέσα σε αθλητικό χώρο, της χρήσης επικίνδυνων αντικειμένων, της παράνομης εισόδου σε αθλητικό χώρο, της εσκεμμένης παρεμπόδισης οργάνου τήρησης της τάξης, της κλοπής και οκτώ κατηγορίες που αφορούν το αδίκημα της επίθεσης εναντίον αστυνομικών και της πρόκλησης πραγματικής σωματικής βλάβης μέσα σε αθλητικό χώρο καθώς επίσης και κατηγορία που αφορά ποινικά αδικήματα που διαπράχθηκαν από συναυτουργούς κατά παράβαση των άρθρων 2, 53, 54, 56, 57, 58, 59, 60

(3), 61, 62 και 73 του περί της Πρόληψης και Καταστολής της Βίας στους Αθλητικούς Χώρους Νόμου (Ν.48

(1)/2008) καθώς επίσης και των άρθρων 244(β), 255, 262 και 20 του Ποινικού Κώδικα. Ο Κατηγορούμενος 4 αντιμετωπίζει επιπρόσθετα την κατηγορία της δημόσιας εξύβρισης. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο οι Κατηγορούμενοι 1, 2, 3 και 4 στις 19/12/2013, στο Κοινοτικό Στάδιο Ορόκλινης, κατά την διάρκεια του ποδοσφαιρικού αγώνα Διγενή - ΑΠΟΕΛ παράνομα συναθροίστηκαν μαζί με άλλα πρόσωπα με σκοπό να διαπράξουν ποινικό αδίκημα και μαζί με άλλα πρόσωπα συμμετείχαν σε επίθεση εναντίον μελών της Αστυνομίας και επιτέθηκαν και χτύπησαν τους Αστ.2056 Χρίστου, Αστ.3620 Ρωτή, Γ/Αστ.1768 Καραχρίστου, Αστ.1032 Ευαγγέλου, Αστ.4762 Βλαδιμήρου, Αστ.1866 Μαλεκκίδη, Αστ.2682 Δημητριάδη, Αστ.1150 Ιωάννου και Αστ.3671 Θεοδοσίου προκαλώντας τους πραγματική σωματική βλάβη ενώ εσκεμμένα είχαν παρεμποδίσει όργανο τήρησης της τάξης κατά την εκτέλεση του καθήκοντός του. Παράλληλα, είχαν εισέλθει στο Στάδιο χωρίς εισιτήριο και κατείχαν επιθετικά όπλα όπως πέτρες, ξύλα και γυάλινα μπουκάλια και είχαν κλέψει από τους επι καθήκοντι αστυνομικούς υπηρεσιακό εξοπλισμό. Η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε, για να αποδείξει την υπόθεσή της, δέκα μάρτυρες. Πρώτος, έδωσε μαρτυρία ο Αστ.3671 κ. Θεοδοσίου, Μ.Κ.1, ο οποίος υπηρετεί στο ΤΑΕ Λάρνακας. Κατέθεσε την κατάθεσή του ως Τεκμήριο

1. Στην κατάθεσή του καταγράφει ότι στις 19/12/13 είχε αναλάβει καθήκον για αστυνόμευση του ποδοσφαιρικού αγώνα μεταξύ των ομάδων Διγενής Ορόκλινης με ΑΠΟΕΛ Λευκωσίας. Είχαν μεταβεί στο γήπεδο περί ώρα 13:20, ο ίδιος μαζί με άλλους εννέα συναδέλφους του και είχαν οριστεί υπεύθυνοι για τον έλεγχο των οπαδών που θα εισέρχονταν εντός του γηπέδου από τη μία και μοναδική είσοδο. Την ίδια μέρα γύρω στις 14:40 ενώ ο ίδιος μαζί με άλλους συναδέλφους του βρισκόντουσαν στον χώρο της εισόδου είχαν ακούσει φωνές και χτυπήματα. Είχε γυρίσει προς το μέρος που ακούγονταν οι φωνές και είχε αντιληφθεί μια ομάδα ατόμων από περίπου 50 άτομα να προσπαθούν να εισέλθουν βίαια στο γήπεδο ρίχνοντας παράλληλα εναντίον τους πέτρες, μπουκάλια και διάφορα άλλα αντικείμενα και σπρώχνοντας τις μεταλλικές πόρτες τις εισόδου. Ο ίδιος είχε δει τον φρουρό του γηπέδου να δέχεται επίθεση από οπαδούς του ΑΠΟΕΛ. Είχαν κατευθυνθεί προς το μέρος των οπαδών του ΑΠΟΕΛ με σκοπό να τους αποτρέψουν αλλά δέχθηκαν επίθεση από αυτούς με λοστούς, ξύλα, σπασμένα μπουκάλια και πέτρες με αποτέλεσμα να μην μπορέσουν να συγκρατήσουν την πόρτα του γηπέδου. Μετά την βίαιη είσοδο εντός του χώρου, οι συγκεκριμένοι κατευθύνθηκαν προς το μέρος των αστυνομικών και άρχισαν να τους χτυπούν με ότι έβρισκαν μπροστά τους ενώ παράλληλα είχαν προσπαθήσει να αποσπάσουν τον υπηρεσιακό εξοπλισμό των αστυφυλάκων φωνάζοντας «πουτανόπαιδα κρατάτε ρόπαλα;». Ο ίδιος είχε αντιληφθεί ένα άτομο να κρατά τη Γ/Αστ. 1768, να τη ρίχνει στο έδαφος, αυτή να σηκώνεται και να την πιάνει ξανά και να τη ρίχνει πάλι στο έδαφος. Στην προσπάθεια του να βοηθήσει τρεις συναδέλφους του, οι οποίοι βρίσκονταν στα δεξιά του και δέχονταν επίθεση είχε δεχθεί και ο ίδιος επίθεση από άτομα τα οποία είχαν προσπαθήσει να του αποσπάσουν την υπηρεσιακή του ασπίδα. Ένας από αυτούς, ο οποίος κρατούσε υπηρεσιακό ρόπαλο, το οποίο είχε αποσπάσει από άλλο συνάδελφο αστυνομικό, του είχε επιτεθεί και τον είχε χτυπήσει στο δεξί μάτι. Το επεισόδιο είχε διαρκέσει 10 λεπτά και φίλαθλοι του ΑΠΟΕΛ είχαν βοηθήσει του αστυφύλακες να ξεφύγουν από τον αγριεμένο όχλο. Όταν βγήκαν εκτός γηπέδου ο ίδιος είχε αντιληφθεί ότι ο Αστ.2056 είχε αιμορραγία στο μέτωπο από πέτρα την οποία είχε δεχθεί και ακολούθως είχε μεταφερθεί με ασθενοφόρο στο Νοσοκομείο. Μετά το πέρας του παιχνιδιού και όταν επέστρεψαν στην Αστυνομική Διεύθυνση Λάρνακας ο ίδιος είχε δει φωτογραφικό υλικό από το παιχνίδι και είχε αναγνωρίσει ένα πρόσωπο το οποίο είχε λάβει μέρος στο περιστατικό. Στη φωτογραφία με αριθμό LP0115 είχε αναγνωρίσει το πρόσωπο να κάθεται στις κερκίδες φορώντας μπουφάν μαύρο με πορτοκαλί ρίγες, μπλε τζιν παντελόνι και να κρατά κάτι σαν σίδερο. Το ίδιο άτομο το είχε αναγνωρίσει και στις φωτογραφίες με αριθμό LP0144, LP 0154, LP0155, LP0158 και LP0176 και ήταν το συγκεκριμένο άτομο το οποίο φώναζε «πουτανόπαιδα κρατάτε ρόπαλα;» και είχε επιτεθεί εναντίον των αστυνομικών παροτρύνοντας και τον υπόλοιπο όχλο. Στις 20/12/13 και ενώ βρισκόταν στα γραφεία του ΤΑΕ Λάρνακας είχε δει το συγκεκριμένο άτομο και είχε πληροφορηθεί ότι ονομάζεται Κλεάνθης Κολιός από τη Λευκωσία. Επίσης το βράδυ του επεισοδίου ο ίδιος είχε επισκεφθεί το Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας καθότι είχε φουσκώσει το μάτι του και μετά την εξέταση του είχε αναφερθεί ότι έφερε εκδορές και αιμάτωμα δεξιού άνω βλεφάρου. Καταθέτοντας ενώπιον του Δικαστηρίου κατάθεσε ως Τεκμήριο Α προς αναγνώριση δέσμη φωτογραφιών που είχαν ληφθεί στο Κοινοτικό Στάδιο Ορόκλινης. Υπέδειξε στις φωτογραφίες LP0115, LP0144, PL0154, LP0155, LP0158 και LP0176 ένα από τα άτομα που είχε δει εκείνη την μέρα στο περιστατικό. Το βράδυ που είχαν εξελιχθεί τα γεγονότα είχε μεταβεί στο Νοσοκομείο. Την επόμενη μέρα τους είχε ζητηθεί να μεταβούν στο ΤΑΕ για κατάθεση και το συγκεκριμένο άτομο βρισκόταν στο ΤΑΕ για κατάθεση και τον είχε αναγνωρίσει στο πρόσωπο του Κατηγορούμενου
2. Δεν είχε εντοπίσει το πρόσωπο που είχε χτυπήσει τον ίδιο. Αντεξεταζόμενος από τον κ. Πεκρή, συνήγορο Υπεράσπισης των Κατηγορούμενων 1 και 3, ανέφερε ότι είχαν επιστρέψει στην Διεύθυνση με το υπηρεσιακό λεωφορείο και είχαν μεταφερθεί ακολούθως με περιπολικό στο Νοσοκομείο. Τις φωτογραφίες τις είχαν δει μετά το Νοσοκομείο και την επόμενη μέρα. Πριν δώσει την κατάθεση του είχαν ζητήσει να δει τις φωτογραφίες και μετά να προβεί σε κατάθεση. Την συγκεκριμένη ώρα το βράδυ ήταν μόνος του στο ΤΑΕ, είχε ρίξει μια ματιά στις φωτογραφίες ενω ήταν πάνω στον ηλεκτρονικό υπολογιστή και ακολούθως είχε αποχωρήσει. Την επόμενη μέρα τις είχε δει τυπωμένες και ακολούθως είχε ετοιμάσει την κατάθεσή του. Δεν γνώριζε κατά πόσο οι άλλοι αστυφύλακες είχαν ακολουθήσει την ίδια διαδικασία. Ερωτηθείς από τον συνήγορο του Κατηγορούμενου 2 ισχυρίστηκε ότι δεν είχε δει τον Κατηγορούμενο 2 να εμπλέκεται στα επεισόδια. Αντεξετασθείς από τον συνήγορο του Κατηγορούμενου 4 ανέφερε ότι υπήρχαν 8 με 9 αστυνομικοί στον χώρο και την ώρα που είχε μπει ο όχλος δεν είχε δει από ποιόν είχε χτυπηθεί. Είχε δει τον Κατηγορούμενο 4 να κατευθύνεται κατά πάνω στους αστυνομικούς. Υποστήριξε ότι στην κερκίδα που φωτογραφήθηκε καθόντουσαν τόσο οπαδοί του ΑΠΟΕΛ καθώς και οπαδοί της άλλης ομάδας γιατί η κερκίδα ήταν και για τις δύο ομάδες. Ερωτηθείς πότε είχε δει τις συγκεκριμένες φωτογραφίες ανέφερε ότι τις είχε δει μόλις είχε μεταβεί στην ΑΔΕ Λάρνακας και είχε αναγνωρίσει αμέσως τον Κατηγορούμενο 4 τον οποίο δεν είχε ξαναδεί ποτέ στη ζωή του, πλην όμως μπορούσε να θυμηθεί το πρόσωπο του. Υποστήριξε ότι είχε δει τον όχλο να κατευθύνεται προς τα πάνω τους, μετά που είχαν σπάσει την είσοδο και ο ίδιος είχε οπτική επαφή μαζί τους για 3 με 4 δευτερόλεπτα. Όμως ήταν σε θέση να αναγνωρίσει τον Κατηγορούμενο
3. Τις συγκεκριμένες φωτογραφίες του είχε ζητηθεί να τις δει από τον εξεταστή της υπόθεσης πριν να δώσει την κατάθεση του. Είχαν αρχειοθετηθεί σε ένα φάκελο στον ηλεκτρονικό υπολογιστή στο γραφείο του φωτογράφου της ΑΔΕ. Αρνήθηκε ότι είχε προβεί σε λάθος αναγνώριση. Δεύτερος έδωσε μαρτυρία ο Α/Αστ.2887 Κόνσολος, Μ.Κ.2, εξεταστής της υπόθεσης. Στην κατάθεση του, Τεκμήριο 2, κατέγραψε ότι στις 19/12/13 ενώ διεξαγόταν ο ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ των ομάδων Διγενής Ορόκλινης - ΑΠΟΕΛ Λευκωσίας είχε ληφθεί μήνυμα από τον αξιωματικό υπηρεσίας ότι αμέσως μετά την έναρξη του αγώνα ομάδα οπαδών του ΑΠΟΕΛ είχε επιτεθεί εναντίον αστυνομικών με αποτέλεσμα να υπάρξουν σοβαρά επεισόδια. Είχε μεταβεί μαζί με τους Α/Λοχ. 4734, τον Α/Αστ. 3725 και Αστ.1606 στο Κοινοτικό Γήπεδο Ορόκλινης όπου διαπίστωσαν ότι υπήρχαν τραυματισμένοι αστυνομικοί. Ο Αστ.2056 είχε τραυματιστεί στο κεφάλι ενώ ο Αστ.1150 έφερε αρκετά τραύματα στο σώμα του. Είχε κληθεί ασθενοφόρο και είχε μεταφέρει τους τραυματισθέντες στο Νοσοκομείο. Εκείνο το χρονικό σημείο είχε οριστεί από τον Α/Λοχ.4734 ανακριτής για τη διερεύνηση των επεισοδίων και είχε παραμείνει στο γήπεδο μέχρι τη λήξη του αγώνα. Μετά τη λήξη του αγώνα και όταν είχαν ξεκινήσει οι οπαδοί να εξέρχονται του γηπέδου ο ίδιος είχε προσέξει σε μακρινή απόσταση, κοντά στο κοιμητήριο το οποίο εφάπτεται με το γήπεδο, οπαδούς του ΑΠΟΕΛ να κρατούν ένα κράνος μοτοσικλέτας χρώματος άσπρου το οποίο είχε κλαπεί από αστυνομικό. Είχαν αντιληφθεί την ισχυρή αστυνομική παρουσία έξω από το γήπεδο και είχαν πετάξει το κράνος σε παρακείμενο χωράφι ενώ ακολούθως είχαν τραπεί σε φυγή. Στην συνέχεια μεταβαίνοντας ο ίδιος στα γραφεία του ΤΑΕ Λάρνακας είχε παραλάβει από τον Α/Λοχ.1344 του ΤΑΕ ψηφιακό δίσκο στον οποίο υπήρχε φωτογραφικό υλικό από το γήπεδο. Στις 21/12/13 στον Αστυνομικό Σταθμό Αραδίππου είχε παραλάβει ο ίδιος από τον Κλεάνθη Κολιό ένα καλάμι ψαρέματος χρώματος μαύρου - μπλε με την επιγραφή «Olympous» και ακολούθως είχε προβεί σε συμπληρωματική ανάκριση μετά που τον είχε πληροφορήσει για την υπόθεση που διερευνάτο και του είχε επιστήσει την προσοχή του στο νόμο. Αργότερα την ίδια μέρα είχε παραλάβει ως τεκμήριο από τον Α/Λοχ.1344 σετ φωτογραφιών τις οποίες είχε εκτυπώσει από τον ψηφιακό δίσκο. Είχε επίσης διεξαχθεί, στις 21/12/13, αναγνωριστική παράταξη προσώπων όπου ο Κατηγορούμενος 4 στην παρουσία του είχε αναγνωριστεί από τους Αστ.3671 και Γ/Αστ.1768 ως πρόσωπο το οποίο συμμετείχε στα επεισόδια. Στην παρουσία του Α/Λοχ.1344 και του ιδίου, οι παραπονούμενοι αστυφύλακες 3620, 1768, 2682, 3671 και 1150 είχαν επιθεωρήσει τις φωτογραφίες και του είχαν υποδείξει τα πρόσωπα που είχαν εμπλακεί στα επεισόδια και τα οποία είχαν περιγράψει στις καταθέσεις τους. Ο ίδιος είχε σημειώσει με μαύρο τόξο στις φωτογραφίες τα πρόσωπα που του είχαν υποδειχθεί. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 3 τον κατάλογο τεκμηρίων που είχαν περισυλλεγεί και ενημέρωσε ότι στην κατοχή του είχε τα τεκμήρια που περιγράφονται, στον κατάλογο τεκμηρίων, με τους αριθμούς 1, 2 και
4. Τα υπόλοιπα είχαν φωτογραφηθεί και είχαν επιστραφεί στην Τροχαία Λάρνακας. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 4, τον ψηφιακό δίσκο ο οποίος περιείχε τις φωτογραφίες, ως Τεκμήριο 5 ένα σετ φωτογραφιών με τα τόξα που είχε τοποθετήσει ο ίδιος και ως Τεκμήριο 6 το καλάμι ψαρέματος το οποίο του είχε παραδοθεί από τον Κατηγορούμενο
5. Η συμπληρωματική κατάθεση του Κατηγορούμενου 4 είχε κατατεθεί ως Τεκμήριο
6. Υποστήριξε ότι ο Κατηγορούμενος 4 είχε ερωτηθεί αναφορικά με το καλάμι και είχε αναφέρει ότι είναι κατόπιν άδειας που το είχε βάλει στον χώρο πλην όμως ο αξιωματικός υπηρεσίας δεν του είχε δώσει τέτοια άδεια αλλά ούτε και ο ίδιος είχε αναφέρει από πού είχε λάβει άδεια. Αναγνώρισε ότι δράστες της επίθεσης δεν ήταν μόνο οι Κατηγορούμενοι και αναζητούνταν και άλλοι οπαδοί όμως για κάποιους δεν κατέστη δυνατή η εξασφάλιση των στοιχείων τους. Αντεξεταζόμενος από τον κ. Πεκρή ισχυρίστηκε ότι το φωτογραφικό υλικό που είχε δοθεί στους τραυματισθέντες αστυφύλακες ήταν αυτό που αντικατοπτρίζεται στο Τεκμήριο
7. Είχε γίνει αξιολόγηση του φωτογραφικού υλικού, από μέλη της αστυνομίας που ασχολούνταν με τη διερεύνηση των αδικημάτων και είχε εκτυπωθεί το συγκεκριμένο σετ φωτογραφιών. Οι παραπονούμενοι αστυφύλακες είχαν επιθεωρήσει το σετ φωτογραφιών ένας προς ένα ξεχωριστά στην παρουσία του. Ερωτηθείς ανέφερε ότι το μεγαλύτερο μέρος των οπαδών που βρίσκονταν εκείνη την ημέρα στο γήπεδο ήταν οπαδοί του ΑΠΟΕΛ. Όσον αφορά τις αναγνωρίσεις από τους αστυφύλακες εξήγησε ότι ο ίδιος ήταν μόνος του σε ένα γραφείο με κάθε αστυφύλακα ξεχωριστά όταν του παραχωρούσε τη δέσμη φωτογραφιών. Επιπρόσθετα είχε αναφέρει ότι κάποιοι οπαδοί είχαν αναγνωριστεί και επί τόπου ενώ παράλληλα σε σχέση με τον Κατηγορούμενο 4 είχε γίνει και αναγνωριστική παράταξη με τη δική του συγκατάθεση. Ο Κατηγορούμενος 1 είχε αναγνωριστεί στο γήπεδο από αστυνομικούς και ο Κατηγορούμενος 3 συνόδευε τον Κατηγορούμενο 1 όταν είχε μεταφερθεί στον Αστυνομικό Σταθμό Ορόκλινης, λόγω του ότι του είχε ζητηθεί να δώσει κατάθεση σε σχέση με τα γεγονότα. Κατά την παραμονή του είχε αναγνωριστεί από τη Γ/Αστ. 1768 ως ένα εκ των ατόμων τα οποία της είχαν επιτεθεί. Παραδέχθηκε ότι η αναγνώριση του Κατηγορούμενου 3 είχε γίνει τυχαία από την αστυφύλακα η οποία βρισκόταν στο ΤΑΕ. Αντεξετασθείς από τον συνήγορο υπεράσπισης του Κατηγορούμενου 2 ανέφερε ότι ο ίδιος δεν βρισκόταν στο γήπεδο. Ο ίδιος είχε μαρτυρία από αστυφύλακες, οι οποίοι είχαν αναγνωρίσει κάποιους από τους Κατηγορούμενους και ο Κατηγορούμενος 2 είχε αναγνωριστεί ως συμμετέχοντας στην επίθεση. Αντεξετασθείς από τον συνήγορο του Κατηγορούμενου 4 εξήγησε ότι οι φωτογραφίες του Τεκμηρίου 5 είχαν ληφθεί και είχαν εκτυπωθεί από τον Α/Λοχ.1344 Λουκά και ο ίδιος δεν γνώριζε τον λόγο που είχαν αριθμηθεί με τον συγκεκριμένο τρόπο. Όσον αφορά την αναγνωριστική παράταξη που είχε γίνει, στις 21/12/13, είχε γίνει στην παρουσία του στα γραφεία του ΤΑΕ. Είχε εξηγήσει προσωπικά στον Κατηγορούμενο 4 τις διαδικασίες που ακολουθούνται και ο Κατηγορούμενος 4 επιθυμούσε όπως γίνει αναγνώριση σε γραφείο του ΤΑΕ στη Λάρνακα γι' αυτό και είχαν κληθεί δύο μάρτυρες για αναγνώριση. Αρνήθηκε τη θέση ότι ο Κατηγορούμενος 4 κατά τον χρόνο της αναγνώρισης του φορούσε χειροπέδες. Υποστήριξε ότι ο Κατηγορούμενος 4 βρισκόταν μόνος του με τον ίδιο κατά τη λήψη της κατάθεσης. Ο συγκεκριμένος Κατηγορούμενος, λόγω της σύλληψης του, ήταν σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση και ήταν συγχυσμένος και απογοητευμένος και δεν είχε κανένα λόγο να του φορά χειροπέδες. Ερωτηθείς για το καλάμι υποστήριξε ότι είχε επιθεωρήσει και ο ίδιος τις φωτογραφίες και είχε δει στο χέρι του Κατηγορούμενου 4 ένα μακρύ σιδερένιο αντικείμενο γι' αυτό και τον είχε ρωτήσει στην κατάθεση. Επόμενος μάρτυρας ήταν ο Αστ.1150 Ιωάννου, Μ.Κ.3, ο οποίος υπηρετεί στο ΤΑΕ Λάρνακας. Η κατάθεση του σημειώθηκε ως Τεκμήριο
8. Σε αυτή καταγράφει ότι στις 19/12/13 ήταν καθήκον μαζί με τον Λοχ.1440, τον Λοχ.2442, τους Αστ.4762, 2682, 3620, 3671, 1866, 3174, 2631, 947, 1032, 1768, 2056, 1154, 2667 και 5119 στο Κοινοτικό Στάδιο Ορόκλινης όπου θα διεξαγόταν ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ του Διγενή Ορόκλινης και του ΑΠΟΕΛ. Ο αγώνας είχε ξεκινήσει χωρίς πρόβλημα, πλην όμως η ώρα 14:40 γύρω στους 50 οπαδούς του ΑΠΟΕΛ, πλείστοι από τους οποίους φορούσαν κασκόλ και φανέλες του ΑΠΟΕΛ, είχαν μαζευτεί έξω από την είσοδο του σταδίου και είχαν προσπαθήσει να εισέλθουν στο γήπεδο χωρίς εισιτήριο. Έριχναν προς τους αστυφύλακες πέτρες, γυάλινα μπουκάλια και ξύλα. Με την βοήθεια των Αστ.3620, 1866, 2056 και 1768 είχαν προσπαθήσει να κλείσουν την πόρτα της εισόδου για να αποτρέψουν την είσοδο των οπαδών στο στάδιο πλην όμως αυτοί είχαν καταφέρει να ανοίξουν την πόρτα της εισόδου σπρώχνοντας την. Κατά την είσοδο τους στο στάδιο έσπρωχναν τους αστυφύλακες και τους χτυπούσαν με τα χέρια, με πέτρες, με ξύλα και με γυάλινα μπουκάλια. Επτά οπαδοί του ΑΠΟΕΛ είχαν καταφέρει σπρώχνοντας τον και στριμώχνοντας τον να τον απομονώσουν στο διαχωριστικό τέλι και ακολούθως τον είχαν χτυπήσει με γροθιές σε διάφορα μέρη του σώματος του. Ο ένας από αυτού βρισκόταν σε απόσταση μισού περίπου μέτρου και φορούσε φούτερ καροτό, χρώματος γκρίζου, είχε ελαφρύ μουστάκι και γένι κάτω από το πηγούνι. Το συγκεκριμένο πρόσωπο τον χτυπούσε συνεχώς με γροθιές και του είχε αρπάξει και αποσπάσει το ρόπαλο του. Στην αριστερή πλευρά του υπήρχε ένας οπαδός του ΑΠΟΕΛ ο οποίος φορούσε μαύρο σακάκι, φορούσε την κουκούλα του φούτερ στο κεφάλι, είχε μούσι και μουστάκι. Εκείνος τον είχε χτυπήσει με γροθιές στο κεφάλι και τη μύτη, ενώ κάποιος άλλος οπαδός του ΑΠΟΕΛ από δεξιά του τον είχε αρπάξει από τον λαιμό και τον είχε ρίξει στο έδαφος. Ενώ βρισκόταν στο έδαφος οι συγκεκριμένοι είχαν συνεχίσει να τον χτυπούν με τα χέρια στο κεφάλι και στο πρόσωπο, ενώ παράλληλα είχε χτυπηθεί στο κεφάλι με γυάλινο μπουκάλι μπύρας. Όταν κατάφερε να σηκωθεί είχε κατευθυνθεί προς το κουβούκλιο των εισιτηρίων και εκεί είχε δει τον Λοχ.1072 και τον Αστ.2056, ο οποίος ήταν τραυματισμένος. Εκεί κλήθηκαν ενισχύσεις. Όμως από την επίθεση που είχε δεχθεί αιμορραγούσε από τη μύτη ενώ ο Αστ.2056 αιμορραγούσε από το μέτωπο. Είχαν μεταφερθεί και οι δύο στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας και μετά από εξέταση είχε διαπιστωθεί ότι ο ίδιος έφερε εκδορές στο πρόσωπο, τη μύτη, το δεξιό χέρι καθώς και μώλωπες και άλγος στο τριχωτό της κεφαλής. Αφού έτυχε των πρώτων βοηθειών είχε επανέλθει το στάδιο όπου παρέμεινε εκτός γηπέδου για τυχόν αναγνώριση των προσώπων που του είχαν επιτεθεί αφού είχε δει πολύ καλά τα πρόσωπα τους. Κατά την αποχώρηση των φιλάθλων είχε αναγνωρίσει ένα πρόσωπο το οποίο ήταν το πρώτο πρόσωπο που είχε δει όταν οι οπαδοί είχαν καταφέρει να ανοίξουν την πόρτα και ήταν ένας εξ αυτών που έσπρωχνε για να μπει στο γήπεδο. Διαπίστωσε ότι επρόκειτο για τον Κατηγορούμενο 2 και είχε κρατήσει την ταυτότητα του ενώ παράλληλα είχε ζητήσει να επισκεφθεί τον Αστυνομικό Σταθμό Ορόκλινης. Στο ΤΑΕ Λάρνακας το ίδιο βράδυ είχε δει αριθμό φωτογραφιών και είχε αναγνωρίσει στις φωτογραφίες LP0113, 0128, 0136 και 0140 ένα πρόσωπο το οποίο φαίνεται να φορούσε γαλάζιο τζιν παντελόνι, μαύρο σακάκι, κουκούλα του φούτερ χρώματος μαύρου, να έχει γένι και μουστάκι και να στέκεται κοντά στο τέλι. Το συγκεκριμένο πρόσωπο ήταν το ίδιο πρόσωπο το οποίο κατά τα επεισόδια στεκόταν αριστερά του και τον χτυπούσε με γροθιές στο πρόσωπο. Επίσης αναγνώρισε στις φωτογραφίες LP0154, 0155 και 0169 ένα δεύτερο πρόσωπο το οποίο φορούσε ένα καρωτό γκρίζο φούτερ και την κουκούλα του φούτερ χρώματος γκρίζου το οποίο τον είχε χτυπήσει με γροθιές στο πρόσωπο και τη μύτη. Είχε υποδείξει τα δύο αυτά πρόσωπα στον Λοχ.
9. Ήταν απόλυτα σίγουρος για την αναγνώριση γιατί είχε δει καθαρά τα πρόσωπα των συγκεκριμένων ατόμων όταν τον χτυπούσαν λόγω του ότι βρίσκονταν σε πολύ μικρή απόσταση από τον ίδιο. Ενώπιον του Δικαστηρίου υποστήριξε ότι ο Κατηγορούμενος 2 τον είχε σπρώξει μόνο. Σε σχέση με τους άλλους δύο που τον είχαν χτυπήσει και είχε αναγνωρίσει στο Τεκμήριο 5 δεν είχαν ανευρεθεί οποιαδήποτε στοιχεία. Ο συγκεκριμένος μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε από τους συνηγόρους υπεράσπισης των Κατηγορούμενων 1, 3 και
10. Αντεξετασθείς από τον συνήγορο του Κατηγορούμενου 2 υποστήριξε ότι η πόρτα του σταδίου ήταν μια κανονική πόρτα και δεν μπορούσες να δεις πίσω από αυτή την πόρτα. Κατά την ώρα της επίθεσης η πόρτα ήταν ανοιχτή αφού είχαν εισέλθει περί τους 50 οπαδούς. Παραδέχθηκε ότι ο Κατηγορούμενος 2 εκείνη την στιγμή δεν ήταν μεταξύ εκείνων των 50 οπαδών. Ερωτηθείς ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος 2 έσπρωχνε και παραδέχθηκε ότι μπορεί το σπρώξιμο να είχε προέλθει από τον όγκο πίσω του και ο ίδιος ποτέ δεν είχε αναφέρει ότι ήταν εσκεμμένο το σπρώξιμο. Μαρτυρία δόθηκε και από τον Α/Λοχ. 1344 Λουκά, Μ.Κ.4, ο οποίος υπηρετεί στο ΤΑΕ Λάρνακας και στις 19/12/13 είχε λάβει φωτογραφίες κατά την εξέλιξη του αγώνα. Αναγνώρισε τις φωτογραφίες αυτές στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου
11. Η κατάθεση του είχε σημειωθεί ως Τεκμήριο 9, στην οποία ουσιαστικά καταγράφει ότι του είχε ζητηθεί στις 19/12/13 να φωτογραφήσει την κερκίδα του ΑΠΟΕΛ λόγω του ότι του είχε αναφερθεί ότι φίλαθλοι του ΑΠΟΕΛ είχαν προκαλέσει φασαρία και είχαν επιτεθεί εναντίον αστυνομικών με αποτέλεσμα αστυνομικοί να τραυματιστούν. Ο ίδιος είχε λάβει τις φωτογραφίες και ακολούθως είχε μεταβεί στην Α.Δ.Ε όπου με τη βοήθεια ηλεκτρονικού υπολογιστή και συσκευής αντιγραφής τις είχε αντιγράψει σε ένα ψηφιακό δίσκο χωρίς να προσθέσει, αφαιρέσει ή αλλάξει οτιδήποτε. Είχε δημιουργήσει και ένα πιστό αντίγραφο του συγκεκριμένου ψηφιακού δίσκου το οποίο είχε παραδώσει στον εξεταστή της υπόθεσης Α/Αστ.2887 Κόνσολο. Στις 21/12/13 του είχε ζητηθεί από τον Α/Αστ.2887 να τυπώσει συγκεκριμένες φωτογραφίες από τις οποίες οι μάρτυρες είχαν αναγνωρίσει τους φιλάθλους του ΑΠΟΕΛ. Τις φωτογραφίες αυτές τις είχε δέσει σε βιβλιάριο. Ο ίδιος είχε λάβει και άλλες φωτογραφίες τις οποίες κατέθεσε ως Τεκμήριο
12. Ως Τεκμήριο 10 είχε καταθέσει τη δεύτερη του κατάθεση στην οποία περιέγραφε τι του είχε ζητηθεί να φωτογραφήσει από τον Α/Αστ.2887 Κόνσολο. Αντεξεταζόμενος από τον συνήγορο των Κατηγορούμενων 1 και 3 υποστήριξε ότι τις φωτογραφίες τις είχε εμφανίσει ο ίδιος τις επόμενες μέρες. Ήταν περαιτέρω η θέση του ότι του είχε ζητηθεί να φωτογραφήσει γενικά την κερκίδα του ΑΠΟΕΛ. Παραδέχθηκε ότι είχαν ληφθεί πολύ περισσότερες φωτογραφίες από αυτές που είχαν τυπωθεί. Ερωτηθείς ανέφερε ότι στο συγκεκριμένο γήπεδο υπήρχε μόνο μία κερκίδα και οι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ κάθονταν δεξιά προς την είσοδο. Ισχυρίστηκε ότι μετά τη μετάβαση του στην Α.Δ.Ε. ο εξεταστής της υπόθεσης του είχε ζητήσει να δει τις φωτογραφίες και ο ίδιος είχε επιλέξει προς εκτύπωση κάποιες από αυτές. Ο συγκεκριμένος μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε από τον συνήγορο υπεράσπισης του Κατηγορούμενου 2, ενώ η αντεξέταση του από τον συνήγορο του Κατηγορούμενου 4 περιορίστηκε στην επεξήγηση της αρίθμησης των συγκεκριμένων φωτογραφιών. Επόμενος μάρτυρας ήταν ο Λοχ.1440 Χριστοδούλου, Μ.Κ.5, του οποίου η κατάθεση σημειώθηκε ως Τεκμήριο
13. Στην κατάθεση του αναφέρει ότι είχε αναλάβει καθήκον ως υπεύθυνος αστυνόμευσης του ποδοσφαιρικού αγώνα μεταξύ των ομάδων Διγενή Ορόκλινης και ΑΠΟΕΛ. Στο Κοινοτικό Στάδιο Ορόκλινης, όπου είχε διεξαχθεί αγώνας, υπήρχε μόνο μια είσοδος από την οποία εισέρχονταν οι φίλαθλοι και των δύο ομάδων. Μετά την έναρξη του αγώνα γύρω στους 40 με 50 νεαροί φίλαθλοι του ΑΠΟΕΛ είχαν προσπαθήσει να εισέλθουν στον αγώνα χωρίς εισιτήρια. Είχαν αρχίσει να ρίχνουν πέτρες από έξω προς τα μέσα στους αστυνομικούς που βρίσκονταν στην είσοδο καθώς επίσης και γυάλινα μπουκάλια και ξύλα. Κάποια από τα αντικείμενα είχαν χτυπήσει τους αστυφύλακες που βρίσκονταν στην είσοδο. Είχε γίνει προσπάθεια να κλείσει η είσοδος για να μην εισέλθουν οι συγκεκριμένοι οπαδοί αλλά λόγω του όχλου είχαν καταφέρει να την ανοίξουν. Μετά την είσοδο τους στο γήπεδο είχαν επιτεθεί στους αστυφύλακες χτυπώντας τους με ξύλα, πέτρες και μπουκάλια. Η επίθεση είχε διαρκέσει γύρω στα 5 λεπτά και ακολούθως οι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ είχαν αποχωρήσει προς την κερκίδα τους. Στην επίθεση είχε τραυματιστεί σοβαρά ο Αστ.2156 και ο Αστ.1150 ενώ είχαν επίσης τραυματιστεί οι Αστ.3620 και Αστ.
14. Στην είσοδο, κατά τον χρόνο της επίθεσης, βρίσκονταν και οι Αστ.4762, 3620, 1866, 3174, 1032, 2156, 1150 και η Γ./Αστ
15. Όταν του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 11, το καλάμι, ήταν η θέση του ότι ο ίδιος δεν είχε δώσει έγκριση για τη μεταφορά του εντός του γηπέδου. Αντεξεταζόμενος από τον συνήγορο υπεράσπισης των Κατηγορούμενων 1 και 3 υποστήριξε ότι ο ίδιος επέβλεπε τον αγώνα βρισκόμενος δίπλα από το ασθενοφόρο. Όσον αφορά το συγκεκριμένο αντικείμενο, υποστήριξε ότι δεν είχε ερωτηθεί για να δώσει άδεια για τη μεταφορά του στον χώρο. Δεν αντεξετάστηκε από τους συνηγόρους υπεράσπισης των Κατηγορούμενων 2 και
16. Ο Α/Αστ.3433 Σπέτσιου, Μ.Κ.6, υιοθέτησε με τη σειρά του το περιεχόμενο της κατάθεσης του και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
17. Στην κατάθεση του καταγράφει ότι στις 20/12/13 στα πλαίσια διερεύνησης υπόθεσης που αφορούσε οχλαγωγία καθώς και άλλα αδικήματα που είχαν διαπραχθεί στις 19/12/13 και αφορούσαν τον ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ των ομάδων Διγενή Ορόκλινης και ΑΠΟΕΛ είχε λάβει ανακριτική κατάθεση από τον Νικόλα Ιγνατίου, ο οποίος είχε συλληφθεί, μετά που τον είχε πληροφορήσει για την υπόθεση που διερευνούσε εναντίον του και του είχε επιστήσει την προσοχή του στο νόμο γραπτώς. Κατέθεσε την ανακριτική κατάθεση του Νικόλα Ιγνατίου και αυτή σημειώθηκε ως Τεκμήριο 14, ενώ ως Τεκμήριο 15 κατέθεσε τη συγκατάθεση του Νικόλα Ιγνατίου για τη διεξαγωγή αναγνωριστικής παράταξης. Ο συγκεκριμένος μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε από οποιονδήποτε εκ των συνηγόρων υπεράσπισης. Επόμενη μάρτυρας ήταν η Γ/Αστ.1768 Καραχρίστου, Μ.Κ.7, η οποία παρόλο που υπηρετεί στην Εισαγγελία Λάρνακος στις 19/12/13 είχε τοποθετηθεί για καθήκον στον ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ των ομάδων Διγενή Ορόκλινης και ΑΠΟΕΛ. Κατέθεσε την κατάθεση της και αυτή σημειώθηκε ως Τεκμήριο
18. Στην κατάθεση της καταγράφει ότι μαζί με άλλους εννέα συνάδελφους της είχαν οριστεί για σκοπούς ελέγχου των οπαδών και των δύο ομάδων στη μοναδική είσοδο του σταδίου. Δέκα λεπτά μετά την έναρξη του αγώνα είχαν μαζευτεί έξω από την είσοδο του σταδίου γύρω στους 50 οπαδούς του ΑΠΟΕΛ οι οποίοι προσπαθούσαν να εισέλθουν εντός του σταδίου χωρίς να πληρώσουν εισιτήριο, ρίχνοντας προς τους αστυνομικούς και τη μεταλλική πόρτα, πέτρες και γυάλινα μπουκάλια μπύρες. Είχαν προσπαθήσει, οι αστυφύλακες, να κλείσουν την πόρτα της εισόδου αλλά δεν το είχαν καταφέρει γιατί οπαδοί του ΑΠΟΕΛ ασκούσαν πίεση από έξω για να εισέλθουν μέσα στο γήπεδο, πράγμα το οποίο κατάφεραν σπρώχνοντας τους. Στην προσπάθεια τους να τους αποτρέψουν είχαν δεχθεί επίθεση από τους οπαδούς αυτούς με λοστούς, ξύλα, γυάλινα μπουκάλια μπύρας και πέτρες. Άλλοι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ, οι οποίοι βρίσκονταν εντός του γηπέδου, όταν είχαν αντιληφθεί τα επεισόδια είχαν σπεύσει για να τους χτυπήσουν. Η ίδια είχε σπεύσει να βοηθήσει ένα συνάδελφο της ο οποίος προσπαθούσε να απομακρύνει από την είσοδο τον οπαδό του ΑΠΟΕΛ που κρατούσε τη μεταλλική πόρτα της εισόδου ανοιχτή. Όμως η ίδια είχε πέσει στο έδαφος από σπρώξιμο άλλου οπαδού. Μετά που μπήκαν πολλοί οπαδοί του ΑΠΟΕΛ εντός του χώρου των κερκίδων τους είχε δει να χτυπούν τους Αστ.1150, 4762 και 3174, οι οποίοι βρέθηκαν στο έδαφος και από πάνω τους βρισκόντουσαν 10 με 15 οπαδοί του ΑΠΟΕΛ οι οποίοι τους χτυπούσαν με γροθιές, κλωτσιές, ξύλα και γυάλινα μπουκάλια μπύρας. Στην προσπάθεια της να βοηθήσει τους συναδέλφους της είχε δεχθεί σφοδρή επίθεση από μερίδα οπαδών με αποτέλεσμα να την προπηλακίσουν στα κυκλιδώματα της εισόδου μαζί με τους Αστ.4762 και
19. Και οι τρεις μαζί είχαν δεχθεί απανωτά χτυπήματα με γροθιές και κλωτσιές σε διάφορα μέρη του σώματος τους. Ενώ δεχόντουσαν επίθεση η ίδια είχε δει ένα πρόσωπο να κατευθύνεται από τις κερκίδες του γηπέδου προς το μέρος τους και να φωνάζει στους οπαδούς που τους χτυπούσαν να σταματήσουν πράγμα το οποίο και έπραξαν. Ακολούθως η ίδια είχε σηκωθεί από το έδαφος και είχε αντιληφθεί τότε ότι είχε χτυπήσει το αριστερό της πόδι και το αριστερό της χέρι. Μετά το πέρας του αγώνα και με την επιστροφή στο Α.Δ.Ε. Λάρνακας η ίδια είχε επιθεωρήσει το φωτογραφικό υλικό που είχε ληφθεί στο παιχνίδι και είχε αναγνωρίσει ένα άτομο το οποίο είχε λάβει μέρος στο περιστατικό. Συγκεκριμένα στις φωτογραφίες με αριθμούς LP0115, 0154, 0155, 0158 και 0176 είχε δει πρόσωπο να βρίσκεται καθισμένο στις κερκίδες φορώντας μπουφάν μαύρο με πορτοκαλί ρίγες, μπλε τζιν παντελόνι το οποίο να κρατά κάτι σαν σίδερο και ήταν το άτομο που είχε φωνάξει προς τους αστυφύλακες, ενώ αυτοί προσπαθούσαν να απωθήσουν τους οπαδούς του ΑΠΟΕΛ από το να εισέλθουν εντός του χώρου, «πουτανόπαιδα κρατάτε ρόπαλα;». Ενώ βρισκόταν στα γραφεία το ΤΑΕ είχε αναγνωρίσει ακόμα ένα πρόσωπο το οποίο είχε δει να συμμετέχει στα επεισόδια και συγκεκριμένα να χτυπά με γροθιές και κλωτσιές αστυνομικούς οι οποίοι ήταν πεσμένοι στο έδαφος. Τον πληροφόρησε άμεσα ότι τον είχε αναγνωρίσει για τη συμμετοχή του στα επεισόδια, του είχε επιστήσει την προσοχή του στο νόμο και ακολούθως του είχε ζητήσει τα στοιχεία του. Είχε διαπιστώσει ότι ονομαζόταν Μιχαλάκης Παπάμιχαήλ. Στις 20/12/13 ενώ βρισκόταν στα γραφεία του ΤΑΕ Λάρνακας αναγνώρισε το άτομο που είχε δει στις φωτογραφίες το οποίο κατά την εξέλιξη των επεισοδίων φώναζε «πουτανόπαιδα κρατάτε ρόπαλα;» και όπως είχε πληροφορηθεί ονομαζόταν Κλεάνθης Κολιός. Το βράδυ των επεισοδίων είχε επισκεφθεί το Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας και είχε διαπιστωθεί ότι η ίδια έφερε εκδορές παλαμιαίας επιφάνειας, αριστερού άκρου χειρός και αιμάτωμα αριστερής κνήμης. Ενώπιον του Δικαστηρίου όταν της υποδείχθηκε το Τεκμήριο 5 αναγνώρισε τον Κατηγορούμενο 4 ως το πρόσωπο που είχε δει στο γήπεδο να φορά πορτοκαλί μπουφάν με μαύρη ρίγα και να κρατά το σίδερο. Όσον αφορά τον Μιχαλάκη Παπαμιχαήλ δεν μπορούσε να θυμηθεί το πρόσωπο του. Αντεξετασθείσα από τον συνήγορο των Κατηγορούμενων 1 και 3 υποστήριξε ότι κατά τον χρόνο που την χτυπούσαν οι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ δεν μπορούσε να δει τα πρόσωπα τους όμως αυτό που γνώριζε ήταν ότι είχαν χτυπηθεί σοβαρά δύο αστυφύλακες ενώ ελαφριά είχε χτυπηθεί η ίδια και ακόμα δύο αστυφύλακες. Εξήγησε ότι η ίδια βρισκόταν συνεχώς στον χώρο των επεισοδίων μέχρι που κάποιος από το ΑΠΟΕΛ είχε ζητήσει από τους φίλαθλους να αποτραβηχτούν. Δεν θυμόταν το όνομα του προσώπου αυτού, αλλά θυμόταν το πρόσωπο του. Ερωτηθείσα ανέφερε ότι ένοιωσε φόβο αλλά όχι οργή, γιατί είχαν τραυματιστεί σοβαρά συνάδελφοι της. Η ίδια είχε δώσει κατάθεση 19/12/13 και όχι 20/12/13 και εκ λάθους αναγράφεται στην κατάθεση της ότι είχε δοθεί 20/12/
20. Υποστήριξε ότι δεν είχε προβεί σε λάθος αναγνώριση γιατί το πρόσωπο που είχε αναγνωρίσει καθόταν έξω από τα γραφεία του ΤΑΕ όταν η ίδια τον είχε αναγνωρίσει. Η ίδια είχε υποστεί χτυπήματα στο χέρι και στο πόδι και όχι στο κεφάλι και ήταν σε θέση να αναγνωρίσει τη δεδομένη στιγμή πρόσωπα τα οποία είχε δει να εμπλέκονται στα επεισόδια. Τον Κατηγορούμενο 4 τον θυμόταν γιατί τον είχε δει αρκετά καλά. Τους υπόλοιπους όμως δεν τους είχε δει και τόσο καλά. Δεν αντεξετάστηκε η μάρτυρας από τον συνήγορο του Κατηγορούμενου
21. Αντεξετασθείσα από τον συνήγορο του Κατηγορούμενου 4 υποστήριξε ότι της είχε δοθεί αριθμός φωτογραφιών και της είχε ζητηθεί να τις επιθεωρήσει και να αναφέρει ποιους αναγνώριζε στις συγκεκριμένες φωτογραφίες. Τις συγκεκριμένες φωτογραφίες τις είχε δει και την επόμενη μέρα στο ΤΑΕ, στο οποίο βρίσκονταν όλοι οι αστυφύλακες που είχαν λάβει μέρος στο συμβάν το συγκεκριμένο βράδυ. Δεν μπορούσε να θυμηθεί κατά πόσο είχε δει τον Κατηγορούμενο 4 στο ΤΑΕ το ίδιο βράδυ. Το συγκεκριμένο βράδυ γινόταν πανζουρλισμός στο ΤΑΕ και την κατάθεση της την είχε δώσει μετά που επέστρεψε από το Νοσοκομείο στις 19/12/13 και από λάθος καταγράφονται στο κείμενο της κατάθεσης απογευματινές ώρες. Μαρτυρία δόθηκε από τον Α/Αστ.1706 Κωνσταντίνου, Μ.Κ.8, ο οποίος υπηρετεί στο ΤΑΕ Λάρνακας. Υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσης του και η κατάθεση του σημειώθηκε ως Τεκμήριο
22. Κατέγραψε ότι στις 20/12/13 στα γραφεία του ΤΑΕ Λάρνακος, είχε λάβει γραπτή συγκατάθεση από τον Κλεάνθη Κολιό για αναγνωριστική παράταξη σε γραφείο του ΤΑΕ Λάρνακας στα πλαίσια διερευνώμενης υπόθεσης βία στα γήπεδα. Την ίδια μέρα σε γραφείο του ΤΑΕ Λάρνακας, η Γ/Αστ.1768 Καραχρίστου είχε δει και είχε αναγνωρίσει τον Κλεάνθη Κολιό ως ένα από τα πρόσωπα που εμπλέκονταν στα επεισόδια. Ο ίδιος του είχε επιστήσει την προσοχή του στο νόμο και δεν είχε απαντήσει οτιδήποτε. Ακολούθως είχε λάβει από τον Κλεάνθη Κολιό ανακριτική κατάθεση μετά που τον είχε πληροφορήσει για την υπόθεση που διερευνάτο και του είχε επιστήσει την προσοχή του στο νόμο. Κατέθεσε την συγκατάθεση του Κλεάνθη Κολιού για αναγνωριστική παράταξη ως Τεκμήριο 18 και την ανακριτική κατάθεση που του είχε λάβει ως Τεκμήριο
23. Αναγνώρισε τον Κλεάνθη Κολιό στο πρόσωπο του Κατηγορούμενου
24. Ο συγκεκριμένος μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε από τους συνηγόρους υπεράσπισης των Κατηγορούμενων 1, 2 και
25. Ο συνήγορος υπεράσπισης του Κατηγορούμενου 4 είχε απλά ρωτήσει για τον τρόπο διεξαγωγής της αναγνώρισης και ο μάρτυρας εξήγησε ότι όταν γίνεται αναγνώριση σε γραφείο του ΤΑΕ ο ύποπτος βρίσκεται μόνος του στο γραφείο. Μαρτυρία δόθηκε και από τον Αστ.2682 Δημητριάδη, Μ.Κ.9, ο οποίος υπηρετεί στην Τροχαία Αρχηγείου και στις 19/12/13 υπηρετούσε στον Αστυνομικό Σταθμό Αραδίππου. Κατέθεσε την κατάθεση του ως Τεκμήριο
26. Στην κατάθεση του κατέγραψε ότι μαζί με άλλους εννέα συνάδελφους του είχαν οριστεί για σκοπούς ελέγχου των οπαδών και των δύο ομάδων στη μοναδική είσοδο του σταδίου. Στην προσπάθεια τους να τους αποτρέψουν είχαν δεχθεί επίθεση από τους οπαδούς αυτούς με λοστούς, ξύλα, γυάλινα μπουκάλια μπύρας και πέτρες. Άλλοι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ, οι οποίοι βρίσκονταν εντός του γηπέδου, όταν είχαν αντιληφθεί τα επεισόδια είχαν σπεύσει για να τους χτυπήσουν. Ο ίδιος είχε δεχθεί σφοδρή επίθεση από τους οπαδούς του ΑΠΟΕΛ, οι οποίοι τον είχαν ρίξει στο έδαφος και τον είχαν χτυπήσει σε διάφορα μέρη του σώματός του. Είχε τραυματιστεί ελαφρά στα πόδια και στο κεφάλι αλλά είχε κινδυνέψει η σωματική του ακεραιότητα. Κατά την έξοδο των οπαδών του ΑΠΟΕΛ και ενώ ο ίδιος βρισκόταν έξω από την είσοδο του γηπέδου είχε δει και είχε αναγνωρίσει ένα νεαρό πρόσωπο το οποίο είχε συμμετάσχει στα επεισόδια και συγκεκριμένα ήταν το πρόσωπο που κρατούσε τη μεταλλική πόρτα με σκοπό να μπορέσουν να εισέλθουν εντός του γηπέδου οι οπαδοί που δεν είχαν εισιτήρια. Ο ίδιος είχε προσπαθήσει να τον τραβήξει πίσω για να μπορέσουν οι αστυφύλακες να κλείσουν την πόρτα αλλά ενώ τον κρατούσε είχε δεχθεί επίθεση από άλλους με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να τον αφήσει. Όταν τον αναγνώρισε του είχε επιστήσει την προσοχή του στο νόμο, του είχε ζητήσει την ταυτότητα του και είχε καταγράψει τα στοιχεία του. Είχε κρατήσει το δελτίο ταυτότητας του και τον είχε καλέσει να παρουσιαστεί στον Αστυνομικό Σταθμό Ορόκλινης για ανάκριση. Όταν μετέβη στην Α.Δ.Ε. Λάρνακας είχε επιθεωρήσει φωτογραφικό υλικό και είχε αναγνωρίσει νεαρό ο οποίος τους είχε χτυπήσει και τους είχε εξυβρίσει. Στις φωτογραφίες με αριθμούς 111, 135 και 136 είχε αναγνωρίσει τον Μάριο Στυλιανού ο οποίος είχε συμμετάσχει στην οχλαγωγία. Ενώπιον του Δικαστηρίου ανέφερε ότι ο ίδιος δεν είχε αναγνωρίσει τα άτομα που τον είχαν χτυπήσει και είχε αναγνωρίσει μόνο αυτόν που κρατούσε την πόρτα ανοιχτή. Αναγνώρισε τον Μάριο Στυλιανού, τον οποίο υπέδειξε ως τον Κατηγορούμενο
27. Αντεξεταζόμενος από τον συνήγορο υπεράσπισης των Κατηγορούμενων 1 και 3 ισχυρίστηκε ότι μεταξύ των καθηκόντων τους είναι και η φρούρηση της εισόδου του γηπέδου. Κατά το δεδομένο χρόνο βρισκόταν λίγο πίσω από την είσοδο η οποία ήταν μεταλλική και ψηλή πόρτα. Δεν μπορούσε να θυμηθεί πως άνοιγε η συγκεκριμένη πόρτα. Δεν μπορούσε να έχει οπτική επαφή ο ίδιος έξω από την πόρτα. Υποστήριξε ότι οι 50 οπαδοί του ΑΠΟΕΛ βρίσκονταν έξω από το γήπεδο και όταν κατάφεραν να εισέλθουν τους είδε να χτυπούν τους αστυφύλακες. Αρχικά είχαν εισέλθει 4 με 5 άτομα και μέχρι να προλάβουν να τους σταματήσουν είχαν εισέλθει και περισσότεροι. Είχε δει τον Στυλιανού να προσπαθεί να μην κλείσει η πόρτα για να μπορέσουν να εισέλθουν όλοι οι οπαδοί στο γήπεδο. Είχε καταφέρει να παραμείνει ένα άνοιγμα της πόρτας 1,5 μέτρο και ο ίδιος τον είχε τραβήξει από την πλάτη μεταφέροντας τον 2 μέτρα πιο μέσα από την είσοδο. Όμως, όπως τον κρατούσε, τους είχαν προσεγγίσει άλλοι φίλαθλοι και είχαν αρχίσει να τον χτυπούν γι' αυτό και τον είχε αφήσει. Ερωτηθείς ανέφερε ότι δεν είχε πει στο συγκεκριμένο πρόσωπο τη δεδομένη στιγμή ότι ήταν υπό σύλληψη. Όσον αφορά τον Κατηγορούμενο 1 υποστήριξε ότι του είχε εξηγήσει ότι ήταν δική του απόφαση, του ιδίου, κατά πόσο να του παραχωρήσει την ταυτότητα του και του είχε εξηγήσει τα δικαιώματα του. Αρνήθηκε ότι του είχε υποδειχθεί οποιοδήποτε εισιτήριο. Υποστήριξε ότι είχε δεχθεί αρκετά χτυπήματα, ότι οι οπαδοί του είχαν βγάλει το κράνος του και τον είχαν πιάσει από τον λαιμό. Ερωτηθείς ανέφερε ότι είχε επιθεωρήσει τις φωτογραφίες κάποιες ώρες μετά μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή. Είχε ξαναδεί τις συγκεκριμένες φωτογραφίες όταν είχαν εκτυπωθεί. Είχε καθίσει το συγκεκριμένο βράδυ σε ένα γραφείο το ΤΑΕ και είχε επιθεωρήσει τις φωτογραφίες και ακολούθως είχε ετοιμάσει την κατάθεση του. Ήταν απόλυτα σίγουρος για την αναγνώριση γιατί είχε αναγνωρίσει μόνο τα πρόσωπα με τα οποία ο ίδιος είχε οπτική επαφή. Αντεξετασθείς από τον συνήγορο υπεράσπισης του Κατηγορούμενου 2 υποστήριξε ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί κατά πόσο η πόρτα είχε κλείσει κατά την έναρξη του αγώνα. Σε ερώτηση που του είχε τεθεί από τον συνήγορο υπεράσπισης του Κατηγορούμενου 4 είχε αναφέρει ότι οι φωτογραφίες που περιέχονται στο Τεκμήριο 5 είναι μεταξύ αυτών που είχε δει το συγκεκριμένο βράδυ στον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Επόμενος μάρτυρας ήταν ο Αστ.3620 Ρωτής, Μ.Κ.10, ο οποίος υπηρετούσε στον Αστυνομικό Σταθμό Κιτίου και στις 19/12/2013 ήταν καθήκον στην αστυνόμευση του αγώνα Διγενή Ορόκλινης - ΑΠΟΕΛ. Κατέθεσε την κατάθεσή του ως Τεκμήριο
28. Στην κατάθεσή του καταγράφει τα ακόλουθα: Μαζί με άλλους εννέα συνάδελφους του είχαν οριστεί για σκοπούς ελέγχου των οπαδών και των δύο ομάδων στη μοναδική είσοδο του Κοινοτικού Σταδίου Ορόκλινης. Δέκα λεπτά από την έναρξη του αγώνα είχαν αντιληφθεί ότι έξω από την είσοδο του σταδίου είχε μαζευτεί μάζα οπαδών του ΑΠΟΕΛ, οι οποίοι προσπαθούσαν να εισέλθουν εντός του γηπέδου χωρίς να πληρώσουν εισιτήριο. Ο ίδιος είχε καταλάβει ότι ήταν οπαδοί του ΑΠΟΕΛ από τα ρούχα τους που είχαν το σήμα του ΑΠΟΕΛ και τις σάρπες που φορούσαν. Οι ίδιοι είχαν κινηθεί προς την είσοδο και τότε οι οπαδοί είχαν αρχίσει να ρίχνουν πέτρες και γυάλινα μπουκάλια μπύρας προς το μέρος τους. Πενήντα άτομα ασκούσαν πίεση στην πόρτα της εισόδου για να την σπάσουν και παρά το ότι είχαν προσπαθήσει να κλείσουν την πόρτα δεν το είχαν καταφέρει με αποτέλεσμα να σπάσει η πόρτα και η μάζα των οπαδών του ΑΠΟΕΛ πετύχει να μπει στο γήπεδο και να τους επιτεθούν με λοστούς, γυάλινα μπουκάλια μπύρας και πέτρες. Όταν αντιλήφθηκαν οι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ εντός του γηπέδου τα επεισόδια έσπευσαν να τους χτυπήσουν. Είχε δει τον Αστ.2682 Δημητριάδη ενώ προσπαθούσε να απομακρύνει ένα οπαδό του ΑΠΟΕΛ από την είσοδο και πήγε να τον βοηθήσει μαζί με την Γ/Αστ.1768 Καραχρίστου αλλά ο συγκεκριμένος οπαδός είχε σπρώξει βίαια την Γ/Αστ.1768 με αποτέλεσμα να πέσει στο έδαφος. Ο ίδιος είχε δεχθεί σφοδρή επίθεση με αποτέλεσμα να προπηλακιστεί στα κιγκλιδώματα της εισόδου μαζί με άλλους τρείς συναδέλφους του και να δεχθεί απανωτά χτυπήματα με γροθιές και κλωτσιές. Το επεισόδιο είχε διαρκέσει 5 με 7 λεπτά και είχε λήξει με την επέμβαση άλλων οπαδών του ΑΠΟΕΛ. Αναγνώρισε στις φωτογραφίες LP0111, 0112, 0128, 0135 και 0136 ένα πρόσωπο το οποίο φορούσε γκρίζα φόρμα, γκρίζο φούτερ και η κουκούλα του φούτερ χρώματος γκρίζου και είχε χτυπήσει συνάδελφους του. Αντεξεταζόμενος από τον κ. Πέκρη ισχυρίστηκε ότι η πόρτα της εισόδου ήταν ανοιχτή και η προσέλευση ήταν περιορισμένη μετά την έναρξη. Ο ίδιος στεκόταν σε απόσταση 7 με 8 μέτρα από την είσοδο προς τα μέσα του γηπέδου μαζί με άλλους οκτώ συναδέλφους του, μεταξύ αυτών η Γ/Αστ.1768 Καραχρίστου και ο Αστ.2682 Δημητριάδης. Λόγω του ότι είχε δημιουργηθεί θέμα στην είσοδο είχαν στρέψει προς την είσοδο την προσοχή τους και τότε είχαν αντιληφθεί ότι υπήρχαν οπαδοί του ΑΠΟΕΛ έξω από την είσοδο οι οποίοι προσπαθούσαν να εισέλθουν στον αγωνιστικό χώρο χωρίς εισιτήριο. Ερωτηθείς ανέφερε ότι η είσοδος ήταν μια μεταλλική πόρτα η οποία ήταν ανοιχτή όταν γινόταν το θέμα με τα εισιτήρια. Ερωτηθείς ανέφερε ότι οι οπαδοί είχαν καταφέρει να ανοίξουν την πόρτα, λόγω της πίεσης που ασκούσαν, ο ίδιος βρισκόταν δίπλα από την πόρτα αλλά δεν είχε καταφέρει να την κλείσει γιατί δεχόταν επίθεση από τους οπαδούς που ήταν μέσα στο γήπεδο. Μετά που άνοιξε η πόρτα ο ίδιος είχε πάει στον Αστ. Δημητριάδη, ο οποίος βρισκόταν 2 με 3 μέτρα από τον ίδιο, για να τον βοηθήσει. Θυμόταν τον Κατηγορούμενο 1 να έχει το πίσω του μέρος στην πόρτα και τον συνάδελφό του να προσπαθεί να τον απωθήσει. Παραδέχθηκε ότι ο Κατηγορούμενος 1 στεκόταν μπροστά από την πόρτα και ότι ο Αστ. Δημητριάδης είχε προσπαθήσει να τον τραβήξει από την πόρτα. Υποστήριξε ότι θυμόταν τον Κατηγορούμενο 1 να σπρώχνει την Γ/Αστ.1768 αλλά όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Τελευταίος έδωσε μαρτυρία ο Αστ.1606 Πιερίδης, Μ.Κ.11, ο οποίος υπηρετεί στο ΤΑΕ. Η κατάθεσή του σημειώθηκε ως Τεκμήριο 33 και σε αυτήν αναφέρει τις ενέργειες του σε σχέση με την διερευνώμενη υπόθεση. Κατέθεσε την ανακριτική κατάθεση του Κατηγορούμενου 1 και σημειώθηκε ως Τεκμήριο 34, το ένταλμα σύλληψης που είχε εκδοθεί εναντίον του και σημειώθηκε ως Τεκμήριο 35 και το έντυπο δικαιωμάτων που του είχε δοθεί ως Τεκμήριο
29. Αντεξεταζόμενος από τον κ. Πεκρή ισχυρίστηκε ότι ο Κατηγορούμενος 1 δεν του είχε δώσει οποιοδήποτε απόκομμα εισιτηρίου. Υποστήριξε ότι ο Κατηγορούμενος 1 είχε προβεί σε μια γενική αναφορά σε σχέση με το εισιτήριο. Είχαν κατατεθεί από κοινού η κατάθεση του Κατηγορούμενου 3 και σημειώθηκε ως Τεκμήριο 23, η κατάθεση του Αστ.2355 Τράνδου και σημειώθηκε ως Τεκμήριο 24, το ένταλμα σύλληψης που είχε εκδοθεί εναντίον του Κατηγορούμενου 4 και σημειώθηκε ως Τεκμήριο 25, τα δικαιώματα επικοινωνίας κρατούμενου που είχαν δοθεί στον Κατηγορούμενο 4 και σημειώθηκε ως Τεκμήριο 26, η κατάθεση της Γ/Αστ. 3241 Παναγή και σημειώθηκε ως Τεκμήριο 27, το ένταλμα σύλληψης που είχε εκδοθεί εναντίον του Κατηγορούμενου 2 και σημειώθηκε ως Τεκμήριο 28, τα δικαιώματα επικοινωνίας κρατούμενου που είχαν δοθεί στον Κατηγορούμενο 2 και σημειώθηκε ως Τεκμήριο 29, το ιατρικό πιστοποιητικό που αφορούσε τον Αστ.3620 και σημειώθηκε ως Τεκμήριο 30, το ιατρικό πιστοποιητικό που αφορούσε τον Αστ.1150 και σημειώθηκε ως Τεκμήριο 31 και το ιατρικό πιστοποιητικό που αφορούσε τον Αστ.2056 Χρίστου και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
30. Εγκρίθηκαν ως παραδεκτά γεγονότα από το Δικαστήριο. Οι Κατηγορούμενοι 1, 2, 3 και 4 κλήθηκαν με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου σε απολογία και επέλεξαν να προβούν σε ανώμοτες δηλώσεις. Ο Κατηγορούμενος 1 υιοθέτησε το περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης. Ο Κατηγορούμενος 2 ανέφερε ότι για όσα κατηγορείται είναι αθώος γιατί είχε ξεκινήσει με τους φίλους του για τον αγώνα. Είχαν αγοράσει εισιτήριο από το εκδοτήριο στην τιμή των €15- και είχαν μπει από την είσοδο του γηπέδου μετά από έλεγχο. Είχαν κάτσει στην κερκίδα 20 λεπτά πριν ξεκινήσει ο αγώνας. Λίγα λεπτά μετά που άρχισε ο αγώνας είχαν ακούσει φασαρία και φωνές από την είσοδο του γηπέδου και είχαν δει να υπάρχει ένταση αλλά οι ίδιοι δεν είχαν άμεση οπτική επαφή με την είσοδο. Κατά την αποχώρησή τους από το γήπεδο τον είχε προσεγγίσει ο αστυνομικός και του είχε ζητήσει την ταυτότητά του την οποία του παρέδωσε και ο αστυνομικός του είχε αναφέρει να περάσει αργότερα από τον Αστυνομικό Σταθμό Ορόκλινης να την πιάσει. Ο Κατηγορούμενος 3 υποστήριξε ότι δεν είχε οποιαδήποτε ανάμειξη. Ο Κατηγορούμενος 4 κατέθεσε γραπτό κείμενο στο οποίο κατέγραψε ότι δεν είχε λάβει μέρος στα επεισόδια και ούτε είχε επιτεθεί ή χτυπήσει κανενός αλλά αντίθετα ήταν από τα πρόσωπα που είχαν βοηθήσει να εξομαλυνθεί η κατάσταση. Υιοθετεί το περιεχόμενο των δυο καταθέσεών του ημερομηνίας 20/12/2013 και 21/12/
31. Ο ίδιος μετέφερε τον ιστό της σημαίας που έχουν οι οργανωμένοι οπαδοί και αυτό είναι γνωστό στην αστυνομία. Το καλάμι δεν είναι επιθετικό όπλο και ο ίδιος το είχε παραδώσει στην αστυνομία. Ο ίδιος προστάτευε κάποιους αστυνομικούς μαζί με άλλους και βοηθούσε στην αποκατάσταση της τάξης ενώ με παρότρυνση του Προέδρου του ΑΠΟΕΛ είχε βρει και είχε παραδώσει αντικείμενα που είχαν αφαιρεθεί από τους αστυνομικούς. Δήλωσε αθώος. Είχε κληθεί ο Νικόλας Θεωδόρου, Μ.Υ.1, από τον Κατηγορούμενο
32. Κατέθεσε γραπτό κείμενο, το οποίο σημειώθηκε ως Τεκμήριο 37, καταγράφοντας τα ακόλουθα: Ότι στις 19/12/2013 ο ίδιος είχε μεταβεί στον αγώνα με τον Νικόλα Ιγνατίου και τον Σταύρο Σταύρου. Είχαν αγοράσει εισιτήριο από το εκδοτήριο στην τιμή των €15- και είχαν μπει από την είσοδο του γηπέδου μετά από έλεγχο. Είχαν κάτσει στην κερκίδα 20 λεπτά πριν ξεκινήσει ο αγώνας. Λίγα λεπτά μετά που άρχισε ο αγώνας είχαν ακούσει φασαρία και φωνές από την είσοδο του γηπέδου και είχαν δει να υπάρχει ένταση αλλά οι ίδιοι δεν είχαν άμεση οπτική επαφή με την είσοδο. Ο ίδιος και οι φίλοι του δεν είχαν οποιαδήποτε συμμετοχή στα επεισόδια ούτε και ήταν μαζί με τους οπαδούς του ΑΠΟΕΛ που είχαν εισέλθει στο γήπεδο μετά την έναρξη του αγώνα. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι όταν άκουσαν φωνές κάθονταν στην κερκίδα και ο Κατηγορούμενος 2 καθόταν δίπλα του συνεχώς. Μόλις τέλειωσε ο αγώνας και ξεκίνησαν για να φύγουν του είχε φωνάξει ένας αστυνομικός και του ζήτησε την ταυτότητά του και του είπε να πάει να την πιάσει από τον Σταθμό. Ο ίδιος δεν θυμόταν αν ο Κατηγορούμενος 2 είχε ερωτηθεί για εισιτήριο. Είχαν αναρωτηθεί γιατί είχε γίνει το συγκεκριμένο γεγονός γιατί τους ίδιους δεν τους είχαν ζητήσει ταυτότητα. Ο ίδιος δεν είχε ακούσει τι έλεγε ο Ιγνατίου με τον αστυνομικό. Παραδέχθηκε ότι ο Ιγνατίου δεν είχε συλληφθεί. Ακολούθως δόθηκε μαρτυρία από τον Μάριο Δημοσθένους, ΜΥ2, ο οποίος κατέθεσε πανομοιότυπο κείμενο με αυτό που είχε κατατεθεί από τον Νικόλα Θεωδόρου και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
33. Αντεξεταζόμενος ισχυρίστηκε ότι ο Κατηγορούμενος 2 ήταν συνεχώς μαζί του και είχαν εξέλθει μαζί από το γήπεδο. Στην έξοδο υπήρχε αστυνομία και ένας αστυνομικός ανέφερε σε ένα άλλο να πιάσει τον Ιγνατίου. Του είχε ζητήσει την ταυτότητά του και του είπε να πάει να την πιάσει από τον Σταθμό. Δεν θυμόταν οτιδήποτε άλλο. Παραδέχθηκε ότι του είχε φανεί παράξενο που είχαν ζητήσει την ταυτότητα του φίλου του αλλά ο φίλος του την είχε δώσει χωρίς διαμαρτυρία. Μαρτυρία για τον Κατηγορούμενο 4 έδωσε ο Πρόδρομος Πετρίδης, Μ.Υ.3, ο οποίος κατέθεσε γραπτή δήλωση η οποία σημειώθηκε ως Τεκμήριο
34. Κατέγραψε ότι γνωρίζει τον Κλεάνθη Κολιό γιατί είναι μέλος των οργανωμένων οπαδών του ΑΠΟΕΛ με τον οποίο το ΑΠΟΕΛ συνεργάζεται σε θέματα οργάνωσης και παρουσίασης οπαδών στους ποδοσφαιρικούς αγώνες καθώς και μετακίνησης και ασφάλειας των οπαδών. Ο ίδιος είχε δώσει κατάθεση, στις 21/12/2013, σε σχέση με τα συγκεκριμένα επεισόδια. Ο ίδιος ήταν μεταξύ των θεατών στις κερκίδες του γηπέδου. Όταν άκουσε φασαρία και πληροφορήθηκε ότι υπήρχα επεισόδια στην είσοδο είχε κατευθυνθεί προς τα εκεί και εκεί μπροστά στην είσοδο είχε δει τον Κλεάνθη Κολιό μαζί με άλλα πρόσωπα να προσπαθούν να προστατεύσουν του αστυνομικούς αλλά και τρίτα πρόσωπα που είχαν δεχθεί επίθεση από οπαδούς του ΑΠΟΕΛ. Υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσής του και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
35. Αντεξετασθείς ανέφερε ότι γίνονται τακτικές συναντήσεις, με τον Κατηγορούμενο 4, σε σχέση με τους αγώνες εκτός έδρας για την ομαλή διεξαγωγή και την ομαλή προσέλευση των οπαδών. Πριν το επεισόδιο δεν είχε δει τον Κατηγορούμενο 4 όταν όμως έφθασε στην πόρτα τον είχε δει να προσπαθεί να αποτρέψει άλλους οπαδούς από του να χτυπήσουν ή να εμπλακούν στο επεισόδιο. Ερωτηθείς γιατί δεν το είχε αναφέρει στην κατάθεσή του ισχυρίστηκε ότι απαντούσε στις ερωτήσεις που ερωτάτο. Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας όλες οι πλευρές προέβησαν σε εμπεριστατωμένες αγορεύσεις παραθέτοντας τις εκατέρωθεν θέσεις. Οι αγρεύσεις είναι υπόψη του Δικαστηρίου και θα αναφερθεί σε αυτές όπου το κρίνει απαραίτητο. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Έγινε ισχυρισμός από τον ευπαίδευτο συνήγορο των Κατηγορούμενων 1 και 3 για την αναγνώριση από τις φωτογραφίες, το Τεκμήριο
36. Το ερμηνευτικό μέρος του περί Αποδείξεως Νόμου έχει προσδώσει στη λέξη «έγγραφο» τον ακόλουθο ορισμό: ««έγγραφο» σημαίνει οτιδήποτε, επί του οποίου καταγράφεται ή αποτυπώνεται οποιαδήποτε πληροφορία ή παράσταση οποιουδήποτε είδους και «αντίγραφο» (σε σχέση με έγγραφο) σημαίνει οτιδήποτε, επί του οποίου η εν λόγω πληροφορία ή παράσταση έχει αντιγραφεί με οποιοδήποτε μέσο, είτε άμεσα είτε έμμεσα.» Με βάση την πιο πάνω ερμηνεία, τόσο οι φωτογραφίες συνιστούν πραγματική μαρτυρία. Σύμφωνα με τον Phipson on Evidence, 14η έκδ., σελίδα 333, παρά. 15-12: «A film of a crime actually being committed is admissible to enable the jury to identify the defendant ... A photograph of a crime would clearly be subject to the same principle» Όσον αφορά την παραγωγή φωτογραφιών ή ψηφιακών δίσκων με τη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή ο Phipson on Evidence, (ανωτέρω), στην παράγρ.21-19, στη σελίδα 576 αναφέρει τ΄ ακόλουθα: «The operator of the computer is for these purposes an expert who is in a position where he is able to predict the workings of the machine, and in his capacity as a factual witness, is also able to authenticate the actual running of the program. Certainly the courts have, no doubt wisely, refused to characterize the products of computer programs as hearsay.» Στο σύγγραμμα του Andrian Kean "The Modern Law of Evidence", 4η έκδοση, σελίδες 214-216 αναφέρονται: «...photographs and films, the relevance of which can be established by the testimony of someone with personal knowledge of the circumstances in which they were taken or made, are admissible as items of real evidence and can never give rise to problems of a hearsay nature. If evidence of a witness to certain events is admissible, it may be reasoned, then photographs or films recording those events should be no less admissible.» Οι πιο πάνω αρχές καταγράφονται και στο σύγγραμμα του Blackstone Criminal Practice 2003, όπου στην παρά. F 8.37, στη σελίδα 2099, αναφέρονται τα ακόλουθα: «Photograph (or film) the relevance of which can be established by the testimony of someone with personal knowledge of the circumstances in which it was taken (or made), may also be admitted to prove the commission of an offence and the identity of the offender.» Σύμφωνα με τις αρχές που κατέγραψα πιο πάνω θα πρέπει να διαπιστώνεται η γνησιότητα του αποδεικτικού μέσου, ήτοι των φωτογραφιών προτού γίνει αποδεκτό ως πρωτογενής μαρτυρία. Το βάρος απόδειξης που εφαρμόζεται στην περίπτωση απόδειξης της γνησιότητας ενός τέτοιου αποδεικτικού μέσου είναι το εκ πρώτης όψεως. Στην υπόθεση R v. Dodson

(1984)1 W.L.R. 971, στην σελίδα 971 αναφέρθηκαν τ΄ ακόλουθα: «We entertain no doubt that photographs taken by the process installed and operated in the branch office of the building society are admissible in evidence. They are relevant to the issues as to (

1. a)whether an offence was committed and (
2. b)who committed it. What is relevant is, subject to any rule of exclusion - we know of none which is applicable to this situation, prima facie admissible.» Στο σύγγραμμα Blackstone Criminal Practice 2004, παρα F.18.28 , σελ 2371, καταγράφονται τα ακόλουθα: « Photographs and videotapes as evidence (whether originals or copies) can be shown as real evidence and may provide the court with equivalent of a direct view of the incident in question. A full Turnbull warning would not be appropriate in such cases, but the jury should still be warned of the dangers of mistaken identification........................................ ................................................. A different type of expert evidence was admitted in Clare

(1995)159 JP 142, in which it was held that a police officer who had spent many hours studying a video recording of a crowed violence could act as ad - hoc expert, interpreting and explaining the action for the benefit of the jury.» Στην υπό εξέταση υπόθεση προσκομίστηκαν οι ίδιες οι φωτογραφίες που είχαν ληφθεί από κατά την εξέλιξη του αγώνα από τον Α/Λοχ.1344 Λουκά, Μ.Κ.4. Ο συγκεκριμένος μάρτυρας είχε εξηγήσει τι είχε πράξει σε σχέση με τις φωτογραφίες. Το περιεχόμενο των συγκεκριμένων φωτογραφιών ενισχύεται και από την αναγνώριση που έτυχαν οι Κατηγορούμενων 1, 2 και 4 από συγκεκριμένους μάρτυρες κατηγορίας κατά την εξέλιξη των επεισοδίων. Οπόταν το περιεχόμενο των φωτογραφιών θα κριθεί σε συνάρτηση και όχι ανεξάρτητα από την υπόλοιπη μαρτυρία υπό την προϋπόθεση πάντοτε ότι η συγκεκριμένη μαρτυρία θα κριθεί αξιόπιστη για να αποφασιστεί η αποδειχτική του αξία. Αντλώ καθοδήγηση από την πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν Ανδρέα Ευσταθίου κ.α.

(2010)2 ΑΑΔ 94 στην οποία αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Οι μάρτυρες ήταν ειλικρινείς και, πλέον, περί συμπερασμάτων ή εκτιμήσεων ήταν ο λόγος. ΄Εχουμε εξηγήσει πως το κατά πόσο ορισμένο συμπέρασμα λογικά δικαιολογείται από τα πρωτογενή γεγονότα είναι ζήτημα νομικό και έχουμε παραθέσει και τη σχετική νομολογία. Προσθέτουμε εδώ πως είναι στοιχειώδες, ως θέμα αρχής, «νόμου» με την έννοια του άρθρου 137, ότι η εξαγωγή των συμπερασμάτων πρέπει να είναι το αποτέλεσμα της αποτίμησης του συνόλου των πρωτογενών γεγονότων που είναι εξ αντικειμένου βαρύνοντα. Εν προκειμένω, έχουμε παραθέσει ήδη τον αποσπασματικό τρόπο με τον οποίο προσεγγίστηκε και το ζήτημα της εξ ακοής μαρτυρίας και το ζήτημα των εμπειρογνωμόνων και το ζήτημα των αναγνωρίσεων. Ώστε, διάφορες μαρτυρίες να κριθούν αυτοτελώς, χωρίς συσχετισμό της μιας προς την άλλη, όπως επιβαλλόταν.» Οι περισσότεροι μάρτυρες κατηγορίας μου έκαναν πολύ καλή εντύπωση. Δεν περιέπεσαν σε οποιαδήποτε αντίφαση ικανή να κλονίσει την αξιοπιστία τους καθ΄ οιονδήποτε τρόπο. Η μαρτυρία τους ήταν σε πλήρη συνάφεια με τα ουσιώδη γεγονότα. Ήταν μάρτυρες της αλήθειας. Είναι νομολογημένο ότι τυχόν αντιφάσεις που μπορεί να υπάρχουν στην μαρτυρία, πρέπει να είναι πολύ σημαντικές για να επηρεάσουν την αξιοπιστία της μαρτυρίας, (βλ. Μουζάκης ν. Αστυνομίας

(1995)2 ΑΑΔ 220, Katsiamalis v. Republic

(1989)2 CLR 107, Kolarski v. Δημοκρατίας,

(1997)2 ΑΑΔ 205, Παρμαξής ν. Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 224, και Γιαννίδης ν. Αστυνομίας

(2002)2 ΑΑΔ 143). Εξάλλου, είναι νομολογημένο ότι μικροαντιφάσεις πάνω σε επουσιώδη θέματα, όχι μόνο δεν καταστρέφουν την αξιοπιστία των μαρτύρων, αλλά αντίθετα ενισχύουν τη φιλαλήθειά τους, καθότι δείχνουν ότι δεν υπήρξε οποιοσδήποτε προσχεδιασμός της εκδοχής που δίδουν στο Δικαστήριο (βλ. Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας

(1991)2 ΑΑΔ 320 Ξυδιάς & άλλος ν. Αστυνομίας

(1993)2 ΑΑΔ 174 και Ιερόθεος Χριστοδούλου άλλως ΡΟΠΑΣ ν. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 628). Των πιο πάνω δοθέντων έρχομαι στην αξιολόγηση της προφορικής μαρτυρίας. Η μαρτυρία των Μ.Κ.1, Αστ.3671 Θεοδοσίου, της Μ.Κ.7, Αστ.1768 Καραχρίστου, του Μ.Κ.9 Δημητριάδη, του Μ.Κ.10 Αστ.3620 Ρωτή είναι καθοριστική για την έκβαση της υπόθεσης. Είχαν βιώσει όλοι τους τα όσα είχαν εξελιχθεί στις 19/12/

1. Αυτό που διαπιστώνεται για όλους ήταν ότι δεν θυματοποίησαν τους Κατηγορούμενους. Όλοι τους είχαν επεξηγήσει την έκταση της εμπλοκής των Κατηγορούμενων στα επεισόδια και σε σχέση με τον Κατηγορούμενο 3 η Μ.Κ.7, Καραχρίστου δεν δίστασε να αναφέρει ότι δεν μπορούσε να τον αναγνωρίσει. Όλοι είχαν αναφέρει ότι τα επεισόδια είχαν αρχίσει όταν μια ομάδα από 50 οπαδούς του ΑΠΟΕΛ είχαν προσπαθήσει για να μπουν στο γήπεδο χωρίς εισιτήριο. Δεν δίστασαν να αναφέρουν ότι δεν είχαν αναγνωρίσει αυτούς που τους είχαν χτυπήσει. Όμως ο Κατηγορούμενος 1 είχα αναγνωριστεί από τον Αστ.2682 Δημητριάδη, Μ.Κ.9, να συμμετέχει στα επεισόδια κρατώντας την πόρτα, θέση που είχε εκφραστεί και από τον Αστ.3620 Ρωτή, Μ.Κ.
2. Ο Αστ.3620 Ρωτής, Μ.Κ.10, είχε αναφέρει ότι μπορούσε να αναγνωρίσει τον Κατηγορούμενο 1 γιατί είχε προστρέξει να βοηθήσει τον Αστ.3620 Δημητριάδη ο οποίος προσπαθούσε να τον απομακρύνει από την πόρτα. Ο Κατηγορούμενος 2 είχε αναγνωριστεί από τον Αστ.1150 Ιωάννου, Μ.Κ.3, να σπρώχνει και να σπρώχνεται από τον όγκο των οπαδών. Δεν δίστασε να αναφέρει ο Μ.Κ.3, ότι δεν του επιτέθηκα αλλά τον έσπρωξε ο Κατηγορούμενος
3. Ο Κατηγορούμενος 4 είχε αναγνωριστεί από τον Αστ.3671 Θεοδοσίου, Μ.Κ.1 και την Γ/Αστ.1768 Καραχρίστου. Ο Μ.Κ.1 τον είχε δει να προσεγγίζει τους αστυνομικούς και να σπρώχνει και η Μ.Κ.7 τον είχε δει να σπρώχνει εντός του όχλου και να αναμειγνύεται στα επεισόδια. Θεωρώ ότι ο ένας επιπρόσθετος λόγος που μπορούσε ο Κατηγορούμενος 4 να αναγνωριστεί ήταν και το χαρακτηριστικό μπουφάν το οποίο φορούσε. Οι μάρτυρες είχαν κάνει αναφορά στο συγκεκριμένο μπουφάν. Υποστήριξε ο Μ.Κ.1, Αστ. 3671 Θεοδοσίου ότι είχε ακούσει τον Κατηγορούμενο 4 να εξυβρίζει και να ενθαρρύνει τους υπόλοιπους του όχλου. Αυτό το κομμάτι της μαρτυρίας δεν το αποδέχομαι ενόψει του ότι είναι πολύ δύσκολο να ακούσει κάποιος και να ξεχωρίσει ποιος βρίζει σε ένα όχλο που αποτελείται από 50 άτομα. Η μαρτυρία των υπόλοιπων μαρτύρων ήταν τυπική αφού ουσιαστικά είχαν λάβει καταθέσεις από τους Κατηγορούμενους ή είχαν συμμετάσχει στην διερεύνηση της υπόθεσης. Δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω την μαρτυρία τους. Όσον αφορά την επιλογή των Κατηγορούμενων να προβούν σε ανώμοτη δήλωση, κατ' αρχήν πρέπει να λεχθεί ότι αυτό αποτελεί απόλυτο δικαίωμα του και σε καμία περίπτωση η επιλογή του αυτή δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη εναντίον του. Όσον αφορά τη βαρύτητα και την αξία τέτοιας δήλωσης είναι νομολογιακά αποσαφηνισμένο ότι η χωρίς όρκο δήλωση ενός κατηγορούμενου εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας ανάλογα με το πως ταιριάζει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Τέτοια δήλωση χωρίς όρκο δεν πρέπει να παραμερίζεται ολότελα. Το Δικαστήριο έχει την υποχρέωση να της δώσει το βάρος που της αρμόζει και να τη λάβει υπόψη του πριν φτάσει στο συμπέρασμα κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση (βλ. R v. Frost

(1964)64 Cr. App. R. 284). Η ενδεχόμενη αξία της όμως είναι πειστική μάλλον παρά αποδεικτική εφόσον δεν μπορεί να αποδείξει γεγονότα που δεν είναι με άλλο τρόπο αποδεδειγμένα με μαρτυρία. Δεν εξομοιώνεται δηλ. με ένορκη μαρτυρία η οποία υπόκειται σε έλεγχο δηλ. η οποία δοκιμάζεται από αντεξέταση (βλ. Vrakas v. Republic

(1973)2 CLR 139, Themistokleous v. The Police

(1981)2 CLR 200, Anastasiades v. Republic

(1977)2 CLR 97). Μπορεί όμως να βοηθήσει το Δικαστήριο να δει τα αποδεδειγμένα γεγονότα και τα συμπεράσματα που πρέπει να βγουν από αυτά με διαφορετικό φως ( βλ. R v. Coughlan

(1976)64 Cr. App. R. 11). Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Ποι. Εφ. 91/14 Α.Δ. ν. Δημοκρατίας ημερ. 22/06/2016 καταγράφηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με την αξιολόγηση ανώμοτης δήλωσης κατηγορούμενου: «Όπως προκύπτει από την κυπριακή και ξένη νομολογία, τα πάντα εξαρτώνται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και τι ακριβώς προβάλλει ο κατηγορούμενος, π.χ. κατά πόσο προβάλλει απλώς την αθωότητά του ή προβάλλει κάποιο άλλοθι ή προσπαθεί να αντικρούσει ένορκη μαρτυρία ή απλώς να εξηγήσει τη νοητική του κατάσταση, εξήγηση η οποία όμως δεν έρχεται σε αντίθεση με δοθείσα μαρτυρία ή εγείρει θέμα αυτοάμυνας. Η κάθε περίπτωση χρήζει διαφορετικής προσέγγισης (βλ. DPP v. Walker [1974] 1 WLR 1090, 1096E). Τόσο στην Κύπρο όσο και σε άλλες χώρες του κοινοδικαίου, το δικαίωμα του κατηγορούμενου να προβεί σε ανώμοτη δήλωση, κατά καιρούς προβλημάτισε τα Δικαστήρια. Γι' αυτό στην Αγγλία το συγκεκριμένο δικαίωμα καταργήθηκε με το άρθρο 72 του Criminal Justice Act1982, εφόσον θεωρήθηκε ότι δημιουργούσε πολύ περισσότερα προβλήματα παρά οφέλη στον κατηγορούμενο και πέραν τούτου, ελάχιστα εξυπηρετούσε τα ευρύτερα συμφέροντα της δικαιοσύνης (βλ. Mills and Others v. The Queen [1995] 1 WLR 511). Στην Κύπρο όμως ακόμη δεν καταργήθηκε το δικαίωμα, αν και ωρίμασε ο καιρός, γι' αυτό θα πρέπει να συνοψίσουμε τη νομολογία ώστε να εξετάσουμε στη συνέχεια τον λόγο έφεσης. Για να γίνουν πιο κατανοητές οι νομολογιακές απαιτήσεις, θα πρέπει να υπομνήσουμε ότι στην Αγγλία, όταν ίσχυε ακόμα το δικαίωμα, οι ένορκοι και όχι ο Δικαστής ήταν οι κριτές μιας ανώμοτης δήλωσης και αυτοί έφεραν το βάρος για να αποφασίσουν ποια βαρύτητα θα της έδιναν. Επειδή όμως οι ένορκοι είναι άνθρωποι της καθημερινότητας, χωρίς νομική παιδεία, καθοδηγούνταν από το Δικαστή που εκδίκαζε την υπόθεση. Γι' αυτό, όποιο λεκτικό και να χρησιμοποιηθεί στην εξέταση μιας ανώμοτης δήλωσης, πρέπει να έχει σαν βάση την κοινή λογική και τα ελάχιστα προαπαιτούμενα τα οποία συνιστούν την κοινή συνισταμένη της νομολογίας. Οι ένορκοι, στην περίπτωση της Αγγλίας, όταν ακόμα ίσχυε το δικαίωμα, και στην Κύπρο ο Δικαστής, μπορεί να υπενθυμίσει στον εαυτό του ότι η ανώμοτη δήλωση δεν είναι μαρτυρία υπό την έννοια ότι δεν έχει ελεγχθεί με αντεξέταση[2]. Απ' εκεί και πέρα, μπορεί να λεχθεί στους ενόρκους ότι είναι ελεύθεροι να δώσουν στην ανώμοτη δήλωση εκείνη τη βαρύτητα που οι ίδιοι θεωρούν ότι αρμόζει στις περιστάσεις της υπόθεσης (βλ. Απόδειξη, Γ. Κακογιάννη, 1983, σελ. 253 και Phipson on Evidence, 15th Ed., p. 235). Όμως, η ειδοποιός διαφορά είναι ότι οι ένορκοι δεν έχουν υποχρέωση να δώσουν οποιαδήποτε αιτιολογία για την όποια επιλογή τους, σε αντίθεση με το Δικαστή ο οποίος αισθάνεται ότι θα πρέπει τουλάχιστο να εξηγήσει τη βαρύτητα που τελικά θα δώσει στην ανώμοτη δήλωση για σκοπούς καλύτερης αιτιολόγησης της απόφασής του. Και εδώ ξεκινούν τα προβλήματα και παράπονα των κατηγορουμένων, όπως στην προκειμένη περίπτωση, ότι δηλαδή ο Δικαστής υπερέβη τα όρια και εξέτασε την ανώμοτη δήλωση ως να ήταν μαρτυρία. Όμως εάν ο Δικαστής ενεργούσε όπως οι ένορκοι και δεν έδιδε οποιαδήποτε αιτιολογία, ενδεχομένως να διατυπώνετο άλλη μομφή εναντίον της απόφασής του, όπως έγινε στην Αχτάρ κ.α. ν. Αστυνομίας

(2010)2 ΑΑΔ 397. Έχουμε την άποψη ότι ο Δικαστής βρίσκεται σε κάπως διαφορετική θέση από τους ενόρκους και θα πρέπει να δώσει κάποια ένδειξη, χωρίς πολλές λεπτομέρειες, για τον τρόπο που προσέγγισε την ανώμοτη δήλωση του κατηγορούμενου. Περισσότερο θα πρέπει να καθοδηγήσει τον εαυτό του σύμφωνα με τη νομολογία ότι η αποδεικτική αξία μιας ανώμοτης δήλωσης είναι μάλλον πειστική παρά αποδεικτική (βλ. R. v.Coughlan [1976] Crim.L.R. 629, Δρουσιώτης ν. Αστυνομίας, ανωτέρω και Εφραιμίδου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 134/13, ημερ. 2.5.2014). Γι' αυτό εξετάζοντας την βαρύτητα που θα δώσει στην ανώμοτη δήλωση, θα πρέπει να έχει υπόψη το σύνολο των γεγονότων. Για παράδειγμα, αν κρίνει ότι η δήλωση είναι πειστική, μπορεί να προσεγγίσει διάφορα γεγονότα που έχει ενώπιον του, με διαφορετικό τρόπο. Όμως, αν κρίνει ότι η ανώμοτη δήλωση δεν είναι καθόλου πειστική, τότε το θέμα τελειώνει εκεί. Για να καταλήξει όμως ως προς τη βαρύτητα που θα πρέπει να της προσδώσει, είναι αναπόφευκτη η εξέτασή της έχοντας υπόψη το σύνολο των γεγονότων και ιδιαίτερα εκείνα τα στοιχεία μαρτυρίας που είναι αναντίλεκτα ή δεν χωρούν αμφισβήτηση (βλ. Ιωάννου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 ΑΑΔ 195). Η αξιολόγηση του δικαστηρίου δεν πρέπει να γίνεται αποσπασματικά ή να χρησιμοποιείται μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας ως σταθερή βάση για να κριθεί η ανώμοτη δήλωση του κατηγορουμένου (βλ. Γεωργίου ν. Δημοκρατίας

(2010)2 ΑΑΔ 354). Θα πρέπει να υπενθυμίσει στον εαυτό του ότι η δήλωση δεν είναι μαρτυρία και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αποδείξει οποιοδήποτε γεγονός για το οποίο υπάρχει άλλη μαρτυρία που να το αποδεικνύει. Όπως αναφέραμε, η δήλωση έχει περισσότερο πειστική αξία, γι' αυτό σε περίπτωση που κριθεί πειστική, μπορεί να επενεργήσει στο μυαλό των ενόρκων και του Δικαστή κατά τρόπο που να τους ωθήσει να δουν τα γεγονότα που αποδείχθηκαν με μαρτυρία, με διαφορετικό μάτι (R. v. Coughlan, ανωτέρω).». Οι ανώμοτες δηλώσεις των Κατηγορούμενων 1, 2, 3 και 4 θα εξεταστούν με βάση τις πιο πάνω παρατεθείσες αρχές. Η μαρτυρία των Μ.Υ.1, Θοδώρου και Μ.Υ.2 Δημοσθένους σκοπό είχε να βοηθήσει τον Κατηγορούμενο 2 με τον οποίο είναι φίλοι. Την θεωρώ επικίνδυνη μαρτυρία και δεν μπορώ να στηριχθώ σε αυτή για την οποιαδήποτε εξαγωγή συμπερασμάτων. Το ίδιος ισχύει και για την μαρτυρία του κ. Πετρίδη, Μ.Υ.3, ο οποίος προφανώς γνωρίζει τον Κατηγορούμενο 4 και διαφάνηκε ότι ήθελε να τον βοηθήσει. Καταλήγω λοιπόν τα γεγονότα είχα εξελιχθεί ως ακολούθως: Στις 19/12/2013 στο Κοινοτικό Στάδιο Ορόκλινης θα διεξαγόταν ο ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ των ομάδων Διγενής Ορόκλινης - ΑΠΟΕΛ Λευκωσίας. Ο συγκεκριμένος αγώνας, ως συνηθίζεται, αστυνομεύετο. Μεταξύ των αστυφυλάκων που ήταν στο γήπεδο ήταν οι Αστ.3671 Θεοδοσίου, Αστ.1150 Ιωάννου, Λοχ.1440 Χριστοδούλου, η Γ/Αστ. 1768 Καραχρίστου, ο Αστ.2682 Δημητριάδης και ο Αστ.3620 Ρωτής, οι οποίοι βρισκόντουσαν κοντά στην περίφραξη του γηπέδου και απέναντι από την είσοδο του γηπέδου. Μετά την έναρξη του αγώνα, μετά παρέλευση 10 λεπτών, οπαδοί του ΑΠΟΕΛ, μπορούσαν να αναγνωριστούν γιατί φορούσαν ενδυμασίες με διακριτικά του ΑΠΟΕΛ, άρχισαν να δημιουργούν προβλήματα στην είσοδο, η οποία ήταν ανοιχτή, γιατί ήθελαν να εισέλθουν στο γήπεδο χωρίς εισιτήριο. Οι αστυφύλακες στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν τους οπαδούς αυτούς να εισέλθουν στο γήπεδο είχαν δεχθεί σφοδρή επίθεση από τον όχλο των 50 αυτών προσώπων. Το επεισόδιο είχε διαρκέσει περίπου 5 μέχρι και 10 λεπτά, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν σοβαρά οι Αστ.3620 Ρωτής και Αστ.2056 Χρίστου ενώ ελαφρότερα είχε τραυματιστεί η Γ./Αστ. 1768 Καραχρίστου καθώς και άλλοι αστυφύλακες. Ο Α/Λοχ.1344 Λουκά είχε φωτογραφήσει την κερκίδα του ΑΠΟΕΛ και οι αστυφύλακες που είχαν παρευρεθεί στον αγώνα είχαν κληθεί μετά την επιστροφή τους στην Α.Δ.Ε., το ίδιο βράδυ, να επιθεωρήσουν τις φωτογραφίες στον ηλεκτρονικό υπολογιστή και μετά να ετοιμάσουν τις καταθέσεις τους. Οι Αστ. 2682 Δημητριάδης, Μ.Κ.9 και Αστ. Ρωτής, Μ.Κ.10 είχαν αναγνωρίσει τον Κατηγορούμενο 1 να συμμετέχει στα επεισόδια προσπαθώντας να κρατήσει την πόρτα ανοιχτή και να μην αφήνει τον Αστ.2682 να τον απομακρύνει. Οι Αστ.3671 Θεοδοσίου, Μ.Κ.1 και Γ/Αστ.1768 Καραχρίστου, Μ.Κ.7 είχαν δει τον Κατηγορούμενο 4 να σπρώχνει τους αστυφύλακες και να βρίσκεται εντός του όχλου ενώ ο Κατηγορούμενος 2 είχε αναγνωριστεί από τον Αστ.1150 Ιωάννου, Μ.Κ.3, να σπρώχνει μαζί με τον όχλο. Ο Κατηγορούμενος 3 δεν αναγνωρίστηκε από οποιονδήποτε αφού η Γ/Αστ.1760 Καραχρίστου δεν μπορούσε μα ασφάλεια να τον θυμηθεί. ΝOMIKH ΠTYXH Είχε συζητηθεί εκτεταμένα από τους συνηγόρους Υπεράσπισης κατά τις τελικές τους αγορεύσεις το θέμα της αναγνώρισης. Ενόψει του ότι όλη η υπόθεση βασίζεται στην αναγνώριση των Κατηγορούμενων θα πρέπει να γίνει αναφορά στις κατευθυντήριες αρχές που καθιερώθηκαν στη θεμελιακή υπόθεση R. v. Turnbull [1976] 3 All ER 549, ως επίσης και στην υπόθεση Θεοδωρίδης ν. Δημοκρατίας

(2001)2 ΑΑΔ

1. Το ζήτημα εξετάζεται και υπό το φως της Αστυνομικής Διαταγής Αρ.3/08, η οποία καθορίζει τις ακολουθητέες διαδικασίες κατά την αναγνώριση προσώπων. Όταν η υπόθεση εναντίον ενός κατηγορούμενου βασίζεται κυρίως σε μαρτυρία αναγνώρισης, η ορθότητα της οποίας αμφισβητείται από την υπεράσπιση, το Δικαστήριο εξετάζει με ιδιαίτερη προσοχή την ποιότητα τέτοιας μαρτυρίας με βάση τις κατευθυντήριες γραμμές που καθιερώθηκαν στην υπόθεση Turnbull, οι οποίες σκοπό έχουν να διασφαλίσουν την ποιότητα της μαρτυρίας, αποκλείοντας, στο μέτρο του δυνατού, τους κινδύνους σφάλματος στην οπτική αναγνώριση. Σύμφωνα με την αγγλική απόφαση Blenkinsop Ali [2008] EWCA Crim 1522 απαιτείται να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή όταν γίνεται προσπάθεια αναγνώρισης μέσω φωτογραφιών ή βιντεοσκοπημένων εικόνων ή όπως στην παρούσα περίπτωση. Στην Turnbull διατυπώνονται κατευθυντήριες γραμμές όσον αφορά το θέμα της αναγνώρισης. Σε ελεύθερη μετάφραση οι κατευθυντήριες γραμμές της Turnbull είναι οι ακόλουθες: «Πρώτο, όταν η υπόθεση εναντίον ενός κατηγορούμενου στηρίζεται αποκλειστικά ή ουσιαστικά στην ορθότητα μιας ή περισσοτέρων αναγνωρίσεων του κατηγορούμενου, τις οποίες η Υπεράσπιση ισχυρίζεται ότι είναι λανθασμένες, ο δικαστής πρέπει να προειδοποιήσει τους ενόρκους την ανάγκη προειδοποίησης, πριν καταδικαστεί ο κατηγορούμενος σε συνάρτηση με την ορθότητα της αναγνώρισης ή των αναγνωρίσεων. Επιπρόσθετα πρέπει να τους προειδοποιήσει για την πιθανότητα ύπαρξης λάθους ακόμα και από ένα ειλικρινή μάρτυρα. Δεύτερο, ο δικαστής πρέπει να καθοδηγήσει τους ενόρκους έτσι ώστε να εξετάσουν προσεκτικά τις συνθήκες κάτω από τις οποίες η αναγνώριση από κάθε μάρτυρα έγινε. Για πόσο χρονικό διάστημα είχε ο μάρτυρας τον κατηγορούμενο κάτω από την παρατήρηση του; Από ποια απόσταση; Κάτω από ποιο φωτισμό; Εμποδιζόταν η παρατήρηση με οποιοδήποτε τρόπο, όπως για παράδειγμα, από διερχόμενο όχημα ή λόγω παρεμβολής άλλων ατόμων; Είχε ο μάρτυρας δει προγενέστερα τον κατηγορούμενο; Πόσο συχνά;....Πόσος χρόνος διέρρευσε μεταξύ της αρχικής παρατήρησης και της επακολουθήσασας αναγνώρισης στην Αστυνομία; Υπήρχε οποιαδήποτε διάσταση μεταξύ της περιγραφής του κατηγορούμενου που δόθηκε στην Αστυνομία όταν αυτός θεάθηκε για πρώτη φορά και της πραγματικής του εμφάνισης; ..Τέλος, πρέπει ο δικαστής να υπενθυμίσει στους ενόρκους οποιεσδήποτε αδυναμίες είχαν παρουσιαστεί στη μαρτυρία αναγνώρισης. Η αναγνώριση ήδη γνωστού προσώπου μπορεί να είναι πιο αξιόπιστη παρά η αναγνώριση ενός αγνώστου προσώπου, αλλά ακόμα και όταν ο μάρτυρας φέρεται να αναγνωρίζει κάποιο που γνωρίζει, πρέπει να υποδειχθεί στους ενόρκους ότι κάποτε γίνονται λάθη αναγνώρισης στενών συγγενών και φίλων. Όλα τα πιο πάνω θέματα ανάγονται στην ποιότητα της μαρτυρίας ως προς την αναγνώριση. Εάν η ποιότητα είναι καλή και παραμένει καλή μέχρι το τέλος της διαδικασίας, ο κίνδυνος λανθασμένης αναγνώρισης μειώνεται. Αλλά όσο πιο φτωχή είναι η ποιότητα τόσο ο κίνδυνος λάθους αυξάνεται. Κατά την άποψη μας όταν η ποιότητα είναι καλή, όταν, για παράδειγμα αυτή γίνεται μετά από μακρά διάρκεια παρατήρησης, ή κάτω από ικανοποιητικές συνθήκες από συγγενικό πρόσωπο, γείτονα, στενό φίλο, συνάδελφο .... οι ένορκοι μπορούν με ασφάλεια να αφεθούν να αξιολογήσουν την αξία της μαρτυρίας αναγνώρισης έστω και αν δεν υπάρχει άλλη μαρτυρία που να την ενισχύει. Νοουμένου πάντοτε ότι έχει δοθεί επαρκής προειδοποίηση για την ιδιαίτερη ανάγκη για προσοχή....... Όταν κατά την κρίση του δικαστή, η ποιότητα της μαρτυρίας αναγνώρισης είναι φτωχή, ως για παράδειγμα όταν βασίζεται αποκλειστικά σε μια στιγμιαία ματιά ή σε μεγαλύτερης διάρκειας παρατήρηση αλλά που έγινε κάτω από δύσκολες συνθήκες, η κατάσταση διαφοροποιείται πολύ. Ο δικαστής πρέπει να αποσύρει την υπόθεση από τους ενόρκους και να διατάξει την αθώωση εκτός εάν υπάρχει άλλη μαρτυρία η οποία οδηγεί στην υποστήριξη της ορθότητας της αναγνώρισης. Αυτή μπορεί να είναι ενισχυτική μαρτυρία με την έννοια που τη χρησιμοποιούν οι δικηγόροι, αλλά δεν χρειάζεται να είναι τέτοια, εάν αυτή είναι τέτοια που καθιστά τους ενόρκους βέβαιους ότι δεν υπήρξε λανθασμένη αναγνώρισης.» Αρχίζοντας από την αναγνώριση του Κατηγορούμενου
2. Αναγνωρίστηκε από δυο αστυφύλακες, τον Αστ.3671 Θεοδοσίου, Μ.Κ.1 και την Γ/Αστ. Καραχρίστου, Μ.Κ.7, η οποία εκτός από τις φωτογραφίες τον είχε αναγνωρίσει τυχαία στον Αστυνομικό Σταθμό ενώ ανέμενε να δώσει κατάθεση και ακολούθως με την δική του συγκατάθεση είχε υποβληθεί σε αναγνώριση, Τεκμήριο
3. Η αναγνώριση του Κατηγορούμενου 2 από τον Αστ.1150 Ιωάννου, Μ.Κ.3, δεν αμφισβητήθηκε από τον συνήγορο Υπεράσπισης του. Δεν αντεξετάστηκε για την ορθότητα της αναγνώρισης. Προωθήθηκε μόνο η θέση ότι είχε σπρωχτεί από τον όχλο και ότι είχε εισιτήριο. Αν όντως είχε εισιτήριο τότε το ότι βρέθηκε στην είσοδο κατά την εξέλιξη των επεισοδίων εισηγείται την ανάμιξή του με δεδομένο ότι δεν υποβλήθηκε στο μάρτυρα ότι είχε προβεί σε λάθος αναγνώριση. Η αναγνώριση του Κατηγορούμενου 1 είχε επίσης γίνει δυο μάρτυρες, τον Αστ.2682 Δημητριάδη, Μ.Κ.9 και τον Αστ. 3620 Ρωτή, Μ.Κ.
4. Υπό τις περιστάσεις κρίνω ότι η αναγνώριση των Κατηγορούμενων 1, 2 και 4 ήταν ακριβής και ορθή και παράλληλα είχε διεξαχθεί σε ασφαλή πλαίσια και κατά τρόπο δίκαιο για τους Κατηγορούμενους. Βλ. Πουτζιουρής κ.α v. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 309, Νεοφύτου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 127/2011 ημερ. 12.03.13 και Δημητρίου (άλλως 'Πόμπος') v. Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 302. Η 1η Κατηγορία που αντιμετωπίζουν οι Κατηγορούμενοι 1, 2, 3 και 4 αφορά το αδίκημα της παράνομης συνάθροισης και της οχλαγωγίας κατά παράβαση των άρθρων 2, 60

(1),

(3), 61 και 62 του Περί της Πρόληψης και Καταστολής της Βίας στους Αθλητικούς Χώρους Νόμου (Ν.48

(1)/08). Το άρθρο 60 διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «

(1)Παράνομη είναι η συνάθροιση προσώπων εντός των εγκαταστάσεων του αθλητικού χώρου με σκοπό να διαπράξουν από κοινού ποινικό αδίκημα ή να εκτελέσουν από κοινού κάποιο σκοπό και τα οποία συμπεριφέρονται με τέτοιο τρόπο που προκαλεί στα πρόσωπα που βρίσκονται στην περιοχή, εύλογο φόβο ότι συναθροίστηκαν με αυτό τον τρόπο με σκοπό να διασαλεύσουν την ειρήνη ή να παρεμποδίσουν την ομαλή διεξαγωγή του αγώνα ή της εκδήλωσης ή ότι με τέτοια συνάθροισή, άσκοπα και χωρίς αποχρώντα λόγο θέλουν να προκαλούν άλλα πρόσωπα σε διασάλευση της ειρήνης ή παρεμπόδιση της ομαλής διεξαγωγής του αθλητικού αγώνα ή της εκδήλωσης.

(2)Η συνάθροιση είναι παράνομη και αν ακόμη άρχισε ως νόμιμη, αν οι συμμετέχοντες σ΄ αυτή, συμπεριφέρονται όπως περιγράφεται στο εδάφιο

(1)ανωτέρω.

(3)Όταν η παράνομη συνάθροιση αρχίζει να επιτελεί τον σκοπό για τον οποίο έγινε, για διασάλευση της ειρήνης και προς τρόμο του κοινού η συνάθροιση χαρακτηρίζεται ως οχλαγωγία, οι δε συναθροισμένοι λογίζονται οχλαγωγικώς συναθροισμένοι.» Το συγκεκριμένο άρθρο προβλέπει ότι όταν κάποια άτομα συμπεριφέρονται με τέτοιο τρόπο που προκαλούν στους υπόλοιπους εύλογο φόβο ότι θέλουν να διασαλεύσουν την ειρήνη ή την ομαλή διεξαγωγή του αθλητικού αγώνα τότε υπάρχει παράνομη συνάθροιση εντός του αθλητικού χώρου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το γήπεδο είχε μετατραπεί σε πεδίο μάχης, εκείνοι δε που συμπεριφέρονταν με τρόπο ανάρμοστο ήταν πολλοί. Μερικά άτομα κτυπούσαν αστυνομικούς άλλα έριχναν αντικείμενα προς τους αστυνομικού και άλλοι έβριζαν. Εν πάση περιπτώσει όμως, όπως έχω καταλήξει είχε μαζευτεί μεγάλος αριθμός φιλάθλων του ΑΠΟΕΛ στην είσοδο του γηπέδου οι οποίοι συμπεριφερόταν ανάρμοστα, δηλαδή επιτίθεντο στους αστυνομικούς και έριχναν αντικείμενα πάνω τους μεταξύ αυτών και οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και

1. Ο μεν Κατηγορούμενος 1 έσπρωχνε για να μην κλείσει η πόρτα, ο Κατηγορούμενος 2 έσπρωχνε και ο Κατηγορούμενος 4 ενώθηκε με τον όχλο επίσης σπρώχνοντας τους αστυφύλακες. Προκύπτει ότι οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 4 είχαν συναθροιστεί με τους υπόλοιπους οπαδούς του ΑΠΟΕΛ, των όχλο των 50 ατόμων, άσκοπα και χωρίς αποχρώντα λόγο προκαλώντας με την συμπεριφορά τους και άλλα πρόσωπα σε διασάλευση της ειρήνης ή παρεμπόδιση της ομαλής διεξαγωγής του αθλητικού αγώνα. Οπόταν, και οι τρεις κρίνονται ένοχοι στην συγκεκριμένη κατηγορία ενώ ο Κατηγορούμενος 3 αθωώνεται και απαλλάσσεται από την συγκεκριμένη κατηγορία. Η 2η Κατηγορία που αντιμετωπίζουν αφορά το αδίκημα της συμπλοκής και της επίθεσης κατά παράβαση των άρθρων 2 και 59 του Περί της Πρόληψης και Καταστολής της Βίας στους Αθλητικούς Χώρους Νόμου. Το άρθρο 59 προβλέπει ως ακολούθως : «Οποιοδήποτε πρόσωπο συμμετέχει σε συμπλοκή ή επίθεση με οποιοδήποτε τρόπο εναντίον οποιουδήποτε προσώπου μέσα σε αθλητικό χώρο ή στην αμέσως γειτνιάζουσα περιοχή και η επίθεση ή συμπλοκή οφείλεται ή συνδέεται με το αθλητικό γεγονός είναι ένοχο πλημμελήματος . .». Συστατικά στοιχεία του αδικήματος αυτού είναι πρώτον, να υπάρχει συμπλοκή ή επίθεση εναντίον οποιουδήποτε προσώπου. Δεύτερον, η συμπλοκή ή επίθεση να έγινε σε αθλητικό χώρο ή στην αμέσως γειτνιάζουσα περιοχή και τρίτον, η επίθεση να οφείλεται ή συνδέεται με το αθλητικό γεγονός. Για το θέμα που αφορά την επίθεση ισχύουν τα όσα αναφέρονται και στο άρθρο 242 του Ποινικού Κώδικα και συγκεκριμένα για τη θεμελίωση του αδικήματος η Κατηγορούσα Αρχή πρέπει να αποδείξει ότι ο κατηγορούμενος άσκησε βία εναντίον του άλλου προσώπου, είτε εκ προθέσεως είτε απερίσκεπτα. Για τα υπόλοιπα θέματα, η Κατηγορούσα Αρχή πρέπει να αποδείξει ότι η επίθεση έγινε σε αθλητικό χώρο ή αμέσως γειτνιάζουσα περιοχή και να συνδέεται ή να οφείλεται με το αθλητικό γεγονός. Η απερισκεψία - recklessness - επεξηγείται στην παρά. 19-167 του Archbold 2002 ως ακολούθως: «Recklessness in common assault, therefore, involves foresight of the possibility that the complainant would apprehend immediate and unlawful violence and taking that risk.». Στην κοινή λογική οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος θα συνειδητοποιούσε ότι το να εμπλακεί με οποιοδήποτε τρόπο σε ένα επεισόδιο το οποίο δεν τον αφορούσε ήταν καθαρή απερισκεψία. Σίγουρα με βάση την μαρτυρία οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 4 είχαν συμμετάσχει στην συμπλοκή των υπολοίπων μαζί με τους αστυφύλακες και είχαν σπρώξει τους αστυφύλακες. Οι Κατηγορίες 3 και 4 αφορούν την απαγόρευση κατοχής επιθετικού όπλου μέσα σε αθλητικό χώρο και την χρήση επικίνδυνων αντικειμένων σε αθλητικό χώρο. Δεν υπήρξε ίχνος μαρτυρίας ότι οποιοσδήποτε εκ των Κατηγορούμενων είτε κατείχε είτε είχε χρησιμοποιήσει πέτρες, ξύλα ή γυάλινα μπουκάλια όπως προσδιορίζουν οι λεπτομέρειες της συγκεκριμένης κατηγορίας. Το ίδιο ισχύει σε σχέση με τις Κατηγορίες 5 και
2. Δεν αποδείχθηκε ότι υπήρξε παράνομη είσοδος στο γήπεδο από τους Κατηγορούμενους 1, 2, 3 και 4 ή ότι είχαν κλέψει οτιδήποτε. Οπόταν οι Κατηγορούμενοι 1, 2, 3 και 4 αθωώνονται και απαλλάσσονται από τις Κατηγορίες 3,4, 5 και
3. Οι Κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν την κατηγορία της εσκεμμένης παρεμπόδισης οργάνου τήρησης της τάξης κατά την κανονική εκτέλεση των καθηκόντων τους, η Κατηγορία
4. Η συγκεκριμένη κατηγορία εδράζεται στο άρθρο 244(β) του Ποινικού Κώδικα το οποίο έχει ως ακολούθως: «
5. Όποιος- (α) . . . . . . . . . . . . . . . .ή (β) επιτίθεται ή αντιστέκεται ή εσκεμμένα παρεμποδίζει όργανο τήρησης της τάξης κατά την κανονική εκτέλεση του καθήκοντος του ή άλλο που παρέχει συνδρομή σε τέτοιο όργανο τήρησης της τάξης, . . . . . . . . . . . . . . . είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων.» Από το λεκτικό του πιο πάνω άρθρου, συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα: Πρώτον, ο κατηγορούμενος να επιτίθεται ή να αντιστέκεται ή εσκεμμένα να παρεμποδίζει, δεύτερον, όργανο τήρησης της τάξης ή άλλο πρόσωπο το οποίο παρέχει συνδρομή σε τέτοιο όργανο της τάξης και τρίτον, η επίθεση ή η αντίσταση ή η εσκεμμένη παρεμπόδιση να έγινε κατά την κανονική εκτέλεση του καθήκοντος του οργάνου τήρησης της τάξης. Όσον αφορά την έννοια της παρεμπόδισης (obstruction) κατά αστυνομικού οργάνου στην εκτέλεση του καθήκοντος του, σχετικά είναι τα ακόλουθα αποσπάσματα από το σύγγραμμα Blackstone Criminal Practice 2003, παρ. Β.2.30, σελ. 173-174: «Β2.30: A defendant obstructs a police constable if he makes it more difficult for him to carry out his duty (Hinchcliffe v Sheldon [1955] 1 WLR 1207, obiter). While 'resisting' implies some physical action, no physical act is necessary to constitute obstruction. Simple refusal to answer questions does not constitute an obstruction (Rice v Connolly [1966] 2 QB 414), neither does advising another person not to answer (Green v DPP

(1991)155 JP 816). Answering questions incorrectly may, however, amount to obstruction, although the distinction is not always clear (see Ledger v DPP [1991] Crim LR 439). A person may obstruct by omission, provided that such a person is under an initial duty to act (Lunt v DPP [1993] Crim LR 534). . . . . . . . . . . . . . . . In Green v Moore [1982] QB 1044 the court held that a tip-off to persons who were preparing to commit an offence, and who as a result of the tip-off decided not to commit such an offence, could amount to an obstruction. Police could still be said to be acting in execution of their duty even if only making general inquiries before an offence was committed. The court admitted that this was a difficult situation, since the result of the tip-off was in fact the prevention of crime. Liability would turn, however, on the mens rea and the question of whether the defendant's intent was to assist the potential criminal or to assist the police. A constable is not acting in the course of his duty, and a person cannot therefore be liable for obstructing him in the course of such action, if what he is doing is carrying out an arrest which is in fact unlawful (Edwards v DPP

(1993)97 Cr App R 301). If obstruction (rather than resistance) is alleged, it must be proved to have been willful. The defendant does not commit willful obstruction if he tries to help the police, even if he actually makes their job more difficult (Wilmott v Atack [1977] QB 498) nor can he be guilty if he is unaware that he is obstructing police officers at all (Ostler v Elliott [1980] Crim LR 584), but if the defendant deliberately obstructs the police, it will be no defence to argue that he was merely trying to prevent the arrest of a person he believed to be innocent (Lewis v Cox [1985] QB 509). As to the obstruction of international joint investigation teams, see the Police Act 1996, s. 89

(4), as inserted by the Police Reform Act 2002, s. 104». Όσον αφορά την κατηγορία αυτή έχει αποδειχθεί ότι όλοι οι αστυφύλακες κατά τον επίδικο χρόνο ήταν αστυφύλακες επιφορτισμένοι με το καθήκον τήρησης της τάξης στον συγκεκριμένο ποδοσφαιρικό αγώνα και συνεπώς ήταν όργανα τήρησης της τάξης. Περαιτέρω έχει αποδειχθεί ότι κατά τον ίδιο χρόνο οι αστυφύλακες εκτελούσαν κανονικά τα καθήκοντά τους αφού βρίσκονταν σε εντεταλμένο καθήκον. Ο νομοθέτης δεν έχει αποδώσει στον όρο «παρακώλυση» οποιαδήποτε ερμηνεία. Η γραμματική ερμηνεία που αποδίδεται στον συγκεκριμένο όρο από τον Μπαμπινιώτη στο Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας είναι «η παρεμπόδιση, η παρεμβολή εμποδίων, δυσκολιών και κωλυμάτων ώστε να μην ολοκληρωθεί». Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο από την μαρτυρία που έχει γίνει αποδεκτή προκύπτει ότι οι ενέργειες των Κατηγορούμενων 1, 2, και 4 παρεμπόδισαν τους αστυφύλακες από την εκτέλεση του καθήκοντός τους. Ο Κατηγορούμενος 1 είχε ειδωθεί, από τον Μ.Κ.9 και τον Μ.Κ.10 να κρατά με τα χέρια του την πόρτα του γηπέδου έτσι ώστε να μην μπορεί να κλείσει και ακολούθως να ενώνεται με τον όχλο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η συγκεκριμένη ενέργειά του συνέβαλε στην παρεμπόδιση της εκτέλεσης του καθήκοντός του συγκεκριμένου αστυφύλακα. Ο Κατηγορούμενος 2 είχε ειδωθεί από τον Μ.Κ.3 να σπρώχνει μαζί με τον όχλο και ο Κατηγορούμενος 4 το ίδιο. Η συγκεκριμένη συμπεριφορά δεν μπορεί να θεωρηθεί οτιδήποτε άλλο παρά πράξη η οποία αποσκοπούσε στο να παρεμποδιστεί η αστυνομία στην εκτέλεση του έργου της. Ο Κατηγορούμενος 3 όμως δεν διαπιστώθηκε να κάμνει οποιαδήποτε πράξη, δεν υπήρξε θετική μαρτυρία ότι έκαμε οτιδήποτε για να εμποδίσει τους αστυφύλακες. Από τα όσα συνάγονται από τα πιο πάνω παραπεφθέντα αποσπάσματα από το σύγγραμμα Blackstone's φαίνεται ότι παρεμπόδιση υπάρχει όταν ο κατηγορούμενος κάνει πιο δύσκολη την εκτέλεση του καθήκοντος του αστυφύλακα. Περαιτέρω συνάγεται ότι δεν χρειάζεται κάποια φυσική πράξη για να υπάρχει τέτοια παρεμπόδιση αλλά τέτοια στοιχειοθετείται και σε περίπτωση παράλειψης, όταν όμως ο κατηγορούμενος είχε εξ αρχής καθήκον να πράξει αυτό που παραλείπει. Με βάση τον πιο πάνω συλλογισμό καταλήγω ότι οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 4 ενήργησαν με τέτοιο τρόπο ώστε να παρεμποδιστούν οι αστυφύλακες από την εκτέλεση των καθηκόντων τους οπόταν και κρίνονται ένοχοι στην Κατηγορία 6 αλλά ο Κατηγορούμενος 3 δεν έπραξε οτιδήποτε ή και δεν συνέβαλε με οποιαδήποτε ενέργειά του οπόταν και αθωώνεται από την 6ην Κατηγορία. Οι Κατηγορίες 8 μέχρι 16 που αντιμετωπίζουν όλοι οι Κατηγορούμενου αφορούν την επίθεση εναντίον των Αστ. 2056 Χρίστου, Αστ.3620 Ρωτή, Γ./Αστ.1768 Καραχρίστου, Αστ.1032 Ευαγγέλου, Αστ.4762 Βλαδιμήρου, Αστ.1866 Μαλλεκίδη, Αστ.2682 Δημητριάδη, Αστ.1150 Ιωάννου και Αστ.3671 Θεοδοσίου. Κανένας από τους Κατηγορούμενους δεν αναγνωρίστηκε να επιτίθεται σε οποιονδήποτε από τους αστυφύλακες. Αντίθετα όλοι οι μάρτυρες είχαν αναφέρει ότι δεν μπορούσαν να πουν με βεβαιότητα ότι οι συγκεκριμένοι Κατηγορούμενοι τους είχαν επιτεθεί. Συνεπακόλουθα, θα πρέπει να αθωωθούν από τις Κατηγορίες 8 μέχρι 16. Ο Κατηγορούμενος 4 αντιμετωπίζει την κατηγορία της δημόσιας εξύβρισης, Κατηγορία 18, κατά παράβαση του άρθρου 58 του Περί της Πρόληψης και Καταστολής της Βίας στους Αθλητικούς Χώρους Νόμου. Έχει αναφερθεί ότι θα ήταν αδύνατο σε ένα όχλο 50 ατόμων να μπορέσει κάποιος να ξεχωρίσει ποιος ήταν αυτός που εξύβριζε εκτός και αν βρισκόταν ακριβώς δίπλα του και δεν υπήρχε οποιαδήποτε φασαρία. Συνεπακόλουθα ο Κατηγορούμενος 4 αθωώνεται από την συγκεκριμένη κατηγορία. Ενόψει των πιο πάνω ο Κατηγορούμενος 3 αθωώνεται και απαλλάσσεται από όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 4 κρίνονται ένοχοι στην 1ην Κατηγορία, στην 2ην Κατηγορία και στην 6ην Κατηγορία. Οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 4 αθωώνονται και απαλλάσσονται από τις Κατηγορίες 3, 4,5, 7 και 8 μέχρι 16. (Υπ. ...........) Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο