Συνεργατικό Ταμιευτήριο Πάφου Λτδ ν. Γιαννάκη Βάσου Χ'' Ιωάννου, Αρ. Υπόθεσης: 9491/14, 29/1/2016

(1)(γ),

(2)και 4 του περί Καταδολίευσης των εκ Δικαστικής Αποφάσεως Πιστωτών Νόμου του 2008 Ν.60

(1)/2008 και του μέρους IV του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος ο κατηγορούμενος ενώ ήταν εξ αποφάσεως οφειλέτης στην αγωγή αρ. 3017/12 του Ε.Δ. Πάφου και ενώ εκδόθηκε εναντίον του διάταγμα για πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους με μηνιαίες δόσεις ύψους €100,00 έκαστη από 01.11.13 και κάθε πρώτη έκαστου επόμενου μήνα μέχρι εξοφλήσεως, ο τελευταίος παρέλειψε να καταβάλει τις δόσεις για την περίοδο από 01.11.2013 - 01.5.

1. Η παραπονούμενη για να αποδείξει την υπόθεση της, κάλεσε ως μάρτυρα την Γεωργία Κούσουλου (ΜΚ1). Η Μ.Κ.1 κατέθεσε ως μέρος της κυρίως εξέτασης της Γραπτή Δήλωση, (Έγγραφο Α), στο οποίο μεταξύ άλλων ανέφερε ότι είναι υπάλληλος του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Πάφου Λτδ και ανάμεσα στα καθήκοντα της είναι η παρακολούθηση προβληματικών λογαριασμών. Λόγω των καθηκόντων της έχει πρόσβαση στον λογαριασμό του κατηγορουμένου και της Τασούλας Αγαθοκλή Χ'' Ιωάννου (στο εξής αναφερόμενη ως η «πρωτοφειλέτρια»). Η Συνεργατική Πιστωτική εταιρεία Γεροσκήπους και Ανατολικής Πάφου μετατράπηκε από εταιρεία απεριόριστης ευθύνης, δυνάμει του Περί Συνεργατικών Εταιρειών (τροποποιητικός) (Αρ. 2) Νόμου του 2013 Ν.39(Ι)/2013σε Συνεργατική Πιστωτική εταιρεία Γεροσκήπου και Ανατολικής Πάφου Λτδ με ισχύ από 24.6.
2. Στις 26.10.2013 συγχωνεύθηκε με το Ελληνικό Συνεργατικό Ταμιευτήριο Πάφου Λτδ και την ίδια ημέρα η εγγραφή της ακυρώθηκε και η ίδια διαλύθηκε. Το Ελληνικό Συνεργατικό Ταμιευτήριο Πάφου Λτδ διαδέχθηκε την Συνεργατική Πιστωτική εταιρεία Γεροσκήπου και Ανατολικής Πάφου Λτδ σε όλα τα δικαιώματα και υποχρεώσεις της συμπεριλαμβανομένων και των δικαιωμάτων της που απορρέουν από την παρούσα υπόθεση. Το Ελληνικό Συνεργατικό Ταμιευτήριο Πάφου Λτδ την ίδια ημέρα, ήτοι στις 26.10.2013, με απόφαση της Ειδικής Γενικής Συνέλευσης των μετόχων του και την έγκριση του Εφόρου Υπηρεσίας Συνεργατικών Εταιρειών μετονομάσθηκε σε Συνεργατικό Ταμιευτήριο Πάφου Λτδ. Στις 26.2.2015 καταχωρήθηκε στο Πρωτοκολλητείο του Ε.Δ. Πάφου σχετική ειδοποίηση. Η μάρτυρας κατέθεσε σχετικά με την προαναφερθείσα μαρτυρία τα Τεκμήρια 2-
3. Η παραπονούμενη καταχώρησε εναντίον του κατηγορούμενου και της πρωτοφειλέτριας την αγωγή με αρ. 3017/12 του Ε.Δ. Πάφου, στα πλαίσια της οποίας εκδόθηκε εναντίον τους απόφαση στις 18.1.2013 (Τεκμήριο 1). Ακόμη ανέφερε ότι εναντίον του κατηγορούμενου εκδόθηκε στις 3.10.2013 εκ συμφώνου διάταγμα μηνιαίων δόσεων για το ποσό των €100,00 από 01.11.2013 (Τεκμήριο 8). Η Μ.Κ.1 ανέφερε περαιτέρω ότι ο κατηγορούμενος δεν έχει καταβάλει κανένα ποσό έναντι του εξ αποφάσεως χρέους του και ότι εξακολουθεί να οφείλει τις δόσεις για την περίοδο 01.11.2013 μέχρι και 01.5.
4. Περαιτέρω, η Μ.Κ.1 ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος δεν έχει καταχωρήσει αίτηση για τροποποίηση ή ακύρωση του εν λόγω διατάγματος, ούτε προέβαλε στην παραπονούμενη οποιοδήποτε ισχυρισμό ότι αδυνατεί να καταβάλλει την μηνιαία δόση των €100,
5. Επιπρόσθετα, ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος εργάζεται ως οδηγός τουριστικού λεωφορείου με σταθερό εισόδημα. Τέλος, κατέθεσε ως Τεκμήριο 9 την κατάσταση του λογαριασμού του κατηγορούμενου και της πρωτοφειλέτριας ημερομηνίας 15.1.2016, στην οποία παρουσιάζεται το χρεωστικό υπόλοιπο του εξ αποφάσεως χρέους. Σε σχετικές ερωτήσεις της συνηγόρου της παραπονουμένης η Μ.Κ.1 ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος ποτέ δεν ενημέρωσε την παραπονουμένη είτε γραπτώς είτε προφορικά ότι αντιμετώπιζε οικονομικό πρόβλημα ή πρόβλημα υγείας, συνεπεία του οποίου δεν ήταν σε θέση να πληρώσει τις οφειλόμενες δόσεις. Αντεξεταζόμενη η Μ.Κ.1 και σε σχετική ερώτηση κατά πόσο γνώριζε ότι αν ο κατηγορούμενος ανέφερε στην παραπονουμένη τους λόγους για τους οποίους δεν μπορούσε να πληρώσει και ότι είχε ζητήσει διευθέτηση της οφειλής του που να τον «εξυπηρετεί», η μάρτυρας απάντησε ότι από τις 26.10.2013 που επήλθε η προαναφερθείσα συγχώνευση και ανέλαβε καθήκοντα στην υπηρεσία ανάκτησης χρεών, ο κατηγορούμενος ουδέποτε επισκέφθηκε την εν λόγω μονάδα αναφορικά με την πιστωτική του διευκόλυνση. Η Μ.Κ.1 δεν αμφισβήτησε την θέση του κατηγορουμένου ότι στις 12.6.2014, 1.7.2014 και 5.8.2014 κατέβαλλε την δόση των €100,00 (Τεκμήρια 10,11 και 12). Ερωτηθείσα κατά πόσο γνώριζε ότι τον Σεπτέμβριο του 2014 ο ίδιος και η πρωτοφειλέτρια συναντήθηκαν με την υπεύθυνη λειτουργό των προβληματικών δανείων με σκοπό την διευθέτηση του επίδικου χρέους, η μάρτυρας ανέφερε ότι γνώριζε πως κατέληξαν σε κάποιο διακανονισμό ο οποίος όμως δεν τηρήθηκε από τον κατηγορούμενο γι' αυτό και η παραπονουμένη προχώρησε στην καταχώρηση των ποινικών υποθέσεων. Ερωτηθείσα κατά πόσο γνώριζε ότι από τον Σεπτέμβριο του 2014 ο κατηγορούμενος καταβάλλει ενοίκιο για την οικία στην οποία διαμένει, η μάρτυρας απάντησε ότι δεν γνωρίζει. Μετά που ο κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία με βάση τις διατάξεις του άρθρου 74

(1)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 155 και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, αυτός επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία. Ο κατηγορούμενος κατά την κυρίως εξέταση του ανέφερε ότι πριν από την έκδοση του διατάγματος μηνιαίων δόσεων κατέβαλλε κανονικά τις δόσεις του στην παραπονουμένη ενόψει του γεγονότος ότι εργαζόταν και λάμβανε μηνιαίο μισθό ύψους €725,

1. Η απόλυση από την εργασία του, μετά την έκδοση του διατάγματος μηνιαίων δόσεων είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία οικονομικών προβλημάτων τα οποία δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει. Θέση του ήταν ότι, ενημέρωσε την παραπονουμένη ότι μέχρι και τον Ιούνιο του 2014 ήταν άνεργος. Όταν τον Ιούνιο του 2014 εργοδοτήθηκε αποφάσισε να καταβάλλει τις δόσεις και έτσι κατέβαλε τρεις μηνιαίες δόσεις (Τεκμήρια 10,11 και 12). Όταν η σύζυγος του, πρωτοφειλέτρια, του ζήτησε να εγκαταλείψει την συζυγική οικία και να την μεταβιβάσει σε αυτήν, υπέγραψε όπως ανέφερε, τα σχετικά έγγραφα και ακολούθως ο ίδιος και η πρωτοφειλέτρια ζήτησαν από την παραπονούμενη όπως αναλάβει την πληρωμή του χρέους η πρωτοφειλέτρια και ο ίδιος να απαλλαγεί. Όταν η παραπονουμένη τους ζήτησε την καταβολή του ποσού των €20.000,00 ώστε να καταστεί δυνατή η εν λόγω διευθέτηση, ο διακανονισμός δεν επιτεύχθηκε λόγω της αδυναμίας τους να καταβάλουν το εν λόγω ποσό. Ακολούθως εγκατέλειψε την οικία του και έκτοτε διαμένει σε οικία την οποία ενοικιάζει και καταβάλλει ενοίκιο. Το 2014 παντρεύτηκε και το 2015 απέκτησε παιδί. Θέση του ήταν επίσης ότι, παρά το γεγονός ότι ενημέρωσε την παραπονουμένη για την άσχημη οικονομική του κατάσταση, εντούτοις η παραπονουμένη του ανέφερε ότι θα έπρεπε να πληρώνει την οφειλή του. Τέλος ζήτησε από το Δικαστήριο την «απαλλαγή του από το διάταγμα» αφού μέχρι σήμερα είναι άνεργος. Κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι από τον Μάιο του 2013 μέχρι και τις αρχές Νοεμβρίου του 2013 εργαζόταν με μηνιαίο μισθό €250,00 εβδομαδιαίως. Όταν απολύθηκε από την εργασία του αρχές Νοεμβρίου του 2013 παρέμεινε άνεργος μέχρι και τον Μάιο του 2014 και για την περίοδο αυτή λάμβανε επίδομα ανεργίας ύψους €900,00 μηνιαίως. Ερωτηθείς κατά πόσο του καταβλήθηκε ο μισθός του Οκτωβρίου του 2013, ανέφερε ότι απολύθηκε πριν από το τέλος Οκτωβρίου και σε σχετική ερώτηση ποιο ήταν το ποσό που του καταβλήθηκε για τον εν λόγω μήνα, ο μάρτυρας απάντησε ότι δεν θυμόταν. Σε υποβολή που του τέθηκε ότι τον Νοέμβριο του 2013 εργαζόταν και ότι η περίοδος που δηλώθηκε άνεργος ήταν από τις 29.11.2013 μέχρι 29.5.2014 ο μάρτυρας επέμενε στην θέση του ότι τον Νοέμβριο του 2013 δεν εργαζόταν και ότι απολύθηκε τέλος Οκτωβρίου αρχές Νοεμβρίου. Ερωτηθείς επίσης κατά πόσο εισέπραξε το ανεργιακό επίδομα των €900,00 για τον μήνα Νοέμβριο του 2013, ο κατηγορούμενος απάντησε ότι η καταβολή του έγινε μετά την πάροδο των τριών μηνών από την ημερομηνία που υπέβαλε το σχετικό αίτημα του. Ακολούθως δέχθηκε ότι είτε εργαζόταν είτε δεν εργαζόταν, το μηνιαίο του εισόδημα ήταν €900,00 και διαφώνησε με την εισήγηση της συνηγόρου της παραπονουμένης ότι η μη πληρωμή των οφειλομένων δόσεων δεν οφειλόταν σε οικονομική του αδυναμία. Λόγω των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε επικοινώνησε τον Δεκέμβριο του 2013 με συγκεκριμένο τηλεοπτικό σταθμό ζητώντας οικονομική βοήθεια ενόψει και των εορτών των Χριστουγέννων. Κατόπιν τούτου το Γραφείο Ευημερίας του κατέβαλε το ποσό των €100,
2. Όταν τον Ιανουάριο του 2014 το Γραφείο Ευημερίας τον πληροφόρησε ότι θα έπρεπε να επισκεφθεί την οικία του λειτουργός ώστε να διερευνήσει τις συνθήκες διαβίωσης του, αυτός αρνήθηκε γιατί το θεώρησε, όπως ανέφερε, «προσβλητικό» με αποτέλεσμα η αίτηση του να απορριφθεί. Σε σχετική υποβολή ότι ο λόγος απόρριψης του αιτήματος του για παραχώρηση επιδόματος από το Γραφείο Ευημερίας, ήταν γιατί λάμβανε ανεργιακό επίδομα, ο κατηγορούμενος συμφώνησε. Σε υποβολή ότι με το εισόδημα των €900,00 είχε την δυνατότητα να καταβάλει τις επίδικες δόσεις, ο κατηγορούμενος διαφώνησε. Ερωτηθείς κατά πόσο απέστειλε επιστολές στην παραπονουμένη από τον Νοέμβριο του 2013 με τις οποίες να πληροφορούσε την τελευταία ότι δεν είχε την δυνατότητα να πληρώνει τις οφειλόμενες δόσεις, ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι της το ανέφερε προφορικά σε αρκετές περιπτώσεις. Ήταν περαιτέρω η θέση του ότι στο διάστημα αυτό κατέβαλλε το ενοίκιο της θυγατέρας του, που ήταν φοιτήτρια, πλήρωνε όλους τους λογαριασμούς της και συντηρούσε αυτήν και τον γαμπρό του. Κληθείς να καταθέσει σχετικές αποδείξεις για τα ενοίκια που κατέβαλε καθώς και για τους λογαριασμούς που πλήρωνε, ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι δεν τα προσκόμισε στο Δικαστήριο. Από τον Μάιο του 2014 που εργοδοτήθηκε ο μισθός του υπερβαίνει τα €1.200,00 τον μήνα και επιπρόσθετα αμοίβεται και για τις υπερωρίες που κάνει. Θέση του ήταν ότι όταν εργοδοτήθηκε ξανά σταμάτησε να πληρώνει την δόση των €100,00 γιατί κατέβαλλε ως ενοίκιο το ποσό των €300,00 για οικία την οποία ενοικίαζε. Τέλος διαφώνησε με την θέση της συνηγόρου της παραπονουμένης ότι ο λόγος που δεν κατέβαλε τις επίδικες δόσεις ήταν οι διαφορές που είχε με την πρωτοφειλέτρια. Μετά την ολοκλήρωση τις διαδικασίας η συνήγορος της παραπονουμένης και ο κατηγορούμενος ανέπτυξαν τις θέσεις τους μέσα από τις αγορεύσεις τους στις οποίες θα αναφερθώ όπου κριθεί σκόπιμο. Θα προχωρήσω στην συνέχεια στην αξιολόγηση της μαρτυρίας που προσάχθηκε κρίνοντας τους μάρτυρες τόσο με βάση τα όσα ανέφεραν όσο και με τον τρόπο που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου (Ζαβρού ν. Χαραλάμπους

(1996)1Α Α.Α.Δ, 447 και Ζαμπάς ν. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ., 820). Η εντύπωση που αποκόμισα από την Μ.Κ.1 ήταν θετική. Από την όλη παρουσία της στο εδώλιο του μάρτυρα, σχημάτισα την εντύπωση ότι προσήλθε στο Δικαστήριο, για να καταθέσει την αλήθεια παραθέτοντας τα γεγονότα που περιήλθαν στην γνώση της μέσα από την εκτέλεση των καθηκόντων της. Οι περισσότερες από τις αναφορές της επιβεβαιώνονται από τα τεκμήρια που κατέθεσε, ενώ κατά την αντεξέταση της παρέμεινε σταθερή στις θέσεις της και δεν περιέπεσε σε οποιαδήποτε αντίφαση. Οι αναφορές της ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε γνωστοποιήσει ποτέ στην παραπονούμενη ότι αδυνατούσε να πληρώσει τις επίδικες δόσεις και ότι αυτό που ο κατηγορούμενος επιδίωκε ήταν η απαλλαγή του ουσιαστικά από το επίδικο χρέος δεν μεταβλήθηκαν. Δεν έτυχαν επίσης αμφισβήτησης οι αναφορές της ότι η παραπονουμένη είναι πιστώτρια δυνάμει δικαστικής αποφάσεως, ότι ο κατηγορούμενος είναι οφειλέτης δυνάμει δικαστικής αποφάσεως, ότι εναντίον του κατηγορουμένου εκδόθηκε διάταγμα μηνιαίων δόσεων και ότι αυτός δεν κατέβαλε τις δόσεις από 1.11.2013 μέχρι 1.5.

1. Συνακόλουθα κρίνω ως αξιόπιστη την μαρτυρία της Μ.Κ.1 την οποία αποδέχομαι στην ολότητα της συμπεριλαμβανομένων των τεκμηρίων 1 έως 9, η ύπαρξη και το περιεχόμενο των οποίων δεν αμφισβητήθηκε από την πλευρά του κατηγορούμενου. Ο κατηγορούμενος δεν με έπεισε για την ειλικρίνεια του και την γνησιότητα της εκδοχής του ότι ο λόγος της μη καταβολής των επίδικων δόσεων ήταν η οικονομική αδυναμία που αντιμετώπιζε την επίδικη περίοδο. Παρακολουθώντας τον να καταθέτει ενόρκως και παρατηρώντας την γενικότερη στάση και συμπεριφορά του, σχημάτισα την εντύπωση ότι δεν είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Οι αναφορές του προς υποστήριξη της εκδοχής του ότι η μη πληρωμή των επίδικων δόσεων οφειλόταν σε οικονομική αδυναμία του, στερούνταν πειστικότητας και ήταν αντιφατικές. Ενδεικτικά αναφέρω τα ακόλουθα: Η θέση του ότι, ήταν τόσο άθλια η οικονομική του κατάσταση ώστε κατά τον επίδικο χρόνο να ζητήσει οικονομική βοήθεια από το Γραφείο Ευημερίας, διασαλεύτηκε από την αναφορά του ότι θεώρησε «προσβλητικό» να δεχθεί στην οικία του λειτουργό του Γραφείου Ευημερίας για την διερεύνηση των συνθηκών διαβίωσης του. Η κοινή λογική υπαγορεύει ότι εάν πράγματι ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε τόσο σοβαρό οικονομικό πρόβλημα δεν θα αρνούνταν την διερεύνηση των συνθηκών διαβίωσης του από το Γραφείο Ευημερίας. Η προσπάθεια του δε να πείσει ότι ο λόγος που απορρίφθηκε η αίτηση του για λήψη βοηθήματος από το Γραφείο Ευημερίας, ήταν η άρνηση του να συνεργαστεί με την λειτουργό για τον προαναφερθέντα λόγο, απέτυχε αφού στην συνέχεια δέχθηκε την εισήγηση της συνηγόρου της παραπονουμένης ότι ο λόγος απόρριψης της αίτησης του ήταν γιατί ήταν λήπτης ανεργιακού επιδόματος. Η αναφορά του επίσης ότι κατέβαλλε το ενοίκιο και πλήρωνε τους λογαριασμούς της θυγατέρας του, αντιστρατεύεται της αναφοράς του ότι βρισκόταν σε τέτοια κακή οικονομική κατάσταση, ώστε να επικοινωνήσει με τηλεοπτικό σταθμό ζητώντας οικονομική βοήθεια. Η προσπάθεια του να συνδέσει την ισχυριζόμενη οικονομική του αδυναμία με την πληρωμή ενοικίου μετά την παραχώρηση της οικίας που διέμενε στη σύζυγο του, δεν συμπίπτει χρονικά με την επίδικη περίοδο αφού όπως προέκυψε από την μαρτυρία του μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 2014 διέμενε στην οικία του. Επίσης ενώ για κάθε αναφορά του σε πληρωμές που έκανε σε σχέση με την διαβίωση του επικαλούνταν ότι είχε σχετικές αποδείξεις, κληθείς από την συνήγορο της παραπονουμένης να τις παρουσιάσει προέβαλλε ως δικαιολογία ότι δεν τις έφερε στο Δικαστήριο. Στην προσπάθεια του βέβαια να υποστηρίξει την θέση ότι είναι από τον Ιούνιο του 2014 που άρχισε να έχει εισόδημα προσκόμισε και κατέθεσε τις αποδείξεις πληρωμής τριών δόσεων, Τεκμήρια 10,11 και
2. Επίσης ενώ κατά την κυρίως εξέταση του ζήτησε την «απαλλαγή του από το διάταγμα» ισχυριζόμενος ότι μέχρι και σήμερα είναι άνεργος, κατά την αντεξέταση του δέχθηκε ότι όχι μόνο εργάζεται από τον Ιούνιο του 2014, αλλά και ότι τα εισοδήματα του ξεπερνούν το ποσό των €1.200,
3. Ενώ κατά την κυρίως εξέταση του ανέφερε ότι πριν από την έκδοση του διατάγματος μηνιαίων δόσεων ο μηνιαίος του μισθός ήταν €725,00 κατά την αντεξέταση του δέχθηκε ότι ήταν €1.000,
4. Σημειώνω επίσης ότι ο κατηγορούμενος ουδεμία αναφορά έκανε ως προς τις ανάγκες που είχε πριν από την επίδικη περίοδο τις οποίες κάλυπτε με τον μισθό των €1000 που λάμβανε ώστε το Δικαστήριο να είναι σε θέση να κρίνει κατά πόσο με την μείωση του εισοδήματος του κατά €100 τον μήνα, καθιστούσε αδύνατη την πληρωμή της οφειλόμενης δόσης. Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι η μαρτυρία του παρουσίαζε αντιφάσεις και ήταν εμφανής η προσπάθεια του να πείσει το Δικαστήριο ότι η μη πληρωμή των επίδικων δόσεων οφειλόταν στην οικονομική του αδυναμία στην οποία περιήλθε τον Νοέμβριο του 2013 όταν απολύθηκε από την εργασία του. Για τους λόγους που εξήγησα δεν δέχομαι την εκδοχή του κατηγορούμενου την οποία καταρρίπτω ως αναξιόπιστη και αναληθή. Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει την μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον μου και τα τεκμήρια που κατατέθηκαν, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Στις 18.1.2013 εκδόθηκε δικαστική απόφαση υπέρ της Συνεργατικής Πιστωτικής εταιρείας Γεροσκήπου και Ανατολικής Πάφου και εναντίον του κατηγορούμενου και της Τασούλας Αγαθοκλή Χ''Ιωάννου, στα πλαίσια της αγωγής με αρ. 3017/12 του Ε.Δ. Πάφου. Η Συνεργατική Πιστωτική εταιρεία Γεροσκήπου και Ανατολικής Πάφου μετατράπηκε από εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, δυνάμει του Περί Συνεργατικών Εταιρειών (τροποποιητικός) (Αρ. 2) Νόμου του 2013 Ν.39(Ι)/2013 σε Συνεργατική Πιστωτική εταιρεία Γεροσκήπου και Ανατολικής Πάφου Λτδ με ισχύ από τις 24.6.
5. Στις 26.10.2013 συγχωνεύθηκε με το Ελληνικό Συνεργατικό Ταμιευτήριο Πάφου Λτδ και την ίδια ημέρα η εγγραφή της ακυρώθηκε και η ίδια διαλύθηκε. Το Ελληνικό Συνεργατικό Ταμιευτήριο Πάφου Λτδ διαδέχθηκε την Συνεργατική Πιστωτική εταιρεία Γεροσκήπου και Ανατολικής Πάφου Λτδ σε όλα τα δικαιώματα και υποχρεώσεις της συμπεριλαμβανομένων και των δικαιωμάτων της που απορρέουν από την παρούσα υπόθεση. Το Ελληνικό Συνεργατικό Ταμιευτήριο Πάφου Λτδ την ίδια ημέρα, ήτοι στις 26.10.2013, με απόφαση της Ειδικής Γενικής Συνέλευσης των μετόχων του και την έγκριση του Εφόρου Υπηρεσίας Συνεργατικών Εταιρειών μετονομάσθηκε σε Συνεργατικό Ταμιευτήριο Πάφου Λτδ. Στις 26.2.2015 καταχωρήθηκε στο Πρωτοκολλητείο του Ε.Δ. Πάφου σχετική ειδοποίηση. Στις 3.10.2013 εκδόθηκε εκ συμφώνου στην παρουσία του κατηγορουμένου, διάταγμα όπως πληρώσει ο κατηγορούμενους στην παραπονούμενη το εξ αποφάσεως χρέος του στην πιο πάνω αγωγή δια μηνιαίων δόσεων ύψους €100,00 από 01.11.
6. Ο κατηγορούμενος μετά την έκδοση της πιο πάνω αναφερόμενης απόφασης και διατάγματος, δεν πλήρωσε στην παραπονουμένη τις μηνιαίες δόσεις από 01.11.2013 μέχρι και 01.5.
7. Ο κατηγορούμενος δεν έχει καταχωρήσει αίτηση στο Δικαστήριο για τροποποίηση ή αναστολή του επίδικου διατάγματος μηνιαίων δόσεων. Μέχρι τον Οκτώβριο του 2013 ο μηνιαίος μισθός του κατηγορουμένου ήταν €1.000,
8. Από τον Νοέμβριο του 2013 μέχρι και τον Μάιο του 2014 ο κατηγορούμενος ήταν λήπτης ανεργιακού επιδόματος ύψους €900,00 μηνιαίως. Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι ( Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Το άρθρο 3

(1)(γ),

(2)και

(4)(γ) του περί Καταδολίευσης των εκ Δικαστικής Αποφάσεως Πιστωτών Νόμου του 2008 Ν.60

(1)/2008 (στο εξής ο «Νόμος») προνοεί τα ακόλουθα: «3.

(1)Οποιοσδήποτε εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους: ................................... (γ) παραλείψει να καταβάλει προς τον εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή το ποσό οποιασδήποτε δόσης κατά την ημερομηνία πληρωμής που είχε διαταχθεί από το Δικαστήριο κατά την έκδοση διατάγματος πληρωμής εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους με δόσεις, για λόγο άλλο από οικονομική ή φυσική αδυναμία. είναι ένοχος ποινικού αδικήματος και σε περίπτωση καταδίκης του υπόκειται στις ποινές που προβλέπονται στο άρθρο 4.

(2)Ουδεμία δίωξη ασκείται, δυνάμει της παραγράφου (γ) του εδαφίου

(1), εναντίον εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους, εκτός αν αυτός παραλείπει να καταβάλει την πληρωμή τουλάχιστον τριών δόσεων: Νοείται ότι, σε περίπτωση που οι δόσεις που υπολείπονται προς εξόφληση του χρέους είναι λιγότερες από τρεις δύναται να ασκηθεί ποινική δίωξη αν παραλείπει να καταβάλει οποιαδήποτε δόση.

(4)Σε οποιαδήποτε ποινική διαδικασία για αδίκημα δυνάμει του εδαφίου

(1)αποτελεί υπεράσπιση για τον κατηγορούμενο αν αποδείξει: ............................................ (γ) προκειμένου περί κατηγορίας δυνάμει της παραγράφου (γ) του εδαφίου

(1), ότι έχει συμμορφωθεί με το διάταγμα πληρωμής εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους με δόσεις ή ότι έχει μεταβληθεί η οικονομική του κατάσταση από την ημερομηνία έκδοσης του εν λόγω διατάγματος ή ότι έχει υποβάλει αίτηση στο Δικαστήριο για τροποποίηση ή αναστολή του διατάγματος την οποία έχει επιδώσει στον εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή, πριν από την επίδοση του κατηγορητηρίου σ' αυτόν.» Στο δε ερμηνευτικό άρθρο 2 του Νόμου περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, οι πιο κάτω έννοιες: «"διάταγμα πληρωμής εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους με δόσεις" σημαίνει διάταγμα που εκδίδεται δυνάμει του άρθρου 90 του Μέρους ΙΧ του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου· "εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους" έχει την έννοια η οποία αποδίδεται στον όρο αυτό από το άρθρο 2 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου· "εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτής" έχει την έννοια η οποία αποδίδεται στον όρο αυτό από το άρθρο 2 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου· "εκ δικαστικής αποφάσεως χρέος" έχει την έννοια η οποία αποδίδεται στον όρο αυτό από το άρθρο 2 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου.» Σύμφωνα επομένως με τα πιο πάνω, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος είναι τα ακόλουθα: (α) ο παραπονούμενος να είναι εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτής και ο κατηγορούμενος εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης (β) η ύπαρξη διατάγματος πληρωμής του εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους με δόσεις (γ) η παράλειψη καταβολής προς τον εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή του ποσού οποιασδήποτε δόσης και (δ) να οφείλονται τουλάχιστον τρεις δόσεις, εκτός εάν οι δόσεις που υπολείπονται προς εξόφληση είναι λιγότερες από τρεις. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, δηλαδή την μαρτυρία που έχω κρίνει ως αποδεκτή, την νομική πτυχή, το βάρος απόδειξης και τα ευρήματα καταλήγω ότι ο κατηγορούμενος είναι εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης και η παραπονούμενη εκ δικαστικής αποφάσεως πιστώτρια εν τη εννοία του Νόμου. Στις 3.10.2013 εκδόθηκε εκ συμφώνου εναντίον του κατηγορούμενου διάταγμα μηνιαίων δόσεων με το οποίο ο τελευταίος διατάχθηκε όπως αποπληρώσει το εξ αποφάσεως χρέος του με μηνιαίες δόσεις ύψους €100,00 της πρώτης δόσεως πληρωτέας την 01.11.2013. Ο κατηγορούμενος δεν κατέβαλε στην παραπονούμενη το ποσό 7 μηνιαίων δόσεων, ήτοι των δόσεων για την περίοδο 01.11.2013 - 01.5.2014. Ο κατηγορούμενος δεν έχει καταχωρήσει στο Δικαστήριο αίτηση για τροποποίηση ή αναστολή του επίδικου διατάγματος μηνιαίων δόσεων. Ο κατηγορούμενος δεν απέδειξε στα πλαίσια του ισοζυγίου των πιθανοτήτων τις υπερασπίσεις που αναφέρονται στο άρθρο 3

(4)(γ) του Νόμου. Όπως έχω αναφέρει και πιο πάνω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας, η μαρτυρία του στερείται οποιασδήποτε πειστικότητας. Ουσιαστικά ο κατηγορούμενος επικαλέστηκε την υπεράσπιση της μεταβολής της οικονομικής του κατάστασης από την ημερομηνία έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος συνεπεία της οποίας αδυνατούσε να καταβάλει τις επίδικες δόσεις. Ωστόσο, σύμφωνα με την μαρτυρία την οποία έκανα αποδεκτή δεν υπήρξε ουσιαστικά μεταβολή στα εισοδήματα του για την επίδικη περίοδο αφού λάμβανε ανεργιακό επίδομα ύψους €900,00 μηνιαίως ενώ ο μισθός του πριν από την απόλυση του ήταν €1.000,00. Όπως περαιτέρω προανέφερα, ο κατηγορούμενος δεν έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία ως προς το ποιες ήταν οι ανάγκες του που κάλυπτε με το εισόδημα του πριν την έκδοση του διατάγματος μηνιαίων δόσεων ώστε το Δικαστήριο να είναι σε θέση να κρίνει αν με την μείωση του εισοδήματος του την επίδικη περίοδο κατά €100, καθιστούσε αδύνατη την πληρωμή της μηνιαίας δόσης σύμφωνα με το διάταγμα μηνιαίων δόσεων. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, καταλήγω ότι η παραπονούμενη απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος και κατά συνέπεια αυτός κρίνεται ένοχος σε όλες τις κατηγορίες. Τα έξοδα, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ της παραπονούμενης και εναντίον του κατηγορούμενου. (Υπ.) ............. Ε. Χατζήπαπα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο