Αστυνομικού Διευθυντή Λάρνακας ν. Αντρέα Βαρέλλα, Αρ. Υπόθεσης: 13853/13, 2/11/2016

(12)κατηγορίες πλαστογραφίας και σε δώδεκα

(12)κατηγορίες κυκλοφορίας πλαστού εγγράφου κατά παράβαση των άρθρων 331, 333, 335 και 339 του Ποινικού Κώδικα. Συγκεκριμένα βρέθηκε ένοχος ότι μεταξύ των ημερομηνιών 14/09/2007 με 26/10/2007, ενώ ήταν δημόσιος λειτουργός, δηλαδή εκλελεγμένο μέλος του Κοινοτικού Συμβουλίου Καλαβασού είχε κλέψει το χρηματικό ποσό των €1.215-, το οποίο αποτελούσε περιουσία του Κοινοτικού Συμβουλίου. Κατά την ίδια περίοδο είχε πλαστογραφήσει τα εντάλματα πληρωμής του Κοινοτικού Συμβουλίου Καλαβασού με αριθμούς 401, 426, 431, 446, 453 και 489 καθώς και τις αποδείξεις είσπραξης με αριθμούς AC652801, AC652802, AC652803, AC652805, AC652807 και AC652808 υπογράφοντας τις με το όνομα Δ. Κάτσουρας χωρίς την συγκατάθεσή του. Παράλληλα, είχε κυκλοφορήσει τόσο τα πλαστογραφημένα εντάλματα πληρωμής καθώς και τις πλαστογραφημένες αποδείξεις είσπραξης. Τα γεγονότα όπως έχουν διαπιστωθεί στην απόφαση του Δικαστηρίου υιοθετούνται για σκοπούς επιβολής ποινής και είναι τα ακόλουθα: Είχε ανατεθεί στον Κατηγορούμενο, από το Κοινοτικό Συμβούλιο Καλαβασού, μετά από απόφαση για αναδάσωση, η εξεύρεση δεντρυλλίων για να φυτευτούν. Λόγω του ότι ο Κατηγορούμενος ήταν μέλος του Κοινοτικού Συμβουλίου γνώριζε για την απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου να διαθέσει μέχρι και £7- για κάθε δεντρύλλιο. Είχε συμφωνήσει με τον κ. Δ. Κάτσουρα, ιδιοκτήτη του φυτώριου «Ροζ Ανεμώνα», για την αγορά διαφόρων δεντρυλλίων στην τιμή των £5- το ακριβότερο. Ο Κατηγορούμενος παρέδιδε τα δεντρύλλια στο Κοινοτικό Συμβούλιο, τα οποία όμως χρέωνε στην τιμή των £7- που ήταν η τιμή που είχε προ αποφασίσει ότι θα πλήρωνε το Συμβούλιο ενώ τα αγόραζε στην τιμή των €5- ή και σε χαμηλότερη τιμή. Δεν παρέδιδε οποιαδήποτε τιμολόγια στο Κοινοτικό Συμβούλιο παρά μόνο οι εργάτες μετρούσαν τα δεντρύλλια και η κα Σώζου, Μ.Κ.4, εξέδιδε ένταλμα πληρωμής και εξέδιδε την ανάλογη επιταγή. Ο ίδιος ο Κατηγορούμενος υπέγραφε τα διατακτικά της πληρωμής, παραλάμβανε τις επιταγές, τις οποίες και εξαργύρωνε και κατέβαλλε στον κ. Κάτσουρα, σε μετρητά, το ποσό που αναλογούσε στην παραλαβή της συγκεκριμένης ποσότητας δεντρυλλίων και κατακρατούσε το υπόλοιπο ποσό ενώ επίσης εξέδιδε και υπέγραφε τις αποδείξεις είσπραξης στο όνομα του κ. Κάτσουρα. Σύμφωνα με το αρχείο της Κατηγορούσας Αρχής ο Κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου και έχουν προκύψει έξοδα ύψους €210- στην διαδικασία. Ο κ. Ευσταθίου αγορεύοντας προς μετριασμό της ποινής αναγνώρισε την σοβαρότητα όλων των αδικημάτων αλλά επέσυρε την προσοχή του Δικαστηρίου στο γεγονός ότι έχουν παρέλθει 9 χρόνια από την διάπραξη των συγκεκριμένων αδικημάτων καθώς επίσης και στο γεγονός ότι το Συμβούλιο έχει αποζημιωθεί εδώ και χρόνια με την επιστροφή του συγκεκριμένου ποσού. Εισηγήθηκε, παραπέμποντας στο σύγγραμμα του Γ.Μ. Πική «Sentencing in Cyprus», στην σελ.51, ότι η πάροδος μακρού χρόνου από την διάπραξη αδικήματος αποτρέπει ή ατονεί την ανάγκη για αναμόρφωση. Ήταν η εισήγησή του ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη του τον πρότερο βίο του Κατηγορούμενου, το λευκό του ποινικό μητρώο και την κατάσταση της υγείας του. Σε σχέση με την υγεία του ανέφερε ότι πάσχει από κολπική μαρμαρική, η οποία έχει επιδεινωθεί τα τελευταία 5 χρόνια, από διαβήτη και υπέρταση. Ζήτησε από το Δικαστήριο, λόγω και του μακρού χρόνου που έχει παρέλθει από την διάπραξη των αδικημάτων, στην περίπτωση που προσανατολίζεται σε επιβολή ποινής στερητικής της ελευθερίας όπως εξασκήσει την διακριτική του ευχέρεια και την αναστείλει. Το άρθρο 267 του Ποινικού Κώδικα που αφορά την κλοπή από δημόσιο λειτουργό προβλέπει ποινή φυλάκισης 14 ετών ενώ το αδίκημα της πλαστογραφίας εγγράφου και της κυκλοφορίας πλαστού εγγράφου επισύρει ποινή φυλάκισης 3 ετών. Έχει νομολογηθεί ότι η σοβαρότητα που προσδίδεται στο αδίκημα από τον νομοθέτη, όπως προσδιορίζεται από το ανώτατο όριο ποινής, συνιστά ένα από τους παράγοντες που συνθέτουν την σοβαρότητα του αδικήματος. Το στοιχείο αυτό λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασής της (Βλ. Δημοκρατία ν. Κυριάκου

(1990)2 ΑΑΔ 264). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης ν. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 632: «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από τον Νόμο είναι η αρχή από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Η σοβαρότητα των αδικημάτων της πλαστογραφίας και της κυκλοφορίας πλαστού εγγράφου υπογραμμίζεται και μέσα από την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου το οποίο σε σειρά αποφάσεών του επισημαίνει ότι η σοβαρότητα των αδικημάτων αυτών έγκειται στο στοιχείο της απάτης και της υπονόμευσης των συναλλαγών και των δοσοληψιών μεταξύ των πολιτών. Το δε αδίκημα της κλοπής από δημόσιο λειτουργό είναι ακόμη σοβαρότερο αφού τίθεται θέμα εντιμότητας προσώπου σε δημόσια θέση. Σχετική είναι, μεταξύ άλλων, η απόφαση Ιωάννου άλλως Μουσικός ν. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 286 στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Αδικήματα που ενέχουν το στοιχείο της απάτης είναι σοβαρά διότι υπονομεύουν τις συναλλαγές και τις δοσοληψίες μεταξύ των πολιτών. Έχει δε τονισθεί από το Δικαστήριο τούτο σε σειρά αποφάσεων ότι οι ποινές σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να είναι αποτρεπτικού χαρακτήρα, όταν δε ένα Δικαστήριο αντιμετωπίζει την επιβολή ποινής σε περιπτώσεις που από την φύση τους απαιτούν αποτροπή, τότε η εξατομίκευση της ποινής δεν μπορεί να έχει τέτοια επίδραση στην ποινή που θα επιβληθεί ώστε να υπονομεύεται ή να καταστρέφεται ο αποτρεπτικός χαρακτήρας της ποινής». Σχετικές είναι, επίσης, οι αποφάσεις Περικλέους ν. Αστυνομίας

(2003)2 ΑΑΔ 397 και Ιωάννου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(1996)2 ΑΑΔ 200. Κατά κανόνα αδικήματα πλαστογραφίας συνδυάζονται ή συνυπάρχουν με αδικήματα κυκλοφορίας πλαστού εγγράφου. Στις περιπτώσεις αυτές προκύπτει άμεσα η ανάγκη επιβολής σοβαρών και αποτρεπτικών ποινών με δεδομένο ότι πρόκειται για αδικήματα που στηρίζονται στο στοιχείο της απάτης και πλήττουν τις συναλλαγές και τις δοσοληψίες μεταξύ των πολιτών. Διασαλεύουν, επίσης, την εμπορική πίστη, η οποία είναι απαραίτητη για την λειτουργία του εμπορικού μας συστήματος (Βλ. Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 84). Θεώρηση της Νομολογίας καταδεικνύει σαφώς ότι η συνήθης ποινή που επιβάλλεται σε αδικήματα αυτής της φύσης είναι η στερητική της ελευθερίας (Βλ. Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 540, Ιωάννου κ.α.ν. Δημοκρατίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 200, Γενικός Εισαγγελέας ν. Χατζημιτσή

(2005)2 Α.Α.Δ. 101 και Mashvili ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 482). Η σοβαρότητα ενός αδικήματος δεν εμποδίζει το Δικαστήριο να επιβάλει εκείνο το είδος της ποινής που κατά την κρίση του τα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση και τον αδικοπραγούντα δικαιολογούν. Αποτελεί αξίωμα ότι η ανάγκη για αυστηρή αντιμετώπιση δεν μειώνει την παράλληλη ανάγκη εξατομίκευσης της ποινής σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση ώστε αυτή να αρμόζει στις συνθήκες του παραβάτη και να προσιδιάζει στην προσωπικότητά του. Όπως χαρακτηριστικά τέθηκε στην υπόθεση Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 245, ακόμα και όταν υπάρχει ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής, τούτο, σε καμία περίπτωση, δεν σημαίνει ότι ατονεί το καθήκον εξατομίκευσής της. Δεν διαφεύγει της προσοχής μου ότι τα αδικήματα διαπράχθηκαν μεταξύ των μηνών Σεπτέμβριου 2007 και Νοεμβρίου 2007 και ενώ ήταν γνωστά στο Συμβούλιο το κατηγορητήριο της παρούσας υπόθεσης είχε καταχωριστεί τον Οκτώβριο 2013. Από την καταχώρηση της υπόθεσης μέχρι σήμερα, δηλαδή το στάδιο της επιβολής της ποινής, έχουν παρέλθει 3 χρόνια ενώ από την διάπραξη των αδικημάτων έχουν παρέλθει 9 χρόνια. Το ζήτημα της καθυστέρησης στην καταχώρηση μιας υπόθεσης εναντίον ενός προσώπου ή η καθυστέρηση εκδίκασής της αποτελεί, σύμφωνα με την νομολογία, ελαφρυντικό παράγοντα ο οποίος μπορεί ανάλογα με τις περιστάσεις να έχει ως αποτέλεσμα όχι μόνο τη μείωση της ποινής αναφορικά με το είδος αυτής αλλά και μετατροπή της ποινής που κανονικά θα επιβαλλόταν αν δεν υπήρχε η καθυστέρηση ( βλ. μεταξύ άλλων Αβρααμίδης ν. Γενικός Εισαγγελέας

(1993)2 ΑΑΔ 355, Γενικός Εισαγγελέας ν. Νεοφύτου

(1991)2 ΑΑΔ 5, Γενικός Εισαγγελέας ν. Τέλλα

(1991)2 ΑΑΔ 71 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Πεγειώτη κ.α.

(2001)2 ΑΑΔ 617). Συμμορφούμενη προς τις αρχές που ενσωματώνει η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου προς όφελος του Κατηγορούμενου, για σκοπούς μετριασμού της ποινής, λαμβάνω υπόψη μου τα ακόλουθα: (α) Το λευκό του ποινικό μητρώο, την απολογία και μεταμέλεια του όπως εκφράστηκε μέσω του συνηγόρου του. (β) Το γεγονός ότι το Κοινοτικό Συμβούλιο είχε αποζημιωθεί άμεσα. (γ) Τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές του συνθήκες όπως παρατέθηκαν από τον συνήγορό του. (δ) Την κατάσταση της υγείας του. (ε) Την καθυστέρηση στην καταχώριση της υπόθεσης. Γενικά, λαμβάνω υπόψη μου οτιδήποτε άλλο έχει αναφερθεί ή έχει τεθεί ενώπιον μου και αποτελεί ελαφρυντικό στοιχείο για τον Κατηγορούμενο. Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω και ιδιαίτερα τη σοβαρότητα των αδικημάτων που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος, τις περιστάσεις διάπραξης τους και την ανάγκη για αποτροπή από την μια και τα ελαφρυντικά του Κατηγορούμενου από την άλλη, έχω ιδιαίτερα προβληματιστεί αναφορικά με το είδος της ποινής που θα πρέπει να επιβληθεί στην παρούσα υπόθεση. Οι περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων είναι ιδιαίτερα σοβαρές και χρήζουν αποτροπής. Από την άλλη όμως, λαμβάνω υπόψη μου τις προσωπικές περιστάσεις του Κατηγορούμενου και του επιβάλλω: Στην Κατηγορία 1 ποινή φυλάκισης 10 μηνών. Στις Κατηγορίες 2, 4, 6, 8, 10, 12, 14, 16, 18, 20, 22 και 24 ποινή φυλάκισης 6 μηνών. Στις Κατηγορίες 3, 5, 7, 9, 11, 13, 15, 17, 19, 21, 23 και 25 ποινή φυλάκισης 6 μηνών. Οι ποινές φυλάκισης θα συντρέχουν. Έγινε εισήγηση από τον συνήγορο Υπεράσπισης για αναστολή εκτελέσεως τυχόν ποινής φυλακίσεως που ήθελε επιβληθεί. Κατά αυτή την έκφανση της διαδικασίας είχα κατά νου τις πρόνοιες του σχετικού νόμου και τις αρχές της υφιστάμενης επί του θέματος νομολογίας Γενικός Εισαγγελέας ν. Τζιαουχάρη

(2005)2 Α.Α.Δ. 161, Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 583 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Φανιέρου

(1996)2 Α.Α.Δ. 303. Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Τζιαουχάρη (ανωτέρω) τέθηκαν τα κριτήρια για την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση αυτή είναι χαρακτηριστικό και ομιλεί από μόνο του: «Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν.41(Ι)/97(που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπόψη το δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξης του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας. Ένας κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο έχει καλύτερη απαίτηση για αναστολή (βλ. Sentencing in Cyprus του κ. Γ. Μ. Πική, σελ. 11-13, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανά κ.α.

(1996)2 Α.Α.Δ. 257 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Φανιέρου

(1996)2 Α.Α.Δ. 303).». Με βάση τα πιο πάνω θεωρώ ότι συντρέχουν τέτοιες προϋποθέσεις σε σχέση με τον Κατηγορούμενο, η καθυστέρηση στην ποινική δίωξη, η ηλικία του και η κατάσταση της υγείας του, που συνηγορούν στην αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης που του έχει επιβληθεί. Το Δικαστήριο θα του παραχωρήσει μια δεύτερη ευκαιρία και στο χέρι του είναι να την αξιοποιήσει. Ως εκ τούτου, διατάσσεται όπως η ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε στον Κατηγορούμενο ανασταλεί για περίοδο τριών ετών από σήμερα. Τα έξοδα ύψους €210- θα καταβληθούν από τον Κατηγορούμενο. (Υπ. ...........) Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε. Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο