Αστυνομικού Διευθυντή Λάρνακας ν. Θέκλας Κυριάκου, Αρ. Υπ.: 754/14, 27/10/2016

(4)μάρτυρες. Πρώτος, έδωσε μαρτυρία ο Αστ.2196 Θεοδοσίου, Μ.Κ.1, ο οποίος και υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσής του και σημειώθηκε ως Τεκμήριο

1. Στην κατάθεσή του καταγράφει ότι είχε παραλάβει από την Θέκλα Κυριάκου εισιτήρια εισόδου για την συναυλία του Σάκη Ρουβά που είχε γίνει στις 30/07/2010 με αριθμούς 53, 54, 55, 104, 105, 306, 307, 308, 445, 449, 469, 504, 505, 506, 552, 601, 951, 952 χρώματος φούξια και αξίας €25-, το εισιτήριο με αριθμό 0429 χρώματος μπλε αξίας €100- και τα εισιτήρια με αριθμό 56, 58, 903, 904 πράσινου χρώματος και αξίας €30- το κάθε ένα. Είχε παραλάβει από τον Λοχ.3645 Αντωνίου εισιτήρια εισόδου, εις διπλούν, για την συναυλία του Σάκη Ρουβά που είχε γίνει στις 30/07/2010 με αριθμούς 0301, 0313, 0322, 0323, 0329, 0807, 0809, 0911 και τα εισιτήρια με αριθμούς 0002 και
2. Στις 27/01/2011 είχε λάβει ανακριτική κατάθεση από την Παναγιώτα Σταύρου. Κατά την ανάκρισή της, μετά από επίστηση, είχε αναφέρει ότι είχε οδηγίες από την Θέκλα Κυριάκου να προβεί στην παραγγελία της δεύτερης σειράς εισιτηρίων και ότι τα είχε παραλάβει από το τυπογραφείο «Lithotecnic»και τα είχε παραδώσει στην Θέκλα Κυριάκου. Στις 26/02/2011 είχε λάβει ανακριτική κατάθεση από την Θέκλα Κυριάκου, στις 22/07/2011 είχε κατηγορήσει γραπτώς την Παναγιώτα Σταύρου και στις 28/07/2011 είχε κατηγορήσει γραπτώς την Θέκλα Κυριάκου. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 2, τον κατάλογο τεκμηρίων που είχε συλλέξει, ως Τεκμήρια 3, 4 και 5 τα εισιτήρια που του είχαν παραδοθεί, ως Τεκμήριο 6 την κατάθεση της Κατηγορούμενης ημερομηνίας 06/08/2011, ως Τεκμήριο 7 την κατάθεση της Κατηγορούμενης ημερομηνίας 12/08/2011, ως Τεκμήριο 8 την κατάθεση της Κατηγορούμενης ημερομηνίας 26/02/2011 και ως Τεκμήριο 9 την γραπτή κατηγορία που είχε προσαφθεί. Αντεξεταζόμενος ισχυρίστηκε ότι κάθε εισιτήριο υπάρχει εις διπλούν γιατί είχαν τυπωθεί νέα εισιτήρια με τους ίδιους αριθμούς όπως τα παλιά. Ερωτηθείς ανέφερε ότι υπάρχουν δυο εισιτήρια με τους ίδιους αριθμούς. Κατέληξε, ότι ο ίδιος είχε καταγράψει τις ενέργειές του στην κατάθεσή του. Δεύτερη έδωσε μαρτυρία η κα Ρέα Μαδέλλα Ιωαννίδου, Μ.Κ.2, της οποίας η κατάθεση ημερομηνία 08/11/2010 είχε σημειωθεί ως Τεκμήριο 10 και η δεύτερη, ημερομηνίας 18/11/2010, ως Τεκμήριο
3. Στην κατάθεσή της, Τεκμήριο 10, καταγράφει ότι η ίδια είναι παραγωγός και τον Ιούνιο του 2010 είχε συμφωνήσει με τη Θέκλα Κυριάκου, την οποία της είχε συστήσει η Παναγιώτα Σταύρου, όπως διοργανώσουν μια συναυλία με τον τραγουδιστή Σάκη Ρουβά. Είχαν συμφωνήσει να πληρώσουν εξ ημισείας το ποσό των €120.000- ως αμοιβή του καλλιτέχνη και στη συνέχεια να πληρώσουν όλα τα υπόλοιπα έξοδα που αφορούσαν ένα ποσό της τάξεως των €80.000-, περίπου, από τις εισπράξεις των εισιτηρίων. Εάν τα χρήματα από τα εισιτήρια δεν αρκούσαν τα έξοδα θα καταβάλλονταν εξ ημισείας όπως επίσης τυχόν κέρδη και ζημιές. Γι' αυτό και είχε ανοιχθεί κοινός λογαριασμός στην Tράπεζα Κύπρου, την οποία είχε επιλέξει η Θέκλα Κυριάκου. Μετά που είχε ανοιχθεί ο λογαριασμός η ίδια είχε ειδοποιηθεί από την Tράπεζα ότι ο λογαριασμός δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί γιατί η Θέκλα Κυριάκου ήταν τοποθετημένη στο ΚΑΠ. Μετά από αυτό η ίδια είχε ζητήσει από τη δικηγόρο της όπως ετοιμάσει ένα ιδιωτικό συμφωνητικό, το οποίο να περιλαμβάνει όλα όσα είχαν συμφωνηθεί σε σχέση με τη διεκπεραίωση της συναυλίας του Σάκη Ρουβά. Παρά τις δικές της προσπάθειες αλλά και της δικηγόρου της, για να υπογραφτεί το συμφωνητικό, δεν υπογράφτηκε ποτέ γιατί η Θέκλα Κυριάκου ήταν συνεχώς εξαφανισμένη και δεν απαντούσε στα τηλέφωνα ενώ παράλληλα είχε διαφανεί ότι δεν είχε την οικονομική ευχέρεια για να ανταπεξέλθει στα κόστη που θα προέκυπταν από τη συναυλία. Είχε αφήσει στην ίδια όλες τις εκκρεμότητες και τελικά είχε διοργανώσει μόνη της όλη τη συναυλία. Είχε υποθηκεύσει το σπίτι της για να πληρώσει και το μερίδιο της Θέκλας στην αμοιβή του Σάκη Ρουβά και για να αποφύγει τις αγωγές και τις απειλές για ακύρωση της συναυλίας από την εταιρεία του κ. Ρουβά. Είχε εξασφαλίσει τα πάντα σε σχέση με τη διοργάνωση της συναυλίας. Μέχρι και τις αφίσες και τα γραφικά όλων των διαφημιστικών εντύπων. Μόνο τα εισιτήρια είχε αναλάβει να ετοιμάσει δωρεάν η Παναγιώτα Σταύρου, μετά από μεγάλη επιμονή. Η Θέκλα Κυριάκου δεν συμμετείχε σε όλη αυτή τη διοργάνωση και η μόνη της έγνοια ήταν να επισκεφθούν δικό της τυπογράφο για την έκδοση των εισιτηρίων, τον οποίο η ίδια δεν γνώριζε. Στο συγκεκριμένο τυπογράφο είχαν εκδοθεί 6.000 εισιτήρια των €25, 4.000 εισιτήρια των €30 και 1.000 εισιτήρια των €
4. Η ίδια είχε ζητήσει από τη Θέκλα Κυριάκου να παραλάβει τα πρώτα διαφημιστικά έντυπα, πράγμα το οποίο έπραξε και πλήρωσε με δική της επιταγή η οποία ήταν ακάλυπτη. Με την παραλαβή των μπλοκ των εισιτηρίων είχαν καταγραφεί οι αριθμοί τους, οι χώροι στους οποίους θα διατίθεντο και οι άνθρωποι οι οποίοι θα τα διέθεταν. Όλα τα μπλοκ των εισιτηρίων είχαν σφραγιστεί από το Δημαρχείο Λάρνακας εκτός από το μπλοκ των €100, το οποίο είχε κρατήσει η Θέκλα. Όταν τέλειωσε η συναυλία στις σακούλες με τα αποκόμματα των εισιτηρίων είχαν βρεθεί διαφόρων χρωμάτων και ποιοτήτων εισιτήρια που δεν συνείδαν με το πρωτότυπο που είχε δοθεί στον γραφίστα για να εκτυπωθεί. Όταν η ίδια είχε επισκεφθεί τον τυπογράφο της είχε αναφέρει ότι κάποια εισιτήρια είχαν βγει πιο σκούρα λόγω του ότι του είχε λείψει το μελάνι στην εκτυπωτική μηχανή. Μεταξύ των εισιτηρίων είχαν βρεθεί εισιτήρια χρώματος μπλε ενώ τα δικά τους εισιτήρια ήταν χρώματος καφέ. Η ίδια δεν είχε παραγγείλει αλλά ούτε και γνώριζε για οποιαδήποτε παραγγελία άλλων εισιτηρίων γιατί τα εισιτήρια που είχαν αρχικά εκδοθεί ήταν αρκετά και δεν χρειαζόταν η εκτύπωση άλλων εισιτηρίων. Όταν η ίδια είχε καλέσει τη Θέκλα να παραδώσει τα λεφτά ή τα εισιτήρια εκείνη δεν το είχε πράξει με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να καταχωρίσει πολιτική αγωγή εναντίον τόσο της Θέκλας Κυριάκου καθώς και της Παναγιώτας Σταύρου. Στη συνέχει ανακάλυψε ότι η Παναγιώτα Σταύρου είχε εμπλακεί μαζί με τη Θέκλα Κυριάκου στην εκτύπωση νέων εισιτηρίων ενώ επίσης η Παναγιώτα Σταύρου είχε πληρώσει, χρησιμοποιώντας τη δική της κάρτα, τα εισιτήρια του συγκροτήματος του Σάκη Ρουβά από την εταιρεία Louis Tours ενώ χορηγός της συναυλίας ήταν οι Κυπριακές Αερογραμμές. Η Παναγιώτα Σταύρου είχε παραδεχθεί ότι παραλάμβανε μετρητά και επιταγές που αφορούσαν τη συναυλία του Σάκη Ρουβά αλλά δεν γνώριζε ποιος τις έστελνε και για πιο λόγο. Κανένα ποσό όμως δεν είχε παραδοθεί στην ίδια. Είχε παραδώσει εισιτήρια τα οποία της είχαν δοθεί και είχαν αγοραστεί από το πρατήριο βενζίνης του πατέρα της Παναγιώτας Σταύρου, Θεόδωρου Σταύρου, τα οποία δεν ήταν τρυπημένα από το Δημαρχείο. Παρέδωσε επίσης αποκόμματα των εισιτηρίων της συναυλίας τα οποία υπήρχαν στις σακούλες και τα οποία υπήρχαν εις διπλούν. Κατά τη διάρκεια της συναυλίας η ίδια προσωπικά καθώς και πρόσωπα που εργάζονταν στο Δημαρχείο είχαν δει την Παναγιώτα μαζί με κάποιο άγνωστο πρόσωπο να ενεργεί ύποπτα ανταλλάσσοντας εισιτήρια με άλλα. Επιπρόσθετα, της είχε αναφερθεί ότι υπάλληλοι του Ταμιευτηρίου Λάρνακας κρατούσαν προσκλήσεις για τη συναυλία, οι οποίες τους είχαν δοθεί από το γραφείο «Progress» ενώ η ίδια είχε παραδώσει στο «Progress» μόνο τρεις προσκλήσεις. Στη συμπληρωματική της κατάθεση ημερομηνίας 18/11/10, το Τεκμήριο 11, είχε καταγράψει ότι η Θέκλα Κυριάκου είχε εισπράξει χρηματικά ποσά ως χορηγίες για τη συγκεκριμένη συναυλία τα οποία ποτέ δεν παραδόθηκαν στην ίδια. Τη συγκεκριμένη νύκτα της συναυλίας είχαν δημιουργηθεί δυο ομάδες πώλησης εισιτηρίων στις οποίες ομάδες συμμετείχαν άτομα που η ίδια δεν γνώριζε. Οι συγκεκριμένες ομάδες ποτέ δεν της είχαν παρουσιάσει τις εισπράξεις από την πώληση των εισιτηρίων. Όταν είχε περιέλθει στην αντίληψη της η ύπαρξη πλαστών εισιτηρίων είχε ζητήσει από την Παναγιώτα Σταύρου εξηγήσεις και τότε η Παναγιώτα Σταύρου είχε παραδεχθεί ότι μαζί με τη Θέκλα Κυριάκου και το σύζυγό της, με την προτροπή της Θέκλας, είχαν εκτυπώσει πλαστά εισιτήρια. Την είχε παρακαλέσει να της δώσει το ποσό των €100.000 για να αποσύρει την υπόθεση εναντίον της, όμως η ίδια δεν είχε δεχθεί. Η ίδια θεωρούσε και τις δυο συνεργούς στην εξαπάτηση της γιατί ενώ η Παναγιώτα Σταύρου διατυμπάνιζε ότι πωλούσε συνεχώς εισιτήρια δεν της παρέδωσε ποτέ οποιοδήποτε ποσό αλλά ούτε και της παρουσίασε οποιεσδήποτε αποδείξεις για οποιεσδήποτε πληρωμές ενώ η Θέκλα Κυριάκου είχε χάσει μπλοκ εισιτηρίων που αφορούσε την συναυλία. Αναγνώρισε την Κατηγορούμενη ως την Θέκλα Κυριάκου και ισχυρίστηκε ότι είχε διαφανεί ότι είχαν πωληθεί πάρα πολλά πλαστά εισιτήρια εν αγνοία της, μετά την καταμέτρηση των μπλοκ που είχαν απομείνει, τις εισπράξεις και τον κόσμο που υπήρχε στην συναυλία. Η ίδια είχε υποψιαστεί λόγω του κόσμου που υπήρχε, που ήταν πάρα πολύς, σε σχέση με τα εισιτήρια που είχαν προ πωληθεί. Εξήγησε, ότι υπήρχαν διάφορα συνεργεία σε απόσταση ενός τετραγώνου τα οποία πωλούσαν εισιτήρια και στον χώρο του θεάματος γίνονταν ανταλλαγές εισιτηρίων. Οι άνθρωποι του Δήμου, μετά την λήξη της συναυλίας, είχαν ανακαλύψει διαφορετικά χρώματα εισιτηρίων, τα οποία δεν ήταν από τα αυθεντικά μπλοκ. Αυτό την είχε οδηγήσει στην καταγγελία. Εξήγησε ότι είχαν εκδοθεί 6.000 εισιτήρια των €25-, 4.000 εισιτήρια των €30- και 1.000 εισιτήρια των €100-. Όλα τα εισιτήρια ήταν σφραγισμένα από το Δημαρχείο, εκτός από ένα μπλοκ που κρατούσε η Θέκλα. Υποστήριξε ότι η αρένα ήταν γεμάτη και είναι χωρητικότητας 12.000 με 15.000 ατόμων. Είχαν προ πωληθεί 2.000 με 2.500 εισιτήριά από τους νόμιμους χώρους πώλησης. Όμως ο κόσμος ήταν πολύ περισσότερος ενώ ο χώρος των επισήμων ήταν γεμάτος χωρίς η ίδια να έχει πωλήσει εισιτήρια. Όταν της υποδείχθηκε το Τεκμήριο 4, αναγνώρισε τα συγκεκριμένα εισιτήρια ως αυτά που είχε δώσει η ίδια στην Αστυνομία και είχαν ανευρεθεί από τους ανθρώπους του Δήμου. Είχαν ταυτόσημους αριθμούς με τα αυθεντικά αλλά δεν συμπεριλαμβάνονταν σε αυτά που η ίδια είχε τυπώσει. Υποστήριξε ότι το μόνο μπλοκ που δεν είχε σφραγιστεί από τον Δήμο ήταν αυτό των εισιτηρίων των €100-. Βλέποντας τα Τεκμήρια 3 και 5 ισχυρίστηκε ότι υπήρχαν εισιτήρια χωρίς την σφραγίδα του Δήμου αξίας €25 και €30-. Εξήγησε ότι η Θέκλα Κυριάκου είχε επιμείνει να τυπωθούν τα εισιτήρια σε δικό της τυπογραφείο. Υποστήριξε ότι η Θέκλα είχε κρατήσει τα μπλοκ που την αφορούσαν χωρίς να τα παρουσιάσει ποτέ και μαζί με την Παναγιώτα Σταύρου είχαν τυπώσει πλαστά εισιτήρια και τα είχαν διαθέσει με συνεργείο στον κόσμο με σκοπό την δική της εξαπάτηση. Αντεξεταζόμενη υποστήριξε ότι η κα Σταύρου ήταν ο ενδιάμεσος κρίκος μεταξύ της ιδίας και της Θέκλας Κυριάκου και ήταν η κα Σταύρου που είχε συστήσει στην ίδια την κα Θέκλα Κυριάκου. Παρόλο που η κα Σταύρου ήταν βοηθός στο όλο εγχείρημα με την Θέκλα είχαν πολλές συνεννοήσεις στην απουσία της ίδιας. Τα εισιτήρια των καλλιτεχνών είχαν πληρωθεί, από την κα Σταύρου, με την δική της κάρτα. Η ίδια είχε πληρώσει για 5 εισιτήρια για τα οποία υπήρχαν χορηγίες και είχαν παρακάμψει τις Κυπριακές Αερογραμμές που ήταν χορηγός και είχαν αγοράσει εισιτήρια από την «Louis Tourist» για δικούς τους λόγους. Ερωτηθείσα ανέφερε ότι η Θέκλα δεν είχε βοηθήσει στην συναυλία. Στεκόταν με τον σύζυγό της σε άλλο τετράγωνο και δεν είχε εμφανιστεί παρά στο τέλος της συναυλίας αφού είχαν τακτοποιήσει τα εισιτήρια που είχαν πωλήσει στις γωνίες. Η ίδια έτρεχε να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του Σάκη Ρουβά και δεν είχε έννοια της Παναγιώτας Σταύρου. Είχε κάποιες υποψίες αλλά όταν της είχαν υποδειχθεί τα εισιτήρια τότε είχε καταλάβει ότι η Θέκλα και η Παναγιώτα την είχαν κοροϊδέψει έντεχνα. Παραδέχθηκε ότι η συναυλία είχε γίνει στον χώρο στάθμευσης των Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ο οποίος ήταν κλειστός γύρω - γύρω. Λόγω του ότι ο χώρος ήταν ανοιχτός γύρω- γύρω η εταιρεία «Shark» είχε τοποθετήσει πανό κλείνοντας τον χώρο και δημιουργώντας μια πόρτα εισόδου και μια πόρτα εξόδου στο πίσω μέρος. Στις πόρτες υπήρχαν άνθρωποι του Δήμου και οι φρουροί ασφαλείας. Η ίδια δεν είχε ασχοληθεί με τα εισιτήρια και τις εισπράξεις την συγκεκριμένη μέρα γιατί ήταν απασχολημένη με τις διεργασίες που αφορούσαν την συναυλία. Σε ερώτηση που της τέθηκε και αφορούσε τα Τεκμήρια 3 και 5 ισχυρίστηκε ότι δεν ήταν τρυπημένα από τον Δήμο και είχαν πωληθεί οπόταν, κατά την δική της άποψη ήταν από τα εισιτήρια που είχαν τυπώσει οι Θέκλα και η Παναγιώτα. Υποστήριξε ότι είχε εξαπατηθεί από την Θέκλα Κυριάκου, η οποία δεν είχε συνεισφέρει ούτε ένα σεντ για την συναυλία του Σάκη Ρουβά ενώ είχε κατακρατήσει τα λεφτά από τα εισιτήρια που είχε πωλήσει η ίδια, από τις χορηγίες και από τα πλαστά εισιτήρια και μετά που είχε κοροϊδέψει την ίδια είχε εξαπατήσει και άλλες εταιρείες και μαγαζιά αναψυχής. Επόμενος μάρτυρας ήταν ο Αντρέας Αντρέου, Μ.Κ.3, υπάλληλος στο Δήμο Λάρνακας. Η κατάθεσή του σημειώθηκε ως Τεκμήριο 12 και υιοθέτησε το περιεχόμενό της. Στην κατάθεσή του καταγράφει ότι εργάζεται στο Πολιτιστικό Τμήμα του Δήμου Λάρνακας. Τον Ιούνιο 2010 τον είχε επισκεφθεί στο γραφείο του η κα Ρέα Ιωαννίδου και του είχε ζητήσει να σφραγίσει αριθμό εισιτηρίων για την συναυλία του Σάκη Ρουβά που θα γινόταν στις 30/07/2010, στην Λάρνακα και ήταν στα πλαίσια του Φεστιβάλ Λάρνακας. Είχαν σφραγιστεί τα εισιτήρια με αριθμούς 0001 μέχρι 4.000 αξίας €30-, με αριθμούς 0001 μέχρι 6000 αξίας €25- και εισιτήρια με αριθμούς από 0001 μέχρι 0900 αξίας €100-. Η σφραγίδα που είχε τοποθετηθεί ήταν η τρυπητή με τα αρχικά Δ.Λ. και είχαν σφραγιστεί συνολικά 10900 εισιτήρια, στην παρουσία της κας Ρέας Ιωαννίδου και της είχαν παραδοθεί. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι η κα Θέκλα Κυριάκου δεν ήταν παρούσα κατά την διαδικασία σφράγισης. Τελευταία έδωσε μαρτυρία η κα Παναγιώτα Σταύρου, Μ.Κ.4, η οποία υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσής της και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
5. Στην κατάθεσή της καταγράφει ότι εργάζεται σε εταιρεία που ασχολείται, μεταξύ άλλων, με προγράμματα διακοπών. Είχε γνωριστεί με την Θέκλα Κυριάκου, ιδιοκτήτρια της εταιρείας «Hollywood Entertainment & Productions Ltd», η οποία ασχολείτο με την διοργάνωση συναυλιών. Λόγω του ότι της είχε αναφέρει ότι έψαχνε συν διοργανωτή για την οργάνωση της συναυλίας του Σάκη Ρουβά η ίδια είχε αναφέρει το γεγονός αυτό στην κα Ρέα Ιωαννίδου και από πλευράς της η κα Ιωαννίδου είχε ζητήσει να συναντηθεί με την Θέκλα. Τελικά είχαν συμφωνήσει να συνεργαστούν και τις επόμενες μέρες η Θέκλα είχε συναντηθεί με τον γραφίστα, Μάριο Τοφαρίδη, στο δικό της γραφείο για να ετοιμάσει τα γραφικά της συναυλίας. Όταν είχε ετοιμάσει το εισιτήριο ο Μάριος της το είχε στείλει της ίδιας, μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και η ίδια το είχε προωθήσει στην Ρέα και την Θέκλα. Η Θέκλα της είχε πει να ενημερώσει τον Μάριο να στείλει το σχέδιο του εισιτηρίου στο τυπογραφείο «Star Press». Η ίδια δεν γνώριζε ποια από τις δυο είχε παραλάβει τα εισιτήρια από το τυπογραφείο. Κατά τον ίδιο χρόνο είχαν τσακωθεί μεταξύ τους και η Θέκλα είχε αποφασίσει να διοργανώσει μόνη της την συναυλία αλλά λόγω του ότι τα συμβόλαια συμπεριλάμβαναν και την Ρέα δεν μπορούσε να το κάνει. Μετά από λίγες μέρες είχε λάβει τηλεφώνημα από τη Θέκλα, η οποία της είχε ζητήσει να βρει τυπογραφείο και να παραγγείλει κι άλλα εισιτήρια, 1.000 των €25, 1.000 των €30 και 500 των €100 ισχυριζόμενη ότι το τυπογραφείο που είχε εκτυπώσει τα αρχικά εισιτήρια δεν μπορούσε να τη βοηθήσει. Η ίδια είχε επικοινωνήσει με το τυπογραφείο που συνεργάζεται η εταιρεία στην οποία εργάζεται, το «Lithotehnic». Όταν ετοιμάστηκαν η ίδια τα είχε παραλάβει και ακολούθως τα είχε παραδώσει στη Θέκλα. Είχε πληρώσει το τυπογραφείο το ποσό των €360 από τα λεφτά των εισιτηρίων που η ίδια είχε πωλήσει. Η ίδια είχε πωλήσει συνολικά 55 εισιτήρια εισπράττοντας το ποσό των €1.680 και από το ποσό αυτό είχε πληρώσει €360 στο τυπογραφείο, €545 στο ξενοδοχείο Easy Hotel και κάποιο ποσό σε αεροπορικά εισιτήρια. Είχε επίσης παραδώσει, στη Θέκλα, το ποσό των €500 από τις εισπράξεις. Η ίδια δεν είχε αντιληφθεί το λόγο που της είχε ζητηθεί από τη Θέκλα η εκτύπωση επιπρόσθετων εισιτηρίων. Ενώπιον του Δικαστηρίου επέμενε στη θέση της ότι της είχαν δοθεί οδηγίες για εκτύπωση των συγκεκριμένων εισιτηρίων από τη Θέκλα Κυριάκου και ακολούθως η ίδια είχε παραδώσει τα συγκεκριμένα εισιτήρια στη Θέκλα Κυριάκου. Η εταιρεία στην οποία εργαζόταν είχε στην κατοχή της 6 μπλοκ εισιτηρίων και η Θέκλα της είχε παραδώσει ακόμα δυο μπλοκ. Τα εισιτήρια που δεν είχαν πωληθεί τα είχε παραδώσει στην κα Ρέα Ιωαννίδου. Αντεξεταζόμενη υποστήριξε ότι η συναυλία είχε τελικά διεκπεραιωθεί. Περί το τέλος Μαρτίου με αρχές Απριλίου του 2010 είχε ανατεθεί στην εταιρεία που εργαζόταν η έκδοση εισιτηρίων, η ανεύρεση ξενοδοχείων καθώς και η πώληση εισιτηρίων σε σχέση με τη συγκεκριμένη συναυλία του Σάκη Ρουβά. Ερωτηθείσα ισχυρίστηκε ότι δεν είχε προσέξει κατά πόσο τα εισιτήρια που της είχαν δοθεί έφεραν διακριτικά του Δήμου Λάρνακας. Με οδηγίες και των δυο η ίδια είχε πληρώσει το τυπογραφείο από τα λεφτά των εισιτηρίων που είχε πωλήσει. Παραδέχθηκε ότι όταν η κα Ρέα Ιωαννίδου έψαχνε τη Θέκλα και δεν την έβρισκε τηλεφωνούσε στην ίδια. Παραδέχθηκε επίσης ότι την ημέρα της συναυλίας ήταν παρούσα στο χώρο και είχε μεταβεί για να βοηθήσει τη διεξαγωγή της συναυλίας. Η ίδια δεν γνώριζε τον κ. Παναγιώτη Ττοφιά. Κατέληξε, ότι η ίδια δεν είχε οποιοδήποτε προσωπικό όφελος από τη συναυλία. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας κατατέθηκαν ως παραδεκτά γεγονότα η κατάθεση του Ανδρέα Λουκά, ιδιοκτήτη του τυπογραφείου Lithotechnic και σημειώθηκε ως Τεκμήριο 14 και η κατάθεση του Δημοσθένη Κυριάκου, ιδιοκτήτη του τυπογραφείου D & A Starpress LTD και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
6. Με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου η Κατηγορούμενη κλήθηκε σε απολογία και επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία. Στην ένορκη απολογία της υιοθέτησε το περιεχόμενο των καταθέσεων της, Τεκμήρια 6 και
7. Περαιτέρω είχε αναφέρει ότι μέσω της Παναγιώτας Σταύρου είχε προγραμματιστεί μια εκδήλωση περί τα τέλη Ιουλίου και η Παναγιώτα Σταύρου της είχε εισηγηθεί όπως συνεργαστεί με τη Ρέα Ιωαννίδου η οποία έψαχνε συνεργάτη για τη συγκεκριμένη εκδήλωση. Λόγω του ότι ήταν ιδιοκτήτρια εταιρείας που διοργάνωνε εκδηλώσεις είχε αποδεχθεί να συνεργαστεί με την κα Ιωαννίδου για τη συγκεκριμένη εκδήλωση, η οποία θα διεξαγόταν στο χώρο στάθμευσης των Κοινωνικών Ασφαλίσεων πίσω από το Λιμάνι Λάρνακας. Ο χώρος είχε διαμορφωθεί ανάλογα και υπήρχαν τρεις εισόδοι με φρουρούς ασφαλείας από τις οποίες οι δυο ήταν κλειστές και η μια ανοικτή. Είχαν αποφασίσει από κοινού με την κα Ρέα Ιωαννίδου όπως τα εισιτήρια της συναυλίας τυπωθούν σε συγκεκριμένο τυπογραφείο. Η ίδια δεν γνώριζε κατά πόσο είχαν πωληθεί όλα τα εισιτήρια γιατί στις 24 του μήνα είχε πάει να γεννήσει. Όμως, την ημέρα της συναυλίας η ίδια βρισκόταν στα παρασκήνια και είχε οπτική επαφή με τον κόσμο, ο οποίος ήταν αρκετός. Υποστήριξε ότι τόσο η Ρέα Ιωαννίδου καθώς και η ίδια ήταν συνυπεύθυνες για την εκδήλωση ενώ η Παναγιώτα Σταύρου δεν είχε οποιοδήποτε καθήκον σε σχέση με την εκδήλωση. Αντεξεταζόμενη αναγνώρισε στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου 8 δική της κατάθεση με το περιεχόμενο της οποίας είχε συμφωνήσει. Ερωτηθείσα ισχυρίστηκε ότι με την κα Ρέα Ιωαννίδου είχαν τυπικές σχέσεις και καθοδηγούσαν η μια την άλλη σε σχέση με την εκδήλωση. Παραδέχθηκε ότι είχαν συμφωνήσει όπως ανοιχθεί κοινός λογαριασμός για τα έξοδα όμως δεν μπορούσε να θυμηθεί κατά πόσο πράγματι ο συγκεκριμένος λογαριασμός είχε ανοιχθεί. Επέμενε στη θέση της ότι είχε υπογραφθεί συμφωνητικό έγγραφο μεταξύ της ίδιας και της κας Ιωαννίδου και ότι ακόμα και εάν η ίδια ήταν τοποθετημένη στο ΚΑΠ ο λογαριασμός στην τράπεζα μπορούσε να ανοιχθεί. Αρνήθηκε ότι η ίδια είχε στην κατοχή της όλα τα εισιτήρια των €100 και υποστήριξε ότι είχαν δοθεί εισιτήρια σε διάφορα πόστα και όλοι οι αριθμοί των εισιτηρίων είχαν καταγραφεί. Δεν θυμόταν αν η ίδια είχε παραλάβει οποιοδήποτε μπλοκ εισιτηρίων ή αν είχε πωλήσει εισιτήρια των €
8. Την 01/08/10 είχε παραδώσει τα χρήματα στην κα Ρέα μαζί με τα υπόλοιπα εισιτήρια που είχε στην κατοχή της. Δεν μπορούσε να θυμηθεί πόσα εισιτήρια είχε επιστρέψει στην κα Ρέα ούτε και πόσα λεφτά της είχε παραδώσει. Παραδέχθηκε ότι η κα Ρέα, το βράδυ που είχαν συναντηθεί, είχε αναφερθεί σε πλαστά εισιτήρια τα οποία η ίδια είχε ζητήσει να τα δει αλλά η κα Ρέα είχε αρνηθεί. Ερωτηθείσα ανέφερε ότι δεν γνώριζε το λόγο που η κα Ρέα την είχε κατηγορήσει. Ακολούθως ανέφερε ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί κατά πόσο είχε δει τα πλαστά εισιτήρια. Όταν της υποδείχθηκαν τα εισιτήρια που απάρτιζαν το Τεκμήριο 3 η ίδια είχε αναφέρει ότι τα είχε παραδώσει στην Αστυνομία όταν της τα είχε δώσει ο Αντρέας Ττόφιας. Εξήγησε ότι του Αντρέα Ττόφια του τα είχε ανταλλάξει, το βράδυ της συναυλίας, η Παναγιώτα Σταύρου. Ερωτηθείσα ανέφερε ότι είχε γνωριστεί με τον κ. Ττόφια το βράδυ της συναυλίας. Αρνήθηκε την υποβολή ότι η ίδια είχε καταρτίσει τα πλαστά εισιτήρια. Μαρτυρία δόθηκε προς υπεράσπιση της Κατηγορούμενης από τον Αντρέα Ττόφια, Μ.Υ.1, ο οποίος υιοθέτησε την κατάθεση του και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
9. Στην κατάθεσή του κατέγραψε ότι στις 30/07/10 του είχε τηλεφωνήσει η φίλη του η Εμανουέλλα και τον είχε ρωτήσει κατά πόσο θα ήθελε να δουλέψει στη συναυλία του Σάκη Ρουβά και να τη δει δωρεάν. Ο ίδιος είχε αποδεχθεί την πρόταση και μεταβαίνοντας στο χώρο της εκδήλωσης είχε δει τη φίλη του και ακόμα μια κοπέλα, η οποία του είχε συστηθεί ως Παναγιώτα. Η Παναγιώτα του είχε δώσει μια δέσμη εισιτήρια κομμένα και του είχε αναφέρει όταν του υποδεικνύονταν εισιτήρια χωρίς τρύπες να τα παραλαμβάνει και να τους παραδίδει εισιτήρια από αυτά που η ίδια του είχε δώσει, τα οποία ήταν τρυπημένα. Όταν τη ρώτησε τι να κάνει τα εισιτήρια που θα παραλάμβανε χωρίς τρύπες του είχε αναφέρει να τα εξαφανίσει. Ο ίδιος είχε σταθεί μπροστά από τις εισόδους και έπραξε ακριβώς όπως του είχε πει η Παναγιώτα βάζοντας στη τσέπη του τα εισιτήρια χωρίς τρύπες. Μετά τη λήξη της συναυλίας είχε τοποθετήσει τα εισιτήρια χωρίς τρύπες στο ταμπλό του αυτοκινήτου του και όταν είχε μάθει από τη φίλη του την Εμανουέλα ότι είχαν κυκλοφορήσει στη συναυλία πλαστά εισιτήρια ο ίδιος είχε τηλεφωνήσει στη Θέκλα, την οποία γνώριζε ως οργανώτρια της συναυλίας και της είχε αναφέρει τι είχε διαμειφθεί μεταξύ του και της Παναγιώτας. Η Θέκλα του είχε ζητήσει να της παραδώσει τα εισιτήρια που είχε στην κατοχή του πράγμα το οποίο έπραξε. Ενώπιον του Δικαστηρίου ανέφερε ότι δεν γνώριζε το επίθετο της Παναγιώτας αλλά την είχε δει στο καφέ το οποίο ανήκε στη Θέκλα και στο οποίο σύχναζε τακτικά και ο ίδιος. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι γνωρίζει την Κατηγορούμενη γιατί σύχναζε σχεδόν καθημερινά στο καφέ της. Ερωτηθείς ανέφερε ότι η Παναγιώτα του είχε ζητήσει να κάψει ή να πετάξει τα εισιτήρια όμως ο ίδιος τα είχε βάλει στη τσέπη του και ακολούθως στο αυτοκίνητο του. Ο ίδιος δεν γνώριζε κατά πόσο οι συγκεκριμένες οδηγίες προέρχονταν από τη Θέκλα και όχι από την Παναγιώτα. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας και από τις δυο πλευρές ο συνήγορος Υπεράσπισης κατέθεσε γραπτό κείμενο στο οποίο παρέθεσε τις θέσεις του. Η κα Γιακουμεττή προώθησε τις θέσεις της δια ζώσης. Το Δικαστήριο έχει υπόψη του τις θέσεις και τον δυο πλευρών. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ - ΕΥΡΗΜΑΤΑ Έχοντας αναφερθεί στη μαρτυρία που προσκομίστηκε από τις δύο πλευρές και στις εκατέρωθεν θέσεις έρχομαι τώρα στο δύσκολο και λεπτό έργο του Δικαστηρίου, αυτό της αξιολόγησης της μαρτυρίας. Η μαρτυρία που προσκομίστηκε δεν εξετάζεται μικροσκοπικά αλλά εξετάζεται σε συνάρτηση με το σύνολο της μαρτυρίας και των γεγονότων που συνθέτουν την υπόθεση βλ. Ομήρου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 ΑΑΔ

1. Η αξιολόγηση είναι ατομική πλην όμως τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα θα πρέπει να συναρτώνται και ν΄ αντιπαραβάλλονται με τα λεγόμενα των λοιπών μαρτύρων και τελικά να διερευνάται η αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων. Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας παρακολούθησα με προσοχή τόσο τους μάρτυρες κατηγορίας ενώ έδιναν ένορκη μαρτυρία ενώπιόν μου καθώς επίσης και την Κατηγορούμενη και τον μάρτυρα υπεράσπισης κ. Ττόφια. Κατέγραψα σε κάθε περίπτωση νοητικά την εντύπωσή μου από την εικόνα τους κατά το χρόνο που έδιναν μαρτυρία, τη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις τους στις ερωτήσεις που τους υποβάλλονταν, τον τρόπο με τον οποίο απαντούσαν, τη μνήμη, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεών τους, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος και της ευκαιρίας που είχαν για να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα. Αρχίζοντας από τον Αστ.2196 Θεοδούλου, Μ.Κ.1 και τον Αντρέα Αντρέου, Μ.Κ.3 θα πρέπει να αναφερθεί ότι η μαρτυρία τους είχε περιοριστεί στα όσα οι ίδιοι είχαν πράξει σε σχέση με τα γεγονότα και δεν υπάρχει κανένας λόγος για απόρριψη της μαρτυρίας τους. Η Παραπονούμενη ήταν ειλικρινής και δεν είχε οποιοδήποτε λόγο για να πει ψέματα αφού στην ουσία η ίδια είχε πέσει θύμα των γεγονότων. Δεν έχω λόγο να απορρίψω την μαρτυρία της αφού σε μεγάλο βαθμό είναι σύμφωνη με αυτή της Κατηγορούμενης όσο αφορά τις προεκτάσεις της συμφωνίας, την παραγγελία των εισιτηρίων για την συναυλία του Σάκη Ρουβά και την παραλαβή τους από το τυπογραφείο. Την πιστεύω. Αυτή που δεν πιστεύω είναι την Παναγιώτα Σταύρου, Μ.Κ.4, η οποία σύμφωνα με τα παραδεκτά γεγονότα, Τεκμήριο 14, είχε λάβει προσφορά για την εκτύπωση των εισιτηρίων για την συναυλία του Σάκη Ρουβά και είχε δώσει, με ηλεκτρονικό μήνυμα, οδηγίες για την εκτύπωση πλαστών εισιτηρίων, σε τυπογραφείο με το οποίο συνεργαζόταν η εταιρεία που την εργοδοτούσε, είχε παραλάβει η ίδια τα συγκεκριμένα εισιτήρια και είχε πληρώσει η ίδια για τα συγκεκριμένα αυτά εισιτήρια. Είχε προσπαθήσει έντεχνα να αποποιηθεί των ευθυνών της και να φορτώσει όλη την ευθύνη στην Κατηγορούμενη. Αυτή της η προσπάθεια καθιστά την μαρτυρία της ακροσφαλή αφού από την υπόλοιπη μαρτυρία ήταν διάχυτη η ενεργή εμπλοκή της στην εξέλιξη των γεγονότων παρά το γεγονός ότι η ίδια δεν είχε οποιοδήποτε καθήκον σε σχέση με την όλη εκδήλωση. Σημειώνεται ότι η ίδια είχε πει στον κ. Ττόφια να αλλάζει τα εισιτήρια και να εξαφανίσει τα πλαστά εισιτήρια. Από την αντίπερα όχθη το ίδιο προσπάθησε να κάνει και η Κατηγορούμενη. Δηλαδή, να επιρρίψει όλη την ευθύνη για τα όσα είχαν εξελιχθεί στην Παναγιώτα Σταύρου, η οποία ήταν ο μεσάζοντας μεταξύ της κας Ιωαννίδου και της ίδιας. Η μνήμη της ήταν επιλεκτική και δεν θυμόταν αν η ίδια είχε πάρει οποιοδήποτε μλόκ εισιτηρίων, πόσα εισιτήρια είχαν διατεθεί, κατά πόσο είχε ανοιχθεί ο κοινός λογαριασμός σε σχέση με την διοργάνωση της συναυλίας, κατά πόσο ήταν στο ΚΑΠ ενώ επέμενε ότι είχε υπογραφτεί συμφωνητικό μεταξύ της και της κας Ιωαννίδου. Παραδέχθηκε ότι υπεύθυνες για την εκδήλωση ήταν η ίδια και η κα. Ιωαννίδου προφανώς λησμονώντας ότι είχε εμπλακεί και η Παναγιώτα Σταύρου. Όμως αυτόν που πραγματικά είχε ξεχάσει είναι τον κο Ττόφια, Μ.Υ.1, ο οποίος ήταν τακτικός της πελάτης στο καφέ και ο ίδιος την γνώριζε πολύ καλά και ο οποίος μόλις είχε μάθει τι είχε γίνει της είχε τηλεφωνήσει για να της παραδώσει τα πλαστά εισιτήρια. Υποστήριξε ότι τον είχε γνωρίσει το βράδυ της συναυλίας. Όλα αυτά τα ψέματα δεν μπορούν να αποδώσουν στην μαρτυρία της οποιαδήποτε βαρύτητα. Από την άλλη ο κ. Ττόφιας, Μ.Υ.1, δεν είχε λόγο να πει ψέματα. Προφανώς γνώριζε και τις δυο εμπλεκόμενες, την Κατηγορούμενη και την Παναγιώτα Σταύρου, λόγω των τακτικών επισκέψεών του στο καφέ που διατηρούσε η Κατηγορούμενη. Στον ίδιο είχαν δοθεί κάποια εισιτήρια από την Παναγιώτα για να τα ανταλλάζει με άλλα εισιτήρια χωρίς τρύπες. Οι δικές του οδηγίες του είχαν δοθεί από την Παναγιώτα. Δεν έχω λόγο να απορρίψω την μαρτυρία του. Ενόψει της πιο πάνω αξιολόγησης καταλήγω ότι τα γεγονότα είχαν εξελιχθεί ως ακολούθως: Η Κατηγορούμενη με την Παναγιώτα Σταύρου ήταν φίλες και η Παναγιώτα Σταύρου γνωρίζοντας ότι η Κατηγορούμενη ήθελε να διοργανώσει την συναυλία του Σάκη Ρουβά είχε εισηγηθεί ως συν διοργανώτρια την κα. Ιωαννίδου, η οποία ασχολείται με το συγκεκριμένο αντικείμενο για χρόνια. Η Παναγιώτα Σταύρου είχε φέρει σε επαφή τις δυο γυναίκες, οι οποίες είχαν ξεκινήσει την προετοιμασία της συναυλίας επι τη βάση της κάλυψης των εξόδων εξ ημισείας. Κατά τον ίδιο χρόνο που η Κατηγορούμενη και η κα Ιωαννίδου είχαν παραγγείλει τριών ειδών εισιτήρια είχε παραγγείλει τα ίδια εισιτήρια και η κα Παναγιώτα Σταύρου από το τυπογραφείο με το οποίο συνεργαζόταν η εταιρεία στην οποία εργαζόταν, η «Progress Cyprus Tourist and Business LTD» τα οποία και είχε πληρώσει η ίδια. Προφανώς γνώριζε, παρόλο που δεν είχε οποιοδήποτε οργανωτικό ρόλο στην συναυλία, όλες τις κινήσεις των συν διοργανωτριών αφού είχε πληρώσει εισιτήρια καθώς και ξενοδοχεία, μεταξύ άλλων πραγμάτων. Η Κατηγορούμενη μαζί με την Παναγιώτα Σταύρου είχαν αποφασίσει να βγάλουν και κάποιο κέρδος για τους εαυτούς τους από την συναυλία του Σάκη Ρουβά, γνωρίζοντας την πλατιά του απήχηση και είχαν διοχετεύσει πλαστά εισιτήρια στην αγορά για τα οποία ποτέ δεν είχαν λογοδοτήσει στην κα Ιωαννίδου. Η κα Σταύρου είχε δώσει οδηγίες να ανταλλάσσονται τα πλαστά εισιτήρια κατά την είσοδο των θαμώνων στο χώρο της συναυλίας για να μην διαφανεί η απάτη. Τα συγκεκριμένα πλαστά εισιτήρια είχαν ανευρεθεί στο τέλος της συναυλίας από τους ανθρώπους του Δήμου Λάρνακας και επειδή είχαν προηγηθεί και άλλα γεγονότα, μεταξύ της Κατηγορούμενης και της κας Ιωαννίδου, η κα Ιωαννίδου είχε υποψιαστεί την Κατηγορούμενη και είχε προβεί σε καταγγελία. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η 1η Κατηγορία που αντιμετωπίζει η Κατηγορούμενη αφορά τον καταρτισμό πλαστού εγγράφου κατά παράβαση των άρθρων 331, 333, 334 και 335 του Ποινικού Κώδικα. Το άρθρο 331 προνοεί τα ακόλουθα: «Πλαστογραφία είναι ο καταρτισμός πλαστού εγγράφου με σκοπό καταδολίευσης». Σύμφωνα με το άρθρο 333 του Ποινικού Κώδικα καταρτίζεται πλαστό έγγραφο όταν: «
2. Καταρτίζει πλαστό έγγραφο όποιος- (α) καταρτίζει έγγραφο που εμφανίζεται ως να μην είναι στην πραγματικότητα (β) αλλοιώνει έγγραφο χωρίς εξουσία κατά τέτοιο τρόπο ώστε αν η αλλοίωση είχε εξουσιοδοτηθεί, αυτή θα μετέβαλλε τις συνέπειες του εγγράφου (γ) κατά τη σύνταξη του εγγράφου, εισάγει κάτι σε αυτό χωρίς εξουσία το οποίο, αν εισαγόταν κατόπιν εξουσίας θα μετέβαλλε τις συνέπειες του εγγράφου .............................................» Tα συστατικά στοιχεία της πλαστογραφίας είναι τα ακόλουθα: Πρώτον, να έχει καταρτιστεί πλαστό έγγραφο δεύτερον, ότι ο κατηγορούμενος είναι συντάκτης του εγγράφου και το πρόσωπο που το χρησιμοποίησε και τρίτον, να υπήρξε πρόθεση καταδολίευσης από πλευράς του κατηγορούμενου. Το τρίτο συστατικό στοιχείο έχει ερμηνευθεί να σημαίνει ότι κατά την σύνταξη του εγγράφου υπήρχε συγκεκριμένο πρόσωπο που θα μπορούσε να καταδολιευθεί από το περιεχόμενο του εγγράφου (βλ. Ioannou v. Police

(1985)2 CLR 14). Η νομολογία υποδεικνύει ότι η καλύτερη μαρτυρία για την απόδειξη πλαστογραφίας είναι η άμεση καθώς και αυτή που προέρχεται από εμπειρογνώμονα-γραφολόγο. Η άμεση μαρτυρία δίδεται από άτομο που επιμαρτύρησε την πράξη της πλαστογράφησης. Η μαρτυρία εμπειρογνώμονα-γραφολόγου είναι επίσης ουσιαστική στα πλαίσια απόδειξης κατηγορίας πλαστογραφίας βλ. Γενικός Εισαγγελέας v. Άντρης Ηρακλέους κ.α.

(2005)2 Α.Α.Δ.

1. Η μαρτυρία όμως ενός εμπειρογνώμονα εισάγεται υπό την αίρεση της απόδειξης του πραγματικού της υποβάθρου με τον τρόπο που αποδεικνύεται κάθε άλλο γεγονός και ότι η αποτυχία απόδειξης αυτού του υποβάθρου με αποδεκτή μαρτυρία θα αφήσει τη γνώμη του εμπειρογνώμονα μετέωρη και χωρίς αξία βλ. Γενικός Εισαγγελέας v. Ευρυπίδου κ.α., Ποινική Έφεση Αρ. 176/2013, ημερ. 06/04/
2. Επίσης διευκρινίζεται ότι η μαρτυρία του εμπειρογνώμονα δεν υποκαθιστά την πρωτογενή μαρτυρία των εμπλεκομένων μερών της διαφοράς. Θεμελιώνει επιστημονικά τη μία ή την άλλη εκδοχή των διαδίκων αλλά το πράττει συμπληρωματικά και προς επίρρωση ή αναίρεση, αναλόγως, της πρωταρχικής και ουσιαστικής μαρτυρίας των ιδίων των μερών βλ. Ευσταθίου v. Alpha Bank Ltd

(2012)1 Α.Α.Δ. 1682. Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της πλαστογραφίας λοιπόν είναι: Πρώτον, ο καταρτισμός πλαστού εγγράφου με απώτερο στόχο την καταδολίευση. Όσον αφορά το πότε ένα έγγραφο θεωρείται πλαστό, κατατοπιστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα Archbold 2002, παρά. 22-8, σε σχέση με την ιστορία του αδικήματος της πλαστογραφίας στο κοινοδίκαιο: «The concept of forgery and the rationale of the offence were summarised in paragraphs 41 to 43 of the Law Commission report: "By the middle of the nineteenth century it was established that for the purpose of the law of forgery the fact that determined whether a document was false was not that it contained lies, but that it told a lie about itself. It was in R. v. Windsor

(1865)10 Cox 118, 123 that Blackburn J. said: 'Forgery is the false making of an instrument purporting to be that which it is not, it is not the making of an instrument which purports to be what it really is, but which contains false statements. Telling a lie does not become a forgery because it is reduced into writing.' This test was applied in the Court of Appeal in R. v. Dodge and Harris [1972] 1 Q.B. 416. ... As we have said ... the primary reason for retaining a law of forgery is to penalise the making of documents which, because of the spurious air of authenticity given to them are likely to lead to their acceptance as true statements of the facts related in them. We do not think that there is any need for the extension of forgery to cover falsehoods that are reduced to writing. ... The essential feature of a false instrument in relation to forgery is that it is an instrument which `tells a lie about itself' in the sense that it purports to be made by a person who did not make it (or altered by a person who did not alter it) or otherwise purports to be made or altered in circumstances in which it was not made or altered."» Πρέπει να λεχθεί ότι η ίδια ερμηνεία σε σχέση με το θέμα αυτό δίδεται και από τη δική μας νομολογία. Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Georghiou v. The Republic

(1984)2 CLR 65 σελ. 91: «No forgery is committed unless the document tells a lie about itself. This proposition is generally sound in law and is reflected in the definition of "forgery" in R. v. Ritson [1869] L.R. 1 C.L.R. 200, defining the crime as the fraudulent making of an instrument which purports to be that which it is not». Από τα πιο πάνω συνάγεται ότι το καθοριστικό στοιχείο για να θεωρείται ένα έγγραφο πλαστό δεν είναι το γεγονός ότι περιέχει ψέματα αλλά ότι λέει ψέματα για τον εαυτό του. Τα συγκεκριμένα εισιτήρια δεν έλεγαν ψέματα για τον εαυτό τους αφού πράγματι με τα συγκεκριμένα εισιτήρια μπορούσε κάποιος να εισέλθει στο χώρο της συναυλίας όταν τα υπεδείκνυε στην είσοδο. Οπόταν, ελλείπει το πρώτο συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Συνεπακόλουθα δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι το συγκεκριμένο έγγραφο ήταν πλαστό. Λόγω του ότι ελλείπει βασικό συστατικό στοιχείο του αδικήματος η συγκεκριμένη κατηγορία, 1η Κατηγορία, δεν έχει αποδειχθεί και η Κατηγορούμενη θα πρέπει να απαλλαγεί από αυτήν Αναφορικά με το αδίκημα της 2ης Κατηγορίας που αντιμετωπίζει η Κατηγορούμενη, σχετικό είναι το άρθρο 339 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: « Όποιος γνωρίζει και θέτει με δόλιο τρόπο σε κυκλοφορία πλαστό έγγραφο, είναι ένοχος ποινικού αδικήματος του ίδιου είδους και υπόκειται στην ίδια ποινή ωσάν είχε πλαστογραφήσει το πράγμα για το οποίο γίνεται λόγος.» Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι συστατικά στοιχεία του αδικήματος αυτού είναι: Πρώτον, η ύπαρξη πλαστού εγγράφου που είναι σε γνώση του κατηγορουμένου και η κυκλοφορία του πλαστού εγγράφου από τον κατηγορούμενο με δόλιο τρόπο. Αναφορικά με το πότε ένα έγγραφο θεωρείται πλαστό, έχει ήδη εκτεθεί πιο πάνω σχετική παραπομπή σε αυθεντίες και νομολογία, ως επίσης κατατοπιστικό είναι και το πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα Blackstone's Criminal Practice & Evidence 2003, σελ. 357, παρ. B6.2: «Falsification, False Statements and False Instruments B6.2 The concept of falsity, as applied to documents or instruments, is not always the same as that of falsity in statements. A lie is a false statement, but documents containing lies or false statements are not always regarded as false instruments. As far as offences under the Forgery and Counterfeiting Act 1981 are concerned, an instrument is only false if it purports to be something it is not, or if it 'tells a lie' about its own authorship, origins or history. Conversely, such an instrument might be false in one or more of those respects, despite being a true and accurate statement of the matters with which it deals (as where an exact copy of a genuine document purports to be the original).» Η Κατηγορούμενη και η Παναγιώτα Σταύρου γνώριζαν ότι τα εισιτήρια τα οποία είχε εκτυπώσει η κα Σταύρου δεν ήταν αυθεντικά πλην όμως είχαν αποφασίσει να τα διοχετεύσουν, τα συγκεκριμένα, γνωρίζοντας ότι δεν ήταν τρυπημένα από το Δημαρχείο. Το δεύτερο συστατικό στοιχείο, είναι η κυκλοφορία του εγγράφου αυτού από τον κατηγορούμενο. Ένα επιπλέον στοιχείο που απαιτείται για απόδειξη του αδικήματος, είναι ότι ο κατηγορούμενος θα πρέπει να γνωρίζει ότι το έγγραφο είναι πλαστό. Η γνώση μπορεί να είναι άμεση όταν π.χ. είναι παρών στην πλαστογράφηση του έγγραφου ή έμμεση όταν προκύπτει από τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης. Όπως προέκυψε από τα γεγονότα τόσο η Κατηγορούμενη καθώς και η Παναγιώτα Σταύρου ήταν συνεργάτιδες στο συγκεκριμένο σχέδιο και γνώριζαν ότι τα εισιτήρια τα οποία πωλούσαν δεν ήταν τα αυθεντικά. Οπόταν η γνώση τους ήταν έμμεση. Ένα άλλο βασικό στοιχείο, είναι η ύπαρξη δόλου κατά την κυκλοφορία του εγγράφου. Το στοιχείο αυτό συνδέεται άμεσα με το στοιχείο της γνώσης του κατηγορουμένου περί της πλαστότητας του εγγράφου. Σε αρκετές περιπτώσεις, η κατηγορούσα αρχή δεν έχει τη δυνατότητα να παρουσιάσει άμεση μαρτυρία για να αποδείξει ότι η κυκλοφορία ενός πλαστού εγγράφου συνδέεται με συγκεκριμένη πρόθεση καταδολίευσης. Σε μια τέτοια περίπτωση, η εξακρίβωση της συγκεκριμένης πρόθεσης του κατηγορουμένου, μπορεί να είναι αποτέλεσμα της αξιολόγησης όλων των περιστατικών που σχετίζονται με τη συμπεριφορά του. Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι η «γνώση» και ο «δόλος» μπορούν να αποδειχθούν με περιστατική μαρτυρία. Κατά κανόνα, συμπεραίνονται από τα ίδια τα περιστατικά της υπόθεσης (βλ. Ιακώβου v. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 211, 218-219 και Ιωάννου v. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 301). Όπως έχει ερμηνεύσει το θέμα ο Δικαστής Denning στην υπόθεση Weltham v. D.P.P.

(1960)1 All E.R. 805: «Put shortly "with intent to defraud" means "with intent to practice a fraud" on someone or other. It need not be anyone in particular. Someone in general will suffice. If anyone may be prejudiced in any way by the fraud, that is enough.» Παρεμβάλλεται στο σημείο αυτό ότι για να καταδικαστεί κάποιος στην κατηγορία κυκλοφορίας πλαστού εγγράφου δεν είναι αναγκαίο να είναι και το πρόσωπο που κατάρτισε το πλαστό έγγραφο (βλ. Γερμανού v. Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 127). Μπορεί να διαπιστωθεί από την εξέλιξη των γεγονότων ότι η Κατηγορούμενη με την συνεργάτιδά της είχαν πρόθεση να εξαπατήσουν την κα Ιωαννίδου παρουσιάζοντας της ότι δεν είχαν πωληθεί τα εισιτήρια και να κατακρατήσουν τα λεφτά. Τα μη αυθεντικά εισιτήρια είχαν εκτυπωθεί σε μια προσπάθεια να κατακρατηθούν τα λεφτά από την πώλησή τους σε βάρος του συνόλου των εισπράξεων από την συναυλία και με αυτό τον τρόπο θα ξεγελούσαν την κα Ιωαννίδου ότι τα έσοδα ήταν λιγότερα από τα αναμενόμενα. Θεωρώ ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της 2ης Κατηγορίας έχουν αποδειχθεί εναντίον της Κατηγορούμενης και συνεπακόλουθα κρίνεται ένοχη σε αυτήν. Κατ΄ ακολουθία η Κατηγορούμενη αθωώνεται και απαλλάσσεται από την 1ην Κατηγορία αλλά κρίνεται ένοχη στην 2ην Κατηγορία. (Υπ.) ........................................ Ε. Γεωργίου - Αντωνίου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο