Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Νίκου Νικολάου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 672/16, 1/2/2016

(2009)2 Α.Α.Δ. 567: «Το Δικαστήριο εξετάζοντας αίτημα για κράτηση ενός κατηγορουμένου, επιλέγει τον περιορισμό του, κατ' εξαίρεση της δοσμένης αρχής που επιβάλλει τη μη στέρηση της ελευθερίας του, και τούτο γίνεται (α) αν υπάρχει κίνδυνος μη προσέλευσης στη δίκη· (β) αν διαφανεί κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων· και (γ) αν διαπιστωθεί πιθανότητα επηρεασμού μαρτύρων. (βλ.Κλείτου ν. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 213.». Βλέπε και την ακόμα πιο πρόσφατη υπόθεση Σπανού κ.ά. v. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 26/13 και 28/13, ημερομηνίας 29.3.2013, η οποία πραγματεύεται σωρεία θεμάτων που άπτονται του ζητήματος κράτησης προσώπου μέχρι και την ημέρα της δίκης. Αναφορικά με τον πρώτο λόγο για τον οποίο ζητείται η κράτηση και των δυο κατηγορουμένων παραπέμπω στο ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση Δημητρίου v. Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 130: «Το θέμα κράτησης ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η οποία ασκείται δικαστικά κάθε φορά που αυτό τίθεται ενώπιον του. Η νομολογία μας αναγνωρίζει ως θέμα αρχής ότι ένας υπόδικος πρέπει να αφήνεται ελεύθερος με περιοριστικούς όρους, στις περιπτώσεις που υπάρχει προσδοκία ότι θα προσέλθει στο Δικαστήριο να δικαστεί. Η αρχή αυτή κατοχυρώνεται και συνταγματικά ως ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου (βλ. Άρθρο 11 του Συντάγματος). Σκοπός της κράτησης είναι η εξασφάλιση της παρουσίας του ατόμου στη δίκη του και όχι η τιμωρία του. Το ενδεχόμενο ύπαρξης του κινδύνου μη προσέλευσης κατηγορουμένου στο Δικαστήριο εξετάζεται με βάση τους πιο κάτω παράγοντες: (α) Τη σοβαρότητα του αδικήματος η οποία όμως δεν πρέπει να απομονώνεται. Παρά το γεγονός ότι όσο σοβαρή είναι η κατηγορία ανάλογα μεγαλύτερο είναι και το κίνητρο του υπόδικου να αποφύγει τη δίκη, η σοβαρότητα του αδικήματος από μόνη της δεν αποτελεί κριτήριο. (β) Την πιθανότητα καταδίκης στο βαθμό που μπορεί να προβλεφθεί από τις καταθέσεις των μαρτύρων. Για σκοπούς διαπίστωσης τέτοιας πιθανότητας, το μαρτυρικό υλικό εξετάζεται στην όψη του μόνο. Θέματα δεκτότητας μαρτυρίας και αξιολόγησης του μαρτυρικού υλικού εμπίπτουν στην αρμοδιότητα αποκλειστικά του Δικαστηρίου που θα κληθεί να αποφανθεί επί θεμάτων ενοχής και δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο σε διαδικασία όπως η παρούσα. (γ) Την ποινή η οποία δυνατό να επιβληθεί. (δ) Την προηγούμενη προσέλευση ή μη προσέλευση, όπως και την εκδήλωση προθέσεως για το μέλλον. Πέραν των πιο πάνω αντικειμενικών δεδομένων (σοβαρότητα αδικήματος, εκ πρώτης όψεως πιθανολόγηση του ενδεχόμενου καταδίκης στη βάση του μαρτυρικού υλικού, ποινή που δυνατό να επιβληθεί), η εκτίμηση της πιθανότητας μη προσέλευσης στη δίκη, θα πρέπει να συνεκτιμάται και στη βάση των υποκειμενικών δεδομένων, όπως π.χ. οι οικογενειακές περιστάσεις, η ηλικία του κατηγορουμένου, οι δεσμοί του με την Κύπρο, κ.λ.π. Οι υποκειμενικοί όμως αυτοί παράγοντες δεν μπορεί να αφεθούν να υπερφαλαγγίσουν την ανάγκη προστασίας του δημόσιου συμφέροντος για απονομή της δικαιοσύνης. Τέλος, θα πρέπει να λεχθεί ότι ο χρόνος κράτησης του κατηγορουμένου είναι στοιχείο που έχει ουσιαστικό ρόλο να διαδραματίσει στην επί του προκειμένου άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου και συνεπώς δεν πρέπει να αγνοείται.» Σε σχέση με την πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων που αποτελεί επιπλέον λόγο για τον οποίο ζητείται η κράτηση μόνο του 1ου κατηγορούμενου παραπέμπω στις υποθέσεις Πατατάρης v. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 46 και Νικολάου v. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 840. Σύμφωνα με την πρώτη: «Όπως έχει νομολογηθεί και σε σωρεία υποθέσεων επαναληφθεί, πρωτεύουσα θέση μεταξύ των παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη όταν εξετάζεται εισήγηση για ύπαρξη πιθανότητας διάπραξης στο μέλλον αδικημάτων από τον αδικοπραγούντα, κατέχει το ποινικό μητρώο του τελευταίου. Η πιθανολόγηση διάπραξης νέου αδικήματος αναφέρεται σε τάση για συγκεκριμένη συμπεριφορά του αδικοπραγούντα στο μέλλον, συμπεριφορά για την οποία το Δικαστήριο μπορεί να καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα, με βάση το σύνολο του υλικού που βρίσκεται ενώπιον του. Στο υλικό αυτό συγκαταλέγεται και το ιστορικό του αδικοπραγούντα, όπως αυτό αναδύεται μέσα από το ποινικό του μητρώο (βλ. Σιακαλλής v. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 130 και Ανδρέας Ονουφρίου v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 510)». Σύμφωνα με τη δεύτερη: «Η ύπαρξη πιθανότητας διάπραξης άλλων αδικημάτων στο ενδιάμεσο χρόνο μέχρι τη δίκη, μπορεί να στοιχειοθετηθεί είτε από στοιχεία που αφορούν σε προηγούμενη καταδίκη ή προηγούμενες καταδίκες, είτε και από το γεγονός ότι έναντίον του κατηγορούμενου εκκρεμούν προς εκδίκαση ή καταχώρηση άλλες υποθέσεις σε σχέση με διάπραξη άλλων παρόμοιων αδικημάτων (βλ. Γενικός Εισαγγελέας v. Ρένου Κώστα Κυριάκου κ.α.

(2001)2 Α.Α.Δ. 373, Σιακαλλής v. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 130». Τέλος, αναφορικά με τον τρίτο λόγο, για τον οποίο ζητείται η κράτηση, επίσης και των δυο κατηγορουμένων θεωρώ καθόλα σχετικά όσα ακολουθούν από την απόφαση στην υπόθεση Φανιέρος Χαμπή κ.ά. ν. Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 772: «Η νομολογία μας είναι σαφής αναφορικά με το ζήτημα της πιθανότητας επηρεασμού μαρτύρων. Αυτό που εξετάζει το δικαστήριο είναι το κατά πόσον οι φόβοι της Αστυνομίας για επηρεασμό μαρτύρων είναι εύλογα δικαιολογημένοι, με βάση τα υπάρχοντα δεδομένα. Ο δικαιολογημένος φόβος ότι ο κατηγορούμενος θα επέμβει με την πορεία της δικαιοσύνης είναι επιτρεπτός λόγος για την κράτηση του. Γενική δήλωση ότι ο κατηγορούμενος θα επέμβει στην πορεία της δικαιοσύνης δεν είναι αρκετή. Θα πρέπει προς τούτο να δοθεί μαρτυρία που υποστηρίζει τη δήλωση (Δέστε: Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 109, Σιημητράς ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 397, Χατζηδημητρίου ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 245 και Χριστούδιας, ανωτέρω). Από τη στιγμή που διαπιστώνεται η πιθανότητα επηρεασμού μαρτύρων δεν παρέχεται πεδίο εξέτασης της εξασφάλισης της παρουσίας του κατηγορούμενου με εγγύηση (Δέστε: Κωνσταντινίδης, ανωτέρω). Στην υπόθεση Χριστούδια (ανωτέρω) τονίστηκε ότι, και σύμφωνα με τη νομολογία του Ε.Δ.Δ.Α., εκείνο που εξετάζεται είναι η ύπαρξη ευλόγως δικαιολογημένου φόβου επηρεασμού μαρτύρων. Στην υπόθεση εκείνη η μαρτυρία που υπήρχε ενώπιον του πρωτόδικου δικαστηρίου ήταν ότι ο κύριος μάρτυρας κατηγορίας είχε απειληθεί από ανώνυμο πρόσωπο. Το περιεχόμενο της απειλής είχε τεθεί ενώπιον του δικαστηρίου με κατάθεση του ίδιου του απειληθέντος μάρτυρα. Το Εφετείο έκρινε ότι η μαρτυρία καθιστούσε τους φόβους των διωκτικών αρχών εύλογα δικαιολογημένους. Στην υπόθεση Κωνσταντινίδης (ανωτέρω) η μαρτυρία ενώπιον του δικαστηρίου συνίστατο σε επιστολή δύο μαρτύρων κατηγορίας με την οποία αυτοί δήλωναν ουσιαστικά την πρόθεση τους να αναιρέσουν προηγούμενη κατάθεση τους με την οποία ενέπλεκαν τον κατηγορούμενο. Η μαρτυρία θεωρήθηκε επαρκής για να διαταχθεί η κράτηση του κατηγορουμένου. Στην υπόθεση Μακαρίτης ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 90 τέθηκε και πάλι ζήτημα πιθανότητας επηρεασμού μάρτυρος και τονίστηκε ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει την υποχρέωση να αποδείξει ότι θα υπάρξει επηρεασμός μαρτύρων κατηγορίας, αν ο κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος. Το δικαστήριο θα διατάξει την κράτηση ενός κατηγορουμένου αν ικανοποιηθεί ότι υπάρχουν ουσιαστικοί λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν σε συμπέρασμα ότι υπάρχει κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων. Στην υπόθεση εκείνη υπήρχε μαρτυρία ότι ήδη είχε εκδηλωθεί προσπάθεια από τη σύζυγο του κατηγορούμενου-εφεσείοντος να επηρεάσει τη βασική μάρτυρα κατηγορίας. Η μαρτυρία κρίθηκε αρκετή για να διαταχθεί η κράτηση του κατηγορουμένου. Η μάρτυρας στην υπόθεση εκείνη είχε δώσει, η ίδια, κατάθεση ότι έγινε προσπάθεια επηρεασμού της από τη σύζυγο του κατηγορουμένου.» Με υπαγωγή της ενώπιόν μου μαρτυρίας και γενικά, του συνόλου των γεγονότων ή στοιχείων που προκύπτουν από το φάκελο της παρούσας υπόθεσης, σ' όλες τις παραπάνω αρχές παρατηρώ τα εξής: Αρχίζοντας από τον πρώτο λόγο για τον οποίο ζητείται η κράτηση και των δύο κατηγορουμένων, παρατηρώ τα εξής: Αναμφίβολα και τα τρία αδικήματα που αυτοί αντιμετωπίζουν είναι σοβαρά. Ενδεικτική της σοβαρότητάς τους είναι η προβλεπόμενη στο Νόμο ποινή γι' αυτά, που είναι φυλάκιση 7 χρόνων, για τα αδικήματα των κατηγοριών 1 και 2 και 3 χρόνων, για το αδίκημα της 3ης κατηγορίας. Από εκεί και πέρα, η σοβαρότητα των αδικημάτων αντανακλάται και από την έξαρση που παρουσιάζουν αδικήματα κατά της περιουσίας στον τόπο μας, γεγονός το οποίο επιμαρτυρείται από τη σωρεία ανάλογων υποθέσεων που έχουν κατακλύσει τα Δικαστήριά μας, του παρόντος, μη εξαιρουμένου. Σε ό,τι αφορά την πιθανότητα καταδίκης των κατηγορουμένων, λαμβάνοντας υπόψη το μαρτυρικό υλικό - όπως έχει τεθεί ενώπιόν μου -, το οποίο καθώς ήδη έχει αναφερθεί εκτιμάται μόνο στην όψη του, θεωρώ πως υπάρχει αρκετά μεγάλη πιθανότητα καταδίκης και των δύο κατηγορουμένων. Ο 2ος κατηγορούμενος, στο πλαίσιο ανακριτικής κατάθεσης που του έχει ληφθεί αυτοενοχοποιείται ενώ εμπλέκει και τον 1ο κατηγορούμενο στη διάπραξη των αδικημάτων. Έπειτα, η σύζυγος του τελευταίου, στο πλαίσιο δικής της κατάθεσης στην Αστυνομία εμπλέκει και τους δυο κατηγορούμενους στη διάπραξη των ίδιων αδικημάτων, ενώ, τόσο αυτή όσο και ο 2ος κατηγορούμενος προέβησαν και σε υποδείξεις σκηνών. Θεωρώ πως δε χρειάζεται να επεκταθώ και να αναφερθώ σ' οποιοδήποτε άλλο στοιχείο μαρτυρίας, το οποίο να τεκμηριώνει την επί του προκειμένου διαπίστωσή μου. Σε ό,τι αφορά τώρα την ποινή που θα επιβληθεί στους κατηγορούμενος σε περίπτωση καταδίκης τους, αυτή αναμένεται να είναι αυστηρή και μάλιστα ποινή φυλάκισης, δεδομένου ότι, με τις επίδικες κατηγορίες, τους καταλογίζεται ότι διέρρηξαν το επίδικο υποστατικό, από το οποίο έκλεψαν διάφορα κοσμήματα, συνολικής αξίας, περίπου €35,000 που είναι ιδιαίτερα σημαντική. Αναφορικά με την ποινή που θα τους επιβληθεί έχω υπόψη μου και τη σχετική επί του προκειμένου νομολογία, από την οποία προκύπτει ότι οι ποινές που επιβάλλονται για τέτοιου είδους σοβαρά αδικήματα, κατά κανόνα είναι ποινές φυλάκισης και μάλιστα, δεδομένης και της έξαρσης που παρουσιάζουν αδικήματα κατά της περιουσίας στο τόπο μας, με καθοδήγηση από το Ανώτατο Δικαστήριο, ότι αναγκαιεί η επιβολή ακόμα πιο αυστηρών ποινών. Εδικά για τον 1ο κατηγορούμενο, η ποινή που θα του επιβληθεί σε περίπτωση καταδίκης αναμένεται να είναι ακόμα πιο αυστηρή, έχοντας υπόψη ότι αυτός βαρύνεται και με μια προηγούμενη καταδίκη η οποία περικλείει και πάλιν αδικήματα που στρέφονται κατά της περιουσίας. Επισημαίνεται ότι η προηγούμενη καταδίκη του είναι ημερομηνίας 4.5.2012, στο πλαίσιο της υπόθεσης 2/12 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου και σ' αυτή, στην κατηγορία της διάρρηξης κατοικίας, του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 4 χρόνων. Σε ό,τι αφορά τώρα στους διάφορους υποκειμενικούς παράγοντες, οι οποίοι προσμετρούν κι αυτοί στην κρίση του Δικαστηρίου, ως προς την εκτίμηση της πιθανότητας προσέλευσης ή μη των κατηγορούμενων στο Δικαστήριο την ημέρα της δίκης, σε περίπτωση που αφεθούν ελεύθεροι παρατηρώ τα εξής: Ο 1ος κατηγορούμενος, παρότι είναι Κύπριος και πολίτης της Δημοκρατίας εντούτοις είναι άνεργος, δεν έχει σταθερή διεύθυνση διαμονής, ενώ οι σχέσεις του με τη σύζυγό του, από την ενώπιόν μου μαρτυρία προκύπτει ότι είναι τουλάχιστον προβληματικές. Ούτε και μου διαφεύγει ότι είναι η σύζυγός του που προέβη σε καταγγελία εναντίον του στην Αστυνομία, με την οποία τον εμπλέκει στην παρούσα υπόθεση, ως επίσης και ότι εναντίον του εκκρεμούν δύο υποθέσεις που περικλείουν και αδίκημα βίας στην οικογένεια, με παραπονούμενη τη σύζυγό του. Σε ό,τι αφορά το 2ο κατηγορούμενο είναι σαφές, ότι, οι δεσμοί που διατηρεί με το έδαφος της Δημοκρατίας, κάθε άλλο παρά ισχυροί είναι. Εκτός του ότι κατάγεται από τη Βουλγαρία και στην Κύπρο όπου διαμένει τώρα είναι άνεργος είναι και το γεγονός, ότι έχει και ένα παιδί στο Βέλγιο, ηλικίας, μόλις 8 ετών. Τα παραπάνω γεγονότα, κατά τη γνώμη μου καθιστούν τους δεσμούς που διατηρεί με το εξωτερικό, πιο ισχυρούς από ό,τι οι δεσμοί που διατηρεί με το έδαφος της Δημοκρατίας, τους οποίους θεωρώ χαλαρούς. Εν πάση περιπτώσει δε μου διαφεύγει και το γεγονός, ότι, ο 2ος κατηγορούμενος καθώς ήδη έχει αναφερθεί εν τέλει συναίνεσε στο αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής, για κράτησή του μέχρι και την ημέρα της δίκης. Τέλος, σε ό,τι αφορά στον 1ο κατηγορούμενο, ακόμα ένα στοιχείο που προσμετρά στην εκτίμηση της πιθανότητας προσέλευσής του ή μη στο Δικαστήριο την ημέρα της δίκης είναι και το γεγονός, ότι, στις τρεις από τις άλλες πέντε υποθέσεις που εκκρεμούν εναντίον του στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου (τεκμήρια 2 μέχρι 6), στη μια, αρχικά εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης εναντίον του, ενώ σε άλλες δύο, εναντίον του εκκρεμεί εκτέλεση εντάλματος σύλληψης, προφανώς, λόγω της παράλειψής του να παρουσιαστεί στο Δικαστήριο την ημέρα της δίκης. Οι δυο αυτές υποθέσεις - οι οποίες αναφέρθηκαν από την εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής - είναι ορισμένες για έλεγχο του εντάλματος σύλληψης, στις 5.2.2016, δηλαδή, μετά από μερικές μέρες. Όλα τα παραπάνω στοιχεία, σωρευτικά θεωρούμενα (εννοείται χωριστά για κάθε κατηγορούμενο) θεωρώ ότι καθιστούν αναγκαία και επιτακτική την κράτηση και των δύο κατηγορουμένων μέχρι και την ημέρα της δίκης, αφού, σε διαφορετική περίπτωση είναι δυνατό, αυτοί, να μην παρουσιαστούν στο Δικαστήριο, καταρχήν, για να αποφύγουν τη δίκη και έπειτα, σε περίπτωση καταδίκης τους, την ποινή που θα τους επιβληθεί. Η εισήγηση ότι η παρουσία του 1ου κατηγορούμενου στο Δικαστήριο την ημέρα της δίκης, μπορεί να διασφαλιστεί και με την επιβολή όρων, τους οποίους οι ευπαίδευτοι δικηγόροι του άφησαν στη κρίση του Δικαστηρίου, είτε ακόμα και όρων, ανάλογων με αυτούς που έχουν τεθεί για τον ίδιο σκοπό, στο πλαίσιο άλλων υποθέσεων που αντιμετωπίζει ο εν λόγω κατηγορούμενος, θεωρώ ότι δεν αποτελεί αποτελεσματική απάντηση στον κίνδυνο μη προσέλευσής του στο Δικαστήριο την ημέρα της δίκης, έτσι ώστε να αφεθεί ελεύθερος. Οι λόγοι έχουν αναφερθεί οπότε και δε χρειάζεται να τους επαναλάβω. Εν πάση περιπτώσει, σε ό,τι αφορά αυτόν, για λόγους που θα αναφέρω αμέσως θεωρώ ότι η κράτησή του απαιτείται και για το δεύτερο από τους λόγους, για τους οποίους αυτή ζητείται με το υπό κρίση αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής. Συγκεκριμένα θεωρώ ότι σε περίπτωση που αφεθεί ελεύθερος υπάρχει σοβαρός κίνδυνος/πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων, παρόμοιας ή διαφορετικής φύσης με αυτά που αντιμετωπίζει στο πλαίσιο της παρούσας υπόθεσης. Προκύπτει από το περιεχόμενο των τεκμηρίων 2 μέχρι 6, ότι ο 1ος κατηγορούμενος αντιμετωπίζει ακόμα πέντε υποθέσεις που εκκρεμούν ενώπιον ποινικού Δικαστηρίου, οι οποίες περικλείουν διάφορα αδικήματα που φέρονται να έχουν διαπραχθεί τα δύο τελευταία χρόνια. Μάλιστα, από αυτές τις υποθέσεις, η υπόθεση 392/16 (τεκμήριο 5) αφορά και πάλιν σε ίδια αδικήματα με αυτά που του καταλογίζεται ότι διέπραξε και στο πλαίσιο της παρούσας υπόθεσης. Δηλαδή, αδικήματα που στρέφονται κατά της περιουσίας και η διάπραξή τους απέχει χρονικά, ένα περίπου μήνα από τη διάπραξη των αδικημάτων που αντιμετωπίζει στο πλαίσιο της παρούσας υπόθεσης. Πέραν τούτου είναι και το γεγονός, ότι - για να επαναλάβω -, ο 1ος κατηγορούμενος βαρύνεται και με μία προηγούμενη καταδίκη, σε υπόθεση η οποία αφορά και πάλιν στη διάπραξη αδικημάτων που στρέφονται κατά της περιουσίας. Μάλιστα, σε μια από τις κατηγορίες που περικλείει η εν λόγω υπόθεση, του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 4 χρόνων. Στη βάση των παραπάνω δεδομένων και έχοντας υπόψη ότι δεν απαιτείται απόδειξη, αλλά, καθώς ήδη έχει αναφερθεί (βλ. τις υποθέσεις Πατατάρης και Νικολάου, ανωτέρω) απλώς πιθανολόγηση, ότι σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος, θα διαπράξει άλλα αδικήματα θεωρώ πως, στην παρούσα υπόθεση, εξ' αντικειμένου στοιχειοθετείται το εύλογο της πιθανότητας διάπραξης και νέων αδικημάτων από τον 1ο κατηγορούμενο, σε περίπτωση που αυτός αφεθεί ελεύθερος. Τέλος θεωρώ ότι στοιχειοθετείται και τρίτος λόγος για τον οποίο η Κατηγορούσα Αρχή ζητά την κράτηση των κατηγορούμενων. Κατά τη γνώμη μου, η Αστυνομία, καθόλα δικαιολογημένα και βάσιμα φοβάται ότι σε περίπτωση που οι κατηγορούμενοι - και ιδιαίτερα ο 1ος κατηγορούμενος - αφεθούν ελεύθεροι, υπάρχει ορατός κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων εκ μέρους τους. Στη κατάληξη μου αυτή προβαίνω λαμβάνοντας υπόψη τα ακόλουθα, μεταξύ άλλων, στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον μου και μάλιστα μέρος αυτών, από τον ίδιο τον ίδιο τον 1ο κατηγορούμενο. Καταρχήν, η παρούσα υπόθεση προέκυψε εναντίον και των δύο κατηγορουμένων, ουσιαστικά, με πρωτοβουλία της συζύγου του 1ου κατηγορούμενου η οποία προέβη σε σχετική καταγγελία στην Αστυνομία, με την οποία εμπλέκει τόσο αυτόν όσο και το 2ο κατηγορούμενο στη διάπραξη των αδικημάτων που αντιμετωπίζουν. Ακολούθως, ο 2ος κατηγορούμενος, ο οποίος γνωρίζεται τόσο με τον 1ο κατηγορούμενο όσο και με τη σύζυγο του - για να επαναλάβω -, στο πλαίσιο δικής του κατάθεσης στην Αστυνομία ομολόγησε τη διάπραξη των αδικημάτων και ταυτόχρονα εμπλέκει και τον 1ο κατηγορούμενο με αυτά. Τέλος, τρίτο πρόσωπο, το οποίο τελεί και αυτό υπό κράτηση είναι μάρτυρας στην παρούσα υπόθεση και η μαρτυρία του είναι ουσιαστική. Στοιχείο, καθοριστικής, θα έλεγα, σημασίας, για την κρίση μου ότι η θέση της Αστυνομίας ως προς τον κίνδυνο επηρεασμού μαρτύρων σε περίπτωση που οι κατηγορούμενοι αφεθούν ελεύθεροι - ιδιαίτερα ο 1ος κατηγορούμενος, ο οποίος έχει ένσταση στο αίτημα κράτησής του - είναι βάσιμη εδράζεται στο γεγονός, ότι, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο των δυο επιστολών (τεκμήρια 8 και 9), οι οποίες τέθηκαν ενώπιόν μου με πρωτοβουλία του 1ου κατηγορούμενου, καταρχήν, ο 2οςκατηγορούμενος, ενώ τελεί υπό κράτηση - όπως και ο 1ος κατηγορούμενος -, με την επιστολή του δικηγόρου του, ημερομηνίας 25.1.2016 ζητά όπως του επιτραπεί να δώσει κατάθεση σχετικά με την παρούσα υπόθεση και, όπως υπόβαλε στο μάρτυρα που κατέθεσε προς υποστήριξη του υπό κρίση αιτήματος, ο εκ των δικηγόρων του, κ. Ζόππος, με σκοπό ακόμη και να αλλάξει την κατάθεσή του. Αυτός είναι ο ένας από τους πιθανούς λόγους για τους οποίους ο 2ος κατηγορούμενος ζητά να δώσει κατάθεση. Επιπλέον, η σύζυγος του 1ου κατηγορούμενου, με την επιστολή της στο Τμήμα Διαρρήξεων του ΤΑΕ Πάφου, ημερομηνίας 27.1.2016 δηλώνει ευθέως ότι ανακαλεί το περιεχόμενο της κατάθεσής της, ημερομηνίας 19.1.2016. Είναι σαφές, ότι, στην περίπτωση του 1ου κατηγορουμένου, βασικά, αυτό που έγινε είναι ό,τι και στην Κωνσταντινίδης (ανωτέρω), γεγονός, το οποίο, μαζί με οτιδήποτε άλλο έχει αναφερθεί εξ αντικειμένου και πάλιν, όχι απλώς καθιστά δικαιολογημένους τους φόβους της Αστυνομίας ότι σε περίπτωση που οι κατηγορούμενοι και ειδικά ο 1ος κατηγορούμενος αφεθούν ελεύθεροι ενδέχεται να προβούν σε επηρεασμό μαρτύρων, αλλά, θα έλεγα πως, ενδεχομένως, αυτό και να έχει ήδη συμβεί. Ακολουθεί ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις - νομικές και πραγματικές - για κράτηση και των δύο κατηγορουμένων και γι' αυτό το λόγο. Το γεγονός δε, ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν είχε ζητήσει την κράτηση του 1ου κατηγορούμενου, στο πλαίσιο της υπόθεσης 392/16, επικαλούμενη ως λόγο, την πιθανότητα, είτε επηρεασμού μαρτύρων, είτε διάπραξης και νέων αδικημάτων, σε περίπτωση που αυτός αφηνόταν ελεύθερος δεν είναι αρκετό για να αναιρέσει οποιαδήποτε από τις παραπάνω διαπιστώσεις μου, οι οποίες, προφανώς εδράζονται στη βάση των δεδομένων που έχουν τεθεί ενώπιόν μου στο πλαίσιο της παρούσας υπόθεσης. Ούτε και είμαι σε θέση να γνωρίζω για ποιο λόγο η Κατηγορούσα Αρχή ενήργησε όπως ενήργησε στο πλαίσιο της άλλης υπόθεσης. Ωστόσο, εκείνο για το οποίο είμαι βέβαιος και θα ήθελα να τοποθετηθώ που εν τέλει είναι και το μόνο που έχει σημασία είναι το εξής: Στην παρούσα υπόθεση, η Κατηγορούσα Αρχή κατόρθωσε να τεκμηριώσει και τους τρεις λόγους, για τους οποίους ζητά την κράτηση του 1ου κατηγορούμενου καθώς και τους δύο λόγους, για τους οποίους ζητά την κράτηση του 2ου κατηγορούμενου. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεών μου διατάσσω την κράτηση και των δύο κατηγορουμένων, για τον πρώτο, μέχρι τις 24.2.2016 και ώρα 10:30 π.μ. που η υπόθεση ορίζεται για ακρόαση και για το δεύτερο, μέχρι τις 8.2.2016 και ώρα 9:15 π.μ., που η υπόθεση επαναορίζεται για απάντηση. (Υπ.) ............ Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Ο.Ρ. Αναφορά: αίτηση κράτησης κατηγορούμενου μέχρι και την ημέρα της δίκης για όλους τους λόγους που δικαιολογείται τέτοιο αίτημα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο