← Κύπρος

Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Hafiz Adbul Sattar, Αρ. Υπόθεσης: 1008/14, 1/3/2016

Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Hafiz Adbul Sattar, Αρ. Υπόθεσης: 1008/14, 1/3/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:B29 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ.Κ. Λοΐζου Ε.Δ Αρ. Υπόθεσης: 1008/14 Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας Κατηγορούσα Αρχή ν. Hafiz Adbul Sattar Κατηγορούμενος Ημερομηνία: 1/3/2016 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Α. Αντωνίου Για τον Κατηγορούμενο: κ. Φιλίππου και κα. Στυλιανού ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΚ ΠΡΩΤΗΣ ΟΨΕΩΣ Ο Κατηγορούμενος, κατηγορήθηκε αρχικά, ότι στις 18/1/2014 στη Λάρνακα οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής ΕΧΝ225 χωρίς να καταβάλλει την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή. Κατόπιν του θανάτου του θύματος, Zachariev Petre Tchev Nedel, από τη Βουλγαρία, αναστάληκε η πρώτη κατηγορία και συνακόλουθα διακόπηκε και ο Κατηγορούμενος απαλλάγηκε από αυτήν. Προστέθηκε 2η κατηγορία, με την οποία ο Κατηγορούμενος κατηγορείται ότι στις 18/1/2014 στη Λάρνακα οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής ΕΧΝ225 και κατά την οδήγηση λόγω επικίνδυνης πράξης που δεν ανάγεται σε υπαίτια αμέλεια, χωρίς πρόθεση επέφερε τον θάνατο του Zachariev Petre, τέως από τη Βουλγαρία. Δόθηκαν από την Κατηγορούσα Αρχή περαιτέρω λεπτομέρειες ως προς την 2η αυτή κατηγορία: Ότι δηλαδή: Η επίδικη επικίνδυνη πράξη συνίσταται στο ότι ο Κατηγορούμενος κατά τον επίδικο χρόνο, οδηγώντας το σαλούν αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής ΕΧΝ225 στη Λεωφόρο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου με κατεύθυνση προς το Λιμάνι Λάρνακας, επιχείρησε δεξιά στροφή προς την οδό Αλιθέρση αποκόπτοντας την ελεύθερη πορεία του δικύκλου οχήματος με αρ. εγγραφής ΚΖΜ915, με αποτέλεσμα την απώλεια του ελέγχου από το θύμα, ανατροπής του δικύκλου και τραυματισμό του θύματος, συνεπεία του οποίου επήλθε ο θάνατος του σε μεταγενέστερο χρόνο, δηλαδή στις 19/4/

  1. Μετά το κλείσιμο της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής, άκουσα εισήγηση εκ μέρους της Υπεράσπισης, ότι η υπόθεση δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως. Για την Κατηγορούσα Αρχή μαρτύρησαν συνολικά 12 μάρτυρες. Δεν απαιτείται σε αυτό το στάδιο εκτενής αναφορά στη μαρτυρία εκάστου. Ακολουθεί μία σύνοψη των θέσεων της Κατηγορούσας Αρχής εναντίον του Κατηγορούμενου. Η σύνοψη αυτή, είναι επίτηδες υπεραπλουστευμένη εφόσον το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο, οφείλει να κοιτάξει τη μαρτυρία στην όψη της και αντικειμενικά, χωρίς δηλαδή την εις βάθος θεώρησή της ή την αξιολόγηση της μαρτυρίας των μαρτύρων Κατηγορίας (ΜΚ). Η θέση της Κατηγορούσας Αρχής είναι ότι ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το όχημα του με αρ. εγγραφής ΕΧΝ225 με βόρεια κατεύθυνση στη Λεωφόρο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στη Λάρνακα. Επιχείρησε δεξιά στροφή σύμφωνα με την πορεία του προς την οδό Γλαύκου Αλιθέρση. Εξ΄αντιθέτου και με νότια κατεύθυνση στην ίδια Λεωφόρου, ερχόταν το θύμα οδηγώντας τη μοτοσυκλέτα με αριθμούς εγγραφής ΚΖΝ
  2. Ο Κατηγορούμενος με την απόπειρα του να στρίψει δεξιά ανέκοψε την ελεύθερη πορεία του θύματος το οποίο είχε πρόθεση να προχωρήσει ευθεία. Η μοτοσυκλέτα του θύματος ανατράπηκε 18,9 μέτρα, σύμφωνα με το σχεδιαγράφημα Τεκμήριο 5, πριν το σημείο σύγκρουσης της με το αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου. Στο σημείο σύγκρουσης το θύμα, σύμφωνα με τη μαρτυρία του ΜΚ8, ανευρέθηκε σε ύπτια θέση στην άσφαλτο 5 με 10 εκατοστά μπροστά από το σταματημένο αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου. Η μοτοσυκλέτα σύρθηκε στην άσφαλτο και ανευρέθηκε σχεδόν 9 μέτρα από το σημείο σύγκρουσης. Δεν υπήρχε αυτόπτης μάρτυρας του ατυχήματος. Η θέση της Κατηγορούσας Αρχής προκύπτει από τα όσα ο ΜΚ1, εξεταστής της υπόθεσης, βρήκε στη σκηνή. Διασυνδέοντας τα ευρήματα του στη σκηνή μεταξύ τους αλλά και με το κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης ιδιωτικής τράπεζας που έλαβε εικόνες ως προς την πορεία του Κατηγορούμενου (όχι όμως εικόνα οποιασδήποτε σύγκρουσης, διότι ήταν εκτός του πεδίου της κάμερας), αλλά και στη βάση του ότι δεν πίστεψε τον Κατηγορούμενο, που όπως είπε, άλλα ανέφερε στη σκηνή και άλλα στην κατάθεσή του στην Αστυνομία, προέβη σε συμπέρασμα ενοχής του Κατηγορούμενου. Δόθηκε και ιατρική μαρτυρία από τους ιατρούς ΜΚ 5, 7,9,10 και 11 βάσει της οποίας καταδείχθηκε ότι το θύμα αμέσως μετά το ατύχημα διαμετοκίσθη στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας και από εκεί, την ίδια μέρα, στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Λόγω βαρύτατης κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης υπεβλήθη επειγόντως σε χειρουργική επέμβαση και κατόπιν, νοσηλεύθηκε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Στις 2/5/2014 το θύμα μεταφέρθηκε στο Μέλαθρο Αγωνιστών ΕΟΚΑ, σε σοβαρή κατάσταση, για αποκατάσταση. Λόγω επιδείνωσης της κατάστασης του στις 18/6/2014 μεταφέρθηκε πίσω στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας όπου στις 19/10/2014 απεβίωσε. Ο ιατροδικαστής που διενήργησε την νεκροτομή, απεφάνθη, δια της ιατροδικαστικής έκθεσης που εξέδωσε ότι ο θάνατος του θύματος οφείλετο σε:
  3. Οξεία πνευμονία κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του, μετά από τροχαίο ατύχημα.
  4. Βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Η θέση της Υπεράσπισης, ως προκύπτει και από τις καταθέσεις του Κατηγορούμενου, τόσο στη σκηνή του ατυχήματος όσο και στην αστυνομία αργότερα, είναι ότι ο ίδιος, είδε τη μοτοσυκλέτα του θύματος ακριβώς πριν εισέλθει στην επίδικη διασταύρωση, να οδηγείται με μεγάλη ταχύτητα. Την είδε να ανατρέπεται μόλις εισήλθε της διασταύρωσης σύμφωνα με την κατεύθυνση του και επιχείρησε δεξιά στροφή, ώστε να σταματήσει και να βοηθήσει το θύμα. Το θύμα, είπε, σταμάτησε μπροστά από το αυτοκίνητό του και η μοτοσυκλέτα λίγα μέτρα παρακάτω. Είναι η θέση της Υπεράσπισης, που προέκυψε από την αντεξέταση των ΜΚ και τέθηκε στην αγόρευση για το αίτημα απόρριψης της υπόθεσης από αυτό το στάδιο, ότι δεν υπάρχει καμιά μαρτυρία, ενώπιον Δικαστηρίου, που να δεικνύει ότι ο κατηγορούμενος επιχείρησε στροφή δεξιά, αλλά και ότι αυτή ήταν επικίνδυνη και κατ΄επέκταση μια εκ των αιτιών του ατυχήματος. Ότι την στιγμή που ο θανών εντόπιζε κάποιον κίνδυνο ή έχασε τον έλεγχο της μοτοσυκλέτας (για οποιονδήποτε λόγο είτε λόγο μέθης ή εμποδίου από άλλα οχήματα τα οποία κινούνταν στο επίδικο δρόμο) το όχημα του κατηγορούμενου δεν μπορούσε να ευρισκόταν εντός της διασταύρωσης ή να είχε κάνει έκδηλη την πρόθεση του να στρίψει ή να αποτέλεσε ένα από τους λόγους για τους οποίους ο θανών έχασε τον έλεγχο. Ότι, περαιτέρω, η μαρτυρία που προσκόμισε η κατηγορούσα αρχή δεν είναι σε θέση να αποδείξει το εγχείρημα του κατηγορούμενου να στρίψει δεξιά ως η πορεία του. Ούτε ανακοπή πορείας, ούτε μαρτυρία που να δεικνύει ότι ο λόγος που έχασε τον έλεγχο ο θανών ήταν η οποιαδήποτε πρόθεση για στρίψιμο του κατηγορουμένου. Αν κληθεί ο Κατηγορούμενος σε απολογία θα είναι για να συμπληρώσει τα κενά στη μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής. Νομική πτυχή Τα κριτήρια που διέπουν το κατά πόσον αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση συνοψίζονται με σαφήνεια στην υπόθεση Azinas and Another v. The Police [1981] 2 C.L.R. 9, σελ. 51-
  5. Απαλλαγή του κατηγορούμενου στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο της δίκης δικαιολογείται μόνο όταν: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος ή (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας στο βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτή την καταδίκη του κατηγορουμένου. Καθοδηγούμαι, επίσης, από το λόγο της Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 ΑΑΔ133 η οποία υιοθέτησε και εξειδίκευσε την προγενέστερη Azinas ν. the Police
(1981)2 C.L.R. 9: «Όπως ο όρος "εκ πρώτης όψεως υπόθεση" υποδηλώνει η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν ως θέμα πρώτης όψεως, δηλαδή, μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης, δικαιολογείται η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση. Ο όρος "εκ πρώτης όψεως υπόθεση" χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεσης, δηλαδή, την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. [....] To δικαστήριο δεν προβαίνει κατά κανόνα στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της Κατηγορίας στο ενδιάμεσο στάδιο της δίκης. Άλλωστε, τέτοια αξιολόγηση θα οδηγούσε, μεταξύ άλλων, στη δημιουργία προκατάληψης εναντίον του κατηγορούμενου οποτεδήποτε κρινόταν ότι η μαρτυρία της Κατηγορίας είναι αξιόπιστη. [.....] Η πρώτη όψη του πράγματος είναι εκείνη η οποία χαρακτηρίζεται από τα εξωτερικά του γνωρίσματα. [...]. Η απαλλαγή του εφεσίβλητου δικαιολογείται μόνο όταν, (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ' αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου. Και στη δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό διότι το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου δικαστηρίου αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού δικαστηρίου.» Το άρθρο 210 του Κεφ 154 διαβάζει: «
  1. Όποιος, λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης, ή επικίνδυνης πράξης ή συμπεριφοράς, που δεν ανάγεται σε υπαίτια αμέλεια, χωρίς πρόθεση επιφέρει το θάνατο άλλου προσώπου, είναι ένοχος αδικήματος και σε περίπτωση καταδίκης υπόκειται σε φυλάκιση μέχρι τεσσάρων χρόνων ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δύο χιλιάδες πεντακόσιες λίρες.» Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος του άρθρου 210 έχουν ως εξής: (α) ο Κατηγορούμενος να ήταν αμελής, αν και όχι με υπαίτιο τρόπο, (β) η αμέλεια του αυτή να οδήγησε σε αλόγιστη ή απερίσκεπτη ή επικίνδυνη πράξη ή συμπεριφορά του (γ) η οποία με τη σειρά της, επέφερε το θάνατο άλλου προσώπου. Η σημασία της φράσης «χωρίς πρόθεση» στο εν λόγω άρθρο, είναι οτι δεν απαιτείται η ένοχη διάνοια (mens rea) ως συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Η ένοχη διάνοια, επομένως, ρητά δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος του άρθρου 210 του ΚΕφ.
  2. Εν προκειμένω, η πράξη που οδήγησε στο θάνατο περιορίστηκε από τις λεπτομέρειες αδικήματος στην επικίνδυνη και όχι στην απερίσκεπτη ή αλόγιστη πράξη. Σε σχέση με τα πιο πάνω συστατικά στοιχεία (α) έως (γ): (α) Σε περιπτώσεις οδικής αμέλειας, η έννοια της αμέλειας, μπορεί να συνοψιστεί στα ακόλουθα, από την υπόθεση Σωκράτους ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. «Η αμέλεια σύγκειται στην παράλειψη εκπληρώσεως του καθήκοντος μέριμνας και φροντίδας για την ασφάλεια άλλων προσώπων που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το καθήκο φροντίδας και μέριμνας (duty of care) οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού· τον γείτονα, όπως επιγραμματικά αναφέρεται στην απόφαση το Λόρδου Atkin στην υπόθεση Donoghue v. Stevenson [1932] A.C. 562. Τα συστατικά στοιχεία της αμέλειας είναι τα ίδια στο αστικό[1] και ποινικό δίκαιο[2] ό,τι διαφέρει είναι το βάρος της αποδείξεως. Το απρόσωπα προσδιοριζόμενο καθήκον προς κάθε ένα που είναι λογικά δυνατό να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού, συγκεκριμενοποιείται στα πλαίσια των γεγονότων της υποθέσεως για να αποφασισθεί - (α) η φύση του καθήκοντος και (β) όπου διαπιστώνεται η ύπαρξη του κατά πόσο ο οδηγός το έχει εκπληρώσει. Το κριτήριο για τη διαπίστωση αμέλειας είναι αντικειμενικό, και μέτρο ο προσεκτικός και όχι ο τέλειος οδηγός. Τέλος, η πρόβλεψη συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες και τη λογική συνέπεια.» (β) Όσον αφορά στην επικίνδυνη πράξη κατά την οδήγηση, αυτή πρέπει να εμπεριέχει σφάλμα. Στη Σάββα ν. Αστυνομίας
(2000)2 ΑΑΔ 115, με αναφορά στην R. v. Gosney [1971] 55 Cr. App. R. 502, λέχθηκαν τα ακόλουθα: "Fault involves a failure; a falling below the care or skill of a competent and experienced driver, in relation to the manner of the driving and to the relevant circumstances of the case. A fault in that sense, even though it might be slight, even though it be a momentary lapse, even though normally no danger would have arisen from it, is sufficient. The fault need not be the sole cause of the dangerous situation. it is enough if it is, looked at sensibly, a cause. Σε μετάφραση: "Σφάλμα εμπεριέχει αποτυχία· πτώση από το επίπεδο της φροντίδας και δεξιότητας ικανού και έμπειρου οδηγού σε σχέση με τον τρόπο της οδήγησης και τις σχετικές περιστάσεις της υπόθεσης. Σφάλμα με αυτή την έννοια, αν και μπορεί να είναι ελαφρό, ακόμα και στιγμιαίο ολίσθημα, όσο και αν κανονικά δεν θα προκαλείτο κίνδυνος από αυτό, είναι αρκετό. Το σφάλμα δεν είναι απαραίτητο να αποτελεί τη μόνη αιτία της επίκινδυνης κατάστασης. Είναι αρκετό αν, βλέποντάς το λογικά, αποτελεί μια αιτία.".» (γ) Αναφορικά με την επιφορά του θανάτου από την επικίνδυνη πράξη που ήταν απόρροια αμέλειας, απαιτείται αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της επικίνδυνης πράξης και του θανάτου. Ο θάνατος να ήταν δηλαδή απόρροια της επικίνδυνης πράξης, αν και δεν απαιτείται η επίδικη επικίνδυνη πράξη να ήταν το μόνο αίτιο του θανάτου (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκος Αντωνίου, Π.Ε. 241/2012, ημερ. 16-12-2014). Αναφορικά με τα συστατικά στοιχεία (α) και (β), δηλαδή την αμέλεια κατά την οδήγηση και την επικίνδυνη πράξη, βρίσκω για αυτό το στάδιο να αρκούν τα όσα ανέφεραν οι ΜΚ1,2,3 και
  1. Δεν απουσιάζουν τα συστατικά αυτά στοιχεία του αδικήματος. Στην απουσία αυτόπτη μάρτυρα βεβαίως, πολλά θα εξαρτηθούν βεβαίως από την αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων κατηγορίας, αλλά και του Κατηγορούμενου, αν επιλέξει να μαρτυρήσει. Επίσης, βρίσκω ότι με την ιατρική μαρτυρία των ΜΚ 5,7,9,10 και 11, συνολικά και αντικειμενικά ειδωμένη, το συστατικό στοιχείο της επιφοράς του θανάτου πληρείται. Η μαρτυρία των μαρτύρων αυτών ήταν τέτοια, που δεν βρίσκω να απουσιάζει, στο βαθμό που απαιτείται στο στάδιο αυτό, οποιοσδήποτε κρίκος της αιτιώδους αλυσίδας, που έχει ως πρώτο κρίκο την επικίνδυνη πράξη του Κατηγορουμένου κατά την οδήγηση και ως τελευταίο κρίκο το θάνατο του θύματος. Βάσει των πιο πάνω, κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορούμενου για τη 2η κατηγορία και τον καλώ να προβάλει την Υπεράσπιση του. (Του εξηγούνται τα δικαιώματά του σε αυτό το στάδιο από το Δικαστήριο, παρόλο που εκπροσωπείται από δικηγόρο.) ................. (Υπ.) Μ.Κ. Λοΐζου Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής
  2. [Βλ. μεταξύ άλλων, ΒΑΚΑΝΑΣ ν. ΘΩΜΑ & ΑΛΛΟΥ
(1982)1 Α.Α.Δ. 530. ΑΔΑΜΗΣ & ΑΛΛΟΣ ν. ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ
(1982)1 Α.Α.Δ. 746, ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ & ΑΛΛΟΣ ν. ΑΔΑΜΟΥ
(1988)1 Α.Α.Δ.
  2. [Βλ. μεταξύ άλλων, ΤΡΙΦΤΑΡΙΔΗΣ ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ
(1968)2 Α.Δ.Δ., 140. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ
(1982)2 Α.Α.Δ. 134. ΝΕΟΦΥΤΟΥ ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ
(1983)2 Α.Δ.Δ. 136]. (Υποσημειώσεις στο πρωτότυπο κείμενο) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.