ΔΗΜΟ ΑΓΙΑΣ ΝΑΠΑΣ ν. ΒΑΣΟΥ ΣΙΑΠΑΝΗ, Υπόθεση υπ' Αρ.: 7990/2016, 2/8/2016

(1)να τοποθετούν στο λιμανάκι της Αγίας Νάπας εντός της Επαρχίας Αμμοχώστου ή/και σε οποιαδήποτε παραλία που βρίσκεται εντός της Επαρχίας Αμμοχώστου, οποιαδήποτε άκατο ή είδος θαλάσσιων αθλημάτων ή άλλο αντικείμενο ή εγκατάσταση, που να προσφέρεται για ενοικίαση ή άλλου είδους εκμετάλλευση,

(2)να χρησιμοποιούν στο λιμανάκι της Αγίας Νάπας εντός της Επαρχίας Αμμοχώστου ή/και σε οποιαδήποτε παραλία που βρίσκεται εντός της Επαρχίας Αμμοχώστου, οποιαδήποτε άκατο ή είδος θαλάσσιων αθλημάτων ή άλλο αντικείμενο ή εγκατάσταση, δια ενοικίαση ή άλλου είδους εκμετάλλευση, και

(3)να μεταφέρουν στο λιμανάκι της Αγίας Νάπας εντός της Επαρχίας Αμμοχώστου ή/και σε οποιαδήποτε παραλία που βρίσκεται εντός της Επαρχίας Αμμοχώστου το σκάφος με αριθμούς εγγραφής LL 10295 ή/και οποιαδήποτε άλλα αντικείμενα ή και θαλάσσια ήδη ή/και κατασκευάσματα ή/και σκάφη ή/και ταχύπλοα σκάφη, υπό συνθήκες που αυτά θα προσφέρονται προς ενοικίαση ή άλλου είδους εκμετάλλευση. Β. Οποιοδήποτε άλλο διάταγμα ή και θεραπεία ήθελε κριθεί ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις το Δικαστήριο..». [Β]. Η ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΡΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ

1. Η Αίτηση βασίζεται: «στα άρθρα 2, 5, 5Β, 5Γ, 5Δ, 5Ζ, 5Θ και 5Κ του περί Προστασίας της Παραλίας Νόμο (Κεφάλαιο 59) και όλων των συναφών Κανονισμών, στον περί Δήμων Νόμο 111/85, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόµο (Κεφ 6), άρθρα 4, 5, 6 και 9, στον περί Δικαστηρίου Νόµο (Ν. 14/60)άρθρο 32, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσµούς Δ.48, Θ. l-4, 8 και 9, Δ.64 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και του Ν. 43/74.».
2. Η Αίτηση, υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση του κ. Δημήτρη Πατέρα, ημερομηνίας 01/08/
3. Στα ουσιαστικότερα σημεία της μαρτυρίας του εν λόγω ενόρκως δηλούντος, αναφέρομαι στην συνέχεια, εκεί και όπου αυτό κρίνεται απαραίτητο για σκοπούς εξέτασης του υποβληθέντος αιτήματος. [Γ]. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΚΑΙ ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ
4. Το τι κατ' αρχήν έχει απασχολήσει το Δικαστήριο, είναι η δικαιοδοσία του να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα, δεδομένης της φύσης της διαδικασίας στα πλαίσια της οποίας η υπό κρίση Αίτηση έχει υποβληθεί. Δηλαδή στα πλαίσια μίας ποινικής διαδικασίας. Σε αυτό το ζήτημα είχε ζητηθεί από την συνήγορο της Αιτήτριας να εστιάσει την προσοχή της κατά την ακρόαση της Αίτησης, με δεδομένη την, ως καθορίζεται στην Αίτηση, νομική της βάση. Η συνήγορος της Αιτήτριας, σε γενικές γραμμές, υποστήριξε ότι, το Δικαστήριο, κέκτηται εξουσίας να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα, με βάση το Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Νόμος 14/1960, σε συνδυασμό με τις πρόνοιες των Άρθρων 2, 5Γ και 5Κ του περί Προστασίας της Παραλίας Νόμου, Κεφ.
6. Το Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Νόμος 14/1960, δίδει εξουσία στο Δικαστήριο, όταν κρίνει δίκαιο, να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα, όταν ικανοποιούνται και συνυπάρχουν [[i]] οι ακόλουθες προϋποθέσεις [[ii]]: (α) Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) Πιθανότητα ο αιτών διάδικός να δικαιούται θεραπείας, και (γ) Αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο.
7. Στο τελικό στάδιο, το Δικαστήριο, πρέπει, πρόσθετα, να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα [[iii]].
8. Γνώμονας, σε κάθε περίπτωση, είναι για το Δικαστήριο, η αποτίμησης του ποια κατάληξης του (μεταξύ της έκδοσης ή μη του αιτούμενου ενδιάμεσου διατάγματος), ενέχει τον λιγότερο κίνδυνο αδικίας στους εμπλεκόμενους διάδικους (Βλ. Campus Oil Ltd a. o. v Minister for Industry and Energy & Ors [1983] IESC 2).
9. Εντούτοις, το Άρθρο 32

(1)του Νόμου 14/1960, παρέχει την εξουσία έκδοσης ενδιάμεσων διαταγμάτων σε κάθε Δικαστήριο στα πλαίσια άσκησης της πολιτικής του δικαιοδοσίας. Αναφορά, που σύμφωνα με το Άρθρο 2 του Νόμου 14/1960, ορίζεται ότι περιλαμβάνει οποιαδήποτε διαδικασία άλλη από ποινική. Συνεπώς, με την πρόνοια αυτή του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960, δεδομένη, το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να εκδώσει στα πλαίσια αυτής της ποινικής υπόθεσης, στην βάση του, οποιοδήποτε ενδιάμεσο διάταγμα. Εντούτοις, ως έχει νομολογηθεί, το Άρθρο 32 του Νόμου 14/1960, μπορεί, εφόσον υπάρξει ρητή νομοθετική ρύθμιση, να εφαρμοστεί και σε αιτήσεις για την έκδοση προσωρινού διατάγματος στα πλαίσια ποινικής υπόθεσης (βλ. το σύγγραμμα των Γ. Ερωτοκρίτου και Π. Αρτέμη, Διατάγματα, 1η έκδοση 2016, στις σελίδες 116 και 117). Έχω εξετάσει με προσοχή τις πρόνοιες του περί Προστασίας της Παραλίας Νόμου, Κεφ. 59 και δη αυτές στις οποίες παραπέμφθηκα από την συνήγορο της Αιτήτριας και δεν έχω εντοπίσει οποιαδήποτε πρόνοια επί της οποίας το Δικαστήριο θα μπορούσε να εκδώσει το αιτούμενο ενδιάμεσο διάταγμα. Ο νομοθέτης, προφανώς λόγω της εξουσίας που παρέχει στην Αιτήτρια βάσει του Άρθρου 5Γ του Κεφ. 59 «. να προβαίνει στην απομάκρυνση των αντικειμένων, που τοποθετούνται παράνομα στην παραλία για σκοπούς παροχής υπηρεσιών ή διευκολύνσεων, .», δεν έχει προνοήσει / δώσει την ευχέρεια στο Δικαστήριο να εκδώσει ενδιάμεσα απαγορευτικά διατάγματα της φύσης και δράσης που η Αιτήτρια αξιώνει, ώστε το Δικαστήριο, ανεξαρτήτως γεγονότων ή και της σοβαρότητας που αυτά παρουσιάζουν, να μην έχει νόμιμη εξουσία να αποδώσει στην Αιτήτρια την αιτούμενη ενδιάμεση θεραπεία. Σε ότι δε αφορά το Άρθρο 5Κ

(1)του Κεφ. 59, αξίζει απλά να σημειωθεί, ότι, ποινικοποιεί την πράξη οποιουδήποτε προσώπου «το οποίο παραβαίνει ή παραλείπει να συμμορφωθεί στις διατάξεις των άρθρων 5, 5Β, 5Γ, 5Δ και 5Ζ, ή στους όρους άδειας που εκδόθηκε με βάση τους εκάστοτε ισχύοντες Κανονισμούς που εκδίδονται δυνάμει του άρθρου 7Α ή με οποιοδήποτε τρόπο παρεμποδίζει την ελεύθερη διακίνηση στην παραλία ή την πρόσβαση προς αυτή», και καθορίζει τις προβλεπόμενες, σε περίπτωση καταδίκης, ποινές, ήτοι, «φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τους δώδεκα μήνες ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές», δίδοντας επιπρόσθετα στο Δικαστήριο την ευχέρεια, ως μέρος της ποινής, να «διατάξει τη μετακίνηση, με δαπάνες του προσώπου αυτού, οποιουδήποτε κατασκευάσματος ή αντικειμένου που βρίσκεται παράνομα σε οποιοδήποτε μέρος της παραλίας». Ευχέρεια, που, σε κάθε περίπτωση (και άνευ επηρεασμού των προνοιών του προαναφερόμενου Άρθρου 5Κ

(1)του Κεφ. 59), δίδεται και στην Αιτήτρια, σε περίπτωση παράβασης του Άρθρου 5Γ του Κεφ. 59 (μεταξύ άλλων), ήτοι «να απομακρύνει αμέσως από την παραλία οποιοδήποτε αντικείμενο που τοποθετήθηκε σ' αυτή χωρίς άδεια και να ανακαλεί ή να αναστέλλει τυχόν εκδοθείσα άδεια .» νοουμένου ότι θα τηρηθούν οι επιφυλάξεις που έχουν τεθεί από τον νομοθέτη στο ίδιο το Άρθρο του υπό αναφορά Νόμου. 9. Καταληκτικά, σημειώνεται, ότι, το Δικαστήριο, δεν έχει υπό τις δοθείσες περιστάσεις, ευχέρεια, στην βάση της συμφυούς εξουσίας του, να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα, ακριβώς λόγω της απουσίας νομοθετικής και δικονομικής ρύθμισης που θα του έδιδε αυτή την δυνατότητα (βλ. Ιερόθεος Χριστοδούλου άλλως Ρόπα ν Κυπριακής Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 226 και Re Ευάγγελος Εμπεδοκλή κ. α.

(2009)1 Α.Α.Δ. 529), σε συνδυασμό με το γεγονός, ότι, η υπό κρίση Αίτηση που επιδιώκει την εξασφάλιση ενδιάμεσου διατάγματος, υποβάλλεται στα πλαίσια ποινικής υπόθεσης, ζήτημα σε σχέση με το οποίο το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Rousounides & Soteriou Trading Ltd κ. α. ν Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού

(2002)1 Α.Α.Δ. 1274, ανέφερε τα εξής: «Εδώ επρόκειτο για ποινική υπόθεση, η εκδίκαση της οποίας αναμένεται, ως εκ της φύσεως της, να γίνεται ακόμα ταχύτερα από ότι της πολιτικής αγωγής. Τοσούτο μάλλον αφού επρόκειτο για συνεχές αδίκημα, εξ ου και το νόημα της νομοθετικής πρόνοιας για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος. Και μάλιστα η ίδια η ύπαρξη του προσωρινού διατάγματος επέβαλλε η εκδίκαση της υπόθεσης να επιταχύνετο ιδιαίτερα, εφ' όσον το ενδιάμεσο διάταγμα προνοούσε αναστολή της λειτουργίας του κέντρου, το οποίο εξυπάκουε κρίση, έστω και εκ πρώτης όψης, ότι όντως το αδίκημα υφίστατο. Από αυτή την άποψη θα μπορούσε ακόμα να υπάρξει αμφιβολία για την συμβατότητα τέτοιου διατάγματος προς τη συνταγματική αρχή του τεκμηρίου της αθωότητας, αφού η έκδοση προσωρινού διατάγματος στη βάση μαρτυρίας ότι επιτελείται αδίκημα βασίζεται, στο βαθμό εκείνο, στην κατ' ισχυρισμό ενοχή του κατηγορούμενου, απαγορεύοντας του να κάνει εκείνο ακριβώς το οποίο δεν έχει ακόμα διαπιστωθεί νόμιμα ότι αποτελεί ποινικό αδίκημα. Το θέμα βέβαια δεν έχει εγερθεί ενώπιον μας με αυτή τη διάσταση, το θίγουμε όμως για να τονίσουμε ότι ενδιάμεσο διάταγμα το οποίο έχει τέτοιες προεκτάσεις σίγουρα δεν πρέπει να αφήνεται σε ισχύ για περισσότερο χρόνο από όσο είναι εύλογα αναγκαίος για την εκδίκαση της υπόθεσης στα πλαίσια της οποίας εκδίδεται.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) [Δ]. ΚΑΤΑΛΗΞΗ 10. Κατ' ακολουθία όλων των πιο πάνω, η υπό κρίση Αίτηση αποτυγχάνει και απορρίπτεται. (Υπ.) __________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [i] Δέστε σχετικά την υπόθεση Παραστράτης ν Γλάυκος Πετρίδης

(1979)1 C. L. R. 231. [ii] Οι εν λόγω προϋποθέσεις, έχουν εξεταστεί κατ' επανάληψη από το Ανώτατο Δικαστήριο. Ενδεικτικά, παραπέμπω στις ακόλουθες Karydas Taxi Co. v Komodikis

(1975)1 CLR 321, Papastratis v Pierides

(1979)1 CLR 231, Odysseos v Pieris Estates and others

(1982)1 CLR 557, Jonitexo Ltd v Adidas

(1984)1 CLR 263 και Γρηγορίου ν Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248. [iii] Στην υπόθεση Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού ν Θεωρή

(1989)1 Α. Α. Δ. 255 το Ανώτατο Δικαστήριο, στην σελίδα 258, αναφέρει τα εξής σχετικά: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό του Νόμου έχει εξετασθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Odysseos ν Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις είναι:

1. H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση,
2. Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και
3. Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseοs, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. (Βλέπε επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν Πασχάλη Χ' Βασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 152). Πρέπει να τονίσουμε πως τα Δικαστήρια εκδίδουν τέτοια διατάγματα με φειδώ.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο