Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Hafiz Abdul Sattar, Αρ. Υπόθεσης: 1008/14, 27/4/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:B46 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ.Κ. Λοΐζου Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 1008/14 Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας Κατηγορούσα Αρχή ν. Hafiz Abdul Sattar Κατηγορούμενος Ημερομηνία: 27/4/2016 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Στ. Πίπη Για τον Κατηγορούμενο: κ. Πολυχρόνης (για να ακούσει απόφαση η κα. Στυλιανού) Κατηγορούμενος παρών ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΟΙΝΗΣ Α. ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ Ο Κατηγορούμενος, βρέθηκε ένοχος κατόπιν ακρόασης ότι, κατά παράβαση του άρθρου 210 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, στις 18/1/2014 στη Λάρνακα οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής ΕΧΝ225 και κατά την οδήγηση λόγω επικίνδυνης πράξης που δεν ανάγεται σε υπαίτια αμέλεια, χωρίς πρόθεση επέφερε τον θάνατο του Zachariev Petre, τέως από τη Βουλγαρία, δηλαδή επιχείρησε δεξιά στροφή προς την οδό Αλιθέρση αποκόπτοντας την ελεύθερη πορεία του δικύκλου οχήματος με αρ. εγγραφής ΚΖΜ915, με αποτέλεσμα την απώλεια του ελέγχου από το θύμα, ανατροπής του δικύκλου και τραυματισμό του θύματος, συνεπεία του οποίου επήλθε ο θάνατος του σε μεταγενέστερο χρόνο. Β. ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ Τα ευρήματα του Δικαστηρίου, στην απόφασή του ημερομηνίας 20/4/2016, είχαν ως εξής: Την 18.1.14 και περί ώρα 18.20 στην διασταύρωση της λεωφ. Αρχ. Μακαρίου με την λεωφ. Αρχ. Κυπριανού και οδό Γλαύκου Αλιθέρση στην Λάρνακα επισυνέβη τροχαίο ατύχημα μεταξύ του οχήματος ΕΧΝ225, που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος και της μοτοσικλέτας με αριθμούς εγγραφής ΚΖΝ917, ο οδηγός της οποίας τραυματίστηκε και τελικά κάτω από τις συνθήκες που περιγράφονται πιο κάτω, απεβίωσε στις 19/10/
- Δεν υπήρχε οποιοσδήποτε αυτόπτης μάρτυρας του ατυχήματος. Το ατύχημα έγινε ενώ και για τους δύο οδηγούς, που έρχονταν από αντίθετες κατευθύνσεις, ο Κατηγορούμενος με βόρεια και ο τραυματίας με νότια κατεύθυνση στην Λεωφόρο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, ήταν πράσινο. Ο Κατηγορούμενος είδε το θύμα να οδηγεί την μοτοσυκλέτα στην εξ΄αντιθέτου του πορεία, πριν αυτή ανατραπεί. Σε κάποια στιγμή, ο θανών έχασε τον έλεγχο της μοτοσυκλέτας του και ανατράπηκε 12,7 μέτρα πριν το σημείο σύγκρουσης με το αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου. Ακολούθως η μοτοσυκλέτα μαζί με τον οδηγό της, τρίφτηκαν στην άσφαλτο, με το δεξί μέρος της μοτοσυκλέτας προς τα κάτω και χτύπησαν στο αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου, όταν αυτό ευρισκόταν 11 μέτρα, μετά τα φώτα τροχαίας της πορείας του Κατηγορούμενου. Ακολούθως η μοτοσυκλέτα συνέχισε την πορεία για 9 περίπου μέτρα νότια και ακινητοποιήθηκε στην άκρη του δρόμου. Μέχρι το όχημα του Κατηγορούμενου να φτάσει στην τελική του θέση, διέσχισε 3,40 μέτρα εντός της πορείας του θύματος, ήτοι ολόκληρη τη δεξιά λωρίδα της πορείας του θύματος και 20 εκατοστά από την αριστερή. Στο αίμα του θύματος αργότερα την ίδια μέρα, ανιχνεύθηκε αλκοόλη 41 χιλιοστά του γραμμαρίου αλκοόλης σε 100 χιλιοστά του λίτρου αίματος αντί 50, που είναι το νόμιμο όριο. Ο Κατηγορούμενος δεν μετακίνησε το όχημα του από την τελική του θέση, μέχρι την άφιξη των ΜΚ1 και ΜΚ4 στη σκηνή. Ο τραυματίας βρέθηκε από τον ΜΚ8 αναίσθητος σε ύπτια θέση, 5 με 10 εκατοστά μακριά από τον μπροστινό προφυλακτήρα του αυτοκινήτου του Κατηγορούμενου. Η ΜΚ4 κατέγραψε στην Αγγλική γλώσσα τους ισχυρισμούς του Κατηγορούμενου στη σκηνή. Ο ΜΚ1 έλαβε μετρήσεις στη σκηνή και ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος επί του οποίου τοποθέτησε το σημείο σύγκρουσης και τις πορείες των δύο ενεχόμενων οχημάτων ως του τα είχε αναφέρει ο Κατηγορούμενος. Επεξήγησε στην Αγγλική γλώσσα το πρόχειρο σχεδιαγράφημα στον Κατηγορούμενο ο οποίος συμφωνώντας με αυτό το υπέγραψε στην παρουσία του. Υπέβαλε τον Κατηγορούμενο σε προκαταρκτικό έλεγχο αλκοτέστ με μηδενική ένδειξη. Λήφθησαν αριθμός φωτογραφιών της σκηνής. Η επίδικη διασταύρωση ελέγχεται από φώτα τροχαίας τα οποία λειτουργούσαν κανονικά. Η οδός Γλαύκου Αλιθέρση είναι δρόμος μονής κυκλοφορίας στην οποία επιτρέπεται να εισέρχονται σε αυτή μόνο οχήματα που κινούνται εντός της επίδικης διασταύρωσης. Το δυστύχημα συνέβηκε κατά την διάρκεια της νύκτας με ικανοποιητικό οδικό φωτισμό και αίθριο καιρό, ο άσφαλτος στη διασταύρωση είναι καλής επιφάνειας, ο οποίος κατά τον επίδικο χρόνο ήταν καθαρός και ξηρός, το όριο ταχύτητας είναι 50χαω. Υπήρχε στο δρόμο μέτρια τροχαία κίνηση. Τόσο ο Κατηγορούμενος όσο και το θύμα, είχαν ορατότητα πέραν των 100 μέτρων ο ένας προς τον άλλο. Λήφθηκε από τον Κατηγορούμενο κατάθεση στη μητρική του γλώσσα με ταυτόχρονη μετάφραση στην Αγγλική γλώσσα και με τη βοήθεια της ΜΚ3 την 19/01/
- Και οι δύο καταθέσεις του Κατηγορούμενου, τόσο η αμέσως πιο πάνω όσο και αυτή στη σκηνή του ατυχήματος, είναι πιστή καταγραφή των όσων ο Κατηγορούμενος είπε στους αστυνομικούς που τις έλαβαν. Από το ατύχημα, προκλήθηκαν οι εξής ζημιές: Στην δεξιά πλευρά του μπροστινού προφυλακτήρα του όχηματος του Κατηγορούμενου υπήρχε πρόσφατο σκούπισμα ύψους 39 εκατοστών μαζί με ελαφριές παράλληλες με το έδαφος εκδορές μέχρι ύψους 39 εκατοστών. Δεξιότερα του σκουπίσματος και σε απόσταση 45 εκατοστών από την πιο δεξιά πλευρά του μπροστινού προφυλακτήρα υπήρχε ένα κάθετο πρόσφατο κτύπημα ύψους 46 εκατοστών. Στη μοτοσυκλέτα υπήρχαν ζημιές στην δεξιά χειρολαβή και στο δεξί χειρόφρενο, στο μπροστινό φτερό, στα δεξιά πλαστικά, εκδορές στο εξώστ, εκδορές στα δύο καθρεφτάκια ενώ έσπασε και η πίσω σκάλα μαζί με το κιβώτιο μεταφοράς φαγητού που ήταν τοποθετημένο σε αυτή και το οποίο είχε διαστάσεις 50Χ50 εκατοστών. Οι ζημιές των δύο οχημάτων ταυτίζονται. Εκτός από τις ζημιές της μοτοσυκλέτας που προκλήθηκαν από το τρίψιμό της στην άσφαλτο, ήτοι ζημιές στην δεξιά χειρολαβή και στο δεξί χειρόφρενο, στα δεξιά πλαστικά και εκδορές στο εξώστ. Ο τραυματίας αμέσως μετά το ατύχημα διαμετοκίσθη στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας, όπου διαπιστώθηκε βαρύτατη κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Από το Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας διαμετακομίσθη την ίδια μέρα, στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας σε κώμα. Υπέστη στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας επείγουσα χειρουργική αποσυμπιεστική κρανιεκτομή, ώστε να αποσυμπιεστεί το υποσκληρίδιο αιμάτωμα του εγκεφάλου του. Κατόπιν, νοσηλεύθηκε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Παρουσίασε νευρολογική βελτίωση των συμπτωμάτων του πριν την διακομιδή του στο Μέλαθρο Αγωνιστών ΕΟΚΑ. Στις 2/5/2014 το θύμα μεταφέρθηκε στο Μέλαθρο Αγωνιστών ΕΟΚΑ, σε σοβαρή κατάσταση και ακολουθήθηκε πρόγραμμα αποκατάστασης. Ο τραυματίας κατά την εισαγωγή του στο Μέλαθρο διαπιστώθηκε ότι έφερε ημιπληγία δεξιά, δηλαδή, δεν υπήρχε κίνηση στην δεξιά πλευρά, μικτή αφασία εκπομπής και αντίληψη, σοβαρή μορφή κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης (υποσκληρίδιο αιμάτωμα) πολυτραυματίας δηλαδή αμφότεροπλευρά πνευμοθώρακα, υδροκεφαλίας και διάτασης κοιλιών, κάταγμα στέρνου πρώτης πλευράς δεξιά, ωμοπλάτης αριστερά και βραχίωνα αριστερά. Μεταφέρθηκε πίσω στο νευροχειρουργικό τμήμα του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας μεταξύ των ημερομηνιών 26-05-14 και 3-06-14 γιατί παρουσιάστηκε έκπτωση του επιπέδου συνείδησης του και καθόλου επικοινωνίας. Και πίσω το Μέλαθρο. Κατόπιν και ενώ βρισκόταν στο Μέλαθρο, η κατάσταση του επιδεινώθηκε και παρουσίασε ημιπληγία και αφασία. Στις 18/06/2014 επανεισήχθη στο νευροχειρουργικό τμήμα του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας για την επανατοποθέτηση ωστικού κρημνού και τοποθέτηση βαλβίδος, διότι διαπιστώθηκε υδροκεφαλία, κάτι που θα αντιμετωπιζόταν με την τοποθέτηση βαλβίδας και κοιλιοπεριτοναϊκής παροχέτευσης. Ο ασθενής, ακολούθως, εμφάνισε σημτική κατάσταση με βαριά λοίμωξη του κεντρικού νευρικού συστήματος και παρέμεινε νοσηλευόμενος υπό αγωγή στην μονάδα εντατικής θεραπείας και αργότερα στο νευροχειρουργικό τμήμα. Στις 19/10/2014 απεβίωσε στο νευροχειρουργικό τμήμα. Εστάλη για νεκροτομή. Οι βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις με μακρά πορεία νοσηλείας στις εντατικές μονάδες και νοσηλευτικούς θαλάμους, έχουν συνήθως ως κύρια επιπλοκή τους τις λοιμώξεις, εκ των οποίων οι σημαντικότερες και συχνότερες είναι οι πνευμονίες. Ο ιατροδικαστής ΜΚ10 κατέληξε, λαμβάνοντας υπόψη και ιστοπαθολογικές αναλύσεις που έγιναν από την ΜΚ9, κατόπιν οδηγιών του ΜΚ10, ότι αίτια θανάτου ήταν:
- Οξεία πνευμονία κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του, μετά από τροχαίο ατύχημα.
- Βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Ο Κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου. Γ. Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ Το Δικαστήριο διέταξε, προς διαπίστωση των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών του Κατηγορούμενου, όπως ετοιμαστεί έκθεση του Γραφείου Ευημερίας. Η έκθεση αυτή αναφέρει τα εξής σχετικά: Ο Κατηγορούμενος είναι 30 ετών, από το Πακιστάν. Είναι το νεαρότερο παιδί των γονιών του. Έχει 2 μεγαλύτερα αδέρφια που διαμένουν στο Πακιστάν και είναι άνεργοι. Ο πατέρας του πέθανε το 2011 και η μητέρα του λαμβάνει, στο Πακιστάν, σύνταξη χηρείας. Διαμένει με άλλους 5 ομοεθνείς του σε διαμέρισμα στη Λάρνακα. Σπουδάζει, στην Κύπρο, σε ιδιωτικό κολλέγιο. Απέκτησε δίπλωμα στη διοίκηση επιχειρήσεων και στην πληροφορική. Αργότερα, απέκτησε πτυχίο στη διοίκηση επιχειρήσεων και στον παρόντα χρόνο σπουδάζει για να λάβει το μεταπτυχιακό του στον ίδιο τομέα. Δεν εργάζεται και συντηρείται από χρήματα που του στέλνει η μητέρα του. Θέλει να ολοκληρώσει τις σπουδές του και να πάει πίσω στο Πακιστάν, να εξεύρει εργασία και να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά του. Δεν έχει οποιαδήποτε ακίνητη περιουσία, χρέη ή αποταμιεύσεις στη Δημοκρατία, ως ανέφερε, έχει όμως ένα αυτοκίνητο στην ιδιοκτησία του. Δ. ΑΓΟΡΕΥΣΗ ΓΙΑ ΜΕΤΡΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΠΟΙΝΗΣ ΤΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ Ο συνήγορος του Κατηγορούμενου είπε ότι η οδηγική συμπεριφορά του Κατηγορούμενου που οδήγησε στο θάνατο του θύματος, μπορεί να χαρακτηριστεί ως στιγμιαία αβλεψία και έτσι να αποφευχθεί η επιβολή ποινής φυλάκισης. Δεν συντρέχει, ανέφερε, οποιοσδήποτε από τους επιβαρυντικούς παράγοντες που αναφέρονται στην Boswell (κατωτέρω) εν προκειμένω, αλλά αντίθετα συντρέχουν ελαφρυντικοί παράγοντες. Ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου, δεν ξαναπροκάλεσε ατύχημα, υπέστη ψυχολογική κατάπτωση από το συμβάν, έμεινε στο μέρος να βοηθήσει. Είπε ότι δεν υπάρχει εύρημα του Δικαστηρίου περί του κατά πόσο το θύμα φορούσε κράνος, αν όμως φορούσε, πιθανό να αποφεύγονταν τα χειρότερα, δεδομένου και του ότι ο τραυματισμός του, που τελικά οδήγησε, μεταξύ άλλων, στο θάνατό του, ήταν κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Η σύγκρουση δεν ήταν βίαιη, ο θάνατος δεν ήταν ακαριαίος. Ανέφερε ότι η οικογένεια του θύματος θα αποζημιωθεί. Προς τούτο, προσκομίστηκε βεβαίωση, υπό μορφή επιστολής από τον δικηγόρο που χειρίστηκε την ακρόαση εκ μέρους του Κατηγορούμενου, η οποία αναφέρει ότι ηγέρθη στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας η αγωγή με αριθμό 4264/2015, με ενάγοντες τους διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντος και τους εργοδότες του κατά τον επίδικο χρόνο, και εναγόμενους τον Κατηγορούμενο και την ασφαλιστική του εταιρεία και ότι «μέσω αυτής [της αγωγής δηλαδή] έχουν τροχοδρομηθεί οι διαδικασίες για αποζημιώσεις του ενάγοντα μέσω της διαχείρισης». Σημειώνω, στο σημείο αυτό ότι η δήλωση αυτή είναι ασαφής και, οπωσδήποτε, δεν αποδεικνύει οποιαδήποτε καταβολή αποζημίωσης σε σχέση με το θάνατο του θύματος. Είπε, επίσης, ότι το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος, είναι αλλοδαπός και καταδικάστηκε από αρμόδιο δικαστήριο της Δημοκρατίας, δημιουργεί σοβαρό ενδεχόμενο να απελαθεί από τη Δημοκρατία, βάσει του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου Κεφ.
- Ότι αυτό, ως μια μορφή εξωδικαστηριακής τιμωρίας, πρέπει να προσμετρήσει στην επιμέτρηση της ποινής του από το Δικαστήριο. Ότι περαιτέρω, η καθυστέρηση, των δύο και πλέον χρόνων από την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος, μέχρι και σήμερα που επιβάλλεται ποινή, πρέπει να προσμετρήσει υπέρ του Κατηγορούμενου. Αν το Δικαστήριο, επιβάλει ποινή φυλάκισης, εισηγήθηκε αναστολή. Ε. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Κατά πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κάθε δικάσαν Δικαστήριο κατά την επιμέτρηση ποινής, οφείλει να εξισορροπεί δίκαια τη διαφύλαξη της ευνομούμενης πολιτείας από τη μια και την ορθή μεταχείριση του κατηγορουμένου, με την εξατομίκευση της ποινής, από την άλλη, έτσι που να μην πληρώνει με τη τιμωρία του για τη γενική εγκληματικότητα που δυνατό να λειτουργεί σε μια κοινωνία, αλλά για τη συγκεκριμένη δική του πράξη, έχοντας υπόψη και τις ιδιαίτερες περιστάσεις που αφορούν στην προσωπικότητα του. (βλ. ενδεικτικά Φαναράς κ.ά. v. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ 50). Βεβαίως σε αδικήματα που παρουσιάζουν έξαρση, οι προσωπικές περιστάσεις και συνθήκες του Κατηγορουμένου λαμβάνονται υπόψη, είναι όμως ήσσονος σημασίας, αφού προέχει η αυστηρή τιμωρία για την προστασία της κοινωνίας (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Ανδρέα Σωτηρίου
(2003)2 ΑΑΔ 331 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Γιάπα
(2006)2 ΑΑΔ 432). Σημειώνω, συναφώς, ότι το στοιχείο της αποτροπής, ειδικής και γενικής, μπορεί να διαδραματίσει ρόλο τόσο στην επιλογή της μορφής της ποινής όσο και στον καθορισμό του ύψους της (Κόκκινος v. Αστυνομίας
(1995)3 Α.Α.Δ. 135, με αναφορά στην Τροκκούδης v. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ.306). Στην απόφαση Κώστας Ζυπιτής ν. Αστυνομίας
(2003)2 ΑΑΔ 220, το Δικαστήριο με αναφορά στην R. v. Reid
(1992)3 All E.R. 873, υποδεικνύει ότι, μηχανοκίνητο όχημα αποτελεί αντικείμενο ικανό να προκαλέσει το θάνατο ή σοβαρή βλάβη, κατά πάντα χρόνο και όταν αυτό βρίσκεται σε κίνηση, γεγονός που προσδιορίζει και τις ευθύνες του οδηγού για τη χρήση του και το καθήκον του για την προστασία της ασφάλειας τρίτων. Το άρθρο 210 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 ως τροποποιήθηκε αναφέρει ως εξής: «210. Όποιος, λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης, ή επικίνδυνης πράξης ή συμπεριφοράς, που δεν ανάγεται σε υπαίτια αμέλεια, χωρίς πρόθεση επιφέρει το θάνατο άλλου προσώπου, είναι ένοχος αδικήματος και σε περίπτωση καταδίκης υπόκειται σε φυλάκιση μέχρι τεσσάρων χρόνων ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δύο χιλιάδες πεντακόσιες λίρες.» Σύμφωνα με τη νομολογία, σε κατηγορία βάσει του άρθρου 210 του Ποινικού Κώδικα, όπου το θανατηφόρο δυστύχημα είναι αποτέλεσμα εγωιστικής συμπεριφοράς του κατηγορουμένου και προκαλείται από εγωιστική παραγνώριση της ασφάλειας άλλων προσώπων που χρησιμοποιούν το δρόμο ή πεζών ενδείκνυται η επιβολή ποινής φυλάκισης και στέρησης της άδειας οδηγού. Η επιβολή ποινής φυλάκισης ενδείκνυται στις περιπτώσεις εκείνες που η αμέλεια του κατηγορουμένου εμπεριέχει και το στοιχείο της αδιαφορίας για την ασφάλεια άλλων προσώπων που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το λευκό ποινικό μητρώο αποτελεί παράγοντα που μπορεί, σε οριακές και μόνο περιπτώσεις, να διαδραματίσει αποφασιστικό ρόλο στην επιβολή ή όχι ποινής φυλάκισης. Σχετικές επί του θέματος είναι οι αποφάσεις Charalambous v. Police
(1986)2 C.L.R. 128, Σταύρος Δημητρίου Τσιολής ν. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 66, Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδη
(1993)2 Α.Α.Δ. 355, Παμπακάς ν. Αστυνομίας
(1995)2 Α.Α.Δ. 487, Ανδρέας Μενελάου ν. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 232, Στέλιος Σάββα ν. Αστυνομίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 115, Βραχίμης ν. Αστυνομίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 527, Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέα Σωτηρίου
(2003)2 Α.Α.Δ. 331, Νίκος Χ'Ιωάννου ν. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 453, Γενικός Εισαγγελέας ν. Γεώργιου Χρίστου Τόμα
(2005)2 Α.Α.Δ. 713 και Χαράλαμπος Ιωάννου ν. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 399. Αντιθέτως, σε περιπτώσεις όπου το δυστύχημα οφείλεται σε στιγμιαία αβλεψία και το ποινικό μητρώο του Κατηγορούμενου είναι καλό, πρέπει να επιβάλλεται χρηματική ποινή και στέρηση της άδειας οδηγού, εκτός αν συντρέχουν ειδικοί λόγοι για να μην επιβληθεί στέρηση της άδειας (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Σωκράτη Μιχαλάκη Αβρααμίδη
(1993)2 ΑΑΔ 355). Τέλος, έχει κατ' επανάληψη επισημανθεί από τη νομολογία ότι τα θανατηφόρα δυστυχήματα έχουν πάρει διαστάσεις κοινωνικής μάστιγας στη χώρα μας, γεγονός που καθιστά το στοιχείο της αποτροπής εντονότερο στην επιλογή της ποινής. Τα Δικαστήρια δεν μπορούν να αδιαφορήσουν μπροστά στο καταστροφικό αυτό φαινόμενο. Το καθήκον τους για αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου επιβάλλει την καθήλωση, μέσω της τιμωρίας, της παράνομης συμπεριφοράς. Στην Παντέλας ν. Αστυνομίας
(2011)2 ΑΑΔ 562, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Στην υπόθεση R. v. Boswell [1984] 3 All E.R. 353, παρατίθενται ενδεικτικά κάποιοι επιβαρυντικοί και κάποιοι ελαφρυντικοί παράγοντες που θα πρέπει να λαμβάνονται υπ' όψιν κατά την επιβολή ποινής σε αδικήματα πρόκλησης θανάτου λόγω απερίσκεπτης οδήγησης. Ως επιβαρυντικοί παράγοντες αναφέρονται, επί παραδείγματι, η οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλης ή ναρκωτικών, η υπερβολική ταχύτητα, η αδιαφορία σε προειδοποιήσεις από τους επιβάτες του και η επί μακρόν επίμονη και εκούσια πορεία πολύ κακής οδήγησης, όπως είναι για παράδειγμα η αδιαφορία σε φώτα τροχαίας και το προσπέρασμα άλλων αυτοκινήτων από τη λανθασμένη πλευρά. Άλλοι επιβαρυντικοί παράγοντες είναι η ταυτόχρονη διάπραξη άλλων αδικημάτων (όπως για παράδειγμα η οδήγηση χωρίς άδεια). Επιβαρυντικός παράγων είναι επίσης η ύπαρξη προηγούμενων καταδικών για οδικά αδικήματα, το κατά πόσο περισσότερα από ένα πρόσωπα σκοτώθηκαν ως αποτέλεσμα της αμελούς οδήγησης, αν ο κατηγορούμενος παρέλειψε να σταματήσει στη σκηνή ή αν διέπραξε το αδίκημα στην προσπάθειά του να αποφύγει έλεγχο ή σύλληψη. Ως ελαφρυντικοί παράγοντες θεωρούνται, μεταξύ άλλων, η λανθασμένη στάθμιση της κατάστασης (error of judgment), το λευκό οδικό μητρώο, ο καλός χαρακτήρας, η παραδοχή κατά τη δίκη και η ειλικρινής μεταμέλεια. Ελαφρυντικό είναι επίσης και το κατά πόσο το θύμα είναι στενός φίλος ή συγγενής του οδηγού και το έντονο συναισθηματικό αποτέλεσμα που είχε ο θάνατός του στον οδηγό. Στην ίδια υπόθεση τονίζεται ότι όπου υπάρχουν ένας ή περισσότεροι επιβαρυντικοί παράγοντες, γενικά η ποινή φυλάκισης είναι η πλέον κατάλληλη, και σε μια επιβαρυμένη υπόθεση ως προς τον τρόπο οδήγησης, όπως για παράδειγμα η ανταγωνιστική οδήγηση σε δημόσιο υπεραστικό δρόμο ή η αμελής οδήγηση μετά την κατανάλωση αλκοόλης, ποινή δύο ή περισσότερων χρόνων φυλάκισης και μεγάλη περίοδος στέρησης αδείας (μεταξύ επτά έως δέκα ετών) θα πρέπει να επιβάλλεται.» Στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέα Σωτηρίου
(2003)2 Α.Α.Δ. 331 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Στην αρμόζουσα ποινή το δικαστήριο καταλήγει ανάλογα με τα περιστατικά της υπόθεσης, την έκταση της ευθύνης του κατηγορουμένου και λαμβάνοντας υπ' όψιν το γεγονός ότι το επικίνδυνο οδήγημα στοιχίζει χρήμα και ζωές. Η επιμέτρηση της ποινής είναι άμεσα σχετιζόμενη με την έκταση της αμέλειας, δηλαδή με τη συμπεριφορά και τις πράξεις του κατηγορουμένου που οδήγησαν στη διάπραξη του αδικήματος και την πρόκληση του θανάτου, σε συνάρτηση βέβαια με τις προσωπικές του συνθήκες, οι οποίες θα πρέπει να λαμβάνονται υπ' όψιν (Παμπακάς και άλλος. ν. Αστυνομίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 487, 491). [.....] Έχει επανειλημμένα επισημανθεί από τα δικαστήρια ότι τα τροχαία δυστυχήματα έχουν προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις, διαπίστωση που άπτεται τόσο της επιλογής του είδους της ποινής, όσο και του ύψους της (Μενελάου ν. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 232, 238). Τονίστηκε ακόμα ότι τα δικαστήρια δεν μπορούν να αδιαφορούν μπροστά στο καταστροφικό αυτό φαινόμενο. Έχει επανειλημμένα νομολογηθεί ότι η σοβαρότητα που προσδίδεται από το νομοθέτη στο αδίκημα προσδιορίζεται από το ανώτατο όριο ποινής, το οποίο πάντα πρέπει να λαμβάνεται υπ' όψιν κατά την επιβολή της ποινής (Βραχίμης ν. Αστυνομίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 527).» Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Γεώργιου Χρίστου Τόμα
(2005)2 Α.Α.Δ. 713, όπου ο Εφεσείων έβαλε όπισθεν, έχοντας το μισό του όχημα στο πεζοδρόμιο, και χτύπησε ελαφριά πεζό, ο οποίος λόγω της πτώσης του και της πρόσκρουσης με το έδαφος απέθανε, το Εφετείο δέχθηκε ότι, ακριβώς επειδή δεν υπήρχε στοιχείο συνειδητής αδιαφορίας ή συνειδητής παραγνώρισης κινδύνου, η ποινή προστίμου που επιβλήθηκε, αντί αυτή της φυλάκισης, ήταν η ενδεδειγμένη, λαμβάνοντας βεβαίως υπόψη και τις λοιπές περιστάσεις της υπόθεσης. Στην Νίκος Χ'Ιωάννου ν. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 453, ο Εφεσείων, οδηγώντας αυτοκίνητο στον κύριο δρόμο και επιχειρώντας να στρίψει δεξιά σε πάροδο, απέκοψε την πορεία μοτοποδηλάτου το οποίο οδηγούσε στον ίδιο δρόμο από την αντίθετη κατεύθυνση ένα πρόσωπο 16 ετών, που δεν είχε άδεια οδήγησης, με συνεπιβάτη ένα επίσης νεαρό φίλο του και το οποίο συγκρούστηκε με το αυτοκίνητο του Εφεσείοντα. Το θύμα δεν έφερε προστατευτικό κράνος, υπέστη σοβαρά κατάγματα του κρανίου τα οποία και επέφεραν το θάνατο του. Ο Εφεσείων δεν αντελήφθη το μοτοποδήλατο παρά μόνο όταν άκουσε το θόρυβο της σύγκρουσης, η οποία προκύπτει να ήταν στην εμπρόσθια αριστερή πλευρά του αυτοκινήτου. Ήταν νύχτα αλλά υπήρχε επαρκής οδικός φωτισμός και τα φώτα τόσο του αυτοκινήτου, όσο και του μοτοποδηλάτου ήσαν αναμμένα. Στην Χ''Ιωάννου (ανωτέρω) έγινε και το εξής σχόλιο: «η ενέργεια αυτή ταύτη του Εφεσείοντα να αποκόψει την πορεία του μοτοποδηλάτου εμπεριείχε το στοιχείο της αδιαφορίας με την έννοια ότι τέτοια ενέργεια παραγνωρίζει τον κίνδυνο τον οποίο δημιουργεί. Όμως όλα είναι θέμα βαθμού. Κύριο χαρακτηριστικό της οδήγησης του Εφεσείοντα ήταν ασφαλώς η δημιουργία κινδύνου στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, εξ ου και η κρίση ότι αυτή συνιστούσε επικίνδυνη οδήγηση η οποία αποτελεί το δεδομένο της καταδίκης. Εν τούτοις δεν υπήρξε συνειδητή παραγνώριση κινδύνου παρά μάλλον ουσιαστικά στιγμιαία, αφού όλα έγιναν πολύ γρήγορα, παράλειψη αντίληψης αυτού τούτου του γεγονότος, δηλαδή της παρουσίας του μοτοποδηλάτου, που καθιστούσε την οδήγηση επικίνδυνη. Και αν ακόμα η παράλειψη αυτή δεν θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως καθαρά στιγμιαία αβλεψία, εν πάση περιπτώσει συνιστούσε ενέργεια απέχουσα από τη χαρακτηριστική περίπτωση συνειδητής αδιαφορίας. Με τούτο ως υπόβαθρο, οι άλλοι παράγοντες αναδεικνύονται καταλυτικοί ως προς την κατεύθυνση της ποινής.» Τελικά, στην Χ'' Ιωάννου (πιο πάνω), το λευκό ποινικό μητρώο του Κατηγορούμενου, η μη χρήση κράνους από το θύμα, το ότι δεν λειτουργούσε το οπίσθιο φρένο του μοτοποδηλάτου του θύματος και η παραδοχή του Κατηγορούμενου, η οποία δεν έγινε δεχτή από το Δικαστήριο και επακολούθησε ακρόαση, και επομένως η παρατεταμένη αγωνία του Κατηγορούμενου ως προς τη διάγνωση της ποινικής του ευθύνης, έγειραν τη πλάστιγγα υπέρ της ανατροπής της ποινής φυλάκισης και της επιβολής ποινής προστίμου. Εν προκειμένω, αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου, ότι ο Κατηγορούμενος είδε το θύμα να οδηγεί τη μοτοσυκλέτα του, πριν τους δει να ανατρέπονται και να έρχονται στο μέρος του. Εάν, δηλαδή, γνωρίζοντας ότι ο ίδιος ήθελε να στρίψει δεξιά και για να πράξει αυτό θα έπρεπε να αποκόψει την ευθεία πορεία των οχημάτων που κινούνταν με ευθεία πορεία στον κύριο δρόμο, λάμβανε δεόντως υπόψη του ότι το θύμα είχε προτεραιότητα και του έδινε επαρκή χρόνο και ευχέρεια ώστε να εκδηλώσει ξεκάθαρα την πρόθεσή του ως προς την μετέπειτα πορεία του, το ατύχημα πιθανώς να μην επισυνέβαινε. Η πράξη του αυτή, οφειλόταν οπωσδήποτε σε απερισκεψία και έγινε κατά παραγνώριση κινδύνου. Αγνόησε το καλώς νοούμενο συμφέρον του θύματος, εφόσον παρόλο που είδε το θύμα πριν επιχειρήσει να στρίψει, εν τούτοις έβαλε την πρόθεση του σε εφαρμογή. Και μάλιστα, δεν έστριψε σε ευθεία γωνία, κάτι που θα του έδινε την δυνατότητα να προχωρήσει ακόμα μερικά μέτρα ευθεία και ίσως την ευχέρεια χρόνου για μια ακόμα ματιά προς την πλευρά του θύματος. Προσπάθησε με κυκλική δεξιά πορεία να εισέλθει στην οδό Γλαύκου Αλιθέρση, αποκόπτοντας έτσι ολόκληρη τη δεξιά λωρίδα της πορείας του θύματος και 20 εκατοστά από την αριστερή. Επομένως, η συμπεριφορά του Κατηγορούμενου, αγνόησε, έστω και στιγμιαία, την δημιουργία κινδύνου για το θύμα. Ως προς την επιλογή του είδους, όμως, της ποινής, κρίνω την περίπτωση ως οριακή για τους εξής λόγους. Η ποινή φυλάκισης είναι το ύστατο μέτρο στα χέρια του ποινικού δικαστή και πρέπει να χρησιμοποιείται με φειδώ και όπου οι περιβάλλουσες το αδίκημα και τον παραβάτη συνθήκες, δεν αφήνουν άλλη επιλογή, διότι κάθε άλλη ποινή θα ήταν επιεικέστερη του ορθού (βλ. μεταξύ άλλων Zac & others ν. Αστυνομίας
(1990)2 ΑΑΔ 6 και Γ.Ε. ν. Πατατάρης
(1994)2 ΑΔ 128). Πέραν του τιμωρητικού, για τους σκοπούς που πρέπει να εξυπηρετεί οποιαδήποτε ποινή και δη ποινή φυλάκισης, βλέπετε την Παρατήρηση στην υπόθεση Panayiotis Efstathiou Mirachis v. The Police
(1965)2 C.L.R. 28 «Observation: When all other alternatives are considered unsuitable to meet the particular case in hand, the Court may well have to resort to imprisonment. But in such a case, the sentence has to be justified upon one of the purposes to be served by such a sentence. Rehabilitation, mainly in the interest of the offender; deterrence, mainly in the public interest and protection; retribution in the proper enforcement of the law; all these matters have to be considered and weighed together with the consequences and probable effect of imprisonment on the particular offender.» Εν προκειμένω, ο Κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου. Περαιτέρω, απουσιάζει, από την υπόθεση οποιοσδήποτε από τους επιβαρυντικούς παράγοντες που αναφέρονται στην Boswell (ανωτέρω). Επίσης, υπάρχουν ελλείποντα στοιχεία, κενά δηλαδή, ως προς την οδηγική συμπεριφορά του θύματος. Και εξηγώ. Είναι άγνωστο εάν το θύμα φορούσε κράνος κατά την οδήγηση. Είναι άγνωστο, αν τα τραύματα του προκλήθηκαν λόγω της μη χρήση κράνους ή εάν τα έπαθε ανεξάρτητα από το ότι φορούσε το κράνος του κατά την ανατροπή του και τη σύγκρουση με το όχημα του Κατηγορούμενου. Είναι, επίσης, άγνωστο αν τα τραύματα του προκλήθηκαν από το σύρσιμο στην άσφαλτο ή τη σύγκρουση του με το αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου. Βεβαίως, εάν το θύμα φορούσε κράνος, θα ήταν πιο απίθανο, αλλά όχι αδύνατο, να υποστεί τα τραύματα που τελικά οδήγησαν στο θάνατό του. Επίσης, η ταχύτητα του θύματος πριν την ανατροπή του δικύκλου που οδηγούσε, είναι άγνωστη. Περαιτέρω, το θύμα είχε στο αίμα του 41 αντί 50 χιλιοστά του γραμμαρίου αλκοόλης σε 100 χιλιοστά του λίτρου αίματος, αποτέλεσμα που διαγνώστηκε από δείγμα αίματος που λήφθηκε από το θύμα, το ίδιο βράδυ της σύγκρουσης, αλλά σε άγνωστη ώρα. Παρέμεινε δηλαδή, άγνωστη, μετά το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας, η ποσότητα αλκοόλης στο αίμα του θύματος, κατά την ώρα της σύγκρουσης. Η ποσότητα που ανιχνεύτηκε είναι, μεν, κάτω από το νόμιμο όριο, αλλά παρέμεινε, επίσης, άγνωστο πως η επιτρεπτή ποσότητα αυτή αλκοόλης επενεργεί στην οδηγική συμπεριφορά ενός οδηγού. Τα προαναφερθέντα αυτά κενά είναι σημαντικά, διότι δημιουργούν ερωτηματικά ως προς την οδηγική συμπεριφορά του θύματος και αν αυτή επενήργησε και σε ποιο βαθμό, στην ανατροπή του δικύκλου του θύματος. Τα όσα αναφέρω πιο πάνω, είναι στοιχεία που με οδηγούν στο ότι, εν προκειμένω, η ποινή φυλάκισης, μπορεί και πρέπει να αποφευχθεί υπό τις περιστάσεις. Ως προς το ύψος της επιβληθείσας ποινής, θα λάβω υπόψη μου ελαφρυντικά υπέρ του Κατηγορούμενου, τις προσωπικές του περιστάσεις, ειδικά το ότι είναι άτομο που είναι σε μεταπτυχιακό στάδιο των σπουδών του, ένδειξη ότι δύναται να αποβεί χρήσιμος στον εαυτό του, στην οικογένεια του και στην κοινωνία. Επίσης, ελαφρυντικά, πρέπει να προσμετρήσει υπέρ του Κατηγορούμενου, βρίσκω, και το γεγονός ότι άφησε το αυτοκίνητό του στην τελική του θέση, κάτι που υποβοήθησε στην εξιχνίαση της υπόθεσης. Είναι δια της εξαγωγής συμπεράσματος, βάσει της τελικής θέσης του αυτοκινήτου του Κατηγορούμενου, της ταχύτητας του, το που ο Κατηγορούμενος βρισκόταν όταν είδε το θύμα να ανατρέπεται και το χρόνο και την απόσταση αντίδρασης ενός οδηγού, που ο εξεταστής της υπόθεσης, κατέληξε στο ότι ο Κατηγορούμενος δεν έλεγε την αλήθεια. Συμπέρασμα, το οποίο έγινε τελικά δεκτό από το Δικαστήριο. Θεωρώ, ότι η συμπεριφορά διατήρησης της σκηνής διάπραξης οποιουδήποτε αδικήματος, ως έχει, είναι συμπεριφορά που πρέπει να επικροτείται, διότι βοηθά στην εξιχνίαση του. Πάντως, λαμβάνω υπόψη μου και το ότι σε περίπτωση επιβολής ποινής σε αλλοδαπό πρόσωπο, η πιθανότητα απέλασης λόγω της καταδίκης του, μπορεί και πρέπει να συνεκτιμάται στην προσπάθεια του Δικαστηρίου να βεβαιωθεί ότι η επιλογή της ποινής της φυλάκισης δεν μπορεί να αποφευχθεί. Ότι, δηλαδή με την επιβολή ποινής φυλάκισης, ο εκάστοτε αλλοδαπός κατηγορούμενος δεν τιμωρείται υπερβολικά για την πράξη του, δεδομένης και της δυνατότητας απέλασης του λόγω της καταδίκης, βάσει του Κεφ. 105 (βλ.Cosmin Scorteanu v. Αστυνομίας Π.Ε. 214/2013, ημερ. 20/1/2014). Έτσι έπραξα και εδώ. Ως προς την εισήγηση της Υπεράσπισης περί καθυστέρησης, αναφέρω τα εξής: Το αδίκημα διαπράχθηκε την 18/1/
- Το Κατηγορητήριο καταχωρίστηκε την 23/1/2014 και περιλάμβανε μόνο κατηγορία αμελούς οδήγησης. Ο Κατηγορούμενος εμφανίστηκε στο Δικαστήριο για πρώτη φορά και δεν παραδέχτηκε στις 7/5/
- Η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση άλλες 3 φορές. Δηλαδή, στις 7/5/2014, η υπόθεση αναβλήθηκε, λόγω μη επίδοσης κλήσης μάρτυρα. Στις 3/10/14, η υπόθεση αναβλήθηκε λόγω έλλειψης χρόνου του Δικαστηρίου. Στις 14/11/14, η κατηγορούσα αρχή δήλωσε την πρόθεση της να τροποποιήσει το Κατηγορητήριο, λόγω του θανάτου του θύματος και ο δικηγόρος που εμφανίστηκε για τον Κατηγορούμενο δεν ήταν σε θέση να αναφέρει τη θέση της υπεράσπισης σε σχέση με την επικείμενη τροποποίηση και έτσι η υπόθεση ορίστηκε για προγραμματισμό. Στις 15/12/14 η υπόθεση επαναορίστηκε για ακρόαση την 31/3/2015, ημερομηνία κατά την οποία η Κατηγορούσα αρχή πρόσθεσε 2η κατηγορία, βάσει του άρθρου 210 του Κεφ. 154, λόγω του θανάτου του θύματος. Μεταγενέστερα, η υπόθεση ορίστηκε άλλες 2 φορές για προγραμματισμό ώστε η πλευρά του Κατηγορούμενου να καθορίσει τη θέση της σε σχέση με τη νέα, 2η κατηγορία που αντιμετώπισε ο Κατηγορούμενος. Στις 28/4/2015, ο Κατηγορούμενος δήλωσε μη παραδοχή στην 2η κατηγορία και η πρώτη κατηγορία αναστάληκε και συνακόλουθα ο Κατηγορούμενος απαλλάγηκε από αυτή. Η υπόθεση ορίστηκε στις 15/9/15 για ακρόαση, οπόταν και ζητήθηκε αναβολή από το συνήγορο του Κατηγορούμενου. Και η ακρόαση άρχισε, τελικά, την 15/10/
- Ολοκληρώθηκε την 24/3/2016, μετά που ακούστηκαν συνολικά 12 μάρτυρες και ο Κατηγορούμενος. Εκδόθηκε απόφαση την 20/4/
- Με αυτά τα δεδομένα δεν θεωρώ ότι υπήρξε καθυστέρηση στην καταχώριση ή εκδίκαση της υπόθεσης, σε βαθμό που μπορεί να προσμετρήσει υπέρ του Κατηγορούμενου, στην επιμέτρηση της ποινής. Ούτε και αναφέρθησαν από την Υπεράσπιση ή διαπιστώνονται από την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, οποιεσδήποτε αλλαγές στις προσωπικές περιστάσεις του παραβάτη από την ημερομηνία διάπραξης μέχρι και σήμερα. Επιβαρυντικά, θα λάβω υπόψη μου ότι δεν ήρθε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια προσπαθώντας να αποφύγει τις συνέπειες των πράξεων του. Επίσης, οι καταθέσεις του στην Αστυνομία, παρουσιάζουν αντιφάσεις, ως υποδεικνύονται στην απόφαση του Δικαστηρίου τούτου ημερομηνίας 20.4.
- Η σημασία του στοιχείου αυτού, είναι η απουσία μεταμέλειας. Πάντως, η απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ποτέ μηχανιστικά. Το Δικαστήριο πρέπει πάντα να εγκύπτει επί των γεγονότων της υπόθεσης, έτσι ώστε η εκπλήρωση του καθήκοντος του για εξατομίκευση κάθε ποινής να μη γίνεται σε βάρος του έτερου καθήκοντος του για προστασία της κοινωνίας από παρόμοια παραβατική συμπεριφορά και ανταπόδοσης στην κοινωνία, μέσω της τιμωρίας, του κακού που της προξένησε ο Κατηγορούμενος. Πρέπει, βεβαίως, η ποινή να ενέχει και το στοιχείο της αναμόρφωσης για τον παραβάτη. Να σημειωθεί στο σημείο αυτό ότι η ποινή στέρησης της άδειας οδηγού είναι ισχυρό όπλο στα χέρια του ποινικού Δικαστή και εξυπηρετεί όλους τους πιο πάνω αναφερόμενους σκοπούς. Ενέχει τόσο το στοιχείο της τιμωρίας, όσο και τα στοιχεία της αναμόρφωσης και της αποτροπής, αφού εξανεμίζει την πιθανότητα διάπραξης άλλων τροχαίων αδικημάτων κατά τη διάρκεια ισχύος της. Επίσης, μέσω της δυσκολίας στη διακίνηση που αυτή δημιουργεί, ο παραβάτης δύναται σε καθημερινή βάση να νοιώθει τις επιπτώσεις και συνέπειες των παράνομων πράξεών του. Βρίσκω, εν προκειμένω, η ποινή στέρησης της άδειας οδηγού να μπορεί να λειτουργήσει ιδιαιτέρως αποτρεπτικά, τιμωρητικά και αναμορφωτικά για τον Κατηγορούμενο. Στ. ΠΟΙΝΗ Βάσει, επομένως, όλων των πιο πάνω βρίσκω πρέπουσα και επιβάλλω στην κατηγορία 2, ποινή προστίμου €2300, πλέον στέρηση του δικαιώματος κατοχής ή απόκτησης άδειας οποιουδήποτε μηχανοκίνητου οχήματος για 24 μήνες από αύριο, πλέον 8 βαθμούς ποινής. Το πρόστιμο και έξοδα εκ €240 της Κατηγορούσας Αρχής να πληρωθούν αμέσως. ................ ( Υπ.) Μ. Κ. Λοΐζου Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο