Αστυνομικού Διευθυντή Λάρνακας ν. Πηνελόπης Συνεσίου, Αρ. Υπ.: 7355/15, 14/10/2016

(1)και 4

(2)(ιβ) του περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου, Ν.119

(1)/00. Συγκεκριμένα κατηγορείται ότι στις 30/09/14, στην οδό Καρυάτιδων, στην Λάρνακα, είχε επιτεθεί στον σύζυγό της Ηλία Αυξεντίου. Προς απόδειξη της κατηγορίας για την Κατηγορούσα Αρχή δόθηκε μαρτυρία από δυο

(2)μάρτυρες. Πρώτος, έδωσε μαρτυρία ο Παραπονούμενος Ηλίας Αυξεντίου, Μ.Κ.1, ο οποίος και υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσής του και σημειώθηκε ως Τεκμήριο

1. Στην κατάθεση του καταγράφει ότι είναι 41 ετών και είχε νυμφευθεί την Πηνελόπη Συνεσίου με την οποία έχουν αποκτήσει τρία παιδιά ηλικίας 5.5, 13 και 15 ετών. Διαμένουν όλοι μαζί στην οδό Καρυάτιδων
2. Στον γάμο τους αντιμετώπιζαν προβλήματα, τα οποία αρχικά επέλυαν αλλά συνέχιζαν να υπάρχουν μέχρι και τον Απρίλιο
3. Το 2010 είχε διαγνωστεί με μυοτονική μυϊκή δυστροφία και τον Ιούνιο 2013 του είχε τοποθετηθεί βηματοδότης και απινιδωτής. Στις 11/05/2014 η σύζυγός του του είχε ζητήσει να χωρίσουν λόγω του ότι ο ίδιος αντιμετώπιζε προβλήματα καρδίας και είχε υποβληθεί σε επέμβαση στην οποία του είχε τοποθετηθεί βηματοδότης και απεινηδωτής. Έκτοτε βρίσκονται σε διάσταση αλλά διαμένουν μαζί. Στις 30/09/14, περί τις 22.00, η Πηνελόπη θα έβγαινε με τις κόρες τους και ο ίδιος της είχε ζητήσει να του φέρει τον υιό τους από τους γονείς της για να τον προσέχει. Ο λόγος που δεν είχε πάει ο ίδιος να πιάσει τον υιό του από τους γονείς της Πηνελόπης ήταν γιατί δεν ήθελαν, οι γονείς της, να βλέπει τα παιδιά του και δεν θα του τον έδιναν. Η Πηνελόπη τον είχε αγνοήσει και ο ίδιος είχε σταθεί στην πόρτα της κουζίνας με την πλάτη του γυρισμένη στην Πηνελόπη, η οποία τον πλησίασε και τον έσπρωξε δυο φορές με τα χέρια της προς την πόρτα με αποτέλεσμα την δεύτερη φορά ο ίδιος να χτυπήσει στο χερούλι της πόρτας. Όταν είχε γυρίσει προς το μέρος της η Πηνελόπη του είχε επιτεθεί χτυπώντας τον δυο φορές με τα χέρια της στο μέρος του βηματοδότη και του απινιδωτή. Ο ίδιος στην συνέχεια είχε επισκεφθεί την Αστυνομία για να καταγγείλει το συμβάν και έξω από το Σταθμό της Αστυνομίας είχε νοιώσει το χτύπημα του βηματοδότη. Ακολούθως είχε επισκεφτεί το Νοσοκομείο όπου του είχαν παρασχεθεί οι πρώτες βοήθειες και είχε απολυθεί. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 2 το έντυπο του Νοσοκομείου. Υποστήριξε ότι το ίδιο βράδυ, του επεισοδίου, είχε επισκεφτεί την Αστυνομία και την ίδια νύχτα είχε δώσει κατάθεση. Αντεξεταζόμενος δεν μπορούσε να θυμηθεί πότε είχε δώσει κατάθεση σε σχέση με το συμβάν. Ερωτηθείς ανέφερε ότι στις 03/10/14 η σύζυγός του είχε φύγει από το σπίτι τους, στην οδό Καρυάτιδων, μαζί με τα παιδιά τους και ο ίδιος είχε φύγει τέλος Ιουλίου 2015 οπόταν και επέστρεψε ή σύζυγός του στην οικία. Υποστήριξε ότι αρχικά δεν υπήρχαν προβλήματα στην διαπροσωπική τους σχέση με την σύζυγό του. Την συγκεκριμένη μέρα του περιστατικού τα παιδιά τους βρίσκονταν στα πεθερικά του, τα οποία διαμένουν 100 μέτρα πιο κάτω. Εξήγησε ότι ο λόγος που δεν είχε πάει ο ίδιος να πιάσει τον υιό του ήταν γιατί ο πεθερός του του είχε πει ότι αν πήγαινε στην αυλή του θα έφερνε την αστυνομία. Υποστήριξε ότι τα παιδιά του έχουν επηρεαστεί από αυτά που λέει η μητέρα τους, οι γονείς της και οι συγγενείς της για τον ίδιο και δεν τον θέλουν. Ήταν η θέση του, ερωτηθείς από τον συνήγορο Υπεράσπισης, ότι το συγκεκριμένο βράδυ ο ίδιος δεν είχε αντίρρηση για να βγει έξω η σύζυγός του και δεν είχε προσπαθήσει να την σταματήσει. Απλά, της είχε ζητήσει να του φέρει το υιό τους στο σπίτι και η ίδια είχε αρνηθεί. Ενώ της μιλούσε ο ίδιος ήταν στην πόρτα και όταν κατέβηκε τον είχε σπρώξει ενώ της μιλούσε και χωρίς να της έχει κάνει οτιδήποτε. Υποστήριξε ότι έβλεπε την πόρτα ενώ της μιλούσε και όταν είχε γυρίσει προς το μέρος της είχε δεχθεί τα χτυπήματα. Η Κατηγορούμενη τον είχε σπρώξει χωρίς ο ίδιος να γνωρίζει τον λόγο που το είχε πράξει. Ερωτηθείς εκ νέου ανέφερε ότι η Κατηγορούμενη τον χτυπούσε στο στήθος και ακολούθως τον είχε σπρώξει. Τον είχε χτυπήσει με τις παλάμες της αλλά ο ίδιος συνέχιζε να παραμένει στην πόρτα και όταν τον είχε σπρώξει είχε μετακινηθεί. Ήταν η θέση του ότι τον είχε σπρώξει αριστερά γιατί δεξιά ήταν ο πάγκος της κουζίνας. Αρνήθηκε ότι ο ίδιος είχε νεύρα και επίσης αρνήθηκε την υποβολή ότι η Κατηγορούμενη δεν θα μπορούσε να τον είχε σπρώξει στο στήθος αφού η ίδια έχει ύψος 1.63 ενώ ο ίδιος 1.
4. Ο ίδιος δεν ήθελε να χωρίσουν αλλά η Κατηγορούμενη ήθελε. Όταν του υποβλήθηκε ότι η συγκεκριμένη καταγγελία είχε γίνει εκδικητικά ισχυρίστηκε ότι δεν ήταν έτσι αλλά επειδή είχε βηματοδότη φοβήθηκε. Ο βηματοδότης του είχε ηχήσει όταν έφευγε από το σπίτι για την Αστυνομία αλλά ο ίδιος δεν είχε οποιαδήποτε στοιχεία γιατί όταν είχε πάει στην Γερμανία ο βηματοδότης του είχε αποσυνδεθεί. Παραδέχθηκε ότι είχε αποφασίσει να πάει πρώτα στην Αστυνομία και μετά στο Νοσοκομείο. Δεύτερη έδωσε μαρτυρία η Γ./Αστ.3641 Ομήρου, Μ.Κ.2, της οποίας η κατάθεση σημειώθηκε ως Τεκμήριο
5. Στην κατάθεσή της καταγράφει ότι στις 30/09/14 περί η ώρα 20.45 της είχε καταγγελθεί προφορικά από τον Ηλία Αυξεντίου ότι η εν διαστάση σύζυγός του του είχε επιτεθεί και τον είχε χτυπήσει, την ίδια μέρα γύρω στις 20.20, με τα χέρια της στο σημείο του απινιδωτή και του βηματοδότη. Του είχε παραχωρηθεί σχετικό έντυπο για εξέταση από ιατρό. Στις 03/10/14 είχε ληφθεί από τον Ηλία Αυξεντίου γραπτή κατάθεση. Στις 27/10/14 είχε λάβει από την Πηνελόπη Συνεσίου κατάθεση, μετά που της είχε επιστήσει την προσοχή της στο Νόμο και την είχε πληροφορήσει για το αδίκημα που αντιμετώπιζε καθώς επίσης την είχε κατηγορήσει γραπτώς. Κατέθεσε την ανακριτική κατάθεση της Κατηγορούμενης ως Τεκμήριο 4 και την γραπτή κατηγορία που της είχε απαγγελθεί ως Τεκμήριο
6. Υποστήριξε ότι ο λόγος που ο Παραπονούμενος είχε δώσει κατάθεση στις 03/10/14 ήταν γιατί στις 30/09/2014 θα πήγαινε να εξεταστεί. Αντεξετασθείσα ανέφερε ότι στις 30/09/14 ο Παραπονούμενος θα πήγαινε να εξεταστεί για αυτό και είχε διευθετηθεί να πάει για κατάθεση στις 03/10/
7. Ερωτηθείσα ανέφερε ότι δεν είχε κριθεί αναγκαίο να μεταβούν στο χώρο που είχε συμβεί το συμβάν και δεν είχε διερευνηθεί κατά πόσο ο Παραπονούμενος είχε βηματοδότη. Το Νοσοκομείο είχε στείλει το σχετικό έντυπο. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής με ενδιάμεση απόφασή του το Δικαστήριο κάλεσε την Κατηγορούμενη σε απολογία και η Κατηγορούμενη επέλεξε να απολογηθεί ενόρκως. Η Κατηγορούμενη υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσής της Τεκμήριο
8. Στην κατάθεσή της καταγράφει ότι στις 30/09/14 περί η ώρα 20.20 ετοιμαζόταν να βγει με τις κόρες της 13 και 15 ετών για να πάνε στο νυχτερινό κέντρο «ΑΜΜΟΣ». Ο σύζυγός της βλέποντάς την ντυμένη έτρεξε να κλειδώσει την πόρτα λόγω υπερβολικής ζήλιας. Η ίδια δεν είχε έρθει σε αντιπαράθεση αλλά του είχε ζητήσει να της ανοίξει την πόρτα για να φύγει. Η ίδια γνώριζε ότι ο σύζυγός της είχε τοποθετημένο απινιδωτή και βηματοδότη. Η ίδια δεν τον είχε χτυπήσει αλλά ούτε και τον είχε σπρώξει αλλά ο ίδιος την έσπρωχνε με την πλάτη του προς τους πάγκους της κουζίνας με αποτέλεσμα να χτυπήσει στο χέρι. Ο ίδιος την είχε χτυπήσει και όταν του είχε αναφέρει ότι θα καλέσει την Αστυνομία την είχε αφήσει και είχε ανοίξει την πόρτα για να μεταβεί στην Αστυνομία να καταγγείλει πριν προφτάσει η ίδια να το πράξει. Η ίδια δεν είχε υποβάλλει καταγγελία για να μην αναστατωθούν οι κόρες της και όταν τελικά είχε προβεί σε καταγγελία είχε αναφέρει ότι δεν επιθυμούσε να τεθεί ενώπιον Δικαστηρίου. Υποστήριξε ότι ο Παραπονούμενος επικαλείτο την αρρώστια του για να τον λυπηθούν. Αντεξεταζόμενη ισχυρίστηκε ότι την συγκεκριμένη στιγμή τα παιδιά της βρίσκονταν στο σπίτι των γονιών της, το οποίο είναι σε απόσταση 30 με 50 μέτρα από το δικό της σπίτι. Η ίδια βρισκόταν μπροστά από την πόρτα της κουζίνας και στα αριστερά της υπάρχει ψηλός πάγκος πάνω στον οποίο ο Παραπονούμενος την πίεζε για να μην μπορέσει να ξεκλειδώσει την πόρτα. Είχε γυρίσει την πλάτη του και με την πλάτη του την πίεζε πάνω στον πάγκο και η ίδια δεν είχε περιθώριο να αντιδράσει. Την είχε αφήσει μόνο όταν του είχε αναφέρει ότι θα τηλεφωνούσε στην Αστυνομία, τότε έφυγε πρώτος. Αντεξεταζόμενη υποστήριξε ότι το περιστατικό είχε συμβεί στις 30/09/14 και στην Αστυνομία είχε κληθεί 3-4 μέρες μετά. Η ίδια, λόγω του ότι γνωρίζει τον τρόπο που σκέφτεται, είχε καταλάβει ότι ο Ηλίας θα πήγαινε στην Αστυνομία και παρόλο που είχε αναφέρει ότι είχε χτυπηθεί δεν ήθελε να αναστατωθούν τα παιδιά της και για αυτό δεν επιθυμούσε να καταγγελθεί. Αρνήθηκε ότι ο σύζυγός της είχε φύγει από το σπίτι από τον Μάιο 2014 και υποστήριξε ότι προσπαθούσε να δημιουργήσει ένταση στο σπίτι μπροστά στα παιδιά και για αυτό το λόγο ήταν συνεχώς στους γονείς της και πήγαιναν στο σπίτι μόνο για να κοιμηθούν. Υποστήριξε ότι τον υιό τους, επι καθημερινής βάσης, τον παραλάμβανε από τους γονείς της γιατί η ίδια ήταν δουλειά. Την συγκεκριμένη μέρα δεν της είχε ζητήσει να φέρει το παιδί στο σπίτι αλλά αυτό που ήθελε ήταν να μην βγει η ίδια έξω γιατί ήταν η πρώτη φορά που έβγαινε έξω και ζήλευε. Είχε κλειδώσει και τις δυο εισόδους για να μην φύγει. Κατέληξε, ότι η ίδια δεν τον είχε αγγίξει. Ο σύζυγός της στεκόταν στην δεξιά της πλευρά, όπου δεν υπάρχει πάγκος και αν τα πράγματα ήταν όπως τα είχε αναφέρει θα έπρεπε να ήταν πολύ κοντός για να χτυπήσει στον πάγκο. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας και από τις δυο πλευρές οι συνήγοροι προώθησαν τις εκατέρωθεν θέσεις με αγορεύσεις. Αναγνώρισαν και οι δυο πλευρές ότι η εξέλιξη της υπόθεσης εξαρτάται από την αξιοπιστία του κάθε μάρτυρα. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ - ΕΥΡΗΜΑΤΑ Έχοντας αναφερθεί στη μαρτυρία που προσκομίστηκε από τις δύο πλευρές και στις εκατέρωθεν θέσεις έρχομαι τώρα στο δύσκολο και λεπτό έργο του Δικαστηρίου, αυτό της αξιολόγησης της μαρτυρίας. Η μαρτυρία που προσκομίστηκε δεν εξετάζεται μικροσκοπικά αλλά εξετάζεται σε συνάρτηση με το σύνολο της μαρτυρίας και των γεγονότων που συνθέτουν την υπόθεση βλ. Ομήρου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 ΑΑΔ 506. Η αξιολόγηση είναι ατομική πλην όμως τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα θα πρέπει να συναρτώνται και ν΄ αντιπαραβάλλονται με τα λεγόμενα των λοιπών μαρτύρων και τελικά να διερευνάται η αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων. Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας παρακολούθησα με προσοχή τόσο τους μάρτυρες κατηγορίας ενώ έδιναν ένορκη μαρτυρία ενώπιόν μου καθώς επίσης και την Κατηγορούμενη. Κατέγραψα σε κάθε περίπτωση νοητικά την εντύπωσή μου από την εικόνα τους κατά το χρόνο που έδιναν μαρτυρία, τη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις τους στις ερωτήσεις που τους υποβάλλονταν, τον τρόπο με τον οποίο απαντούσαν, τη μνήμη, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεών τους, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος και της ευκαιρίας που είχαν για να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα. Είναι η Κατηγορούσα Αρχή που έχει το βάρος να αποδείξει την ενοχή ενός κατηγορούμενου και όχι ο κατηγορούμενος την αθωότητα του. Απόρροια της αρχής αυτής, είναι πως για την υπεράσπιση αρκεί να δώσει εξήγηση που να εισηγείται μια διαζευκτική θεωρία η οποία να είναι πιθανή και να συνάδει με τη μαρτυρία ή, με άλλα λόγια, μια εξήγηση ικανή να προκαλέσει εύλογη, έστω και υποβόσκουσα (lurking) αμφιβολία, χωρίς να είναι ανάγκη η εξήγηση αυτή να γίνει δεκτή από το δικαστήριο ως αληθινή. Είναι υπό αυτή την έννοια που θα εξετάσω την υπόθεση στη συνέχεια, έχοντας ειδικότερα υπόψη πως τυχόν αποτυχία της υπεράσπισης θα είναι μοιραία, μόνο αν η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, στο βαθμό που παραμένει ακλόνητη από την υπεράσπιση, είναι στο τέλος επαρκώς ισχυρή ώστε να οδηγήσει σε καταδίκη. Η παρούσα είναι από τις περιπτώσεις που θα κριθεί στην βάση της αξιοπιστίας των μαρτύρων, κατά κύριο λόγο του Παραπονούμενου. Θεωρώ την μαρτυρία του Παραπονούμενου υπερβολική και υποκινούμενη από άλλα κίνητρα αλλά και ψευδή. Κατά την αντεξέταση του έδωσε μια εκδοχή διαφορετική από αυτή που είχε περιγράψει στην κατάθεσή του που ήταν φρέσκα τα γεγονότα στο μυαλό του. Στην κατάθεσή του κατέγραψε ότι η Κατηγορούμενη τον είχε αγνοήσει και τον είχε σπρώξει ενώ αυτός της είχε την πλάτη γυρισμένη. Κατά την αντεξέτασή του είχε αναφέρει ότι ενώ της μιλούσε τον χτύπησε όταν είχε γυρίσει προς το μέρος της. Στην κατάθεσή του είχε καταγράψει ότι πρώτα τον είχε σπρώξει και μετά τον είχε χτυπήσει ενώ κατά την αντεξέτασή του ανέφερε ότι πρώτα τον είχε χτυπήσει με τα χέρια της και μετά τον είχε σπρώξει. Ήταν η θέση του ότι είχε χτυπήσει στο χερούλι της πόρτας πλην όμως δεν ανέφερε τέτοιο τραυματισμό όταν επισκέφθηκε το Νοσοκομείο. Υποστήριξε ότι η Κατηγορούμενη είχε καταφέρει με τα χτυπήματά της να τον σπρώξει, φύση αδύνατο, αφού ο ίδιος είναι πιο ψηλός και πολύ πιο σωματώδης από την ίδια. Ερωτηματικά γεννά και η στάση του να πάει πρώτα να καταγγείλει και μετά να επισκεφθεί το Νοσοκομείο παρά το γεγονός ότι όταν έφευγε από το σπίτι είχε ηχήσει ο βηματοδότης του, σύμφωνα με την μαρτυρία του. Αν είχε χτυπηθεί στον βηματοδότη, όπως ο ίδιος είχε αναφέρει, το πιο λογικό θα ήταν να πάει πρώτα στο Νοσοκομείο και μετά στην Αστυνομία για να καταγγείλει το περιστατικό. Η εκδοχή του επίσης καταρρίπτεται από το περιεχόμενο του ιατρικού πιστοποιητικού, Τεκμήριο 2, στο οποίο καταγράφεται ότι δεν υπήρχαν οποιαδήποτε ιατρικά ευρήματα και όλα ήταν φυσιολογικά ακόμα και το καρδιογράφημα. Αν όντως έλεγε την αλήθεια σίγουρα το καρδιογράφημα δεν θα ήταν φυσιολογικό αφού είχε χτυπήσει, το μηχάνημα, όταν είχε φύγει από το σπίτι. Όλες οι πιο πάνω διαπιστώσεις οδηγούν στην απόρριψη της μαρτυρίας του Παραπονούμενου, η οποία θεωρώ ότι ήταν απότοκο του γεγονότος ότι ο ίδιος δεν ήθελε να χωρίσει με την Κατηγορούμενη, όπως είχε παραδεχθεί και στην αντεξέτασή του και προσπαθούσε να βρει τρόπους να την κρατήσει κοντά του. Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος απόδειξης της σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων ν. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton ν. D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71. Οπόταν, εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής. Στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η αρχή της υπόθεσης Λοΐζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 363, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής». Στις αποφάσεις Τούμπας ν. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους κ.α ν. Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται ότι εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. Σύμφωνα με την αξιολόγηση του συνόλου της μαρτυρίας που προσάχθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου η προσκομισθείσα από την Κατηγορούσα Αρχή μαρτυρία δεν παρέχει ασφαλές έδαφος για ετυμηγορία ενοχής. Εφόσον η Κατηγορούσα Αρχή φέρει το βάρος απόδειξης της υπόθεσης της στον απαιτούμενο βαθμό, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, καταλήγω ότι αυτή απέτυχε να το πράξει σε σχέση με την κατηγορία. Το Δικαστήριο διατηρεί αμφιβολίες σοβαρές αναφορικά με την αξιοπιστία της μαρτυρίας που προσκομίστηκε από την Κατηγορούσα Αρχή, τις οποίες και παρέθεσε πιο πάνω. Ως εκ τούτου η Κατηγορούμενη αθωώνεται και απαλλάσσεται από την κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ........................................ Ε. Γεωργίου - Αντωνίου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο