Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Χρίστος Κυριάκου, Αρ. Υπόθεσης: 6703/13, 19/1/2016

(2)(γ) και 72 του περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984, ως έχουν μέχρι σήμερα τροποποιηθεί και την κατηγορία της παρακώλυσης κυκλοφορίας κατά παράβαση των Κανονισμών 2, 58

(10)(γ) και 72 του περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984, ως έχουν μέχρι σήμερα τροποποιηθεί. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων όπως αυτές εκτίθενται στο κατηγορητήριο, ο κατηγορούμενος στις 28.09.2012 στην οδό Ηγούμενου Λεοντίου στην Τάλα της Επαρχίας Πάφου, οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμό εγγραφής ΚΤR 530 και αρνήθηκε να υπακούσει σε οδηγίες αστυνομικού με στολή, δηλαδή του Αστυφύλακα 2715 Α. Σαββίδη. Κατά τον ίδιο χρόνο και τόπο, κατηγορείται επίσης ότι στάθμευσε το προαναφερόμενο όχημα παρακωλύοντας την κυκλοφορία. Ο κατηγορούμενος ο οποίος χειρίστηκε προσωπικά την υπόθεση του, αρνήθηκε τις κατηγορίες. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε ως μάρτυρα, τον Αστυφύλακα Τ. Σαββίδη 2715 (Μ.Κ.1). Στην μαρτυρία του ο Μ.Κ.1 ανέφερε ότι στις 28.09.2012 ενώ βρισκόταν σε εντεταλμένο καθήκον, ένστολος, για τη ρύθμιση της τροχαίας κίνησης στην οδό Ηγούμενου Λεοντίου στην Τάλα, ζήτησε από τον κατηγορούμενο, ο οποίος οδηγούσε το λεωφορείο με αριθμό εγγραφής ΚΤR 530, αφού αποβιβάστηκαν από αυτό οι επιβάτες να το μετακινήσει από το σημείο που το στάθμευσε. Η κίνηση στον προαναφερόμενο δρόμο, όπως περαιτέρω ανέφερε, λόγω της πανηγύρεως που γινόταν στον Άγιο Νεόφυτο ήταν πυκνή και το λεωφορείο, το οποίο ήταν σταθμευμένο εντός της λωρίδας κυκλοφορίας του, εμπόδιζε την κυκλοφορία αρκετών οχημάτων που το ακολουθούσαν, τα οποία κόρναραν συνεχώς. Παρά τις οδηγίες του προς τον κατηγορούμενο, για να μετακινήσει το λεωφορείο, αυτός αρνούνταν να υπακούσει και όταν του ζήτησε τα στοιχεία του αυτός του έδωσε μόνο το όνομα του, αρνούμενος να του δώσει τον αριθμό τηλεφώνου του, τη διεύθυνση και τον αριθμό ταυτότητας του. Εν συνέχεια πληροφορώντας τον ότι διέπραξε το αδίκημα της μη συμμόρφωσης σε οδηγίες αστυνομικού με στολή, ο κατηγορούμενος απάντησε «εν το φεύκω ότι θέλεις κάμε». Επίσης όταν τον πληροφόρησε για την διάπραξη του αδικήματος της παρακώλυσης της κυκλοφορίας απάντησε «δεν το μετακινώ». Όταν ο μάρτυρας μετέβηκε στον σταθμό εντόπισε μέσω του μηχανογραφημένου συστήματος της Αστυνομίας τους ιδιοκτήτες του λεωφορείου, οι οποίοι στην τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν του επιβεβαίωσαν ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο, οδηγός του λεωφορείου ήταν ο κατηγορούμενος. Μετά την γνωστοποίηση των στοιχείων του κατηγορούμενου από τους ιδιοκτήτες του λεωφορείου προχώρησε στην συνέχεια στην έκδοση εξωδίκου για τα προαναφερόμενα αδικήματα και σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον κατηγορούμενο του ζήτησε να προσέλθει στην τροχαία Πάφου, για να παραλάβει το εξώδικο. Λόγω της μη πληρωμής του εξωδίκου εντός των 30 ημερών από την έκδοση του, ο Μ.Κ.1 συμπλήρωσε τον ανακριτικό φάκελο για την δίωξη του κατηγορουμένου. Ο Μ.Κ.1 κατέθεσε ως Τεκμήρια 1 και 2 αντίστοιχα, το εξώδικο και τον ανακριτικό φάκελο. Κατά την αντεξέταση του, σε σχετική ερώτηση, για ποιο λόγο δεν κατήγγειλε τον κατηγορούμενο στον επίδικο τόπο, ο μάρτυρας απάντησε ότι τον κατηγορούμενο τον πληροφόρησε ότι θα καταγγελόταν και ότι ο λόγος που δεν μπορούσε να εκδώσει εξώδικο εκείνη την στιγμή ήταν γιατί ο κατηγορούμενος δεν του έδωσε τον αριθμό της ταυτότητας του και της άδειας οδήγησης του. Διαφώνησε με την θέση του κατηγορουμένου ότι για την έκδοση εξωδίκου δεν ήταν απαραίτητος ο αριθμός ταυτότητας, επισημαίνοντας ότι μόνο σε περίπτωση που ο οδηγός ενός οχήματος που παρακωλύει την κυκλοφορία είναι άγνωστος, υπόλογος είναι ο ιδιοκτήτης του. Μετά την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον του κατηγορούμενου και αφού του επεξηγήθηκαν τα δικαιώματά του σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, ο κατηγορούμενος επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία. Στη μαρτυρία του ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι είναι επαγγελματίας οδηγός τουριστικών λεωφορείων και ότι την συγκεκριμένη ημέρα στάθμευσε το λεωφορείο δίπλα από κάποια αυτοκίνητα που ήταν σταθμευμένα κάθετα έξω από τον δρόμο. Επισήμανε ότι ο ένας τροχός του λεωφορείου ήταν περίπου ένα μέτρο «πάνω στην άσφαλτο». Ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι όταν οι επιβάτες και ο ίδιος αποβιβάστηκαν από το λεωφορείο, ο ίδιος συνομιλούσε για 15 - 20 λεπτά με τον αστυνομικό. Σε κάποια στιγμή ο τελευταίος του ζήτησε να μετακινήσει το λεωφορείο και αυτός αρνήθηκε να συμμορφωθεί με την υπόδειξη του αστυνομικού, αναφέροντας του ότι στο λεωφορείο βρισκόταν επιβάτης με αναπηρία και ότι ο χώρος στάθμευσης βρισκόταν σε μακρινή απόσταση από το συγκεκριμένο σημείο. Ακολούθησε έντονη συζήτηση μεταξύ τους και όταν του ζητήθηκαν από τον αστυνομικό τα στοιχεία του, αυτός αρνήθηκε να συμμορφωθεί εξαιτίας της κακής συμπεριφοράς του αστυνομικού. Στη συνέχεια και στην παρουσία του Μ.Κ.1, έδωσε τα στοιχεία του σ' ένα άλλο αστυνομικό που κατέφθασε στο σημείο. Ακόμη ανέφερε ότι δεν μετακίνησε το λεωφορείο μέχρι και την αναχώρηση του και ότι στην διαδρομή τον πληροφόρησαν από την τροχαία Πάφου ότι είχε εκδοθεί εξώδικο, το οποίο δεν πήγε να παραλάβει. Κατά την αντεξέταση του αρνήθηκε ότι υπήρχαν οχήματα που ακολουθούσαν το λεωφορείο και ότι αυτά κόρναραν. Σε σχετική ερώτηση δέχθηκε ότι, ο λόγος που του ζήτησε ο αστυνομικός να μετακινήσει το λεωφορείο ήταν η πρόκληση «δυσκολίας» στην διέλευση των οχημάτων και στις δύο λωρίδες κυκλοφορίας. Κληθείς να επεξηγήσει την πιο πάνω αναφορά του απάντησε ότι τα οχήματα «πήγαιναν σιγά-σιγά, τρίβουνταν πάνω στο λεωφορείο για να περάσουν» και ότι σε όλα τα πανηγύρια υπάρχει «λίγη δυσκολία». Προς υποστήριξη της εκδοχής του για τον ανάπηρο επιβάτη, κατέθεσε ως Τεκμήριο 3, το πρόγραμμα εκδρομών από τουριστικό γραφείο στο οποίο αναγραφόταν ότι τα μπροστινά καθίσματα προορίζονταν για δύο επιβάτες με τροχοκαθίσματα. Μετά την ολοκλήρωση τις διαδικασίας η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής και ο κατηγορούμενος ανέπτυξαν τις θέσεις τους μέσα από τις προφορικές τους αγορεύσεις στις οποίες θα αναφερθώ όπου κριθεί σκόπιμο. Θα προχωρήσω στη συνέχεια στην αξιολόγηση της μαρτυρίας που προσάχθηκε, κρίνοντας τους μάρτυρες τόσο με βάση τα όσα ανέφεραν όσο και με τον τρόπο που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου (Ζαβρού ν. Χαραλάμπους

(1996)1Α Α.Α.Δ, 447 και Ζαμπάς ν. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ., 820). Από την όλη παρουσία του Μ.Κ.1 στο εδώλιο του μάρτυρα, σχημάτισα την εντύπωση ότι προσήλθε στο Δικαστήριο, για να καταθέσει την αλήθεια, παραθέτοντας τα γεγονότα που περιήλθαν στη γνώση του μέσα από την εκτέλεση των καθηκόντων του. Απάντησε με ευθύτητα όλες τις ερωτήσεις που του τέθηκαν, δεν περιέπεσε σε οποιαδήποτε αντίφαση και δεν διέκρινα σε κανένα σημείο της μαρτυρίας του προσπάθεια απόκρυψης της αλήθειας από το Δικαστήριο. Οι αναφορές του Μ.Κ.1 ότι, κατά τον επίδικο χρόνο ήταν ένστολος και ότι ο κατηγορούμενος αρνήθηκε να συμμορφωθεί με τις οδηγίες του, για να μετακινήσει το λεωφορείο δεν έτυχαν οποιασδήποτε αμφισβήτησης. Ούτε επίσης αμφισβητήθηκε η αναφορά του ότι, η στάθμευση του λεωφορείου εντός της λωρίδας κυκλοφορίας του εμπόδιζε την κυκλοφορία των οχημάτων που το ακολουθούσαν και τα οποία συνεχώς κόρναραν. Η μαρτυρία του Μ.Κ.1, επί των ουσιωδών αυτών θέσεων του, ενισχύθηκε και από την μαρτυρία του κατηγορουμένου ο οποίος δέχθηκε ότι μέρος του λεωφορείου ήταν εντός της λωρίδας κυκλοφορίας του και ότι λόγω της στάθμευσης του προκλήθηκε δυσκολία στη διέλευση των οχημάτων και στις δύο λωρίδες κυκλοφορίας, διευκρινίζοντας ότι τα οχήματα «πήγαιναν σιγά-σιγά, τρίβουνταν πάνω στο λεωφορείο για να περάσουν». Δεν έτυχε επίσης αμφισβήτησης η μαρτυρία του ότι, η έκδοση του εξώδικου έλαβε χώρα μόλις πληροφορήθηκε τα στοιχεία του κατηγορουμένου από τους ιδιοκτήτες του λεωφορείου και ότι στη συνέχεια ενημέρωσε τον κατηγορούμενο για την έκδοση του, το οποίο δεν πλήρωσε. Συνακόλουθα κρίνω ως αξιόπιστη την μαρτυρία του Μ.Κ.1, την οποία αποδέχομαι στην ολότητα της, συμπεριλαμβανομένων των Τεκμηρίων 1 και 2, η ύπαρξη και το περιεχόμενο των οποίων δεν αμφισβητήθηκε από τον κατηγορούμενο. Ο κατηγορούμενος (Μ.Υ.1) δεν με έπεισε για την ειλικρίνεια του. Παρακολουθώντας τον να καταθέτει ενόρκως και παρατηρώντας την γενικότερη στάση και συμπεριφορά του, σχημάτισα την εντύπωση ότι δεν είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Αρκετοί από τους ισχυρισμούς του αναφέρθηκαν για πρώτη φορά ενώ κατέθετε ενόρκως, χωρίς να τους θέσει στον Μ.Κ.1 με αποτέλεσμα να στερηθεί της δυνατότητας τοποθέτησης επ' αυτών. Ενδεικτικά αναφέρομαι στην παράλειψη του να προβάλει στον Μ.Κ.1 την θέση του, ότι έδωσε τα στοιχεία του στην παρουσία του σε κάποιο άλλο αστυνομικό, ότι λόγω της κακής συμπεριφοράς του Μ.Κ.1 υπήρξε έντονη συζήτηση μεταξύ τους και ότι στο λεωφορείο υπήρχε ανάπηρος επιβάτης. Η μη υποβολή των προαναφερόμενων θέσεων του στον Μ.Κ.1 έχει πλήξει την αξιοπιστία αυτών και ως εκ τούτου τις αγνοώ. (Tekinder Pal v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ., 551, Σύγγραμμα «Το Δίκαιο της Απόδειξης - Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές» των Τάκη Ηλιάδη και Νικόλα Σάντη, σελ.720-723). Επίσης η δικαιολογία της άρνησης του να μετακινήσει το λεωφορείο, εξαιτίας της ύπαρξης επιβάτη με αναπηρία, στερείται βασιμότητας και η μαρτυρία του επί του σημείου αυτού ήταν αντιφατική. Συγκεκριμένα ενώ αρχικά κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι, όταν στάθμευσε το λεωφορείο οι επιβάτες και ο ίδιος αποβιβάστηκαν από αυτό, στη συνέχεια διαφοροποίησε την θέση του αναφέροντας ότι στο λεωφορείο υπήρχε ανάπηρος επιβάτης. Σε κάθε περίπτωση η παρουσία ανάπηρου επιβάτη στο λεωφορείο δεν ήταν ικανή, για να τον απαλλάξει από την υποχρέωση του να συμμορφωθεί με την υπόδειξη του Μ.Κ.1 να μετακινήσει το λεωφορείο ώστε να μην εμποδιζόταν η διέλευση των οχημάτων. Μέσα από την μαρτυρία του διαφάνηκε ξεκάθαρα ότι ο λόγος που αρνήθηκε να μετακινήσει το λεωφορείο ήταν γιατί ο χώρος στάθμευσης, βρισκόταν αρκετά μακριά από το επίδικο σημείο. Για τους λόγους που εξήγησα δεν αποδέχομαι την πιο πάνω μαρτυρία του κατηγορουμένου, την οποία καταρρίπτω ως αναληθή. Από την μαρτυρία του αποδέχομαι μόνο ότι από την στάθμευση του λεωφορείου στην προαναφερόμενη οδό προκλήθηκε δυσκολία με τον τρόπο που ο ίδιος περιέγραψε για τα οχήματα που οδηγούνταν και στις δυο λωρίδες κυκλοφορίας της καθώς και ότι αρνήθηκε να μετακινήσει το λεωφορείο, παρά τις σχετικές οδηγίες του Μ.Κ.1. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Στις 28.09.2012 ο Μ.Κ.1 βρισκόταν σε εντεταλμένο καθήκον, ένστολος, για τη ρύθμιση της τροχαίας κίνησης στην οδό Ηγούμενου Λεοντίου στην Τάλα. Η κίνηση στην εν λόγω οδό ήταν πυκνή λόγω της πανηγύρεως που γινόταν στον Άγιο Νεόφυτο. Ο κατηγορούμενος στάθμευσε το λεωφορείο που οδηγούσε, με αριθμό εγγραφής ΚΤR 530, εντός της λωρίδας κυκλοφορίας του στην προαναφερόμενη οδό κατά τρόπο που παρακώλυε την κυκλοφορία των οχημάτων στην προαναφερθείσα οδό. Ο κατηγορούμενος αρνήθηκε να μετακινήσει το λεωφορείο παρά τις οδηγίες του Μ.Κ.1 όπως επίσης αρνήθηκε να δώσει τα στοιχεία της ταυτότητας, διεύθυνσης και τηλεφώνου του στον Μ.Κ.1 όταν αυτός του τα ζήτησε. Όταν ο Μ.Κ.1 πληροφόρησε τον κατηγορούμενο για την διάπραξη του αδικήματος της παράλειψης συμμόρφωσης σε οδηγίες αστυνομικού με στολή, ο κατηγορούμενος απάντησε «εν το φεύκω ότι θέλεις κάμε». Επίσης όταν τον πληροφόρησε για το αδίκημα της παρακώλυσης της κυκλοφορίας, ο κατηγορούμενος απάντησε «δεν το μετακινώ». Όταν ο Μ.Κ.1 πληροφορήθηκε τα στοιχεία του κατηγορούμενου, εξέδωσε εξώδικο για τα προαναφερθέντα αδικήματα το οποίο ο κατηγορούμενος δεν πλήρωσε. Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος απόδειξης της σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ.. Όπως έχει προαναφερθεί ο κατηγορούμενος, κατηγορείται για την διάπραξη του αδικήματος της παράλειψης συμμόρφωσης σε οδηγίες αστυνομικού με στολή κατά παράβαση των Κανονισμών 2, 58

(2)(γ) και 72 του περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984, ως έχουν μέχρι σήμερα τροποποιηθεί. Ο Κανονισμός 58

(2)(γ) διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «Κάθε πρόσωπο το οποίο οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο μηχανοκινήτου οχήματος, έχει τα πιο κάτω καθήκοντα και υποχρεώσεις. (α) . . . . . . . . . . . . . . ... (β) . . . . . . . . . . . . . . .. (γ) να υπακούει σε όλες τις οδηγίες αστυνομικού με στολή.» Σύμφωνα με τα πιο πάνω για να συντελεστεί το αδίκημα που καθιερώνει ο εν λόγω Κανονισμός θα πρέπει πρόσωπο που οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο μηχανοκίνητου οχήματος να μην υπακούσει στις οδηγίες αστυνομικού με στολή. Επίσης ο κατηγορούμενος κατηγορείται για την διάπραξη του αδικήματος της παρακώλυσης κυκλοφορίας κατά παράβαση των κανονισμών 2, 58

(10)(γ) και 72 του περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984, ως έχουν μέχρι σήμερα τροποποιηθεί. Ο Κανονισμός 58

(10)(γ) διαλαμβάνει τα ακόλουθα: Πρόσωπο το οποίο οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο μηχανοκίνητου οχήματος σε οποιοδήποτε δρόμο οφείλει να (α) .............................. (β) ............................. (γ) μην εγκαταλείπει το όχημα χωρίς να λάβει προηγουμένως όλες τις αναγκαίες προφυλάξεις κατά τρόπο ώστε αυτό να μη μπορεί να τεθεί σε κίνηση κατά την απουσία του και επιπρόσθετα να μην το εγκαταλείπει σε δρόμο κατά τρόπο ώστε να εμποδίζει αδικαιολόγητα πεζούς ή την τροχαία κίνηση. Σύμφωνα με τα πιο πάνω για να συντελεστεί το αδίκημα που καθιερώνει ο εν λόγω Κανονισμός θα πρέπει το πρόσωπο που οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο μηχανοκίνητου οχήματος να μην το εγκαταλείπει σε δρόμο κατά τρόπο ώστε να εμποδίζει αδικαιολόγητα πεζούς ή την τροχαία κίνηση. Αυτό το οποίο προκύπτει από την προσκομισθείσα μαρτυρία την οποία έχω κάνει αποδεκτή και τα ευρήματα μου είναι ότι συντρέχουν όλα τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων των πιο πάνω κατηγοριών δηλαδή ο κατηγορούμενος ο οποίος είχε τον έλεγχο του οχήματος του, δεν υπάκουσε σε οδηγίες αστυνομικού με στολή και στάθμευσε αυτό κατά τρόπο που εμπόδιζε την κυκλοφορία στην προαναφερθείσα οδό. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, δηλαδή την μαρτυρία που έχω κρίνει ως αποδεκτή, την νομική πτυχή, το βάρος απόδειξης και τα ευρήματα, καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε πέραν πάσης αμφιβολίας τα συστατικά των αδικημάτων που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος. Συγκεκριμένα ο κατηγορούμενος στις 28.9.2012 στάθμευσε το όχημα που οδηγούσε με αριθμό εγγραφής ΚΤR 530, στην οδό Ηγούμενου Λεοντίου στην Τάλα της Επαρχίας Πάφου, παρακωλύοντας την κυκλοφορία των οχημάτων που κινούνταν στην εν λόγω οδό. Ο κατηγορούμενος επίσης αρνήθηκε να μετακινήσει το προαναφερόμενο όχημα όταν του δόθηκαν οδηγίες από τον Μ.Κ.1, ο οποίος ήταν ένστολος. Κατά συνέπεια ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ............. Ε. Χατζήπαπα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο