ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΜΕΣΟΓΗΣ ν. Μάρκου Θεολόγου, Αρ. Υπόθεσης: 10546/13, 16/3/2016

(1), 18 (α),(β)και (στ) του Περί Σκύλων Νόμου 184(Ι)/2002, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ την 1.10.

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, όπως αυτό τροποποιήθηκε, ο κατηγορούμενος στις 10.6.2013 και/ή προγενέστερα στην οδό 28ης Οκτωβρίου στο χωριό Μεσόγη της Eπαρχίας Πάφου, δηλαδή εντός των κοινοτικών ορίων του χωριού Μεσόγη, κατείχε ένα σκύλο χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή, δηλαδή το Κοινοτικό Συμβούλιο Μεσόγης. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε ως μάρτυρες τον Φώτη Γιαννακού (Μ.Κ.1), τον Αχιλλέα Αντωνίου (Μ.Κ.2) και τον Γιαννάκη Σολωμού (Μ.Κ.3). Πρώτος μάρτυρας κατηγορίας ήταν ο Φώτης Γιαννακού (Μ.Κ.1), γραμματέας στο Κοινοτικό Συμβούλιο Μεσόγης, ο οποίος ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος διαμένει στην οδό 28ης Οκτωβρίου η οποία εμπίπτει, σύμφωνα με τον επίσημο κτηματολογικό χάρτη της κοινότητας Μεσόγη, εντός των ορίων της εν λόγω κοινότητας. Ο εν λόγω χάρτης κατατέθηκε από τον μάρτυρα ως Τεκμήριο
2. Αρχές Ιουνίου του 2013, κατόπιν παραπόνων που δέχθηκε από γείτονες του κατηγορουμένου ότι υπήρχε στην αυλή του «αδέσποτος σκύλος ο οποίος τού ανήκε», επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον κατηγορούμενο, ο οποίος αρνήθηκε ότι ήταν κάτοχος σκύλου. Όταν την ίδια μέρα επισκέφθηκε με τον Μ.Κ.2 την οικία του κατηγορούμενου και διαπίστωσε ότι στην αυλή της οικίας του υπήρχε ένας σκύλος, επικοινώνησε εκ νέου με τον κατηγορούμενο ο οποίος του ανέφερε ότι ο σκύλος δεν ήταν δικός του και του ζήτησε να τον περισυλλέξουν γιατί ήταν αδέσποτος. Την επόμενη ημέρα, 4 - 5 Ιουνίου του 2013, κατόπιν οδηγιών του προς Μ.Κ.3, ο τελευταίος επισκέφθηκε την οικία του κατηγορούμενου για να περισυλλέξει τον σκύλο. Εξ' όσων τον πληροφόρησε ο Μ.Κ.3, όταν περισυνέλεξε τον σκύλο, ο κατηγορούμενος τού ζήτησε να μην τον πάρει αναφέροντας του ότι θα έφτιαχνε κλουβί και ότι δεν θα τον είχε αδέσποτο. Στις 10.6.2013 επισκέφθηκε εκ νέου με τον Μ.Κ.2 την οικία του κατηγορούμενου όπου διαπίστωσε ότι ο σκύλος βρισκόταν ακόμη στην αυλή της οικίας του κατηγορούμενου. Την ίδια ημέρα ετοιμάστηκε επιστολή προς τον κατηγορούμενο με την οποία, μεταξύ άλλων, τον καλούσαν όπως μέχρι τις 14.06.2013 προβεί στις ανάλογες ενέργειες για την έκδοση άδειας κατοχής. Ο μάρτυρας κατέθεσε ως Τεκμήριο 2 την προαναφερθείσα επιστολή, ημερομηνίας 10.06.2013 την οποία, όπως ανέφερε, έδωσε στον Μ.Κ.2 για να την παραδώσει στον κατηγορούμενο. Ο κατηγορούμενος, όπως περαιτέρω ανέφερε ο μάρτυρας, δεν αιτήθηκε την έκδοση άδειας κατοχής σκύλου και προς τούτο κατέθεσε ως Τεκμήριο 3, κατάλογο με το μητρώο των ιδιοκτητών σκύλου για το έτος 2013 στον οποίο δεν περιλαμβάνεται το όνομα του κατηγορούμενου. Ερωτηθείς για την ηλικία του σκύλου, ο μάρτυρας ανέφερε ότι, χωρίς να είναι ειδικός, σίγουρα θα ήταν ηλικίας μεταξύ δυο έως τριών χρόνων. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι η οικία του κατηγορούμενου δεν είναι περιφραγμένη και σε σχετική ερώτηση κατά πόσο θα μπορούσαν να κυκλοφορούν διάφορα ζώα εντός της αυλής του, ο μάρτυρας απάντησε ότι αφ' ης στιγμής δεν υπήρχε περίφραξη θα μπορούσε να συμβεί. Απέρριψε τη θέση του κατηγορούμενου ότι ο σκύλος ήταν περιπλανώμενος και επέμενε στη θέση του ότι κατά τις επισκέψεις του στην οικία του κατηγορουμένου ο σκύλος βρισκόταν εκεί επισημαίνοντας ότι η αναφορά του ότι ο σκύλος ήταν αδέσποτος ήταν γιατί δεν είχε λουρί. Δέχθηκε ότι κατά τις επισκέψεις του στην οικία του κατηγορούμενου ο τελευταίος δεν ήταν παρών, επαναλαμβάνοντας την θέση του ότι είχε τηλεφωνική επικοινωνία μαζί του. Ερωτηθείς για ποιο λόγο εφόσον υπήρχε αδέσποτος σκύλος δεν ειδοποίησε το κτηνιατρείο, ή την αστυνομία, ή το γραφείο Επάρχου, ή την υπηρεσία προστασίας ζώων, ο μάρτυρας ανέφερε ότι η μόνη αρχή που επιδεικνύει ενδιαφέρον σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η υπηρεσία προστασίας ζώων και ότι είναι σε αυτήν την υπηρεσία που ο Μ.Κ.3 θα έπαιρνε τον σκύλο, εάν ο κατηγορούμενος δεν του ζητούσε να τον αφήσει. Ο μάρτυρας περαιτέρω ανέφερε ότι και ο ίδιος ο κοινοτάρχης επικοινώνησε τηλεφωνικά με την σύζυγο του κατηγορούμενου, η οποία του ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος είχε σκύλο. Ως Μ.Κ.2 κατέθεσε ο Αχιλλέας Αντωνίου ο οποίος υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του την Γραπτή Δήλωση του, Έγγραφο Α. Σ' αυτήν ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι εργάζεται στο Κοινοτικό Συμβούλιο Μεσόγης ως εργάτης. Στις αρχές Ιουνίου του 2013 όταν επισκέφθηκε με τον Μ.Κ.1 την οικία του κατηγορούμενου, διαπίστωσε ότι στην αυλή της οικίας του εκεί βρισκόταν ένας σκύλος ηλικίας περίπου δυο χρονών μπορεί και περισσότερο. Στις 10.6.2013 όταν επισκέφθηκε εκ νέου με τον Μ.Κ.1 την οικία του κατηγορούμενου διαπίστωσαν ότι ο σκύλος βρισκόταν ακόμη εκεί. Αργότερα την ίδια ημέρα όπως ανέφερε, ο Μ.Κ.1 του παρέδωσε επιστολή ειδοποίηση σχετική με τον σκύλο την οποία θα παρέδιδε «δια της τοποθετήσεως της στην οικία του κατηγορουμένου», πράγμα το οποίο και έπραξε. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι δεν είδε τον κατηγορούμενο στις 10.6.2013 όταν επισκέφθηκε την οικία του και ότι ο σκοπός της επίσκεψης εκείνη την ημέρα ήταν για να διαπιστωθεί κατά πόσο ο σκύλος βρισκόταν εκεί. Συμφώνησε με την θέση του κατηγορουμένου ότι αφ' ης στιγμής το σπίτι δεν ήταν περιφραγμένο θα μπορούσαν να κινούνταν και άλλα ζώα. Ερωτηθείς επίσης πως κατέληξε ότι ο σκύλος ήταν του κατηγορούμενου, ο μάρτυρας ανέφερε ότι στην περιοχή υπάρχουν ακόμα τέσσερα σπίτια που γειτνιάζουν με αυτό του κατηγορούμενου και ότι οι γείτονες ήταν αυτοί που έκαναν παράπονα ότι ο σκύλος ήταν δικός του. Απέκλεισε ο μάρτυρας την πιθανότητα ο σκύλος να ήταν αδέσποτος, γιατί όπως ανέφερε υπήρχαν δοχεία στην αυλή στα οποία ο κατηγορούμενος τοποθετούσε το φαγητό του σκύλου. Ερωτηθείς για ποιο λόγο δεν περισυνέλεξε τον σκύλο αφού ήταν περιπλανώμενος, ο μάρτυρας ανέφερε ότι όταν το έπραξε ο Μ.Κ.3 ο κατηγορούμενος του ζήτησε να τον αφήσει γιατί τον ήθελε και ότι θα του έφτιαχνε κλουβί. Σε υποβολή ότι θα μπορούσε να πάρει τον σκύλο και να τον μεταφέρει στις 10.6.2013, ο μάρτυρας απάντησε ότι δεν είχε κλούβα. Ο λόγος όπως ανέφερε, που δεν τον μετέφερε στην υπηρεσία προστασίας ζώων, ήταν γιατί ο σκύλος ήταν επιθετικός και είναι γι' αυτό που οι γείτονες του κατηγορούμενου υπέβαλαν παράπονα. Ερωτηθείς σχετικά με τον τρόπο αποστολής της επιστολής, ο μάρτυρας ανέφερε ότι την τοποθέτησε στην πόρτα της κουζίνας που βρισκόταν στο πίσω μέρος της οικίας του όπως κάνει πάντοτε όταν τοποθετεί άλλους λογαριασμούς του κατηγορουμένου επισημαίνοντας ότι ο λόγος που δεν την τοποθέτησε στο γραμματοκιβώτιο ήταν γιατί φοβόταν τον σκύλο. Ως Μ.Κ.3 κατέθεσε ο Ιωάννης Σολωμού ο οποίος υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του τη Γραπτή Δήλωση του, Έγγραφο Β. Σ' αυτή ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι ως συνεργάτης της Κατηγορούσας Αρχής εκτελούσε για λογαριασμό της διάφορες εργασίες που του ανάθετε. Στις αρχές Ιουνίου του 2013 μετά από οδηγίες του Μ.Κ.1 περισυνέλεξε ένα σκύλο από την οικία του κατηγορούμενου. Όταν ο κατηγορούμενος βγήκε στην αυλή του σπιτιού τού ζήτησε να αφήσει ελεύθερο το σκύλο γιατί ήταν δικός του, αναφέροντας του ότι θα προέβαινε στην διαδικασία για την έκδοση άδειας κατοχής σκύλου. Όπως περαιτέρω ανέφερε ο μάρτυρας, ο κατηγορούμενος του έδειξε στο πίσω μέρος του σπιτιού ένα σημείο στο οποίο υπήρχε κουγκρί στο δάπεδο αναφέροντας του ότι εκεί θα έφτιαχνε κλουβί για τον σκύλο. Κατόπιν τούτου ο μάρτυρας όπως ανέφερε, άφησε τον σκύλο ελεύθερο και ενημέρωσε τον Μ.Κ.1 για τα διαδραματισθέντα. Ερωτηθείς για την ηλικία του σκύλου ο μάρτυρας ανέφερε ότι δεν ήταν μικρότερος από 2 - 2 1/2 χρονών. Αντεξεταζόμενος επέμενε στην θέση του ότι κατά την επίσκεψη του στην οικία του κατηγορουμένου ο σκύλος βρισκόταν στην αυλή του. Αρνήθηκε την υποβολή του κατηγορούμενου ότι δεν είχε σκύλο, αναφέροντας ότι τον συγκεκριμένο σκύλο τον είχε δει αρκετές φορές στην οικία του κατηγορούμενου. Αρνήθηκε επίσης την υποβολή του κατηγορούμενου ότι ο σκύλος ήταν περιπλανώμενος, επαναλαμβάνοντας την θέση του ότι ο σκύλος ανήκε στον κατηγορούμενο και ότι ο λόγος που τον άφησε ελεύθερο ήταν γιατί του το είχε ζητήσει ο κατηγορούμενος. Μετά που ο κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία με βάση τις διατάξεις του άρθρου 74

(1)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 155 και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, αυτός επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία. Ο κατηγορούμενος στην κύρια εξέταση του ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι διαμένει στο χωριό Μεσόγη της Πάφου και ότι το σπίτι του είναι κτισμένο μέσα σε χωράφι που δεν είναι περιφραγμένο ή «τελιασμένο». Θέση του ήταν ότι δεν είχε και ούτε μέχρι σήμερα έχει σκύλο και ούτε επίσης γνωρίζει εάν υπήρχε αδέσποτος σκύλος. Δεν ήταν, όπως ανέφερε, «υπεύθυνος» για τους σκύλους και άλλα ζώα που κινούνταν μέσα στα χωράφια και ότι το Κοινοτικό Συμβούλιο είχε υποχρέωση να περισυλλέξει τον σκύλο. Ήταν περαιτέρω θέση του ήταν ότι δεν παρέλαβε οποιαδήποτε επιστολή από την Κατηγορούσα Αρχή και ότι η καταγγελία εναντίον του έγινε εκδικητικά από τον κοινοτάρχη, λόγο διαφωνιών που είχε με αυτόν σε σχέση με την φορολογία που του επιβαλλόταν. Θέση του ήταν ότι ο κοινοτάρχης αποφάσισε να τον εκδικηθεί όταν βρέθηκε στο χωράφι του ο σκύλος. Κατά την αντεξέταση του αρνήθηκε την υποβολή ότι στις 10.6.2013 ήταν ο κάτοχος του σκύλου επισημαίνοντας ότι δεν υπήρχε ανεξάρτητος μάρτυρας για να διαπιστώσει αν πράγματι ήταν δικός του ο σκύλος. Ακόμη ανέφερε ότι οι Μ.Κ.1, 2 και 3 ήταν «πληρωμένοι μάρτυρες» από τον κοινοτάρχη. Επίσης σε σχετική υποβολή ότι κατά την προαναφερθείσα ημερομηνία δεν είχε άδεια κατοχής σκύλου, ο μάρτυρας απάντησε ότι από τη στιγμή που δεν είχε σκύλο, δεν υπήρχε λόγος να εξασφαλίσει άδεια. Αρνήθηκε επίσης την θέση του συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής ότι είχε αναφέρει στον Μ.Κ.3 ότι ο σκύλος ήταν δικός του. Μετά την ολοκλήρωση τις διαδικασίας ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής και ο κατηγορούμενος ανέπτυξαν τις θέσεις τους μέσα από τις αγορεύσεις τους στις οποίες θα αναφερθώ όπου κριθεί σκόπιμο. Θα προχωρήσω στην συνέχεια στην αξιολόγηση της μαρτυρίας που προσάχθηκε κρίνοντας τους μάρτυρες τόσο με βάση τα όσα ανέφεραν όσο και με τον τρόπο που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου (Ζαβρού ν. Χαραλάμπους

(1996)1Α Α.Α.Δ, 447 και Ζαμπάς ν. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ., 820). Η εντύπωση που αποκόμισα από τoν Μ.Κ.1 ήταν θετική. Από την όλη παρουσία του στο εδώλιο του μάρτυρα, σχημάτισα την εντύπωση ότι προσήλθε στο Δικαστήριο, για να καταθέσει την αλήθεια παραθέτοντας τα γεγονότα που περιήλθαν στην γνώση τoυ μέσα από την εκτέλεση των καθηκόντων του. Η μαρτυρία του Μ.Κ.1 ότι η κατοικία στην οποία διαμένει ο κατηγορούμενος βρίσκεται εντός των ορίων του χωριού Μεσόγη όχι μόνο δεν αμφισβητήθηκε από τον κατηγορούμενο ο οποίος το επιβεβαίωσε, αλλά υποστηρίχθηκε και από το Τεκμήριο

1. Η μαρτυρία του επίσης τόσο για τις επισκέψεις του με τον Μ.Κ.2 στην οικία του κατηγορουμένου όσο και για την ηλικία του σκύλου δεν αμφισβητήθηκε. Κατά την αντεξέταση του παρέμεινε σταθερός στις θέσεις του και δεν περιέπεσε σε οποιαδήποτε αντίφαση. Δεν έχω εντοπίσει οτιδήποτε που να αποδεικνύει ότι ενήργησε με αλλότρια κίνητρα. Συνακόλουθα κρίνω ως αξιόπιστη την μαρτυρία του Μ.Κ.1 την οποία αποδέχομαι στην ολότητα της συμπεριλαμβανομένων των Τεκμηρίων 1, 2 και
2. Επίσης θετική είναι η εντύπωση που αποκόμισα από τον Μ.Κ.2 ο οποίος ουσιαστικά επιβεβαίωσε τα όσα ανέφερε στο Δικαστήριο ο Μ.Κ.
3. Στο σημείο αυτό σημειώνω ότι οι εξηγήσεις που έδωσε στο Δικαστήριο για τον τρόπο παράδοσης του Τεκμηρίου 3 ήταν πειστικές. Συνακόλουθα κρίνω ως αξιόπιστη την μαρτυρία του Μ.Κ.2 την οποία αποδέχομαι στην ολότητα της. Ο Μ.Κ.3 μου έκανε καλή εντύπωση. Απαντούσε με ευθύτητα και αμεσότητα. Δεν διέκρινα σε κανένα σημείο της μαρτυρίας του προσπάθεια απόκρυψης της αλήθειας από το Δικαστήριο και ούτε περιέπεσε σε αντιφάσεις ικανές να κλονίσουν την αξιοπιστία του. Παρέμεινε σταθερός στην εκδοχή του ότι ακολουθώντας τις οδηγίες του Μ.Κ.1 περισυνέλεξε το σκύλο από την οικία του κατηγορούμενου και ότι τον άφησε ελεύθερο όταν ο κατηγορούμενος του ανέφερε ότι ο σκύλος ήταν δικός του. Η μαρτυρία του ότι ο κατηγορούμενος του ανέφερε ότι θα προέβαινε σε διαβήματα για την έκδοση άδειας και ότι του υπέδειξε τον χώρο που θα κατασκεύαζε κλουβί για τον σκύλο δεν αμφισβητήθηκαν. Συνακόλουθα κρίνω ως αξιόπιστη την μαρτυρία του Μ.Κ.3 την οποία αποδέχομαι στην ολότητα της. Παρακολουθώντας τον κατηγορούμενο ενώ κατέθετε ενόρκως στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης δεν με έπεισε για την ειλικρίνεια του και την γνησιότητα της θέσης ότι κατά τον επίδικο χρόνο δεν ήταν ο κάτοχος του σκύλου. Στο σημείο αυτό σημειώνω ότι ο κατηγορούμενος ουσιαστικά δεν αρνήθηκε ότι στην αυλή της οικίας του υπήρχε σκύλος ούτε και αμφισβήτησε την μαρτυρία των Μ.Κ. 1,2 και 3 για την ηλικία του σκύλου. Η εκδοχή του ότι δεν ήταν ο κάτοχος του σκύλου και ότι ο σκύλος ήταν αδέσποτος, καταρρίφθηκε από την μαρτυρία του Μ.Κ.3, την οποία έχω αποδεχθεί ως αξιόπιστη, σύμφωνα με την οποία ο κατηγορούμενος τού ανέφερε ότι ο σκύλος ήταν δικός του και ότι θα προχωρούσε στην έκδοση άδειας και στην κατασκευή κλουβιού. Η προσπάθεια του κατηγορούμενου να πείσει ότι η παρούσα υπόθεση είναι αποτέλεσμα αλλότριων κινήτρων θεωρώ ότι απέτυχε. Τίποτε δεν έχει τεθεί ενώπιον μου ώστε δικαιολογημένα ο κατηγορούμενος να ισχυρίζεται ότι οι Μ.Κ.1, 2 και 3 «είναι πληρωμένοι μάρτυρες του κοινοτάρχη» με τον οποίο κατά τους ισχυρισμούς του έχει διαφορές. Τουναντίον όπως προέκυψε από την δοθείσα μαρτυρία των Μ.Κ.1,2και3, στα κύρια σημεία της οποίας έχω αναφερθεί, η Κατηγορούσα Αρχή δεν προχώρησε σε καταγγελία εναντίον του κατηγορουμένου όταν δέχθηκε παράπονα από τους γείτονες του, αλλά προέβηκε σε σειρά ενεργειών ώστε να διαπιστωθεί καταρχήν εάν πράγματι υπήρχε σκύλος στην οικία του και ακολούθως μετά από υπόδειξη του κατηγορουμένου ο σκύλος περισυλλέχθηκε από τον Μ.Κ.3 για να τον αφήσει στη συνέχεια ελεύθερο όταν του το ζήτησε ο κατηγορούμενος . Πέραν τούτου σημειώνω ότι δεν τέθηκε στους μάρτυρες της Κατηγορούσας Αρχής η προαναφερθείσα θέση του κατηγορουμένου η οποία για πρώτη φορά τέθηκε στην ένορκη κατάθεση του. Τέλος σημειώνω και την διάσταση της θέσης του κατά την κυρίως εξέταση του, ότι δηλαδή δεν γνώριζε τίποτε για την ύπαρξη αδέσποτου σκύλου με την γραμμή αντεξέτασης του στους Μ.Κ.1, 2 και 3 σε σχέση με την υποχρέωση που είχαν για τη μεταφορά του σκύλου στην υπηρεσία προστασίας ζώων . Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει τη μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον μου και τα τεκμήρια που κατατέθηκαν, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Ο κατηγορούμενος κατά τον επίδικο χρόνο διέμενε στην οδό 28ης Οκτωβρίου η οποία εμπίπτει εντός των ορίων του χωριού Μεσόγης (Τεκμήριο 1). Αρχές Ιουνίου του 2013 οι Μ.Κ.1 και Μ.Κ.2 επισκέφθηκαν την οικία του κατηγορούμενου όπου διαπίστωσαν την ύπαρξη ενός σκύλου, ηλικίας μεταξύ 2-3 ετών. Στις 4 - 5 Ιουνίου του 2013 ο Μ.Κ.3 περισυνέλεξε τον σκύλο από την οικία του κατηγορούμενου για να τον μεταφέρει στην υπηρεσία προστασίας ζώων. Πριν αναχωρήσει από την οικία του κατηγορούμενου, ο τελευταίος του ανέφερε ότι ο σκύλος ήταν δικός του και του ζήτησε να τον αφήσει ελεύθερο. Ο κατηγορούμενος ανέφερε επίσης στον Μ.Κ.3 ότι θα προέβαινε στην έκδοση άδειας κατοχής και στην κατασκευή κλουβιού σε χώρο που του υπέδειξε. Στις 10.6.2013 οι Μ.Κ.1 και Μ.Κ.2 επισκέφθηκαν εκ νέου την οικία του κατηγορούμενου όπου διαπίστωσαν ότι ο σκύλος βρισκόταν στην αυλή της οικίας του κατηγορούμενου. Την ίδια ημέρα ο Μ.Κ.3 τοποθέτησε στην θύρα της κουζίνας της οικίας του κατηγορούμενου την επιστολή, τεκμήριο 3, με την οποία η Κατηγορούσα Αρχή τον καλούσε όπως μέχρι τις 14.06.2013 προβεί στις δέουσες ενέργειες για την έκδοση άδειας κατοχής σκύλου. Ο κατηγορούμενος, δεν αιτήθηκε την έκδοση άδειας κατοχής του σκύλου και το όνομα του δεν περιλαμβάνεται στο μητρώο ιδιοκτητών σκύλου για το έτος 2013, Τεκμήριο
4. Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος απόδειξης της σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ.. Όπως έχει προαναφερθεί ο κατηγορούμενος, το αδίκημα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος έχει ως βάση του το άρθρο 18 (α) και (β) του Νόμου, το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «18. Οποιοδήποτε πρόσωπο— (α) Κατέχει σκύλο χωρίς άδεια κατοχής ή σκύλο που δεν είναι εγγεγραµµένος και σηµασµένος, (β) κατέχει σκύλο κατά παράβαση των διατάξεων του παρόντος Νόµου, ................................... (στ) παραβαίνει με οποιοδήποτε τρόπο τις διατάξεις του παρόντος Νόμου, είναι ένοχο αδικήματος και σε περίπτωση πρώτης καταδίκης υπόκειται σε φυλάκιση για χρονικό διάστημα που δεν υπερβαίνει τους δώδεκα μήνες ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές και σε περίπτωση δεύτερης ή μεταγενέστερης καταδίκης, σε φυλάκιση για χρονικό διάστημα που δεν υπερβαίνει τους είκοσι τέσσερις μήνες ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δύο χιλιάδες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές.» Από τη διατύπωση του άρθρου 18 (α) και (β) προκύπτει ότι απαραίτητο συστατικό στοιχείο για τη διάπραξη του αδικήματος που καθιερώνει το εν λόγω άρθρο είναι η κατοχή σκύλου. Στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του Νόμου στην έννοια «σκύλος» δίδεται η ακόλουθη ερμηνεία ( η υπογράμμιση είναι δική μου): « «σκύλος», για τους σκοπούς του παρόντος Νόµου, περιλαµβάνει κάθε σκύλο κάθε φυλής και γένους ηλικίας άνω των 3 µηνών·» Αποτελεί κοινό έδαφος ότι κατά τον επίδικο χρόνο δεν είχε εκδοθεί άδεια κατοχής για το σκύλο στον οποίο αναφέρεται το αδίκημα. Το ζητούμενο επομένως στη παρούσα υπόθεση είναι κατά πόσο ο κατηγορούμενος ήταν κατά τον επίδικο χρόνο ο κάτοχος του εν λόγω σκύλου. Αυτό το οποίο προκύπτει από την προσκομισθείσα μαρτυρία την οποία έχω κάνει αποδεκτή, το βάρος απόδειξης, την νομική πτυχή και τα ευρήματα μου, είναι ότι συντρέχουν όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της πιο πάνω κατηγορίας δηλαδή ο κατηγορούμενος ήταν κατά τον επίδικο χρόνο κάτοχος ενός σκύλου ηλικίας πέραν των τριών μηνών χωρίς να έχει εξασφαλίσει άδεια κατοχής του σκύλου από την Κατηγορούσα Αρχή. Συνακόλουθα ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης μου τα έξοδα επιδικάζονται εναντίον του κατηγορούμενου και υπέρ της Κατηγορούσας Αρχής όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Ε. Χατζήπαπα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο