Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Οτάρι Τσαρμανίδης κ.α., Αρ. Ποινικής Υπόθεσης: 3313/14, 2/9/2016

(1)(β), 17 του περί Ελέγχου των Ωρών Οδήγησης και Ανάπαυσης των Οδηγών Ορισμένων Οχημάτων Νόμου, Ν. 86(Ι)/2007. Νομική βάση της κατηγορίας 25 είναι τα άρθρα 2,3,4,5,6,9,13,14 και 17 του Ν. 86(Ι)/2007και τα άρθρα 1,2,3

(1),13,14

(1)και 15

(3)του Κανονισμού ΕΟΚ 3821/85, όπως τροποποιήθηκε από τον Κανονισμό ΕΟΚ 561/

1. Όλες οι εναπομείνασες κατηγορίες εναντίον των Κατηγορουμένων 2 και 3, ήτοι οι κατηγορίες 26, 50 και 75, απορρίφθηκαν από το εκ πρώτης όψεως στάδιο στις 5/7/
2. Β. Η μαρτυρία Στην παρούσα υπόθεση, μαρτύρησαν για την Κατηγορούσα Αρχή δύο μάρτυρες κατηγορίας. Ο Αστ. 3910, Π. Παΐσης (στο εξής «ο ΜΚ1») και η Άννα Στεφάνου, επιθεωρήτρια επαγγελματιών οδηγών στο Τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας (στο εξής «η ΜΚ2»). Και η Κατηγορούσα Αρχή έκλεισε την υπόθεσή της. Κατόπιν που η υπόθεση πέρασε το εκ πρώτης όψεως στάδιο μόνο για τον Κατηγορούμενο 1, ο Κατηγορούμενος (ως θα αναφέρεται από τούδε και στο εξής), έχοντας γνώση των δικαιωμάτων του, άσκησε το δικαίωμα της σιωπής. Το περιεχόμενο της μαρτυρίας κάθε μάρτυρα βρίσκεται καταχωρισμένο στα πρακτικά και έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο του, χωρίς να είναι απαραίτητο το Δικαστήριο να προβεί σε εκτενή και λεπτομερή παράθεση ολόκληρης της μαρτυρίας. Αναφορά θα γίνει ό,που και στο βαθμό που αυτό είναι αναγκαίο για σκοπούς της παρούσας απόφασης. Ο ΜΚ1 είπε ότι στις 10/10/2013, μαζί με την ΜΚ2, ανέκοψαν το επίδικο όχημα, το οποίο ο Κατηγορούμενος οδηγούσε. Ζήτησαν τα φύλλα καταγραφής ταχογράφου του και ο Κατηγορούμενος τους έδωσε τα φύλλα που αποτελούν το Τεκμήριο
3. Τον πληροφόρησε ότι θα καταγγελθεί και του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο και αυτός απάντησε «Εντάξει». Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι η ΜΚ2 ανέφερε στον Κατηγορούμενο τα αδικήματα για τα οποία θα καταγγελλόταν και είπε ότι αφορούν στη μη ορθή χρήση ταχογράφου. Δέχθηκε πάντως ότι δεν κατέγραψε τις κατηγορίες που του απαγγέλθηκαν και ο Κατηγορούμενος δεν του υπέγραψε την απάντησή του. Δεν ήταν σε θέση να απαντήσει οτιδήποτε σε σχέση με τις καταγραφές του ταχογράφου, διότι είναι αρμοδιότητας της ΜΚ2, είπε. Ερωτήθηκε εάν γνώριζε εάν ο Κατηγορούμενος ήταν ο οδηγός τις επίδικες μέρες και είπε ότι ο Κατηγορούμενος τους έδωσε τα φύλλα καταγραφής του επίδικου οχήματος που έγραφαν πάνω το όνομά του. Δε μπορούσε να γνωρίζει εάν κάποιος άλλος οδηγούσε το επίδικο όχημα στις επίδικες ημερομηνίες ενώ ήταν καταγραμμένο το όνομα του Κατηγορούμενου στα φύλλα καταγραφής, Τεκμήριο
4. Η ΜΚ2 είπε ότι παρέλαβε ως Τεκμήρια τα φύλλα καταγραφής ταχογράφου που τους έδωσε ο Κατηγορούμενος. Τα μελέτησε και από αυτά προέκυψαν οι κατηγορίες εναντίον του. Εξήγησε ότι τα φύλλα καταγραφής ταχογράφου είναι σε μορφή στρογγύλου δίσκου και χωρίζονται σε 4 ομόκεντρους κύκλους. Ο εξωτερικός κύκλος δείχνει την ταχύτητα του οχήματος. Ο επόμενος, προς το εσωτερικό, κύκλος δείχνει τη δραστηριότητα του οδηγού, η οποία όταν το όχημα κινείται, καταγράφεται αυτόματα. Σε αυτό τον κύκλο ο οδηγός είναι υποχρεωμένος να καταγράψει τα διαλείμματά του, την άλλη εργασία του, ή την αναμονή του. Σε κανένα φύλλο καταγραφής, δεν υπήρχε οτιδήποτε σημειωμένο από τον οδηγό σε αυτό τον κύκλο. Στον 3ο, προς το εσωτερικό κύκλο, η συσκευή ελέγχου ταχογράφου, αναφέρει σε χιλιόμετρα τη διανυόμενη απόσταση. Στον 4ο και εσωτερικό κύκλο, ο οδηγός οφείλει να σημειώνει χειρόγραφα, το όνομα του, τον τόπο έναρξης και λήξης της εργασίας του, τον αριθμό εγγραφής του χρησιμοποιούμενου οχήματος, την ημερομηνία εισαγωγής και ημερομηνία εξαγωγής του κάθε φύλλου από τον ταχογράφο, τα χιλιόμετρα με τα οποία άρχισε και τερματίστηκε η κάθε εργάσιμη μέρα, και η διαφορά μεταξύ των δύο. Σε αναλογικούς ταχογράφους, όπως εν προκειμένω, δεν υπάρχει αυτοματοποιημένη συμπλήρωση των στοιχείων του οδηγού ή της εκάστοτε τοποθεσίας. Το επίδικο όχημα ήταν όχημα άνω των 3,5 τόνων το οποίο χρησιμοποιείτο για τη μεταφορά εμπορευμάτων, χωρίς να έχει ελέγξει εάν κατά τη στιγμή της ανακοπής ήταν φορτωμένο. Δεν έχει σε γνώση της οποιαδήποτε τοποθεσία στην Πάφο, την οποία γνωρίζει λόγω της εργασίας της, όπου υπάρχει κλειστός, μη προσβάσιμος προς το κοινό δρόμος, όπου κάποιος μπορεί να οδηγήσει ένα βαρύ φορτηγό για απόσταση 300 χιλιομέτρων μέσα σε μια μέρα και με ταχύτητες που, σε πολλές περιπτώσεις, υπερβαίνουν τα 50 χλμ /ώρα και αγγίζουν τα 100 χλμ/ώρα, ως φαίνεται στο Τεκμήριο
5. Δε γνωρίζει εάν το επίδικο όχημα οδηγήθηκε σε λατομείο ή στο αεροδρόμιο. Όμως ακόμα και εάν το όχημα οδηγείτο σε μη ανοικτό προς το κοινό δρόμο, είπε, ο οδηγός όφειλε να χρησιμοποιήσει εναλλακτικό τρόπο για να σημειώσει τέτοιες διαδρομές, ώστε να είναι εφικτή η αστυνόμευση της εφαρμογής της νομοθεσίας. Της υπεβλήθη ότι το όχημα οδηγείτο κατά τους επίδικους χρόνους στο λατομείο Παναγιώτου στην Πάφο. Απάντησε ότι αυτό δεν μπορεί λογικά να συμβεί και να καταγραφούν στους ταχογράφους ταχύτητες μέχρι και 100 χιλιομέτρων την ώρα. Ούτε είναι δυνατόν, όχημα του μεγέθους, του βάρους και του κυβισμού του επίδικου οχήματος, να αναπτύξει ταχύτητα 100 χιλιόμετρα την ώρα σε 5 χιλιόμετρα αεροδιάδρομο. Δεν έχει επαγγελματική άδεια οδηγού, αλλά μέρος της εκπαίδευσής της είναι να γνωρίζει τεχνικές λεπτομέρειες. Στην υποβολή που της έγινε ότι όταν το όχημα έμπαινε στο λατομείο να φορτώσει, ο κατηγορούμενος έκανε διάλειμμα και άλλος οδηγός το οδηγούσε, απάντησε ότι δεν μπορεί να γνωρίζει με απόλυτη βεβαιότητα. Ο Κατηγορούμενος ως προαναφέρθηκε τήρησε το δικαίωμα της σιωπής. Γ. Αξιολόγηση της μαρτυρίας Είχα την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω τα λεγόμενά τους και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Προβαίνω σε αυτή την αξιολόγηση με γνώμονα, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος καθενός στην υπόθεση, τις ευκαιρίες που είχαν να γνωρίζουν ή να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, τη γενική συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Ζερβού v. Χαραλάμπους,

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους,

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Επίσης κατά την αξιολόγηση υπόψη μου είχα και τις εισηγήσεις των δύο πλευρών κατά το στάδιο των τελικών αγορεύσεων. Αντιπαρέβαλα επίσης τις θέσεις κάθε μάρτυρα με τη λοιπή μαρτυρία που κατατέθηκε στην υπόθεση, γραπτή και προφορική, και τη συνοχή και συνέπεια της εκδοχής καθενός με το σύνολο και τη λογική της υπάρχουσας μαρτυρίας. Στην υπόθεση Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. σελ. 506, υποδεικνύεται ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο της, την ποιότητα και πειστικότητα της και τη σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του καθενός μάρτυρα ξεχωριστά. Είναι επιθυμητό η μαρτυρία να συσχετίζεται, να αντιπαραβάλλεται και να διερευνάται με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων, προσέγγιση η οποία επαυξάνει το κύρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου και ενισχύει την πίστη του κοινού στη δικαστική αποστολή (βλ. Στυλιανίδης v. Χ¨Πιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056 και Mustafa v. Κακουρή κ.ά.

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. σελ. 162). Κρίνω και τους δύο μάρτυρες κατηγορίας ως αξιόπιστους μάρτυρες. Ήταν και οι δύο σταθεροί στις απαντήσεις τους, χωρίς διάθεση υπεκφυγής. Δεν είχαν οτιδήποτε να κερδίσουν από το να μην πουν την αλήθεια και μου έδωσαν την εντύπωση ατόμων που έλεγαν την αλήθεια στο Δικαστήριο. Η ανάμειξη του ΜΚ1 στα επίδικα θέματα ήταν, ως διαφάνηκε, περιορισμένη, παρείχε όμως σημαντικές, ως θα διαφανεί κατωτέρω, λεπτομέρειες για την έκβαση της υπόθεσης. Η ΜΚ2 φάνηκε άτομο που ξέρει τη δουλειά της. Με αμεσότητα και σε ορισμένες περιπτώσεις αυθορμητισμό, ανέφερε τα τεκταινόμενα της επίδικης μέρας και τις γνώσεις της περί της νομοθεσίας. Κρίνω ότι μπορώ να βασιστώ στη μαρτυρία και των δύο και ότι αυτό θα με οδηγήσει στην εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Πάντως, ο μη ειδήμων, που λαμβάνει υπόψη τις εξηγήσεις της ΜΚ2 ως προς τον τρόπο που πρέπει να διαβάζονται τα φύλλα καταγραφής ταχογράφων, μπορεί να διαπιστώσει ότι σε όλα τα φύλλα, υπάρχει για κάθε επίδικη μέρα, τουλάχιστον από μια φορά, και στις πλείστες περιπτώσεις περισσότερες από μία, καταγεγραμμένη ταχύτητα πέραν των 50 και κάτω των 100 χλμ/ώρα. Στις πλείστες δε περιπτώσεις υπάρχουν και ταχύτητες που υπερβαίνουν, κατά λίγο μεν αλλά υπερβαίνουν, τα 100 χιλιόμετρα την ώρα. Επίσης, υπάρχουν σε κάθε φύλλο καταγραφής ταχογράφου, Τεκμήριο 7, στον εσωτερικό κύκλο, καταγεγραμμένες χειρόγραφα οι εξής πληροφορίες. Ως όνομα του οδηγού «Οτάρι», ως τόπος έναρξης και λήξης εργασίας, «Πάφος», οι αρ. εγγγραφής του επίδικου οχήματος, ήτοι «ΚΑΕ282», η ημερομηνία εισαγωγής και η ημερομηνία εξαγωγής του κάθε φύλλου από τον ταχογράφο, τα χιλιόμετρα με τα οποία άρχισε και τερμάτισε το όχημα την κάθε μέρα και η διαφορά μεταξύ των δύο. Σε σχέση με το δικαίωμα της σιωπής που τήρησε ο Κατηγορούμενος, ως αναφέρεται στο σύγγραμμα των Ηλιάδη & Σάντη, Το δίκαιο της Απόδειξης, Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές, στη σελ. 829: «Στην Κύπρο το δικαίωμα σιωπής (και μη αυτοενοχοποίησης), θεωρείται ότι αναφύεται από το τεκμήριο της αθωότητας και περιέχεται στον πυρήνα της δίκαιης δίκης (Δημοκρατία ν. Αβρααμίδου κ.ά.

(2004)2 ΑΑΔ 51, Ανδρέα «Ψύλλας» ν. Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 353, Πρόεδρος της Δημοκρατίας ν. Βουλής των Αντιπροσώπων

(1994)3 ΑΑΔ 1). Το δικαίωμα [...] διασφαλίζεται εμμέσως και από τις πρόνοιες του Άρθρου 19 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας (Κίρκος ν. Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς Κύπρου, Προσφυγή Αρ. 194/05, ημ. 20.9.06) το οποίο προνοεί ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα ελευθερίας λόγου και έκφρασης.» Πρέπει, επομένως, να θεωρείται δεδομένο ότι το δικαίωμα της σιωπής είναι αναφαίρετο και η επιλογή του Κατηγορούμενου να μην πει τίποτε, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση και ως θέμα αρχής, και προς τούτο αυτοπροειδοποιούμαι, να επενεργήσει δυσμενώς ως προς τις θέσεις που η Υπεράσπιση προώθησε, που ήταν βεβαίως εν πολλοίς νομικές. Δ. Οι εκατέρωθεν ισχυρισμοί Η Κατηγορούσα αρχή κάλεσε το Δικαστήριο να καταδικάσει τον Κατηγορούμενο διότι αποδείχθηκαν όλα τα συστατικά στοιχεία των επίδικων κατηγοριών. Ότι περαιτέρω έμεινε χωρίς εξήγηση, αφού ο Κατηγορούμενος τήρησε σιγή, πως και επί των φύλλων καταγραφής ταχογράφων καταγράφεται το όνομά του. Ότι επίσης, πρέπει να γίνει αποδεκτή η θέση της ΜΚ2 ότι το επίδικο όχημα οδηγήθηκε σε δρόμο ανοικτό προς το κοινό. Η Υπεράσπιση υιοθέτησε για σκοπούς τελικής αγόρευσης την αγόρευσή της στα πλαίσια της εκ πρώτης όψεως εισήγησής της. Ισχυρίστηκε εκ νέου ότι, μετά το πέρας της δίκης, με τη μαρτυρία που προσκομίστηκε εκ της Κατηγορούσας Αρχής δεν αποδείχθηκε ότι ο Κατηγορούμενος ήταν ο οδηγός του επίδικου οχήματος. Πρέπει να αθωωθεί, συνέχισε η εισήγηση, λόγω εμφιλοχώρησης λογικής αμφιβολίας. Κατά δεύτερο, εισηγήθηκε η Υπεράσπιση, δεν καταδείχθηκε μέσα από τη δοθείσα εκ της Κατηγορούσας Αρχής μαρτυρία ότι το επίδικο όχημα οδηγήθηκε «σε ανοικτό προς το κοινό δρόμο», όπως απαιτεί το άρθρο 4 του Κανονισμού ΕΟΚ 561/2006, για την εναρμόνιση ορισμένων κοινωνικών διατάξεων στον τομέα των οδικών μεταφορών και για την τροποποίηση των κανονισμών (ΕΟΚ) αριθ. 3821/85 και (ΕΚ) αριθ. 2135/98 του Συμβουλίου καθώς και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 3820/85 του Συμβουλίου (στο εξής «ο Κανονισμός 561/06»). Με αποτέλεσμα η όποια οδήγηση του επίδικου οχήματος να εκφεύγει του πεδίου εφαρμογής του εν λόγω Κανονισμού. Έγινε περαιτέρω εισήγηση ότι το επίδικο όχημα δεν εμπίπτει στον ορισμό των «οδικών μεταφορών» ως αναφέρεται επίσης στο άρθρο 4 του ίδιου Κανονισμού. Ε. Νομική πτυχή και κατάληξη Σύμφωνα με το άρθρο 2

(1)(α) του Κανονισμού 561/06: «Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται στις οδικές μεταφορές: α) εμπορευμάτων, όταν το μέγιστο επιτρεπόμενο βάρος των οχημάτων, συμπεριλαμβανομένου οποιουδήποτε ρυμουλκούμενου ή ημιρυμουλκούμενου, υπερβαίνει τους 3,5 τόνους, ή [...]» Υπάρχει αξιόπιστη μαρτυρία, διά του Τεκμηρίου 4, ότι το επίδικο φορτηγό είναι μικτού επιτρεπόμενου βάρους και μικτού βάρους κατασκευαστή 18000kg. Είναι επίσης μικτού συρόμενου βάρους 40000kg και εμπίπτει στην κατηγορία «Βαρύ φορτηγό». Δόθηκε και αξιόπιστη μαρτυρία από την ΜΚ2 ότι είναι άνω των 3,5 τόνων και είχε άδεια μεταφορέα εμπορευμάτων. Ασχέτως του ότι η ΜΚ2 δεν γνώριζε αν κατά τη στιγμή της ανακοπής του, το όχημα ήταν ή όχι φορτωμένο, το επίδικο όχημα εμπίπτει στο ως άνω άρθρο 2

(1)(α) του Κανονισμού 561/

1. Αναφορικά με το εάν ο δρόμος στον οποίο το επίδικο όχημα οδηγήθηκε αποδείχθηκε να είναι δρόμος ανοιχτός προς το κοινό, το άρθρο 4(α) του Κανονισμού 561/06, αναφέρει ως εξής: ««οδική μεταφορά»: κάθε διαδρομή εκτελούμενη, εν μέρει ή πλήρως, επί οδών ανοικτών στο κοινό, από όχημα με ή χωρίς φορτίο, το οποίο χρησιμοποιείται για τη μεταφορά επιβατών ή εμπορευμάτων» Στη βάση της έρευνάς μου, δεν εντόπισα νομολογία σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που να ερμηνεύει την φράση αυτή στον Κανονισμό 561/
2. Χρήσιμη καθοδήγηση μπορεί, όμως, να παρέχει η αγγλική νομολογία ως προς τον όρο "road", ως αναπτύχθηκε για τους σκοπούς, βέβαια, της αγγλικής Road Traffic Act. Σύμφωνα με τον Lord Sands στη Harisson v. Hill [1932] SC(J) 13, στη σελ. 17: "Any road may be regarded as a road to which the public have access upon which members of the public are to be found who have not obtained access either by overcoming a physical obstruction or in defiance of prohibition express or implied" Στη βάση του πιο πάνω αποσπάσματος, η αγγλική νομολογία επί του θέματος, ανέπτυξε και ερμήνευσε με συνοχή, ως οδό ανοιχτή προς το κοινό, οποιαδήποτε οδό στην οποία το κοινό έχει ελεύθερη πρόσβαση, ασχέτως εάν είναι ιδιωτικός δρόμος (βλ. Bugge v. Taylor

(1940)104 JP 467) και στην οποία δεν απαγορεύεται η πρόσβαση από φυσικό εμπόδιο ή από ρητή ή εξυπακουόμενη απαγόρευση. Πάντως οι εισηγήσεις του δικηγόρου Υπεράσπισης, δια μέσω της αντεξέτασης της ΜΚ2, ότι δηλαδή το όχημα θα μπορούσε να είχε οδηγηθεί στον αεροδιάδρομο του αεροδρομίου ή ότι οδηγήθηκε σε ιδιωτικό λατομείο στην Πάφο, δεν μπορούν να εξηγήσουν, πώς και, για τις επίδικες ημέρες, που είναι στην πλειοψηφία τους συνεχόμενες καθημερινές, τα φύλλα καταγραφής ταχογράφων καταγράφουν ταχύτητες μέχρι και 100χιλιόμετρα ανά ώρα. Και μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις ανά μέρα και για υψηλότερες ταχύτητες και για, ενίοτε, παρατεταμένες χρονικές περιόδους. Την εξήγηση που δόθηκε από την Υπεράσπιση, δεν την βρίσκω εύλογη, υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης, ώστε να μπορεί να δημιουργήσει εύλογες αμφιβολίες (reasonable doubt), εάν το επίδικο όχημα οδηγήθηκε σε ανοιχτό προς το κοινό δρόμο. Ούτε απαιτείται άποψη εμπειρογνώμονα ή ειδικού για να τεκμηριωθεί, στην απουσίας λογικής εξήγησης, ότι στην Πάφο δεν υπάρχει κάποιος κλειστός προς το κοινό δρόμος, υπό την πιο πάνω έννοια, όπου βαρύ φορτηγό, άνω των 18 τόνων, μπορεί να αναπτύσσει για παρατεταμένη χρονική περίοδο εντός της ίδιας ημέρας ταχύτητες μέχρι και 100 χιλιόμετρα ανά ώρα και ενίοτε περισσότερα. Αρκεί η προς τούτο μαρτυρία της ΜΚ2. Ως προς το εάν αποδείχθηκε ότι ο Κατηγορούμενος ήταν ο οδηγός του επίδικου οχήματος κατά τις επίδικες ημερομηνίες, σημειώνω ότι πράγματι, άμεση μαρτυρία στην υπόθεση περί της οδήγησης του επίδικου οχήματος κατά τους επίδικους χρόνους από τον Κατηγορούμενο, δεν υπάρχει. Αντιλαμβάνομαι ότι σε παρόμοιας φύσης υποθέσεις, όπου τα στοιχεία βάσει των οποίων κατηγορούμενος κατηγορείται λαμβάνονται από φύλλα καταγραφής ταχογράφων, προηγούμενων της ανακοπής ημερομηνιών, η μαρτυρία περί των επίδικων, σε κάθε περίπτωση, ημερομηνιών είναι συνήθως περιστατική. Πρέπει βεβαίως, ως βασικό αξίωμα του ποινικού δικαίου, η περιστατική μαρτυρία να έχει μόνο μία λογική εξήγηση, την ενοχή του Κατηγορούμενου, ώστε να μπορεί από μόνη της να οδηγήσει σε καταδίκη (Αθηνής ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 41, Παφίτης v. Δημοκρατίας

(1990)2 A.A.Δ 102, Σάββας ν. Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 258, 260, Χριστάκης Ιωάννου κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 409, Φανιέρος v. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ 104). Δεν είναι, όμως, μόνο μέσω άμεσης μαρτυρίας που δυνατό να αποδειχθεί οποιοδήποτε γεγονός. Πάντως, εάν στην παρούσα περίπτωση απαιτείτο άμεση μαρτυρία για την απόδειξη της ταυτότητας του οδηγού, ο έλεγχος, στη βάση των Κανονισμών και του Νόμου, θα καθίστατο αναποτελεσματικός και συνακόλουθα θα καταστρατηγούνταν οι σκοποί Κανονισμών και Νόμου, που αποτελούν τη νομική βάση των κατηγοριών του κατηγορητηρίου. Έχω επιπλέον κατά νου, ότι το άρθρο 15

(5)του Κανονισμού ΕΚ3821/85 αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι ο οδηγός οφείλει κατά την έναρξη της χρησιμοποιήσεως του φύλλου να αναφέρει το ονοματεπώνυμο του. Και ότι παράβαση τούτης της υποχρέωσης του, βάσει του άρθρου 17

(1)του Νόμου 86(Ι)/2007, επισύρει ποινή φυλάκισης μέχρι 6 μηνών ή/και χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις ΛΚ

1. Σημειώνεται πάντως, ότι το άρθρο 15 του περί Ελέγχου των Ωρών Οδήγησης και Ανάπαυσης των Οδηγών Ορισμένων Οχημάτων Νόμου, Ν. 86(Ι)/2007 αναφέρει ως εξής: «Η μέθοδος και ο τρόπος εξαγωγής των ωρών οδήγησης, ανάπαυσης, διαλειμμάτων, εκτέλεσης άλλης εργασίας, διαθεσιμότητας καθώς επίσης και της ταχύτητας και της απόστασης που διένυσε το όχημα, με βάση τα στοιχεία που βρίσκονται καταγραμμένα στα φύλλα καταγραφής ή στην κάρτα ταχογράφου ή στην ηλεκτρονική μνήμη του ψηφιακού ταχογράφου του οχήματος, τεκμαίρονται ως ορθά» Το πιο πάνω άρθρο, δεν αναφέρει ότι τεκμαίρεται ως ορθή και η καταγραφή του ονόματος του οδηγού επί των φύλλων καταγραφής ταχογράφου. Μόνο εάν υπήρχε τέτοιο τεκμήριο, θα ήταν στους ώμους της Υπεράσπισης να παρέχει μία εξήγηση ως προς την χειρόγραφη καταγραφή του ονόματος του Κατηγορούμενου στα φύλλα. Στην απουσία τέτοιου τεκμηρίου, η υποχρέωση παραμένει στην Κατηγορούσα Αρχή να αποδείξει την υπόθεσή της και κάθε στοιχείο που τη συνιστά. Συνακόλουθα η τήρηση σιωπής εκ του Κατηγορούμενου δεν μπορεί να οδηγήσει στην εξαγωγή οποιουδήποτε συμπεράσματος σε σχέση με το αμφισβητούμενο εν προκειμένω γεγονός. Απουσιάζει, επίσης, από τη μαρτυρία εν προκειμένω, οποιαδήποτε αναφορά είτε του ΜΚ1 είτε της ΜΚ2 ότι ο Κατηγορούμενος όταν ανεκόπη, έδωσε σε αυτούς τα φύλλα ταχογράφου του επίδικου οχήματος, ως τα δικά του φύλλα ταχογράφου και όχι απλώς ως αυτά του φορτηγού. Αυτή η λεπτομέρεια είναι που, βρίσκω, παρείχε έρεισμα στην απολύτως ειλικρινή θέση της ΜΚ2 ότι, δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο το επίδικο όχημα να οδηγείτο από άλλο οδηγό κατά τους επίδικους χρόνους. Επίσης, ουδεμία βαρύτητα μπορεί να αποδοθεί στην καταγραφή της απάντησης του Κατηγορούμενου ως «εντάξει» στις κατηγορίες που ο ΜΚ1 είπε ότι του απήγγειλε (και φαίνεται στο Τεκμήριο 1), εφόσον οι κατηγορίες οι οποίες του απαγγέλθηκαν δεν υπάρχουν στη γραπτή μαρτυρία που κατατέθηκε ενώπιον μου, μαρτυρία για το ακριβές τους περιεχόμενο δεν δόθηκε ούτε προφορικά και η απάντηση του Κατηγορούμενου δεν είναι υπογεγραμμένη. Επομένως, και λόγω του ότι δεν αποδείχθηκε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το επίδικο όχημα κατά τις επίδικες ημερομηνίες, αυτός αθωώνεται και απαλλάσσεται από όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει, ήτοι τις κατηγορίες 1 μέχρι και
2. €180 έξοδα παράστασης μαρτύρων θα καταβληθούν από τη Δημοκρατία. ............ (Υπ.) Μ.Κ.Λοΐζου Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο