Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Ροδοσθένη Ροδοσθένους κ.α., Αρ. Υπόθεσ

Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Ροδοσθένη Ροδοσθένους κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 10193/12, 10/3/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2016:B29 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 10193/12 Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Ροδοσθένη Ροδοσθένους Γεώργιου Πέρδικου Κατηγορούμενων ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 10.3.2016 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Περγαντή Για τον 1ο Κατηγορούμενο: κ. Κορακίδης Για το 2ο Κατηγορούμενο: κα Σαββίδου Κατηγορούμενοι 1 και 2: παρόντες Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Και οι δύο κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν την κατηγορία της συνομωσίας προς διάπραξη κακουργήματος, κατά παράβαση των άρθρων 371 και 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, την κατηγορία της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης, κατά παράβαση των άρθρων 231 και 20 του Ποινικού Κώδικα και τέλος, την κατηγορία της επίθεσης, με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης, κατά παράβαση των άρθρων 243 και 20 του Ποινικού Κώδικα (βλ. τις κατηγορίες 1 μέχρι 3, κατ' αντιστοιχία αδικήματος). Επιπλέον, ο 1ος κατηγορούμενος αντιμετωπίζει και την κατηγορία της αλόγιστης ή επικίνδυνης οδήγησης, κατά παράβαση των άρθρων 2, 7, 19 και 20Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72, όπως τροποποιήθηκε (4η κατηγορία). Περαιτέρω αντιμετωπίζει και τις κατηγορίες 5, 6 και 7 που περικλείουν - αντίστοιχα - τα αδικήματα της οδήγησης μηχανοκίνητου οχήματος με μαθητική άδεια, χωρίς συνοδεία προσώπου που κατείχε ισχύουσα άδεια (5η κατηγορία), της χρήσης μηχανοκίνητου οχήματος, χωρίς ασφάλεια έναντι κινδύνου τρίτου μέρους (6η κατηγορία), και τέλος, της οδήγησης μηχανοκίνητου οχήματος, χωρίς τη συγκατάθεση του ιδιοκτήτη (7η κατηγορία). Παραδέχθηκε τις τρεις τελευταίες κατηγορίες, ενώ για τις υπόλοιπες κατηγορίες διεξάχθηκε ακροαματική διαδικασία και για τους δυο κατηγορούμενους. Η κατηγορούσα αρχή προς απόδειξη των παραπάνω κατηγοριών παρουσίασε ως μάρτυρες, τον αστυφύλακα 494 Μάριο Φιλίππου (Μ.Κ.1), τον παραπονούμενο Ιωάννη Βάννα (Μ.Κ.2), τη γιατρό Χρυστάλλα Πρέστου (Μ.Κ.3), το συνάδελφό της Παναγιώτη Παπαδόπουλο (Μ.Κ.4) και τέλος, τον αστυφύλακα 2456 Μάριο Κωνσταντινίδη (Μ.Κ.5). Μετά το πέρας της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής, οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των κατηγορούμενων υπόβαλαν εισήγηση ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των πελατών τους, στις δύο πρώτες κατηγορίες. Η εισήγηση εντάσσεται στον πρώτο από τους λόγους - οι οποίοι θα αναφερθούν στη συνέχεια - για τους οποίους δικαιολογείται η απαλλαγή του κατηγορούμενου σ' αυτό το, πρώιμο, στάδιο, της δίκης. Η θέση της ευπαίδευτης εκπροσώπου της κατηγορούσας αρχής στην εισήγηση της υπεράσπισης υπήρξε εκ διαμέτρου αντίθετη. Σε αντίθεση με τον κ. Κορακίδη και την κα Σαββίδου, οι οποίοι, για λόγους που έχουν αναφέρει ζήτησαν την αθώωση των κατηγορούμενων από αυτό το στάδιο, στις κατηγορίες 1 και 2, η κα Περγαντή, για λόγους που επίσης έχει αναφέρει ζήτησε την κλήση τους σε απολογία. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο της μαρτυρίας και το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν αγορεύσεων. Ό,τι έχει λεχθεί, καταγράφηκε και ασφαλώς λαμβάνεται υπόψη. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Καθώς έχει νομολογηθεί η απαλλαγή του κατηγορούμενου σ' αυτό το στάδιο, δικαιολογείται όταν: (α) δε στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας, λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος και, (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο θα μπορούσε να βασίσει σ' αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου. Τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη περίπτωση, το κριτήριο είναι αντικειμενικό, αφού το μέτρο, δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου Δικαστηρίου (δηλαδή, υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας ή σε βάθος θεώρηση της υπόθεσης) αλλά, εκείνες του νοητού λογικού Δικαστηρίου (βλ. μεταξύ άλλων, Αζίνας ν. Αστυνομίας

(1981)2 Α.Α.Δ. 9, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133, Παναγιώτου κ.ά. ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 191 και Νικολαΐδης ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 271). Περαιτέρω, όπως αναφέρεται συναφώς στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ευσταθίου

(2002)2 Α.Α.Δ. 9: «Βέβαια πρέπει να υπογραμμιστεί ότι το βάρος της απόδειξης που έχει η Κατηγορία, σύμφωνα με το άρθρο 74 του Κεφ. 155 στο στάδιο που περατώνει την υπόθεση της, δεν είναι το ίδιο με εκείνο που επιφορτίζεται στο τέλος της δίκης. Στην πρώτη περίπτωση είναι αρκετό για την Κατηγορία να παρουσιαστεί αξιόπιστη μαρτυρία (credible evidence) τέτοιας φύσεως από την οποία δημιουργείται υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως. Τα κριτήρια για τον καθορισμό της ενοχής του κατηγορούμενου στο τελικό στάδιο είναι διαφορετικά, δεν βασίζονται σε υποθέσεις αλλά σε συμπεράσματα τόσον ισχυρά ώστε να αποδεικνύεται η ενοχή του κατηγορούμενου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας.» Και λίγο παρακάτω: «Στην υπόθεση R. v. Hipson

(1969)Cr. L. R. 85, αναφέρεται ότι ο δικαστής δεν πρέπει να αφήσει την υπόθεση να προχωρήσει αν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν θα είναι ασφαλές για τους ενόρκους να εκδώσουν καταδικαστική απόφαση στηριζόμενοι στη μαρτυρία που προσήγαγε η Κατηγορούσα αρχή». Τέλος παραπέμπω και στο απόσπασμα που ακολουθεί από την εντελώς πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Mariano v. Αστυνομίας κ.ά., Ποινικές Εφέσεις 112/2014 και 113/2014, ημερομηνίας 20.11.2015, στην οποία επαναλαμβάνονται όλες οι παραπάνω αρχές: «Όπως πλειστάκις νομολογήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο, ο όρος«εκ πρώτης όψεως» υποδηλώνει προκαταρκτική θεώρηση των πραγμάτων, γι' αυτό και ο όρος χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεσης (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 ΑΑΔ 133 και Παναγιώτου κ.α. ν. Αστυνομίας, ανωτέρω). Περαιτέρω, το δικαστήριο στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο της δίκης δεν προβαίνει κατά κανόνα σε αξιολόγηση της μαρτυρίας και δεν υπεισέρχεται σε θέματα πειστικότητας μαρτυρίας, εκτός και αν η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται παντελώς πειστικότητας, ώστε κανένα δικαστήριο να μην μπορεί να στηριχθεί σ' αυτήν (βλ.Azinas and Another v. Police

(1981)2 CLR 9). Τα πάντα σ' αυτό το στάδιο της δίκης θα πρέπει να έχουν αντικειμενικό έρεισμα, γι' αυτό εξάλλου και απαιτείται από τη νομολογία ότι για να μην κληθεί ο κατηγορούμενος σε απολογία θα πρέπει η μαρτυρία να ήταν τέτοια που κάθε «λογικό δικαστήριο θα κατέληγε στο ίδιο συμπέρασμα».» Με υπαγωγή της ενώπιόν μου μαρτυρίας σ' όλες τις παραπάνω αρχές είμαι ικανοποιημένος ότι υπάρχει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον και των δυο κατηγορούμενων, σ' όλες τις κατηγορίες που καθένας απ' αυτούς αντιμετωπίζει. Η περί αντιθέτου εισήγηση, με όλο το σεβασμό θεωρώ πως παραβλέπει ότι στο παρόν στάδιο, το κριτήριο καθώς ήδη έχει αναφερθεί είναι αντικειμενικό, αφού το μέτρο, δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου Δικαστηρίου, δηλαδή, υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας ή σε βάθος θεώρηση της υπόθεσης, αλλά, εκείνες του νοητού λογικού Δικαστηρίου. Και, στην προκειμένη περίπτωση έχω τη γνώμη, ότι, η κατηγορούσα αρχή έχει παρουσιάσει αξιόπιστη μαρτυρία τέτοιας φύσεως, από την οποία δημιουργείται υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως και για τους δύο κατηγορούμενους και στις τρεις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν από κοινού και για τον 1ο κατηγορούμενο και στην 4η κατηγορία. Έχοντας υπόψη τι ακολουθεί δεν προτίθεμαι να επεκταθώ (βλ. τις υποθέσεις Παναγιώτου και Mariano - ανωτέρω - ). Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η σχετική εισήγηση απορρίπτεται. Και οι δυο κατηγορούμενοι καλούνται σε απολογία σ' όλες τις κατηγορίες. (Υπ.) ............ Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ Αναφορά: συνομωσία προς διάπραξη κακουργήματος, κατά παράβαση των άρθρων 371 και 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης, κατά παράβαση των άρθρων 231 και 20 του Ποινικού Κώδικα και επίθεση με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης, κατά παράβαση των άρθρων 243 και 20 του Ποινικού Κώδικα - εκ πρώτης όψεως υπόθεση -. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.