Αστυνομία ν. Στέλιος Μιχαήλ, Αρ. Υποθ: 2715/14, 27/10/2016

(4)του περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου Ν.212

(1)/04. Συγκεκριμένα είχε παραδεχθεί ότι μεταξύ των ημερομηνιών 01/01/2002 με 31/12/2011, στην Δρομολαξιά, είχε επιτεθεί και είχε χτυπήσει τις ανήλικες κόρες του. Τα γεγονότα όπως είχαν αναφερθεί από την Κατηγορούσα Αρχή ήταν τα ακόλουθα: Η Μ.Κ.1 είχε προσέλθει στο Τμήμα Μικροπαραβάσεων, στις 03/06/13 και είχε καταγγείλει γραπτώς, ότι περί τον Μάιο 2013, η Χαριτίνη, η μεγαλύτερη κόρη της οικογένειας, της είχε αναφέρει ότι για χρόνια ο πατέρας της, τη χτυπούσε με τα χέρια του, σε διάφορα μέρη του σώματος της, μέχρι και την ηλικία των 15 χρόνων. Ο λόγος που δεν της είχε αναφέρει σε προηγούμενο στάδιο τα συμβάντα αυτά, ήταν γιατί φοβόταν. Την είχε πληροφορήσει ακόμα, ότι κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα, ο πατέρας της είχε αρχίσει να κτυπά, στην παρουσία της και τις μικρότερες της αδελφές είτε με παντόφλα, είτε με ξύλο. Κατά το ίδιο χρονικό διάστημα η Μ.Κ.1, είχε βρει, κάτω από το κρεβάτι που μοιραζόταν με τον Κατηγορούμενο, ένα ξύλο με καμένη τη μια πλευρά για το οποίο η μικρότερη κόρη της, η Ελευθερία, την είχε πληροφορήσει ότι το χρησιμοποιούσε ο πατέρας της για να κτυπά την ίδια και τις αδελφές της. Είχε καλέσει τις τρείς μικρότερες κόρες της, Άντρεα, Ιωάννα και Ελευθερία και τις είχε ρωτήσει κατά πόσο τις χτυπούσε ο πατέρας τους και αυτές είχαν απαντήσει ότι τις χτυπούσε. Η Μ.Κ.1 είχε αναφέρει ότι οι περιπτώσεις που η ίδια είχε δει τον Κατηγορούμενο να κτυπά τα παιδιά τους όλα αυτά τα χρόνια, ήταν πολύ σπάνιες και αυτό συνίστατο καμιά φορά, σε κανένα χαστούκι στον μηρό με το χέρι του. Είχε αναφέρει επίσης ότι δεν είχε αντιληφθεί οποιουσδήποτε μώλωπες στο σώμα τους και είχε ζητήσει όπως διερευνηθούν τα όσα της είχαν αναφερθεί από τα παιδιά της. Οπόταν, την ίδια μέρα η μεγαλύτερη της κόρη Χαριτίνη Μιχαήλ, σε γραπτή κατάθεση που της είχε ληφθεί στο Τμήμα Μικροπαραβάσεων, είχε αναφέρει ότι ο πατέρας της την έδερνε με τα χέρια του στο σώμα της από τον καιρό που φοιτούσε στο Δημοτικό Σχολείο μέχρι και πριν ενάμιση χρόνο. Ταυτόχρονα, χτυπούσε και τις μικρότερες της αδελφές και ο λόγος που δεν το είχε αναφέρει τόσο καιρό ήταν επειδή φοβόταν ότι ο πατέρας της θα τις χτυπούσε ξανά. Σε μεταγενέστερο στάδιο 29/06/13 η Χαριτίνη Μιχαήλ, είχε προσέλθει εκ νέου στο Τμήμα Μικροπαραβάσεων όπου στην παρουσία της μητέρας της είχε προβεί σε νέα γραπτή συμπληρωματική κατάθεση, αναφέροντας ότι ο πατέρας της τη χτυπούσε από την ηλικία των 6 ετών μέχρι την ηλικία των 15.5 ετών, κατά διαστήματα. Η ίδια έβλεπε τον πατέρα της να κτυπά τις αδελφές της είτε με παντόφλα. Η ίδια, δεν επιθυμούσε την ποινική δίωξη του πατέρα της όπως είχε αναφέρει αλλά είχε ζητήσει όπως ο πατέρας της σταματήσει να δέρνει τις αδελφές της. Την 01/07/13, οι τρείς μικρότερες κόρες της Παραπονούμενης, η Ιωάννα, η Ελευθερία και η Άντρια Μιχαήλ, συνοδευμένες από τη μητέρα τους καθώς επίσης και την κοινωνική λειτουργό, Θέλμα Λεοντίου και την Αστυφύλακα 220 Νικολάου, είχαν μεταβεί στο Γραφείο Χειρισμού Θεμάτων Βίας στην Οικογένεια, όπου και τους λήφθηκαν οπτικογραφημένες καταθέσεις, σχετικά με την καταγγελία. Στις 21/08/13, η μητέρα των κοριτσιών, η Παραπονούμενη, είχε ζητήσει την ποινική δίωξη του Κατηγορούμενου. Ο Κατηγορούμενος κληθείς στον Αστυνομικό Σταθμό είχε αναφέρει ότι κατά τον χρόνο που φρόντιζε ο ίδιος τις τέσσερεις κόρες του, υπήρχαν περιπτώσεις που όταν έκαναν αταξία τους έδινε κανένα χαστούκι στον μηρό. Είχε αναφέρει ότι τις περισσότερες φορές που έκαναν αταξία οι κόρες τους, τους θύμωνε και δεν τις χτυπούσε. Και ότι το 2012 που είχε χάσει τη δουλειά του, λόγω του ότι η σύζυγος του εργαζόταν βάρδιες, ο ίδιος έπαιρνε τα παιδιά βόλτα και γενικότερα τις περισσότερες ώρες, τα φρόντιζε ο ίδιος. Είχε αναγνωρίσει το ξύλο ως δικό του και είχε αναφέρει ότι το συγκεκριμένο ξύλο, το είχε χρησιμοποιήσει μόνο μια φορά που είχε κάνει αταξία η κόρη του η Ιωάννα και τη είχε χτυπήσει με αυτό, μόνο μια φορά. Είχε κατηγορηθεί γραπτώς για τα αδικήματα που διέπραξε και δεν είχε παραδεχθεί. Σύμφωνα με το αρχείο της Κατηγορούσας Αρχής ο Κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου. Ο κ. Κονής προς μετριασμό της ποινής του Κατηγορούμενου ανέφερε ότι παραδέχεται και απολογείται και αναγνώρισε ότι τα αδικήματα που έχει διαπράξει είναι πολύ σοβαρά. Ο λόγος που ο Κατηγορούμενος έχει παραδεχθεί τις κατηγορίες της κοινής επίθεσης, σε αυτό το στάδιο, σύμφωνα με τον συνήγορό του ήταν γιατί έχει αντιληφθεί το λάθος του. Ο λόγος της μη παραδοχής, από την αρχή, ήταν ότι όπως ήταν οι κατηγορίες στο κατηγορητήριο και όπως τις αντιλαμβανόταν ο Κατηγορούμενος, ήταν ότι κακοποιούσε τα παιδιά του. Ήταν η θέση του ότι ο Κατηγορούμενος στην κατάθεση του, παραδέχθηκε ότι έδερνε τα παιδιά του και ότι ο λόγος που τα έδερνε ήταν καθαρά σωφρονιστικός. Δηλαδή, όταν έκαναν «αταξίες» ή «πελλάρες» και γενικά όταν δεν τον υπάκουαν. Δεν μπορούσε να αντιληφθεί ότι αυτό που έκανε ήταν λάθος. Ο Κατηγορούμενος είναι πελεκάνος στο επάγγελμα και από μικρός εργαζόταν και στο περιβάλλον στο οποίο είχε μεγαλώσει και είχε ζήσει όταν έκαμναν «αταξίες» ή «πελλάρες» μέσα στο σπίτι τους έδερνε ο πατέρας τους. Έτσι είχε μάθει και έτσι είχε ζήσει και πίστευε ότι αυτός είναι ο σωστός τρόπος σωφρονισμού. Υποστήριξε, ο συνήγορος Υπεράσπισης, ότι δεν έδερνε τα παιδιά του επειδή ήταν κακοδιάθετος ή ήταν βίαιος χαρακτήρας. Όπως είχε λεχθεί και από την γιαγιά των κοριτσιών, «ήταν καλός γαμπρός». Δεν ήταν ούτε βίαιος, ούτε μέθυσος, ούτε ήταν κακός. Παραδέχθηκε ότι θύμωνε και φοβέριζε τις κόρες του για να μη επαναλάβουν τις αταξίες ή τις οποιεσδήποτε «πελλάρες». Οι Εκθέσεις ψυχικής υγείας που είχαν καταρτιστεί για τα κορίτσια καταδεικνύουν ότι οι πράξεις του Κατηγορούμενου σε καμιά περίπτωση δεν ενέπιπταν στην έννοια της βίας. Σύμφωνα με τις συγκεκριμένες Εκθέσεις όλα τα παιδιά έχουν ευχάριστες αναμνήσεις με τον πατέρα τους, ο οποίος τα φρόντιζε, τους μαγείρευε, τους διάβαζε, τις πήγαινε βόλτα και ακόμα όταν είχε φύγει από το σπίτι, δεν ένιωθαν οποιονδήποτε θυμό εναντίον του. Λόγω της εργασίας της συζύγου, εργαζόταν και βράδια λόγω του επαγγέλματος της, ο Κατηγορούμενος είχε αυξημένες υποχρεώσεις ήτοι να φροντίζει και να μεγαλώνει και τις τέσσερεις κόρες του, δηλαδή εκτός από πατέρας ήταν και η μητέρα. Για να ελέγχει τα τέσσερα κορίτσια κατέφευγε σε αυτό το είδος του σωφρονισμού, ήτοι τους έδινε μπάτσο στον μηρό ή στον ποπό ή στο χέρι με την παντόφλα. Όσον αφορά το ξύλο ο ίδιος είχε παραδεχθεί στην κατάθεση του, όπως και η θυγατέρα του η μεγάλη, ότι μόνο μια φορά το είχε χρησιμοποιήσει. Οι θυγατέρες του είναι μέχρι σήμερα πολύ συνδεδεμένες μαζί του. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Κατηγορούμενου ανέφερε ότι πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, έστω και σε αυτό το στάδιο, έχει παραδεχθεί τις τρείς κατηγορίες με αποτέλεσμα να αποφευχθεί η κλήση των ανήλικων κόρων του για κατάθεση. Επίσης η μεγαλύτερη θυγατέρα του, όταν είχε έρθει στο Δικαστήριο για να καταθέσει, είχε αναφέρει ότι αγαπά τον πατέρα της. Ο Κατηγορούμενος από τη μέρα που έφυγε από το σπίτι, από τις 15/08/2013 που του είχε ζητήσει η σύζυγος του να φύγει, δηλαδή εδώ και 3.5 χρόνια, παίρνει καθημερινά σχεδόν τα παιδιά του. Δηλαδή, παρόλο που έχει φύγει από το σπίτι τα παιδιά ακόμα μέχρι σήμερα, τρώνε μαζί του, βγαίνουν έξω μαζί του, πηγαίνουν θάλασσα τα καλοκαίρια μαζί του. Υπεραγαπά τα παιδιά του και λυπάται πραγματικά για τις πράξεις του και όλη αυτή η υπόθεση, τον έχει καταβάλει και τον ίδιο. Δεν εξάσκησε οποιανδήποτε βία ώστε να προκαλέσει οποιανδήποτε σωματική βλάβη στα παιδιά ή ψυχική βλάβη. Με τη μεγαλύτερη του κόρη έχει αρχίσει η επανασύνδεση δηλαδή, από την τελευταία φορά που ήταν ενώπιον του Δικαστηρίου, ο ίδιος είχε επισκεφθεί δυο φορές τη μεγαλύτερη του κόρη και έχει γνωρίσει τον αρραβωνιαστικό της και οι σχέσεις τους έχουν βελτιωθεί. Εισηγήθηκε, ο συνήγορος Υπεράσπισης, ότι αν το Δικαστήριο προσανατολίζεται σε επιβολή ποινής φυλάκισης στο πρόσωπο του Κατηγορούμενου συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις για επιβολή ποινής άλλης, εκτός της στερητικής της ελευθερίας. Η ποινή φυλάκισης, ήταν η θέση του, θα διακόψει τον δεσμό με τα παιδιά του, θα συντρίψει τον ίδιο αλλά ακόμα περισσότερο τα παιδιά του, που τόσο υπεραγαπά και τα φροντίζει μέχρι τώρα. Ήταν λάθος συμπεριφορά, ο τρόπος που ενεργούσε, αλλά σύμφωνα με τα βιώματά πίστευε ότι αυτός ήταν ο σωστός τρόπος σωφρονισμού, αφού έτσι είχε μεγαλώσει και λυπάται. Κατέληξε ότι είναι οικογενειάρχης, λευκού ποινικού μητρώου και άνθρωπος με ευαισθησίες. Όταν είχε τροποποιηθεί το κατηγορητήριο, για να μην υποβάλει τα παιδιά του σε οποιανδήποτε αντεξέταση, είχε παραδεχθεί. Οι σχέσεις του με τα παιδιά του τώρα είναι άριστες, ιδιαίτερα με τη θυγατέρα του τη μεγάλη. Το Γραφείο Ευημερίας, είχε επισκεφθεί παλαιότερα το σπίτι, αλλά δεν είχε διαπιστώσει οποιαδήποτε σημάδια κακοποίησης, με την συνήθη έννοια που ένας άνθρωπος έχει στο μυαλό του. Είναι αδικήματα που έχουν διαπραχθεί πολύ παλιά και από την ημέρα που καταχωρήθηκε η ποινική υπόθεση μέχρι σήμερα, ο Κατηγορούμενος δεν έχει διαπράξει οποιοδήποτε άλλο αδίκημα. Όσον αφορά την Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας ο συνήγορος την υιοθέτησε. Ο πατέρας του Κατηγορούμενου κατάγεται από πολυμελή οικογένεια, είναι άρρωστος, είναι ανάπηρος, έχει πάθει εγκεφαλικό και η αριστερή και η δεξιά πλευρά του, έχει παραλύσει και επίσης λόγω αυτού ο ίδιος διαμένει μαζί με την οικογένεια του, όπου τον φροντίζει και προσπαθεί να τον παίρνει στο Νοσοκομείο ή για οποιεσδήποτε ιατρικές εξετάσεις, καθ' ότι χρειάζεται βοήθεια. Τέλος απολογήθηκε εκ μέρους του για ό,τι έχει κάνει και υποσχέθηκε ότι δεν θα ξανά επαναλάβει τέτοιου είδους συμπεριφορά. Η Έκθεση του Γραφείο Ευημερίας που υπάρχει στον φάκελο του Δικαστηρίου σε σχέση με τον Κατηγορούμενο αποκαλύπτει ότι είναι 38 ετών και έχει τέσσερα παιδιά ηλικίας 20, 13, 13 και 11 ετών. Εργάζεται και έχει μηνιαίο εισόδημα €850-. Διαμένει με την οικογένειά του. Κατάγεται από φτωχή οικογένεια και ο πατέρας του έχει παραλύσει από εγκεφαλικό επεισόδιο. Αρχικά είχε εργαστεί ως πελεκάνος μαζί με τον πατέρα του και στην συνέχεια στις οικοδομές ενώ τώρα εργάζεται ως διανομέας πακέτων. Μετά το διαζύγιο με την σύζυγό του οι σχέσεις του με την μεγαλύτερη κόρη του είχαν διασαλευθεί αλλά τώρα έχουν βελτιωθεί ενώ με τα άλλα τρία κορίτσια του οι σχέσεις του είναι πολύ καλές και τις φροντίζει τρείς φορές την βδομάδα. Τα αδικήματα που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος είναι αναντίλεκτα σοβαρά αφού ο νομοθέτης έχει επιλέξει την ποινή φυλάκισης μέχρι και δυο χρόνια στον ειδικό νόμο. Η χρήση βίας εναντίων συνανθρώπων συνιστά σοβαρό αδίκημα, καθότι πλήττει το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου, το οποίο κατοχυρώνεται από το Άρθρο 7.1 του Συντάγματος και καταρρακώνει την αξιοπρέπεια του. Η ωμή χρήση βίας είτε ως μέσο επικράτησης είτε ως μέσο εκδίκησης, είτε ως μέσο τιμωρίας δεν έχει θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Σε περίπτωση δε, που η βία στρέφεται εναντίον μέλους της οικογένειας αυτή αποκτά ιδιαίτερη σοβαρότητα. Αυτός ήταν και ο λόγος που ο νομοθέτης προέβλεψε αυστηρότερες ποινές σε τέτοιου είδους υποθέσεις. Στον καθορισμό της σοβαρότητας του αδικήματος υπεισέρχονται και άλλοι παράγοντες όπως είναι το στοιχείο της προμελέτης, το κλίμα και οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες έδρασε ο κατηγορούμενος, η φύση της επίθεσης και τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για την πρόκληση των τραυμάτων όπως επίσης και η έκταση των τραυμάτων. Στην απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Γεωργίου

(2002)2 Α.Α.Δ. 464 διαβάζονται τα ακόλουθα: « Η σοβαρότητα εγκλημάτων βίας στην οικογένεια είναι αυτόδηλη. Εκτός από το τραύμα που επιφέρουν, τείνουν να πλήξουν τη συνοχή της οικογένειας και την υπόσταση των μελών της. Χρήση βίας από το σύζυγο κατά της συζύγου του αποτελεί ιδιαίτερη πτυχή εγκλημάτων βίας στην οικογένεια, τα οποία έχουν ως γενεσιουργό αιτία τη χρήση βίας ως μέσο επιβολής της θέλησης του συζύγου επί της συζύγου του και την κυριαρχία του στην οικογένεια, με έρεισμα τη σωματική του δύναμη. Η βία αντικαθιστά το λόγο και η ισχύς τη λογική. Εξαρθρώνεται το κλίμα ισότητας που πρέπει να χαρακτηρίζει τις σχέσεις των συζύγων - (βλ. Κούλλουρος ν. Κούλλουρου & Άλλου

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 50).». Είναι εκ των ον ουκ άνευ πως, για να τερματιστεί τέτοια συμπεριφορά, απαιτείται η επιβολή αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών (βλ. Πισκόπου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 342). Όμως καθώς έχει νομολογηθεί, κάθε υπόθεση θα πρέπει να αντικρίζεται στη βάση των δικών της πραγματικών περιστατικών, ενώ, κατά το στάδιο επιμέτρησης της ποινής, απαιτείται εξατομίκευσή της, κατά τρόπο ώστε αυτή να είναι ανάλογη της σοβαρότητας του αδικήματος, σε συνδυασμό με τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη. Όπως αναφέρεται στην Κόκκινος ν. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 135: «Η εξατομίκευση της ποινής έχει ως λόγο το συσχετισμό της τιμωρίας και με το άτομο του παραβάτη· όχι όμως την αποκλειστική συνάρτηση της με τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη βλ. Eleni Evagorou v. The Police

(1971)2 C.L.R. 194». Έχω επίσης κατά νου, ότι η εξατομίκευση της ποινής, δε θα πρέπει να εξουδετερώνει ούτε τη σοβαρότητα του εγκλήματος, ούτε το στοιχείο της αποτροπής έτσι ώστε να καθιστά αναποτελεσματική την εφαρμογή του Νόμου. Στην Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής δε συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του εγκλήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής όταν συντρέχουν λόγοι, όπως και στην προκείμενη υπόθεση, για την απόδοση και αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή. Οι ατομικές συνθήκες του παραβάτη δικαιολογούν την εξισορρόπηση της ποινής ώστε να μη συνιστά μόνο τιμωρία για το έγκλημα, αλλά να αρμόζει και στο άτομο του παραβάτη.». Προς όφελος του Κατηγορούμενου για σκοπούς μετριασμού της ποινής, λαμβάνω υπόψη τα ακόλουθα: (α) Την παραδοχή του και την απολογία του. (β) Το λευκό ποινικό του μητρώο σε συνδυασμό με την ηλικία του, είναι 38 ετών. (γ) Τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων και ιδιαίτερα το γεγονός ότι εκδήλωσε την όλη εγκληματική του συμπεριφορά υπό το βάρος της συναισθηματικής φόρτισης που τον είχε κυριεύσει, όταν, είχε χάσει την εργασία του και φρόντιζε συνεχώς τα παιδιά του. (δ) Σε συνέχεια του προηγούμενου, το γεγονός ότι δεν υπήρχε προσχεδιασμός ή προμελέτη των αδικημάτων. (ε) Τις διάφορες προσωπικές, οικογενειακές, επαγγελματικές και οικονομικές του συνθήκες, όπως έχουν αναφερθεί και επεξηγηθεί από τον ευπαίδευτο συνήγορό του. (στ) Οτιδήποτε αναφέρεται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και αποτελεί ελαφρυντικό στοιχείο. (ζ) Τις επιπτώσεις στον ίδιο, τα παιδιά και την εργασία του από την ποινή που θα του επιβληθεί. Γενικά, λαμβάνω υπόψη οτιδήποτε άλλο έχει αναφερθεί ή έχει τεθεί ενώπιόν μου και αποτελεί ελαφρυντικό στοιχείο, συμπεριλαμβανομένης της υπόσχεσής του πως δεν πρόκειται να απασχολήσει ξανά το Δικαστήριο. Καμία εκδήλωση βίας και ειδικά ενδοοικογενειακής όση πρόκληση και αν υπάρχει, ως η θέση του κ. Κονή ότι τα κορίτσια ήταν ζωηρά και ο Κατηγορούμενος είχε γαλουχηθεί με αυτό τον τρόπο πειθαρχίας, δεν μπορεί να διαγραφεί και να δικαιολογηθεί. Όπως αναφέρθηκε και στις διάφορες αποφάσεις, στις οποίες γίνεται πλήρης αναφορά πιο πάνω, η βία δεν έχει θέση στην κοινωνία των ανθρώπων ειδικά δε όταν το θύμα βίας είναι ένα ανυπεράσπιστο παιδί, από το ίδιο το πρόσωπο που θα έπρεπε να το στηρίζει και να το προστατεύει, τον γονιό του. Σε σχέση με το μέγεθος και τη σοβαρότητα των τραυμάτων που προκάλεσε ο Κατηγορούμενος με την όλη εγκληματική του συμπεριφορά, θα πρέπει να αναφερθεί ότι κατηγορείται για απλή επίθεση χωρίς πραγματική σωματική βλάβη, μετά την τροποποίηση των κατηγοριών. Ενόψει όλων των ανωτέρω θεωρώ ότι η αρμόζουσα ποινή που θα πρέπει να επιβληθεί στον Κατηγορούμενο, για να μπορέσει μέσω της ποινής να αντιληφθεί το μεγάλο και σοβαρό λάθος που έχει διαπράξει, είναι αυτή της φυλάκισης. Του επιβάλλονται οι ακόλουθες ποινές: Στην 1ην Κατηγορία ποινή φυλάκισης 2 μηνών. Στην 3ην Κατηγορία ποινή φυλάκισης 2 μηνών. Στην 5ην Κατηγορία ποινή φυλάκισης 2 μηνών. Στην 7ην Κατηγορία ποινή φυλάκισης 2 μηνών. Οι ποινές να συντρέχουν. Η αναστολή ποινών φυλάκισης διέπεται από το άρθρο 3 του Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε και το οποίο αναφέρει ότι, όποτε Δικαστήριο επιβάλλει ποινή φυλακίσεως η οποία δεν υπερβαίνει τα τρία έτη, δύναται να διατάξει όπως η ποινή μη εκτελεστεί εκτός αν, διαρκούσης της περιόδου εφαρμογής του διατάγματος, ο καταδικασθείς διαπράξει άλλο αδίκημα το οποίο τιμωρείται με φυλάκιση και μετά από την διάπραξη αυτή, Δικαστήριο διατάξει όπως η αρχική ποινή εκτελεστεί. Το εδάφιο

(2)του εν λόγω άρθρου αναφέρει τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του Κατηγορουμένου». Η ποινή φυλάκισης με αναστολή δεν επιβάλλεται από Δικαστήριο ως μέτρο επιείκειας, αλλά το Δικαστήριο αποφασίζει το ύψος της ποινής και μετά εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Στέφανου Περατικού

(1997)2 Α.Α.Δ. 373). Οι αρχές για αναστολή ποινής φυλακίσεως έχουν αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Παραπέμπω ενδεικτικά στις αποφάσεις Γενικός Εισαγγελέας ν. Μελέγκου

(1994)2 Α.Α.Δ. 1, Γενικός Εισαγγελέας ν. Λουκάς Φανιέρος

(1996)2 Α.Α.Δ. 303 και Παπαευσταθίου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 39. Ο Κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου, έχει παραδεχθεί σχεδόν άμεσα τη διάπραξη των αδικημάτων, η απαράδεχτη συμπεριφορά του έλαβε χώρα αρκετά χρόνια προηγουμένως και καίρια και καθοριστικά έχει μεταμεληθεί για την συμπεριφορά του και προσπαθεί να αποκαταστήσει τη σχέση του με τα παιδιά του, ήτοι την μεγαλύτερη του κόρη ενώ με τα μικρότερα έχει πολύ συχνή επαφή. Επίσης το γεγονός ότι οι ανήλικες κόρες του δεν επιθυμούσαν την ποινική του δίωξη αποκαλύπτει και τον δεσμό τους με τον πατέρα τους. Όλα τα πιο πάνω με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης, σε συνδυασμό με τα προσωπικά περιστατικά του Κατηγορούμενου, μπορούν να επενεργήσουν για αναστολή των επιβληθεισών ποινών φυλάκισης, στην επιθυμία μου να δοθεί σε αυτόν μία δεύτερη ευκαιρία. Στο χέρι του είναι να την αξιοποιήσει. Τούτων δεδομένων οι επιβληθείσες ποινές φυλάκισης αναστέλλονται για περίοδο 3 ετών από σήμερα. Τα έξοδα ύψους €270- θα καταβληθούν, από τον Κατηγορούμενο, εντός 2 μηνών από σήμερα. (Υπ. ...........) Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο