Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Πρόδρομος Προδρόμου, Αρ. Υπόθεσης: 8543/14, 28/6/2016

(1)και 19

(4)και 20Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κίνησης Νόμου, Ν.86/

1. Αντικείμενο της παρούσας ποινικής υπόθεσης είναι σύγκρουση του αυτοκινήτου του Κατηγορούμενου με την πεζή Γκριαζένα (Γκρέις) Νικολάου, η οποία μαρτύρησε ως ΜΚ
2. Προέκυψε, μέσα από την ακρόαση, ως κοινός τόπος μεταξύ των μερών ότι, η επίδικη σύγκρουση έλαβε χώρα στην Λεωφ. Φανερωμένης, μπροστά από αρτοποιείο με την επωνυμία «Ζορπάς» (στο εξής «το αρτοποιείο») και ενώ η πεζή είχε ήδη διασταυρώσει τις δύο λωρίδες κυκλοφορίας της οδού Φανερωμένης προς τη Λεωφόρο Λεμεσού, σταμάτησε στο μέσο περίπου του δρόμου (το ακριβές σημείο είναι αμφισβητούμενο μεταξύ των μερών) και η πρόθεση της ήταν να διασταυρώσει πεζή και τις άλλες δύο λωρίδες της αντίθετης κατεύθυνσης της Λεωφόρου Φανερωμένης προς την Λεωφ. Αρτέμιδος. Ο επίδικος χρόνος ήταν βράδυ και ότι μπροστά από το αρτοποιείο υπήρχαν σταθμευμένα οχήματα. Ήταν η θέση της υπεράσπισης ότι το εγχείρημα της πεζής να διασταυρώσει το δρόμο, ενώ έφερε σκούρο ρουχισμό, ενώ ήταν βράδυ, από σημείο στο οποίο δεν υπήρχε διάβαση πεζών, με ελλιπή οδικό φωτισμό και με αυξημένη τροχαία κίνηση, ήταν από μόνο του επικίνδυνο και ο Κατηγορούμενος δε φέρει καμία ευθύνη για το ατύχημα, αφού δεν είδε καθόλου την πεζή. Η Κατηγορούσα Αρχή αντέτεινε, ότι τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία, είναι αρκετά ώστε ο Κατηγορούμενος να κριθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ένοχος στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Β. Η μαρτυρία Το περιεχόμενο της μαρτυρίας όλων των μαρτύρων βρίσκεται καταχωρισμένο στα πρακτικά και έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο του, χωρίς να είναι απαραίτητο το Δικαστήριο να προβεί σε εκτενή και λεπτομερή παράθεση της μαρτυρίας τους. Αναφορά θα γίνει ό,που και στο βαθμό που αυτό είναι αναγκαίο για σκοπούς της παρούσας απόφασης. Προς υποστήριξη των θέσεων της Κατηγορούσας Αρχής μαρτύρησαν συνολικά 4 μάρτυρες. Ο Αστ. 2638 Μ. Χρυσοστόμου (στο εξής «ο ΜΚ1»), ο Αστ. 2684 Κυριάκος Μεντώνης (στο εξής «ο αυτόπτης μάρτυρας»), ο Αστ. 173 Ανδρέας Ττοφή (στο εξής «ο ΜΚ3») και η Γκριαζένα (Γκρέις) Νικολάου (στο εξής «η πεζή»). Κατόπιν που η υπόθεση πέρασε το στάδιο του εκ πρώτης όψεως, ο Κατηγορούμενος επέλεξε να απευθυνθεί προς το Δικαστήριο με ανώμοτη δήλωση. Δεν μαρτύρησε οποιοσδήποτε μάρτυρας για την Υπεράσπιση. Ο ΜΚ1 ανέφερε ότι στις 9/3/2014 και περί ώρα 19.05 μαζί με τον ΜΚ3 μετέβηκε στην σκηνή του ατυχήματος, όπου σύμφωνα με πληροφορία που η αστυνομία έλαβε, έγινε σύγκρουση μεταξύ της πεζής και του επίδικου αυτοκινήτου το οποίο οδηγείτο από τον Κατηγορούμενο. Η πεζή δεν βρισκόταν στο μέρος εφόσον είχε ήδη παραληφθεί από ασθενοφόρο και μεταφερθεί στο Γεν. Νοσοκομείο Λάρνακος. Το όχημα του Κατηγορούμενου, δεν βρισκόταν στην τελική του θέση. Ο Κατηγορούμενος ήταν παρών και υπέδειξε στον ΜΚ1 την πορεία του καθώς και σημείο σύγκρουσης. Είπε στον ΜΚ1 ότι δεν είδε καθόλου την πεζή πριν το ατύχημα. Υπεβλήθη σε προκαταρκτικό έλεγχο αλκοόλης με ένδειξη μηδέν. Στη σκηνή βρισκόταν και ο αυτόπτης μάρτυρας, ο οποίος είναι αστυνομικός, κατά την στιγμή της σύγκρουσης ήταν εκτός υπηρεσίας. Ανέφερε, και αυτός, πως έγινε το ατύχημα υποδεικνύοντας σημείο σύγκρουσης του Κατηγορούμενου με την πεζή. Στην βάση των όσων διαπίστωσε στην σκηνή, της μαρτυρίας που περισυνέλεξε από τους παρόντες, και κατόπιν που έλαβε τις αναγκαίες μετρήσεις, ετοίμασε πρόχειρο σχεδιαγράφημα ως Τεκμήριο 2 και στην συνέχεια, από αυτό, τελικό σχεδιαγράφημα το οποίο κατέθεσε στο Δικαστήριο ως Τεκμήριο
3. Το αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου έφερε στράβωμα στο μπροστινό καπό, πάνω από το δεξιό φανάρι καθώς και εκτεταμένα ραγισμένο ανεμοθώρακα. Πήγε με την πεζή στις 26/4/2014 στο μέρος του ατυχήματος, πέραν του 1 ½ μηνός μετά την σύγκρουση και η οποία του υπέδειξε σημείο σύγκρουσης ως το έθεσε επί του σχεδιαγραφήματος. Δεν είναι σε θέση στην βάση των όσων ο ίδιος διαπίστωσε στη σκηνή να εκφέρει ιδία άποψη για το σημείο σύγκρουσης. Ο καιρός ήταν αίθριος, το ατύχημα έγινε κατά την διάρκεια της νύκτας και υπήρχε ικανοποιητικός οδικός φωτισμός. Η Λεωφ. Φανερωμένης στην Λάρνακα είναι δρόμος ασφαλτοστρωμένος, ευθύς και επίπεδος, με ορατότητα πέραν των 100 μέτρων και για τους δύο ενεχόμενους. Ο δρόμος ήταν στεγνός και σε καλή χρησιμοποιήσιμη κατάσταση με μέτρια τροχαία κίνηση. Το μέρος βρίσκεται εντός κατοικημένης περιοχής και το όριο ταχύτητας είναι 50 χιλιόμετρα ανά ώρα. Εκτελούνταν οδικά έργα στον εν λόγω δρόμο κατά τη στιγμή της σύγκρουσης. Οι δύο κατευθύνσεις κυκλοφορίας στην οδό Φανερωμένης, χωρίζονται με συνεχή άσπρη γραμμή, χωρίς όμως περαιτέρω διαχωρισμό τους σε λωρίδες, παρά το γεγονός ότι η κάθε κατεύθυνση έχει πλάτος 7.50 μέτρων. Την μέρα του ατυχήματος συνάντησε την πεζή στο νοσοκομείο και η ίδια του ανέφερε ότι δεν θυμόταν τίποτε παρά μόνο ότι περίμενε στο δρόμο για αρκετό χρονικό διάστημα για να μπορέσει να διασταυρώσει. Έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον Κατηγορούμενο την ίδια μέρα και επίσης την ίδια μέρα τον κατηγόρησε για το αδίκημα της αμελούς οδήγησης και ο ίδιος απάντησε «τίποτε, δεν ήθελα να γίνει». Σε σχέση με τον οδικό φωτισμό τον οποίο ο ΜΚ1 χαρακτήρισε ως ικανοποιητικό, διευκρίνισε ότι αυτός υπήρχε όχι μόνο από το αρτοποιείο απέναντι από το σημείο σύγκρουσης αλλά και από πασσάλους της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου οι οποίοι βρίσκονται στην απέναντι πλευρά του αρτοποιείου και περίπου 18 μέτρα από το σημείο της σύγκρουσης, οι οποίοι φώτιζαν μέχρι και το σημείο σύγκρουσης. Αντεξεταζόμενος ανάφερε ότι είναι αστυνομικός για 19 χρόνια και για άλλα τόσα διερευνά τροχαία ατυχήματα. Παραδέχθηκε ότι πράγματι συμβαίνουν στην Λεωφ. Φανερωμένης πολλά ατυχήματα, λόγω μεγάλης τροχαίας κίνησης. Δεν περισυνέλεξε μαρτυρία στην σκηνή, βάση της οποίας να μπορούσε να υπολογίσει την ταχύτητα του Κατηγορούμενου. Είκασε ότι, στη βάση των ζημιών στο αυτοκίνητο και των καταγμάτων της πεζής, η ταχύτητα του Κατηγορούμενου δεν ήταν κάτω από 25 χλμ την ώρα, ίσως όμως να ήταν 50 χλμ την ώρα. Δέχθηκε, επίσης, ότι αρκετά συχνά από το ίδιο σημείο διασταυρώνουν πεζοί, λόγω και του αρτοποιείου. Δεν υπάρχει πάντως στο σημείο διάβαση πεζών και αυτή βρίσκεται αρκετά μακριά. Τα οδικά έργα ξεκινούσαν 200 μέτρα μακριά από το σημείο της σύγκρουσης και σύμφωνα με την πορεία του Κατηγορούμενου. Στο σημείο της σύγκρουσης, ο φωτισμός από τους πασσάλους της ΑΗΚ στην είσοδο της Λεωφ. Ελευθερίας, υπερκαλύπτετο από τον φωτισμό της βιτρίνας του αρτοποιείου στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Είπε ότι δεν αποκλείει το ενδεχόμενο στο επίδικο μέρος να υπήρχε πυκνή τροχαία κίνηση κατά την στιγμή της σύγκρουσης εφόσον είναι πρωί και αρκετός κόσμος ψωνίζει από το αρτοποιείο. Όταν επισκέφθηκε την πεζή στο νοσοκομείο, βρήκε και τον άντρα της εκεί ο οποίος κρατούσε μια τσάντα εντός της οποίας βρισκόταν η μπλούζα που η πεζή φορούσε κατά την σύγκρουση και ήταν γκρίζου ανοικτού χρώματος. Την ορατότητα τη χαρακτήρισε ως πέραν των 100 μέτρων, διότι την μέτρησε με ραντάρ. Δηλαδή, στεκόμενος εκεί που για πρώτη φορά θα μπορούσε ευδιάκριτα ο Κατηγορούμενος να δει την πεζή και μέχρι το σημείο όπου στεκόταν η πεζή, το ραντάρ ανέγραφε πέραν των 100 μέτρων. Δέχθηκε ότι η εξέταση της ορατότητας ήταν με ελεύθερο οπτικό πεδίο και όχι με οπτικό πεδίο που διακοπτόταν από οποιοδήποτε αυτοκίνητο ή άλλο αντικείμενο. Είπε, ότι ο Κατηγορούμενος στην σκηνή του ατυχήματος ανέφερε ότι, υπήρχε προπορευόμενο του όχημα αλλά δεν ήταν σε θέση να υποδείξει ούτε το σημείο στο οποίο βρισκόταν το όχημα αυτό, ούτε σε πόση απόσταση ήταν από αυτόν, ούτε πού έστριψε, ούτε οτιδήποτε που θα μπορούσε να βοηθήσει στην εξιχνίαση ή στην εξαγωγή συμπεράσματος αν θα μπορούσε να δει, ή όχι, την πεζή και από ποιο σημείο. Του υπεβλήθη ότι κάποιος ο οποίος δεν έφερε φωσφορούχα ενδυμασία ως ο ίδιος ο ΜΚ1, δεν ήταν αντιληπτός σε οδηγό από απόσταση πέραν των 10 με 15 μέτρων. Διαφώνησε και είπε, πολύ πειστικά, ότι ο αυτόπτης μάρτυρας υπό τις ίδιες συνθήκες πρόσεξε έγκαιρα την πεζή και μάλιστα ανέφερε χαρακτηριστικά ότι σκέφθηκε να της δώσει προτεραιότητα. Ο αυτόπτης μάρτυρας στην κατάθεση του στην αστυνομία ανέφερε ότι υπηρετεί στην λιμενική και ναυτική αστυνομία. Κατά την μέρα και ώρα της σύγκρουσης κινείτο, εκτός υπηρεσίας, στη Λεωφ. Φανερωμένης, με κατεύθυνση την Λεωφ. Αρτέμιδος. Απέναντι από το αρτοποιείο και στη μέση του δρόμου, είδε στα δεξιά του και ακίνητη, την πεζή, η οποία στεκόταν πάνω στην άσπρη διαχωριστική γραμμή στη μέση του δρόμου και η οποία είχε πρόθεση να διασταυρώσει από τα δεξιά προς τα αριστερά του. Δεν ήταν σε θέση να της δώσει προτεραιότητα, γιατί πίσω του ακολουθούσε άλλο όχημα και θα ήταν επικίνδυνο να σταματήσει. Συνέχισε την πορεία του και συνέχισε επίσης να κοιτάζει την πεζή από τα καθρεφτάκια του γιατί υποψιάστηκε ότι θα προκληθεί ατύχημα. Προχώρησε περίπου 40 μέτρα και ενώ η πεζή ανέμενε στο ίδιο σημείο, το αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου της κτύπησε. Η πεζή κτύπησε και για δεύτερη φορά στο αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου πριν καταλήξει στο οδόστρωμα. Ο Κατηγορούμενος προχώρησε λίγο πιο κάτω και σταμάτησε. Πλησίασε τότε την πεζή και ταυτόχρονα ενημέρωσε τον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό Λάρνακας. Είπε ότι η πεζή φορούσε σκούρο παντελόνι ανοιχτόχρωμο γκρίζο ριχτό και μπεζ τρικό. Τόσο ο ίδιος όσο και ο Κατηγορούμενος κινούνταν στη δεξιά λωρίδα της κυκλοφορίας τους. Είπε ότι είδε για πρώτη φορά την πεζή από απόσταση 30 με 40 μέτρων. Αντεξεταζόμενος, επέμεινε ότι η άσπρη διαχωριστική γραμμή στο δρόμο που χώριζε τις δύο λωρίδες ήταν οπωσδήποτε ευδιάκριτη και είδε την πεζή από τα δύο μέτρα, όταν περνούσε από δίπλα της, να στέκει πάνω σε αυτή. Επέμεινε ότι η πεζή δεν κινήθηκε καθόλου από την θέση της για το σύντομο χρονικό διάστημα που ο ίδιος την παρακολουθούσε. Δεν προσπάθησε καθόλου να συνεχίσει την πορεία της, ούτε προς τα εμπρός ούτε προς τα πίσω. Έμεινε στην ίδια θέση. Επέμεινε επίσης ότι ήταν ευδιάκριτη εφόσον εκτός από το ανοιχτόχρωμα ρούχα που φορούσε ήταν και ξανθιά. Δέχθηκε ότι η τροχαία κίνηση κατά τον επίδικο χρόνο ήταν μέτρια. Μπροστά του υπήρχε ακόμα ένα αυτοκίνητο στα 40 με 50 μέτρα. Του αυτοκινήτου του Κατηγορούμενου κατά την στιγμή της σύγκρουσης, προπορευόταν άλλο όχημα, το οποίο ο αυτόπτης μάρτυρας είδε, να κινείται στα 40 με 50 μέτρα μπροστά από τον Κατηγορούμενο. Το είδε όταν ο ίδιος ήταν ακριβώς δίπλα από την πεζή και αυτό προχώρησε κανονικά στην πορεία του. Από διαίσθηση ένιωσε ότι θα υπήρχε ατύχημα, είπε, και όχι λόγω του ότι θεώρησε επικίνδυνη την κίνηση της πεζής να διασταυρώσει στο συγκεκριμένο σημείο και με τον συγκεκριμένο οδικό φωτισμό και τροχαίο κίνηση. Είπε ότι οποιοσδήποτε οδηγός θα μπορούσε να δει την πεζή από 30 με 40 μέτρα, εφόσον η κίνηση ήταν μέτρια και ο φωτισμός αρκετός. Δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα την ταχύτητα του Κατηγορούμενου, είπε πάντως ότι μετά το κτύπημα σταμάτησε γύρω στα 30 μέτρα. Πάντως δεν μπορεί να πει ότι έτρεχε. Υπολόγισε την ταχύτητα του Κατηγορούμενου, σε μεταξύ 30 και 60 χλμ την ώρα. Δεν είχε καμιά συζήτηση με τον Κατηγορούμενο στη σκηνή. Η έγνοια του ήταν η περίθαλψη της πεζής. Είπε ότι δεν γνωρίζει, ούτε προσωπικά, ούτε επαγγελματικά, ούτε την πεζή ούτε και τον Κατηγορούμενο. Του υπεβλήθη ότι δεν είδε αυτά που ανέφερε, αλλά τα δημιούργησε και μετά πίστεψε ότι τα είδε. Απάντησε ότι είναι όλα αλήθεια και μακάρι να ήταν ψέματα. Ο ΜΚ3 είναι ο αστυνομικός που συνόδευσε τον ΜΚ1 στην σκηνή του ατυχήματος το επίδικο βράδυ. Είναι το άτομο που έλαβε τις φωτογραφίες, Τεκμήριο 6 και συνέταξε την κατάθεση Τεκμήριο
4. Είπε ότι ο φωτισμός την ώρα της επίδικης σύγκρουσης ήταν ακριβώς ο ίδιος με την ώρα που ο ίδιος τράβηξε τις φωτογραφίες δηλαδή πλήρες σκοτάδι. Είπε ότι χρησιμοποίησε ηλεκτρονική φωτογραφική, η οποία είχε φλάς. Σημείωσε ότι, σε νυχτερινή φωτογράφιση και όταν χρησιμοποείται φλας, τα πράγματα, στις φωτογραφίες, φαίνονται πιο φωτεινά απ΄ ότι πραγματικά είναι, μέχρι του σημείου που φθάνει η εμβέλεια του φλάς, δηλαδή περίπου στα 15 μέτρα μακριά από τον φωτογράφο. Σε απόσταση πέραν των 15 αυτών μέτρων εμβέλειας του φλάς, τα πράγματα στις φωτογραφίες φαίνονται πιο σκοτεινά απ΄ ότι πράγματι είναι. Ως προς την φωτεινότητα του επίδικου δρόμου, δεν μπορεί κάποιος να εξάξει ασφαλή συμπεράσματα από τις φωτογραφίες και είναι παραπλανητικό να το πράξει. Είπε πάντως ότι υπήρχε ικανοποιητικός οδικός φωτισμός στο σημείο. Είπε ότι ο οδικός φωτισμός από την αντίθετη κατεύθυνση του Κατηγορούμενου, την κατεύθυνση του αυτόπτη μάρτυρα δηλαδή, ήταν καλύτερος παρά από την κατεύθυνση του Κατηγορούμενου διότι στην πρώτη περίπτωση υπήρχαν πάσσαλοι οδικού φωτισμού, ενώ στην δεύτερη περίπτωση μόνο ο φωτισμός από το αρτοποιείο. Η πεζή στην κατάθεση της ανέφερε ότι μετέβηκε από το σπίτι της στο αρτοποιείο με τα πόδια. Υπήρχε πολλή κίνηση στο δρόμο, μπροστά από το αρτοποιείο και εντός του δρόμου υπήρχαν σταθμευμένα οχήματα, διασταύρωσε με προσοχή μέχρι την μέση του δρόμου και στάθηκε σχεδόν πάνω στην άσπρη διαχωριστική γραμμή των λωρίδων, περίμενε να καθαρίσει ο δρόμος από τα αριστερά της ώστε να διασταυρώσει και την άλλη κατεύθυνση κυκλοφορίας. Δέχθηκε ξαφνικά ένα δυνατό κτύπημα πιθανότατα από αυτοκίνητο που ερχόταν από δεξιά της. Το βράδυ εκείνο φορούσε γκρίζο ριχτό μέχρι τα γόνατα, μπλε σκούρο παντελόνι και κίτρινη φανέλα. Τραυματίστηκε σοβαρά από το κτύπημα, έχει σπασμένα δύο αριστερά πλευρά σπασμένη κλείδα, σπασμένη λεκάνη, σπασμένο γόνατο και δύο ραγισμένους σπονδύλους, έχει επίσης επισκληρίδιο αιμάτωμα στον εγκέφαλο. Στις 26/4/2014 που επισκέφθηκε την σκηνή μαζί με τον ΜΚ1 υπέγραψε και το σχεδιαγράφημα Τεκμήριο
5. Είπε ότι τη στιγμή που της λήφθηκε κατάθεση, δεν ήταν σε θέση να την γράψει η ίδια. Έλεγε όσα ήθελε στον αστυνομικό, αυτός της τα επαναλάμβανε και κατόπιν δικής της συμφωνίας, τα κατέγραψε ως την κατάθεση της. Ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση πάντως διότι μόλις βγήκε από το Νοσοκομείο δεν μπορούσε ούτε να σταθεί, ούτε να καθίσει. Η κατοικία της απέχει δύο λεπτά με τα πόδια από το συγκεκριμένο αρτοποιείο και μεταβαίνει πολύ συχνά εκεί για να αγοράσει είδη πρώτης ανάγκης. Ερωτήθηκε εάν γνωρίζει στο συγκεκριμένο δρόμο να έχουν γίνει άλλα ατυχήματα με πεζούς και απάντησε ότι ατυχήματα γίνονται παντού, «φθάνει να προσέχουμε όλοι». Όταν ερωτήθηκε αν θεώρησε σωστό να διασταυρώσει σε εκείνο το σημείο και αν σκέφθηκε ότι θα ήταν επικίνδυνο, απάντησε ότι δεν υπάρχει πιο ασφαλές σημείο στην συγκεκριμένη οδό για να διασταυρώσει. Είναι σημείο το οποίο φωτίζεται πάρα πολύ καλά από τα φώτα του αρτοποιείου όσο και από φώτα στους πασσάλους της ΑΗΚ στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Είπε ότι είναι πυκνοκατοικημένη περιοχή με καταστήματα, τράπεζες, περίπτερα και στις δύο πλευρές, αλλά και σχολεία και έτσι οι πεζοί διασταυρώνουν συνεχώς τον δρόμο. Χαρακτήρισε ως παράλογη την θέση του συνηγόρου υπεράσπισης ότι θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει την διάβαση πεζών η οποία βρισκόταν 800 μέτρα μακριά. Δεν μπορεί να ξέρει για πόση ώρα στεκόταν στην μέση του δρόμου και περίμενε. Περίμενε πάντως να της δοθεί ευκαιρία να διασταυρώσει. Στεκόταν ακριβώς στην άσπρη διαχωριστική γραμμή ακίνητη. Είπε ότι παρά το γκρίζο ριχτό που φορούσε η κίτρινη φανέλα είναι η άποψη της ότι θα φαινόταν και από κάποιον που την έβλεπε προφίλ και ότι ο Κατηγορούμενος που ερχόταν από τα δεξιά της, εφόσον το ριχτό ήταν ανοικτό θα έπρεπε να την έβλεπε. Δεν θυμάται εάν υπήρχε οποιοδήποτε όχημα προπορευόμενο του οχήματος του Κατηγορούμενου και είναι λογικό να μην θυμάται εφόσον ούτε το όχημα του Κατηγορούμενου είδε. Κοίταζε προς τα αριστερά της, προς την πορεία δηλαδή η οποία της απέμενε για να διασταυρώσει. Τα αυτοκίνητα που ήταν σταθμευμένα έξω από το αρτοποιείο ήταν πάντως saloοn και χαμηλά. Προσπάθησε να διασταυρώσει από το συγκεκριμένο σημείο, εφόσον ήταν σημείο φωτεινό και είχε εμπιστοσύνη στους οδηγούς. Σε ερωτήσεις εάν συμβουλεύτηκε τον δικηγόρο της ως προς το τι θα ανέφερε στο Δικαστήριο, η ίδια απάντησε ότι πήρε τον δικηγόρο της τηλέφωνο όταν έλαβε την κλήση για το Δικαστήριο και αυτός της είπε ότι δεν χρειάζεται οποιαδήποτε συμβουλή και ότι πρέπει να πάει στο Δικαστήριο και να πει αυτά που ξέρει και την αλήθεια. Βρισκόταν για ένα μήνα στο νοσοκομείο, βγήκε από το νοσοκομείο με αναπηρικό καροτσάκι και βρισκόταν σε αναπηρικό καροτσάκι για δύο μήνες. Μετά κινείτο με την βοήθεια στηρίγματος επονομαζόμενο ως «Π» για ένα σχεδόν χρόνο. Έκανε φυσιοθεραπείες από τις 14.30 μέχρι και τις 19.30 επειδή ήταν πάρα πολλά τα σημεία που έπρεπε να δουλέψει και η φυσιοθεραπεία ήταν οδυνηρή. Έχει μέχρι σήμερα ενοχλήσεις και περιορισμούς στην καθημερινή της ζωή. Σήμερα περπατά πάντως σχετικά κανονικά, χωρίς όμως να μπορεί να ανεβαίνει σκάλες, χωρίς να μπορεί να φορέσει ψηλά παπούτσια, χωρίς να μπορεί να καθίσει για πολλή ώρα. Ούτε μπορεί να φέρει το χέρι της πάνω από τον ώμο επειδή πονά εφόσον είναι κομμένος ο τένοντας της είπε. Έχει επίσης πάθει ευθειασμό της αυχενικής μοίρας και πάρα πολλά άλλα προβλήματα. Δέχθηκε ότι έχει ψυχολογικό τραύμα από το συγκεκριμένο δρόμο και ότι μέχρι σήμερα δεν μπορεί να διασταυρώσει από το επίδικο σημείο. Όχι διότι είναι επικίνδυνο αλλά λόγω του ψυχολογικού της τραύματος. Εξέφρασε μεγάλο παράπονο που ο Κατηγορούμενος δεν πήγε καθόλου να την δει στο νοσοκομείο, δεν επικοινώνησε μαζί της, δεν της ζήτησε έστω τυπικά συγνώμη και δεν τον είχε δει πριν την έναρξη της παρούσας υπόθεσης. Διερωτήθηκε γιατί κάποιος ο οποίος προκάλεσε τόση μεγάλη ζημιά σε ένα συνάνθρωπο του να αδιαφόρησε τόσο έντονα. Ο Κατηγορούμενος στην κατάθεση του στην Αστυνομία ανέφερε ότι οδηγούσε το όχημα του στην Λεωφ. Φανερωμένης με κατεύθυνση προς την Λεωφ. Λεμεσού. Κρατούσε τη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας της πορείας του, χωρίς η διαχωριστική των κατευθύνσεων άσπρη γραμμή να είναι ευδιάκριτη, και είχε ταχύτητα περίπου 40 χλμ την ώρα. Υπήρχε προπορευμένο του όχημα, το οποίο έβαλε το δείκτη του ότι θα στρίψει αριστερά προς το αρτοποιείο. Μετά άκουσε και ένιωσε ένα κτύπημα και τότε ήταν που αντιλήφθηκε ότι συγκρούστηκε με μία πεζή την οποία δεν είχε δει καθόλου προηγουμένως. Αν την έβλεπε θα μπορούσε να την αποφύγει ή να πατήσει φρένο. Από το ατύχημα ο ίδιος δεν τραυματίστηκε. Όταν ο ΜΚ1 τον κατηγόρησε γραπτώς ο ίδιος απάντησε «τίποτε, δεν ήθελα να γίνει». Στο Δικαστήριο προέβη σε ανώμοτη δήλωση από το εδώλιο του Κατηγορούμενου. Υιοθέτησε μέσω αυτής, την κατάθεση του στην αστυνομία. Στο Δικαστήριο ανέφερε τα ακόλουθα: Ότι από το 1961 έχει άδεια οδήγησης, χωρίς κανένα μέχρι στιγμής αδίκημα. Είπε ότι ο επίδικος δρόμος είναι προβληματικός αφού εκεί έγιναν και θανατηφόρα ατυχήματα. Δεν είδε καθόλου την πεζή, ούτε μπορούσε να τη δει λόγω της τροχαίας κίνησης αλλά και των φώτων των αυτοκινήτων που έρχονταν από απέναντι του. Όσο για το παράπονο της πεζής ότι, ο ίδιος καθόλου δεν ενδιαφέρθηκε γι΄ αυτήν, είπε ότι πολλοί τον απέτρεψαν να την επισκεφθεί στο νοσοκομείο για να μην δημιουργηθεί οποιοδήποτε επεισόδιο, αλλά συχνά ρωτούσε για την ανάρρωση της εφόσον είχε κάποιο γνωστό στο νοσοκομείο. Γ. Αξιοπιστία Είχα την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω τα λεγόμενά τους και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Προβαίνω σε αυτή την αξιολόγηση με γνώμονα, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος καθενός στην υπόθεση, τις ευκαιρίες που είχαν να γνωρίζουν ή να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, τη γενική συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Ζερβού v. Χαραλάμπους,

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους,

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Επίσης κατά την αξιολόγηση υπόψη μου είχα και τις εισηγήσεις των δύο πλευρών κατά το στάδιο των τελικών αγορεύσεων. Αντιπαρέβαλα επίσης τις θέσεις κάθε μάρτυρα με τη λοιπή μαρτυρία που κατατέθηκε στην υπόθεση, γραπτή και προφορική, και τη συνοχή και συνέπεια της εκδοχής καθενός με το σύνολο και τη λογική της υπάρχουσας μαρτυρίας. Στην υπόθεση Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. σελ. 506, υποδεικνύεται ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο της, την ποιότητα και πειστικότητα της και τη σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του καθενός μάρτυρα ξεχωριστά. Είναι επιθυμητό η μαρτυρία να συσχετίζεται, να αντιπαραβάλλεται και να διερευνάται με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων, προσέγγιση η οποία επαυξάνει το κύρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου και ενισχύει την πίστη του κοινού στη δικαστική αποστολή (βλ. Στυλιανίδης v. Χ¨Πιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056 και Mustafa v. Κακουρή κ.ά.

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. σελ. 162). Ο ΜΚ1 μου έκανε θετική εντύπωση και δεν έχω αμφιβολία ότι αν βασιστώ στα όσα είπε θα είμαι σε θέση να εξάξω ασφαλή για την υπόθεση συμπεράσματα. Ήταν άμεσος στις απαντήσεις του, επεξηγηματικός, χωρίς λόγο να αναφέρει οτιδήποτε δεν ευσταθούσε ως γεγονός ή οτιδήποτε που δεν ήταν η πραγματική του εκτίμηση των γεγονότων που διαδραματίστηκαν εκείνο το βράδυ. Βρίσκω απολύτως ορθό εκ μέρους του, να μην εκφέρει άποψη ως προς το πώς επισυνέβη το ατύχημα, ή για το ακριβές σημείο σύγκρουσης, εφόσον δεν βρήκε μαρτυρία στη σκηνή που θα τον οδηγούσε κατά ανεξάρτητο τρόπο στην μία ή στην άλλη εκδοχή. Ο αυτόπτης μάρτυρας μου έκανε θετικότατη εντύπωση. Απαντούσε άμεσα και σαν κάποιος που θυμόταν ξεκάθαρα και επακριβώς τι είδε και τι έζησε το συγκεκριμένο βράδυ. Φάνηκε σαν άτομο που ήρθε στο Δικαστήριο να μαρτυρήσει ώστε να εκπληρώσει το καθήκον του προς το νόμο και το κοινωνικό του καθήκον προς τον συνάνθρωπο του. Η μαρτυρία του δεν αντιτίθεται σε καμιά της πτυχή στα όσα ο ΜΚ1 είπε. Και ο ΜΚ3 μου άφησε θετική εντύπωση, φαίνεται να ήρθε στο Δικαστήριο με σκοπό να εξηγήσει και εξήγησε το δικό του ρόλο το βράδυ της σύγκρουσης. Κρίνω την μαρτυρία του ως αξιόπιστη και την δέχομαι στην ολότητα της. Δέχομαι επίσης ότι δεν μπορώ να βασιστώ στο Τεκμήριο 6 τις φωτογραφίες που έλαβε εκείνο το βράδυ για να εξάξω ασφαλή συμπεράσματα ως προς την φωτεινότητα της λεωφ. Φανερωμένης κατά την επίδικη στιγμή. Το ότι ανέφερε ότι η κατεύθυνση του αυτόπτη μάρτυρα ήταν πιο φωτεινή από την κατεύθυνση του Κατηγορούμενου, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως αντίφαση με τα όσα οι ΜΚ 1, 2 και 4 είπαν διότι ουδείς αναφέρθηκε σε οδικό φωτισμό της κάθε κατεύθυνσης ξεχωριστά. Απάντησαν όλοι ότι στο μέρος υπήρχε ικανοποιητικός οδικός φωτισμός, τόσο από το αρτοποιείο όσο και από τους πασσάλους. Βρίσκω την πεζή ως επίσης αξιόπιστη μάρτυρα. Αφ' ενός θυμόταν εξειδικευμένα τις ενέργειες και κινήσεις της πριν την σύγκρουση και μπορούσε να εξηγήσει τις πράξεις της και την λογική πίσω από αυτές. Αφ' ετέρου προέκυψε από τη συμπεριφορά της στο εδώλιο του μάρτυρα, ως άτομο που ήρθε στο Δικαστήριο με σκοπό να πει την αλήθεια για να δικαιωθεί. Ασχέτως του ότι η άποψή της, ότι η ενέργεια της να διασταυρώσει από εκείνο το σημείο, υπό τις συνθήκες που επικρατούσαν στο δρόμο εκείνη τη στιγμή, δεν ήταν καθόλου επικίνδυνη, δεν με βρίσκει σύμφωνη, εν τούτοις η αξιοπιστία της επί των γεγονότων, για τα οποία μαρτύρησε, δεν επηρεάζεται. Δεν έχω αμφιβολία ότι αν βασιστώ στη μαρτυρία της θα είμαι σε θέση να εξάξω ασφαλή συμπεράσματα. Ως προς την ανώμοτη δήλωση του Κατηγορούμενου αναφέρω ότι το Δικαστήριο δύναται να τη λάβει υπόψη, χωρίς να την αξιολογήσει ως μαρτυρία ενώπιον του. (βλ. Δημοσθένους ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ.129, Στέλιος Σοφοκλέους ν. Ανδριανής Μ. Καλογήρου

(1997)1 Α.Α.Δ. 369). Η ανώμοτη δήλωση δεν αξιολογείται, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχει καμία αποδεικτική αξία. Είναι περισσότερο πειστικής παρά αποδεικτικής σημασίας. Δεν αποδεικνύει γεγονότα που δεν τεκμηριώθηκαν από το σύνολο του μαρτυρικού υλικού (βλ. Anastassiades v The Republic

(1977)2 CLR 97) αλλά μπορεί να συνεισφέρει ώστε στα γεγονότα που προέρχονται από αξιόπιστους μάρτυρες να προσδοθεί άλλη, περαιτέρω ή διαφορετική σημασία. Σημειώνω περαιτέρω ότι από την επιλογή του Κατηγορούμενου να προβεί σε ανώμοτη δήλωση, δεν πρέπει να εξάγονται οποιαδήποτε συμπεράσματα ενοχής και προς τούτο αυτοπροειδοποιούμαι (Themistocleous v. Police

(1981)2 C.L.R. 200). Ως προς τη σημασία ενοχοποιητικών δηλώσεων εντός κατάθεσης, στην Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 109 υιοθετήθηκε η Αγγλική υπόθεση Findlay Duncan 73 Crim. App. R. 359 στην οποία αποφασίστηκε ότι κάθε μέρος της κατάθεσης λαμβάνεται υπόψη και το Δικαστήριο προβαίνει σε εκτίμηση των ισχυρισμών που προβάλλονται εντός αυτής. Μπορεί, βεβαίως, να αποδοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα στο μέρος εκείνο της κατάθεσης που συνθέτει παραδοχή σε αδίκημα ή περιέχει δηλώσεις ενάντια στο συμφέρον του κατηγορουμένου. Το βάρος που θα αποδοθεί στα διάφορα μέρη της κατάθεσης κατηγορουμένου αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως κριτή των γεγονότων της υπόθεσης. Το Δικαστήριο είναι ελεύθερο να αποδώσει μικρότερη σημασία ή ακόμη να απορρίψει άλλα μέρη της κατάθεσης, για τα οποία παρέχεται εξήγηση ή δικαιολογία (Βλ. επίσης Κωνσταντινίδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ 190, Ιωάννου κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 195). Υπό το φως των πιο πάνω, κρίνω ότι μπορώ να δεχθώ από την κατάθεση του Κατηγορούμενου στην αστυνομία, την οποία υιοθέτησε στην ανώμοτή του δήλωση, το γεγονός ότι αυτός δεν είδε καθόλου την πεζή. Δέχομαι επίσης, ότι αν την έβλεπε θα μπορούσε να την αποφύγει ή να πατήσει φρένο. Μπορώ να δεχθώ, ακόμα, πως υπήρχε προπορευόμενο του αυτοκίνητο, εφόσον αυτό επιβεβαιώνεται από τον αυτόπτη μάρτυρα. Μπορώ να δεχθώ επίσης ότι το προπορευόμενο αυτό όχημα σύμφωνα με τα λεγόμενα του Κατηγορούμενου έστριψε προς το αρτοποιείο. Δ. Ευρήματα Στη βάση της πιο πάνω αξιολόγησης, είμαι σε θέση να προβώ στα πιο κάτω ευρήματα: Στις 9/3/2014 και περί ώρα 1855 ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το αυτοκίνητό του με αριθμούς εγγραφής ΗΥΚ381 στη λεωφόρο Φανερωμένης με δυτική κατεύθυνση, προς τη Λεωφ. Λεμεσού δηλαδή. Προπορευόταν αυτού αυτοκίνητο στα 40-50 μέτρα, το οποίο πλησιάζοντας κοντά στο αρτοποιείο Ζορπάς έδειξε την πρόθεσή του να στρίψει αριστερά. Η πεζή είχε ήδη διασταυρώσει, απέναντι από το αρτοποιείο, τη λωρίδα στην οποία κινείτο ο Κατηγορούμενος. Έφθασε μέχρι το μέσο του δρόμου. Στάθηκε επί της άσπρης διαχωριστικής γραμμής στο οδόστρωμα και περίμενε να αδειάσει ο δρόμος από αριστερά της ώστε να διασταυρώσει και την άλλη κατεύθυνση της Λεωφ. Φανερωμένης. Τότε, ο Κατηγορούμενος τη χτύπησε από δεξιά της. Ούτε ο Κατηγορούμενος είδε την πεζή, ούτε η πεζή το όχημα του Κατηγορούμενου πριν τη σύγκρουση. Ο αυτόπτης μάρτυρας είδε την πεζή που στεκόταν στη μέση του δρόμου πριν της χτυπήσει ο Κατηγορούμενος. Η πεζή φορούσε σκούρο μπλέ παντελόνι, κίτρινη φανέλα και ανοιχτό γκρίζο ριχτό, χωρίς κουμπιά, το οποίο ήταν ανοικτό κατά τη στιγμή της σύγκρουσης. Είναι ξανθιά. Το αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου έφερε στράβωμα στο μπροστινό καπό, πάνω από το δεξιό φανάρι καθώς και εκτεταμένα ραγισμένο ανεμοθώρακα. Η πεζή υπέστη σωματικές βλάβες. Έσπασε δύο αριστερά πλευρά, την κλείδα της, τη λεκάνη της, το γόνατό της, ράγισε δύο σπονδύλους και υπέστη επισκληρίδιο αιμάτωμα στον εγκέφαλο. Ο καιρός ήταν αίθριος, το δυστύχημα έγινε κατά την διάρκεια της νύκτας και υπήρχε μέτρια τροχαία κίνηση. Η Λεωφ. Φανερωμένης στην Λάρνακα είναι δρόμος ασφαλτοστρωμένος, ευθύς και επίπεδος, με ορατότητα πέραν των 100 μέτρων και για τους δύο ενεχόμενους. Ο δρόμος ήταν στεγνός και σε καλή χρησιμοποιήσιμη κατάσταση με μέτρια τροχαία κίνηση. Το μέρος βρίσκεται εντός κατοικημένης περιοχής και το όριο ταχύτητας είναι 50 χιλιόμετρα ανά ώρα. Εκτελούνταν οδικά έργα στον εν λόγω δρόμο κατά τη στιγμή της σύγκρουσης. Τα οδικά έργα ξεκινούσαν 200 μέτρα μακριά από το σημείο της σύγκρουσης και σύμφωνα με την πορεία του Κατηγορούμενου. Ο οδικός φωτισμός στο σημείο της σύγκρουσης ήταν ικανοποιητικός, δηλαδή το σημείο σύγκρουσης φωτιζόταν όχι μόνο από το αρτοποιείο απέναντι από το σημείο σύγκρουσης αλλά και από πασσάλους της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου οι οποίοι βρίσκονται στην απέναντι πλευρά του αρτοποιείου, στην είσοδο της Λεωφ. Ελευθερίας και περίπου 18 μέτρα από το σημείο της σύγκρουσης, οι οποίοι φώτιζαν μέχρι και το σημείο σύγκρουσης. Ε. Νομική Πτυχή Στην παρούσα υπόθεση, όπως και σε κάθε ποινική υπόθεση, το επίπεδο για απόδειξη κάθε κατηγορίας είναι πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και το βάρος για απόδειξή της εξ' ολοκλήρου στην Κατηγορούσα Αρχή (βλ. Λοίζου v. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 363, Γενικός Εισαγγελέας v. Σαζός

(2001)2ΑΑΔ 18). Αναφορικά με την πρώτη κατηγορία, αναφέρω ότι το άρθρο 8 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 αναφέρει ότι όποιος οδηγεί μηχανοκίνητο όχημα σε οδό χωρίς να καταβάλλει την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή, ή χωρίς να επιδεικνύει εύλογη μέριμνα για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν την οδό, είναι ένοχος αδικήματος. Στην Αναστάσης Παύλου ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ 68 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Η οδήγηση εξυπακούει την εξάσκηση προσήκουσας προσοχής. Το ερώτημα που εγείρεται σε περιπτώσεις αμελούς οδήγησης κατά παράβαση του άρθρου 8 του Νόμου 86/72 είναι κατά πόσο ο οδηγός εκπλήρωσε την υποχρέωση εξάσκησης λογικής φροντίδας και προσοχής για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το κριτήριο που εφαρμόζεται σε μια τέτοια περίπτωση είναι αντικειμενικό και οι παράμετροι του αναφέρονται στη συμπεριφορά ενός συνετού και σώφρονα και όχι του τέλειου οδηγού. (Ιδε Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(1982)1 Α.Α.Δ. 585, Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1 και Βασιλείου ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 202)». Το καθήκον φροντίδας και μέριμνας (duty of care) οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού. Τα συστατικά στοιχεία της αμέλειας είναι τα ίδια στο αστικό και ποινικό δίκαιο και ό,τι διαφέρει είναι το βάρος της αποδείξεως (βλ. Σωκράτους (ανωτέρω). Όπως αναφέρεται στην απόφαση αυτή η πρόβλεψη συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες και τη λογική και το κριτήριο για τη διαπίστωση αμέλειας είναι αντικειμενικό. Μέτρο ο μέσος προσεκτικός και συνετός οδηγός και όχι ο τέλειος οδηγός. Ένας οδηγός έχει καθήκον τήρησης της δέουσας παρατηρητικότητας πάντοτε και κάτω από όλες τις περιστάσεις (βλ. Κωνσταντίνου ν. Κατσούρη

(1975)1 C.L.R. 188). Η αμέλεια είναι συνυφασμένη με το χρόνο, τόπο και άλλες συνθήκες και παράλειψη να δει κανείς ότι είναι απλά ορατό αποτελεί αμέλεια (Νικολαΐδης ν. Οικονομίδης

(1963)2 C.L.R. 78). Βάσει των προαναφερομένων και των ανωτέρω ευρημάτων, η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η αμέλεια του Κατηγορούμενου συνίσταται στα εξής: Ενώ προχωρούσε σε λωρίδα κυκλοφορίας, πλάτους 7,50 μέτρων και παρά την ύπαρξη σταθμευμένων οχημάτων αριστερότερα του και έξω από το αρτοποιείο, ενώ ο καιρός ήταν αίθριος, η ορατότητα του τουλάχιστον 40-50 μέτρα, σύμφωνα με την πορεία του και υπήρχε στο μέρος ικανοποιητικός οδικός φωτισμός, κινήθηκε δεξιότερα της νόμιμης πορείας του και κτύπησε την πεζή χωρίς να την έχει δει καθόλου. Η πεζή ήταν απλά ορατή, έτσι όπως στεκόταν ακίνητη στην άσπρη διαχωριστική γραμμή του δρόμου. Αυτό επιβεβαιώνεται και από το ότι ο αυτόπτης μάρτυρας την είδε. Η τυχόν συντρέχουσα αμέλεια της πεζής, δεν είναι επίδικο θέμα στην παρούσα ποινική υπόθεση και δεν επενεργεί, με οποιοδήποτε τρόπο, στη διάγνωση της ποινικής ευθύνης του Κατηγορούμενου. Έχει βεβαίως τη σημασία της, εάν διαπιστώνεται μέσα από τα ευρήματα του Δικαστηρίου, σε σχέση με την ποινή που θα επιβληθεί στον Κατηγορούμενο. Κρίνω τον Κατηγορούμενο ένοχο στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. ............. (Υπ.) Μ.Κ. Λοΐζου Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο