Δημοκρατία ν. RAFAEL ALEXIS VALDEZ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 2827/16, 19/7/2016

(8)ημερών. Στην παρουσία και των δυο κατ/νων συσκευαστήκαν και σφραγιστήκαν τα τεκμήρια αφού ήδη τους είχε εξηγηθεί προηγουμένως η διαδικασία σφράγισης τεκμηρίων από την μεταφράστρια. Οι σχετικές σφραγίσεις υπογράφτηκαν τόσο από μέλος της ΥΚΑΝ όσο και από τους κατ/νους και το μέλος της ΥΚΑΝ φρόντισε για να τα μεταφέρει στο Γενικό Κρατικό Χημείο για επιστημονικές εξετάσεις. Ακολούθως, λήφθηκε από τους κατηγορούμενους από μια ακτινογραφία κοιλίας αντίστοιχα και από έλεγχο που έγινε στην ακτινογραφία διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχαν ξένα σώματα στο παχύ έντερο των κατηγορουμένων. Κατόπιν της πιο πάνω εξέλιξης την ίδια ημέρα αρμόδιος ιατρός έδωσε οδηγίες όπως οι κατηγορούμενοι πάρουν εξιτήριο. Αστυνομικοί της ΥΚΑΝ μετέφεραν τους κατηγορούμενους στα κρατητήρια της ΑΔΕ Πάφου όπου τέθηκαν υπό κράτηση. Την 25/04/16 και μεταξύ των ωρών 16.15-18.55 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου με τη βοήθεια του διερμηνέα της Ισπανικής γλώσσας Κάρλου Μαύρου (Μ-20), λήφθηκε ανακριτική κατάθεση από τον 1ο κατηγορούμενο αφού προηγουμένως πληροφορήθηκε για όλα τα αδικήματα που αντιμετώπιζε και του επιστήθηκε η προσοχή του στο Νόμο. Στην ανακριτική του κατάθεση, ο 1ος κατ/νος αναφέρει μεταξύ άλλων ότι στις 19/04/16 ενώ ταξίδευε μαζί με τον 2ο κατ/νο με λεωφορείο από την Βαγιαδολίτ στην Βαρκελώνη γνώρισαν ένα πρόσωπο με το όνομα ΛΟΥΙ ο οποίος τους ρώτησε αν ήθελαν να βγάλουν κάποια έξτρα λεφτά. Την ίδια ημέρα ο ΛΟΥΙ οδήγησε και τους δυο κατ/νους στο διαμέρισμα του όπου εκεί τους ανέφερε ότι για να βγάλουν αυτά τα έξτρα λεφτά, που ήταν 1000 ευρώ ο καθένας έπρεπε να καταπιούν συσκευασίες με κοκαΐνη και να τις μεταφέρουν στην Κύπρο. Αφού οι κατηγορούμενοι συμφώνησαν παρέδωσαν τα διαβατήρια τους στο ΛΟΥΙ. Την επόμενη ημέρα 20/04/16 μετέβησαν εκ νέου στο διαμέρισμα του ΛΟΥΙ όπου οι δυο κατ/νοι κατάπιαν αντίστοιχα από 12 συσκευασίες που περιείχαν κοκαΐνη. Στη συνέχεια ο ΛΟΥΙ έδωσε στους κατ/νους από δυο αεροπορικά εισιτήρια με προορισμό από Βαρκελώνη προς Βρυξέλλες και από Βρυξέλλες προς Κύπρο και τους μετέφερε με το αυτοκίνητο του στο αεροδρόμιο και την ίδια ημέρα αφίχθηκαν στην Κύπρο. Περαιτέρω, αναφέρει ότι στην Κύπρο θα παρέδιδαν τα ναρκωτικά σε κάποιο με το όνομα ΜΟΥΣΤΑΦΑ ο οποίος θα τους ανέμενε στο αεροδρόμιο Πάφου και θα τους αναγνώριζε από την σωματική τους διάπλαση και από τα ρούχα που φορούσαν. Την ίδια ημέρα, μεταξύ των ωρών 19.30-21.00 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου, με τη βοήθεια του μεταφραστή λήφθηκε ανακριτική κατάθεση από τον 2ο κατ/νο αφού προηγουμένως πληροφορήθηκε για όλα τα αδικήματα που διερευνούνταν και του επεστήθηκε γραπτώς η προσοχή του στο Νόμο. Στην ανακριτική του κατάθεση, ο 2ος κατ/νος μεταξύ άλλων, επιβεβαιώνει όσα ανέφερε και ο 1ος κατ/νος στην ανακριτική του κατάθεση. Το Γενικό Χημείο του Κράτους δια της εμπειρογνώμονος χημικού κας Μαρίας Αυξεντίου αποφάνθηκε ότι συνολικά οι 24 συσκευασίες είχαν περιεχόμενο βάρους 266 γρ. από το οποίο τα 160 είναι κοκαΐνη και το υπόλοιπο διάφορες άλλες ουσίες.» Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου 1, αγορεύοντας για σκοπούς μετριασμού της ποινής, υπέδειξε ότι ο ως άνω κατηγορούμενος έχει αντιληφθεί πλήρως τη σοβαρότητα των αδικημάτων που διέπραξε. Σημειώνοντας την άμεση παραδοχή του κατηγορούμενου στις κατηγορίες που του αποδίδονται αλλά και τη συνεργασία του με τις αστυνομικές αρχές, μετέφερε τη μεταμέλεια και την απολογία του τελευταίου για τη διάπραξη των αδικημάτων που παραδέχθηκε. Αναφερόμενος στις προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις, αφού υιοθέτησε προς τούτο το περιεχόμενο σχετικής κοινωνικοοικονομικής έκθεσης, υπέδειξε ότι προέρχεται από οικογένεια την οποία ο πατέρας εγκατέλειψε ενώ ο κατηγορούμενος αρ.1 βρισκόταν σε βρεφική ηλικία. Μετανάστευσε στην Ισπανία με σκοπό να εργαστεί και να εξασφαλίσει μία καλύτερη ζωή από αυτή που είχε στη χώρα του. Όντας άεργος, με δύο ουσιαστικά αποτυχημένους γάμους, αφού ο πρώτος έχει ήδη διαλυθεί ενώ ο δεύτερος οδεύει προς διάλυση, διέμενε με τον 11χρονο γιο του που απέκτησε από τον πρώτo του γάμο, για τον οποίο έχει την ευθύνη. Εξαιτίας της δεινής οικονομικής θέσης στην οποία βρισκόταν, αποτέλεσε εύκολη λεία για τους εμπόρους και διακινητές των ναρκωτικών, οι οποίοι κατάφεραν να τον εμπλέξουν στις δραστηριότητες τους. Ουσιαστικά, εισηγήθηκε, ο πελάτης του αποτελεί θύμα του κυκλώματος διακίνησης ναρκωτικών. Ο κατηγορούμενος αρ.1, πρόσωπο λευκού ποινικού μητρώου, δεν αποκόμισε οποιοδήποτε άλλο όφελος πέραν των €1.000,00 που του δόθηκαν για τη συγκεκριμένη μεταφορά. Τέλος, ζητώντας την επιείκεια του Δικαστηρίου, κάλεσε το τελευταίο να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία στον κατηγορούμενο αρ.1. Η ευπαίδευτη συνήγορος του δεύτερου κατηγορουμένου, μεταφέροντας τη μεταμέλεια και τις απολογίες του τελευταίου για τις πράξεις του, υπέδειξε ότι ο κατηγορούμενος αρ.2 έχει ήδη αντιληφθεί το λανθασμένο των ενεργειών του. Αναφερόμενη στις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του εν λόγω κατηγορούμενου, υπέδειξε ότι είναι άγαμος, πατέρας πέντε ανήλικων παιδιών που αποτελούν τον καρπό των σχέσεων του με τρεις διαφορετικές γυναίκες. Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος εργαζόταν περιστασιακά, ως εξήγησε, ως κομμωτής, ενόψει του γεγονότος ότι η τελευταία συμβία του, ούσα έγκυος το δεύτερο παιδί τους, αντιμετώπιζε προβλήματα με την εγκυμοσύνη της για τα οποία έπρεπε να νοσηλευτεί σε κλινική, ο κατηγορούμενος, μη μπορώντας να τη συνδράμει προς τούτο οικονομικά, αποφάσισε να αποδεχθεί την πρόταση που δέχθηκε και να συμμετάσχει στη μεταφορά των ναρκωτικών στη Δημοκρατία. Από την απερίσκεπτη αυτή ενέργεια του, θα κέρδιζε €1.000,00 με τα οποία θα στήριζε οικονομικά τη συμβία του για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα υγείας της. Δυστυχώς η τελευταία, πληροφορούμενη την εμπλοκή του κατηγορούμενου στη διάπραξη των πιο πάνω αδικημάτων, αναστατώθηκε, με αποτέλεσμα να απολέσει το αγέννητο παιδί τους. Πέραν της άσχημης οικονομικής κατάστασης του κατηγορούμενου, σημείωσε, το γεγονός ότι πρόκειται για χρήστη ναρκωτικών ουσιών, αποτελεί πραγματικότητα που επίσης έδωσε την ευκαιρία στους εμπόρους ναρκωτικών με ευκολία να τον χρησιμοποιήσουν για τους δικούς τους σκοπούς. Η επιπολαιότητα και η απερισκεψία του, υπέδειξε, καταδεικνύονται και από το γεγονός ότι ο ίδιος δεν αναλογίστηκε τους κινδύνους που διέτρεχε η υγεία του στην περίπτωση που τα ναρκωτικά που κατάπιε διαχέονταν στο σώμα του. Αναφερόμενη τέλος στα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει, (πάσχει από διαβήτη λαμβάνοντας προς τούτο καθημερινά ινσουλίνη), μετέφερε τη λύπη του κατηγορούμενου για την εξέλιξη των πραγμάτων. Σύμφωνα με τις εκθέσεις κοινωνικής έρευνας που συντάχθηκαν για σκοπούς της παρούσας σε σχέση με τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις των κατηγορουμένων, ο πρώτος κατηγορούμενος είναι ηλικίας 39 ετών (έχοντας γεννηθεί στην Δομινικανή Δημοκρατία στις 10.09.1976). Προέρχεται από πολυμελή διασπασμένη οικογένεια, χαμηλής κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. Είναι ο μικρότερος σε σειρά από τα έξι παιδιά της οικογένειας. Τα τελευταία 20 χρόνια διατηρεί μόνο τηλεφωνική επικοινωνία με τις αδελφές του και τη μητέρα του. Ο πατέρας του τους εγκατέλειψε όταν ο ίδιος ήταν σε βρεφική ηλικία. Από νεαρή ηλικία, λόγω σοβαρών οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε η οικογένεια του, ανέλαβε εργασία για κάλυψη των αναγκών του. Σε ηλικία 26 ετών μετέβη στην Ισπανία για σκοπούς εργασίας και σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Όντας άεργος, αφού ινστιτούτο αισθητικής που διατηρούσε τερμάτισε τους τελευταίους μήνες τη λειτουργία του, συντηρείται οικονομικά από κρατικό επίδομα. Από τον πρώτο γάμο του με γυναίκα από την Ισπανία απέκτησε τον 11χρονο γιο του με τον οποίο, πριν τη σύλληψη του, διέμεναν σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα, αφού την φύλαξη και φροντίδα του παιδιού ανέλαβε ο ίδιος παρά το γεγονός ότι η μητέρα του παιδιού, η οποία διαμένει στην ίδια γειτονιά, διατηρεί καθημερινή επικοινωνία μαζί του και οι σχέσεις τους περιγράφονται από τον ίδιο ως πολύ καλές. Το 2012 τέλεσε δεύτερο γάμο με γυναίκα επίσης από την Ισπανία. Το ζεύγος, τους τελευταίους μήνες βρίσκεται σε διάσταση. Τα τελευταία 7 χρόνια προβαίνει σε χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών, (κοκαΐνης) χωρίς μέχρι σήμερα να ζητήσει βοήθεια ή να ενταχθεί σε οποιοδήποτε πρόγραμμα απεξάρτησης. Ο κατηγορούμενος αρ. 2 είναι ηλικίας 40 ετών (έχοντας γεννηθεί στην Δομινικανή Δημοκρατία στις 26.02.1976). Προέρχεται από οικογένεια χαμηλής κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. Είναι ο δεύτερος σε σειρά από τα τρία παιδιά της οικογένειας του. Οι γονείς του, ηλικίας 80 ετών ο πατέρας του και 62 ετών η μητέρα του, στηρίζονται πλέον οικονομικά από συντάξεις. Τα δύο αδέλφια του διαμένουν στην Αμερική. Λόγω οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε η οικογένεια του, διέκοψε τη φοίτηση του στο σχολείο της χώρας του και εργάστηκε στο γεωργικό τομέα για κάλυψη των αναγκών του. Πριν από 8 χρόνια μετέβη στην Ισπανία για σκοπούς εργασίας και σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Διέμενε σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα, εργαζόμενος ως κομμωτής. Άγαμος, απέκτησε πέντε παιδιά (όλα ανήλικα μέχρι σήμερα) από περιστασιακές σχέσεις. Διατηρεί πολύ αραιή επικοινωνία με τα παιδιά του τα οποία, στο μέτρο των δυνατοτήτων του, στηρίζει οικονομικά. Όντας διαβητικός λαμβάνει ινσουλίνη ενώ είναι χρήστης εξαρτησιογόνων ουσιών (κοκαΐνης) τα τελευταία 10 χρόνια. Μέχρι σήμερα δεν ζήτησε βοήθεια ούτε εντάχθηκε σε οποιοδήποτε πρόγραμμα απεξάρτησης. Αξιολογήσαμε κάθε τι που τέθηκε ενώπιον μας από τους ευπαίδευτους συνήγορους των κατηγορουμένων, λαμβάνοντας ασφαλώς υπόψη, όχι μόνο το περιεχόμενο των εκθέσεων κοινωνικής έρευνας που αφορά τους τελευταίους αλλά και τα όσα οι συνήγοροι τους υπέδειξαν συζητώντας τις προσωπικές και άλλες περιστάσεις και συνθήκες των κατηγορουμένων ως επίσης τις περιστάσεις που περιβάλλουν γενικότερα τη διάπραξη των αδικημάτων, ασχέτως αν κάποια από αυτά δεν αναφέρονται ρητώς στο σκεπτικό μας. Η σοβαρότητα των επίδικων αδικημάτων, προφανής ως είναι (βλ. Ευριπίδου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 187/2013, ημερ. 22.05.2014) - συμφωνούντων προς τούτο και των συνηγόρων των κατηγορουμένων - αναδεικνύεται, ανάμεσα σε άλλα, από τις προβλεπόμενες ποινές της διά βίου φυλάκισης και/ή προστίμου για την κατηγορία της εισαγωγής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α΄ (βλ. κατηγορία 2) και της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α΄ με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα (βλ. κατηγορία 6) και της 12ετούς φυλάκισης για την κατηγορία της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α΄ (βλ. κατηγορία 4). Για το αδίκημα της συνωμοσίας προς διάπραξη κακουργήματος, κατά παράβαση του άρθρου 371 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, (βλ. κατηγορίες 1, 3 και 5) ο Νόμος προβλέπει, κατά ανώτατο όριο, ποινή φυλάκισης 7 ετών. Όπως διακηρύσσεται στη νομολογία των Δικαστηρίων μας, η μέγιστη προβλεπόμενη ποινή για ένα αδίκημα αντικατοπτρίζει τη σοβαρότητα του αδικήματος και αποτελεί στοιχείο το οποίο το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής (βλ. Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248, Γ. Ε. ν. Πέτρου

(1993)2 Α.Α.Δ. 9). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 632: «Το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το Νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει τη ποινή». (Βλ. επίσης Καφάρη ν. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 442). Τούτο, βεβαίως, χωρίς ποτέ να παραγνωρίζεται η καλά εμπεδωμένη αρχή πως η κάθε υπόθεση κρίνεται στη βάση των δικών της γεγονότων (βλ. Κατσούρης ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 547 και Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 391). Το Δικαστικό καθήκον για εξατομίκευση της ποινής ουδόλως μειώνεται ή ατονεί, ακόμη και στα σοβαρότερα των αδικημάτων (στα οποία δεν προβλέπεται η επιβολή αναγκαστικής ποινής). Τα Δικαστήρια, δεν βασίζονται μόνο στην προβλεπόμενη από το Νόμο ποινή, η οποία ασφαλώς και εκτιμάται, αλλά λαμβάνουν υπόψη τους τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου όσο και το σύνολο των περιστάσεων που περιβάλλουν τη διάπραξη ενός αδικήματος. Επιβάλλεται, πάντοτε, προσεκτική και μικροσκοπική στάθμιση των πραγμάτων, κάτι που κάναμε και εμείς στην υπό συζήτηση περίπτωση. Εγκλήματα τα οποία σχετίζονται με τα ναρκωτικά θεωρούνται σήμερα από τα πλέον σοβαρά που ταλανίζουν την κοινωνία διεθνώς. Κατατάσσονται ως σοβαρά ενόψει και των ευρύτερων κοινωνικών και άλλων δυσμενών παρεπομένων που επιφέρουν στον κοινωνικό ιστό. Το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας, έχει επανειλημμένα τονίσει την επιτακτική ανάγκη προστασίας της κοινωνίας από αυτού του είδους τα αδικήματα και πως η ανησυχητική συχνότητα με την οποία τούτα διαπράττονται, επιβάλλει όπως τα δικαστήρια διαδραματίσουν το δικό τους ρόλο, με την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Η ανάγκη άλλωστε για επιβολή αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών απορρέει από την ίδια την αποδοκιμασία αλλά και την ενεργό συμμετοχή της δικαιοσύνης, ως φορέα της εξουσίας που αντανακλά και θέτει τις ορθές παραμέτρους της υγιούς κοινωνίας στον αγώνα που καθημερινά διεξάγεται, σε όλα τα επίπεδα, για την καταπολέμηση της κοινωνικής μάστιγας των ναρκωτικών που πλήττει τα ίδια τα θεμέλια της κοινωνίας. (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Sak

(2005)2 Α.Α.Δ. 377 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Doς Santos

(2005)2 A.A.Δ.) Αναφορικώς με την αναγκαιότητα για αποτρεπτική αντιμετώπιση ατόμων που εμπλέκονται στη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων αδικημάτων σχετιζομένων με τα επίδικα, αρκούμαστε στο να υιοθετήσουμε, επαναλαμβάνοντας όλα όσα διατύπωσε το Ανώτατο Δικαστήριο στην Κλεομένης ν Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 29/12, ημ. 20.05.2013, τα οποία εφαρμόζονται κατ΄ αναλογίαν και στη δική μας περίπτωση: «Αν και πιστεύουμε ότι επαναλαμβάνουμε εαυτούς και τα τετριμμένα, κρίνουμε σκόπιμο να υπενθυμίσουμε την κατ' επανάληψη επισήμανση της νομολογίας μας «πως τα ναρκωτικά έχουν εξελιχθεί σε μάστιγα και καρκίνωμα της κοινωνίας μας, πληγές οι οποίες δυστυχώς, όπως διαπιστώνουμε από τη συχνότητα των υποθέσεων που έρχονται ενώπιον των δικαστηρίων, όχι μόνο δεν φαίνεται να υποχωρούν, αλλά επιδεινώνονται ραγδαία. Και στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι παραβάτες είναι πρόσωπα νεαρής ηλικίας. Είναι πραγματικά λυπηρό, οδυνηρό και τραγικό να διαπιστώνουμε πως η απώλεια ζωών, νέων κυρίως ανθρώπων, έχει γίνει μέρος της καθημερινής μας πραγματικότητας και πως η λίστα των νέων που έχουν εθιστεί στα ναρκωτικά μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Η σκληρή αυτή πραγματικότητα επιτάσσει την επιβολή αποτρεπτικών ποινών και καθιστά την αυστηρή μεταχείριση των παραβατών επιτακτική». (Βλ. Παντελής Λαζάρου κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις αρ. 172/2009 και 178/2009, ημερομηνίας 21/12/2010 και την εκεί σχετική νομολογία που η απόφαση παραπέμπει).» Προηγούμενες αποφάσεις αναφορικά με επιβληθείσες ποινές, σε παρόμοιας φύσης αδικήματα, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως δεσμευτικό χαρακτήρα που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που τη συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη. (Βλ. Γρηγορίου ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 217, Στέλιος Μαυρολουκά ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:B73, Ποιν. Έφεση 212/2013, ημερ. 05.02.2015 και L.C.A. DOMIKI V. R.K.A. KIKKOS DEVELOPERS LTD κ.α., Ποιν. Έφ., ημερ. 17.03.2015). Με τις πιο πάνω σκέψεις κατά νου, έχουμε διεξέλθει πληθώρα αποφάσεων - Δικαστικών προηγούμενων - σε σχέση με την ποινολογική μεταχείριση κατηγορουμένων που έχουν διαπράξει αδικήματα όπως αυτά που οι κατηγορούμενοι στην υπό συζήτηση περίπτωση παραδέχθηκαν ότι διέπραξαν. Προβαίνοντας πάντοτε, στις ανάλογες και επιβαλλόμενες αναπροσαρμογές, στη βάση του τι ισχύει στην υπό συζήτηση περίπτωση και ειδικότερα τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, τις προσωπικές περιστάσεις των κατηγορουμένων και το σύνολο των ελαφρυντικών παραγόντων που εντοπίζονται στην υπό συζήτηση περίπτωση. Θεώρηση της πλούσιας, δυστυχώς, νομολογίας για υποθέσεις ναρκωτικών, καταδεικνύει την εφαρμογή στη πράξη των πιο πάνω αρχών, αφού επιβεβαιώνει την αυστηρή αντιμετώπιση αδικημάτων αυτής της φύσης, με την επιβολή πολυετών ποινών φυλάκισης. (Βλ. Παναγιώτου ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 478) Στην υπόθεση Mallouk ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 711, για την κατοχή με σκοπό την προμήθεια 237,20 γραμμαρίων ηρωίνης, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 8 ετών. Ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ενοχή και συνεργάστηκε με την αστυνομία κατά τρόπο που βοήθησε στη διαλεύκανση τόσο της συγκεκριμένης όσο και άλλων υποθέσεων. Στην Εl Kara ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 239, υπόθεση που αφορούσε γυναίκα κατηγορούμενη, ηλικίας 69 ετών, ποινή φυλάκισης 7 ετών που επιβλήθηκε πρωτόδικα για την κατοχή με σκοπό την προμήθεια 247,183 γραμμαρίων ηρωίνης, επικυρώθηκε κατ΄ έφεση. Στην υπόθεση Sikaf ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ 467, ο εφεσείων ηλικίας 46 ετών, χρήστης ναρκωτικών, μετέφερε στο σώμα του κοκαΐνη από το Λίβανο, συνολικού βάρους 587,3412 γρ., για να την παραδώσει σε τρίτο πρόσωπο, έναντι αμοιβής σε κοκαΐνη αξίας πέντε χιλιάδων δολαρίων την οποία θα χρησιμοποιούσε ο ίδιος. Ποινή φυλάκισης 7 ετών που επιβλήθηκε πρωτόδικα χαρακτηρίστηκε από το εφετείο επιεικής, επαναλαμβάνοντας την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε αδικήματα που αφορούν ναρκωτικά, υποδεικνύοντας παράλληλα ότι ήταν με μεγάλο δισταγμό που δεν αποφάσισε να διατάξει η ποινή να αρχίσει να μετρά από την έκδοση της απόφασης στην έφεση. Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Sak

(2005)2 Α.Α.Δ. 377, ποινή φυλάκισης 5 ετών που είχε επιβληθεί κατόπιν παραδοχής για την κατοχή 391,311 γραμμαρίων ηρωίνης με σκοπό την προμήθεια, αυξήθηκε κατ΄ έφεση σε 8 χρόνια. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Dos Santos

(2005)2 Α.Α.Δ. 297, το εφετείο αύξησε τις ποινές φυλάκισης σε 9 έτη για εισαγωγή και κατοχή με σκοπό την προμήθεια 1,021 γραμμαρίων κοκαίνης στον εφεσίβλητο ο οποίος κρίθηκε ότι ενήργησε ψυχρά και προγραμματισμένα με μοναδικό σκοπό το δικό του οικονομικό όφελος. Στην Ρεσλάν ν. Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 127 επικυρώθηκαν ποινές φυλάκισης 5 ετών στην κατηγορία για κατοχή και 8 ετών στην κατηγορία για κατοχή με σκοπό την προμήθεια 199,1013 γραμμαρίων ηρωίνης. Στην Saliba ν. Γενικού Εισαγγελέα

(2008)2 Α.Α.Δ. 388 επιβλήθηκε στον εφεσείοντα, κατόπιν παραδοχής, ποινή φυλάκισης 10 ετών για εισαγωγή και κατοχή με σκοπό την προμήθεια 130,2612 γραμμαρίων κοκαΐνης. Ο τελευταίος βαρυνόταν με τρεις σοβαρές προηγούμενες καταδίκες. Στην Κυριάκου ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 96, ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε κατηγορίες που αφορούσαν σε κατοχή ναρκωτικών τάξεως Α΄ και Β΄ με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλα πρόσωπα. Πρόκειτο για 189,20 γρ. κοκαΐνης και 4 κιλά και 96,1575 γρ. κάνναβης. Επιβλήθηκαν σε αυτόν ποινές φυλάκισης 8 και 12 ετών αντίστοιχα. Το εφετείο απορρίπτοντας την έφεση του κατηγορούμενου υπέδειξε πως η επιβληθείσα ποινή ήταν μεν αυστηρή, πλην όμως στα πλαίσια των ποινών που εγκρίνονται για τέτοιου είδους σοβαρά αδικήματα. Στην Ποινική Έφεση 155/2014, ημερ. 27.05.2015, Andrei Marius ν. Δημοκρατίας, ποινή φυλάκισης 11 ετών που επιβλήθηκε στον εφεσείοντα πρωτόδικα ο οποίος προέβη σε παραδοχή στα αδικήματα της συνωμοσίας προς διάπραξη κακουργήματος, εισαγωγής, κατοχής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια ναρκωτικού φαρμάκου τάξεως Α', (883,4463 γρ. κοκαΐνης) παρά το γεγονός ότι χαρακτηρίστηκε αυστηρή, επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας. Ενόψει των σοβαρών και πολλές φορές ολέθριων συνεπειών που προκύπτουν από την κατοχή και εμπορία ναρκωτικών, οι συνήθεις μετριαστικοί παράγοντες έχουν μόνο οριακή σημασία (βλ. Ζωμενής ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 300). Οι προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου και οι ενδεχόμενες επιπτώσεις της ποινής στην οικογένεια του δεν παραβλέπονται, πλην όμως σε υποθέσεις ως η υπό συζήτηση, η σημασία τους είναι σαφώς μειωμένη αφού προέχει η αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου. Στην υπόθεση Ρεσλάν v. Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 127 επισημαίνεται ότι η νομολογία των Δικαστηρίων μας θεωρεί πως οι προσωπικές περιστάσεις διαδραματίζουν ασήμαντο, μέχρι μηδενικό ρόλο, στην επιμέτρηση της ποινής σε τέτοιας φύσεως υποθέσεις. Ως έχει άλλωστε υποδειχθεί στην υπόθεση Jovanovic ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 635, αποτελεί καθήκον του Δικαστηρίου να μην επιτρέψει όπως η οφειλόμενη εξατομίκευση οδηγήσει σε αναποτελεσματικότητα της ποινής ή σε εξουδετέρωση της προσπάθειας για την προστασία της κοινωνίας (βλ επίσης Χριστοδούλου v Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 124). Των ως άνω λεχθέντων, δεν διαλανθάνει ασφαλώς της προσοχής μας ο λόγος της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Victor Abe ν. Δημοκρατίας

(2008)2 A.A.Δ. 211, όπου, αφού επαναλαμβάνεται η αναγκαιότητα επιβολής αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών με παραπομπή σε ενδεικτική επί τούτου νομολογία, υποδεικνύεται ταυτόχρονα πως δεν πρέπει να δίδεται η εντύπωση ότι οι προσωπικές συνθήκες ενός κατηγορούμενου δεν λαμβάνονται ουσιαστικά καθόλου υπόψη, παρά το γεγονός ότι μνημονεύονται στην απόφαση. Σε ότι αφορά τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις των κατηγορούμενων τις οποίες, ως πιο πάνω έχει ήδη επισημανθεί, το Δικαστήριο εξετάζει και λαμβάνει υπόψη στο βαθμό που τούτο είναι επιτρεπτό, έχουμε πάντα κατά νου το περιεχόμενο των κοινωνικοοικονομικών εκθέσεων του αρμόδιου Τμήματος Κοινωνικής Ευημερίας που έχει ετοιμαστεί για τους ως άνω κατηγορούμενους, ως επίσης όσα συμπληρωματικά αναφέρθηκαν για το ζήτημα από τους ευπαίδευτους συνηγόρους των κατηγορουμένων. Δεν διαλανθάνει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι και οι δύο κατηγορούμενοι είναι χρόνιοι χρήστες ναρκωτικών ουσιών, (κοκαΐνης) χωρίς δυστυχώς σε οποιοδήποτε στάδιο μέχρι σήμερα να ζητήσουν βοήθεια για την αντιμετώπιση της έξης τους, ούτε ενδιαφέρθηκαν να ενταχθούν σε οποιοδήποτε πρόγραμμα απεξάρτησης. Το λευκό ποινικό μητρώο τους, αποτελεί επίσης παράγοντα που λαμβάνεται υπόψη προς όφελος τους κατά την επιμέτρηση της ποινής. Λαμβάνουμε επίσης υπόψη τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων (όπως τις περιέγραψαν οι συνήγοροί τους) τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν και τα οποία δεν φαίνεται να είναι ασύνδετα με την απόφαση τους να εμπλακούν, εκουσίως, στη διάπραξη των επίδικων αδικημάτων, την παραδοχή και την ομολογία τους, χωρίς βεβαίως να παραγνωρίζουμε τις υποδείξεις στην Firat ν. Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 402, ότι δηλαδή σε υποθέσεις ναρκωτικών το στοιχείο τούτο δεν πρέπει να υπερτιμάται, αφού οι υποθέσεις αυτές δεν τίθεται στο ίδιο επίπεδο με άλλες περιπτώσεις παράνομης συμπεριφοράς. Υποδείξεις, όμως, που αντικρίσαμε και μέσα από τα αναφερθέντα στη Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 28, ότι δηλαδή η παραδοχή εξαρχής πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή, επειδή αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή, με συνέπεια να μην σπαταλιέται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων, κάτι που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης. Παράλληλα, δεν μπορούμε παρά να σημειώσουμε πως από τα γεγονότα που έχουν τεθεί ενώπιον μας, οι κατηγορούμενοι είχαν ουσιαστικά συλληφθεί επ΄ αυτοφώρω, με αποτέλεσμα το μετριαστικό εκτόπισμα της παραδοχής τους, ανάλογα να μειώνεται. (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Μονιάτη

(2000)2 Α.Α.Δ. 553, Γενικός Εισαγγελέας ν. Ζαννέτου

(2001)2 Α.Α.Δ. 438 και Κατσάπαου ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 318). Η συνεργασία τους ασφαλώς, με τις αστυνομικές και ιατρικές αρχές, με αποτέλεσμα να διευκολυνθεί η διερεύνηση της υπόθεσης, ανάλογα εκτιμάται προς όφελος τους. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των κατηγορουμένων υπογράμμισαν, με ιδιαίτερη έμφαση ο κ. Σιαηλής, το δευτερεύοντα ρόλο που οι κατηγορούμενοι διαδραμάτισαν στη διάπραξη των επίδικων αδικημάτων. Σημειώσαμε και ανάλογα σταθμίσαμε προς όφελος τους, το γεγονός ότι η εμπλοκή και η ανάμιξη στην οργανωμένη αυτή εγκληματική δραστηριότητα - κατά πάντα απαράδεκτη - ως τέθηκε υπόψη μας χωρίς να αμφισβητηθεί, ήταν ευκαιριακή, αφορούσα αποκλειστικά στο επίδικο περιστατικό. Δεν μπορούμε όμως να μην υπογραμμίσουμε και το στοιχειώδες, ότι δηλαδή οι κατηγορούμενοι, ως μεταφορείς των ναρκωτικών (και μάλιστα αποφασισμένοι, κρίνοντας από τον προγραμματισμένο τρόπο απόκρυψης των ναρκωτικών στο σώμα τους με όλους τους ελλοχεύοντες κινδύνους για τους ίδιους), αποτέλεσαν ένα σημαντικό κρίκο στην αλυσίδα διακίνησης των ναρκωτικών και τη διασπορά τους στη χώρα μας. Γεγονός παραμένει ότι, έστω και υπό τις κακές προσωπικές και οικονομικές τους περιστάσεις, αποδέχθηκαν να λειτουργήσουν ως μεταφορείς ναρκωτικών τάξεως Α΄, έναντι αμοιβής, με σκοπό να διασπείρουν το λευκό θάνατο στη χώρα μας. Για να αποδώσουμε κάπως διαφορετικά όσα αναφέρθηκαν από το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο της χώρας στην υπόθεση Kablawi & Others ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 494, οι κατηγορούμενοι έπρεπε να είχαν σκεφτεί πριν αποφασίσουν να διαπράξουν τα αδικήματα που παραδέχθηκαν και μάλιστα έναντι οικονομικού οφέλους. Έπρεπε να είχαν προβληματιστεί καλύτερα πριν προχωρήσουν στη διάπραξη των εγκλημάτων που παραδέχθηκαν, ζυγίζοντας προσεκτικότερα τα επακόλουθα των ενεργειών τους, τόσο για τους ίδιους και τις οικογένειες τους όσο και για άλλους συνανθρώπους μας που έχουν εμπλακεί στην ολέθρια δίνη της χρήσης των ναρκωτικών. Αναφορικά με την εισήγηση ότι οι κατηγορούμενοι ουσιαστικά ενεπλάκησαν στη διάπραξη των αδικημάτων για να αντιμετωπίσουν τη δύσκολη οικονομική κατάσταση στην οποία περιήλθαν (γεγονός που αξιολογήσαμε ασφαλώς, στη διάσταση που του αρμόζει, καθόσον αφορά τους λόγους που τους οδήγησαν στη διάπραξη των επίδικων αδικημάτων), θεωρούμε επαρκή την παράθεση, χωρίς άλλα σχόλια - απορρίπτοντας την εισήγηση - όσων σημείωσε το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο της χώρας στην υπόθεση Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 466, ειδικότερα στη σελίδα 469 όπου αναφέρθηκε πως: «Θεωρούμε όμως, ούτως ή άλλως, ότι ο ισχυρισμός είναι άνευ ουσιαστικής σημασίας, γιατί, στο κάτω-κάτω δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο λόγος προώθησης των ναρκωτικών. Είτε τα ναρκωτικά προωθούνται με σκοπό το άμεσο χρηματικό κέρδος, είτε για οποιοδήποτε άμεσο ή έμμεσο όφελος η κατάληξη παραμένει η ίδια. Η διάδοση των ναρκωτικών σε άλλα πρόσωπα.» Σε κάθε περίπτωση, τέτοιου είδους κατακριτέες και απορριπτέες κοινωνικές συμπεριφορές είναι απαράδεκτο να λαμβάνουν χώρα κατ΄ επίκληση οικονομικών προβλημάτων, όπως εύστοχα - κατά παράφραση μας - τόνισε το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Jovanovic ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 635. Δεν παραβλέπουμε, επίσης, τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο δεύτερος κατηγορούμενος, ούτε το γεγονός ότι η διαμονή τους στις κεντρικές φυλακές, θα καταστεί δυσχερέστερη, λόγω της μη παρουσίας συγγενικών τους προσώπων στην Κύπρο. Συνεκτιμώντας όλα όσα πιο πάνω παραθέσαμε και συζητήσαμε, αποτελεί κατάληξη μας ότι οι προσωπικές περιστάσεις των κατηγορουμένων και το σύνολο των ελαφρυντικών περιστάσεων που τέθηκαν υπόψη μας, έχοντας κατά νου την ποσότητα των ναρκωτικών που οι κατηγορούμενοι παραδέχθηκαν ότι εισήγαγαν και κατείχαν με σκοπό να τα προμηθεύσουν σε τρίτα πρόσωπα, υπό τις περιστάσεις που περιγράψαμε, καθώς και την κατηγορία ταξινόμησης τους ως ναρκωτικών τάξεως Α, κρίνουμε ότι η μοναδική ενδεικνυόμενη ποινή υπό τις περιστάσεις, είναι αυτή της φυλάκισης. Συνολικά θεωρούμενοι οι μετριαστικοί παράγοντες που εντοπίζονται στην υπό συζήτηση περίπτωση, δεν μπορούν να οδηγήσουν σε αναποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου στην παρούσα υπόθεση, στην οποία προέχει το στοιχείο της αποτροπής και η ανάγκη προστασίας της κοινωνίας από πρόσωπα που επιδίδονται σε τέτοια σοβαρά αδικήματα. Εξαντλώντας προς όφελος των κατηγορούμενων κάθε περιθώριο επιείκειας υπό τις περιστάσεις, κρίνουμε ως αρμόζουσες τις ακόλουθες ποινές, τις οποίες και επιβάλλουμε στους κατηγορούμενους: 1η Κατηγορία Δεν επιβάλλεται οποιαδήποτε ποινή, καθότι ο σκοπός της συνωμοσίας υλοποιήθηκε και αποτελεί το αντικείμενο της κατηγορίας αρ. 2, με τα γεγονότα της να απορροφούνται στα γεγονότα που περιλαμβάνονται στα γεγονότα που τεκμηριώνουν το διαπραχθέν στη συνέχεια αδίκημα. (Βλέπε Ποινική Έφεση 193/2013 και 197/2013 Danni Hassan ν. Δημοκρατίας ημερ. 10.10.2014). 2η Κατηγορία Επιβάλλεται στον κάθε ένα κατηγορούμενο, ποινή φυλάκισης 8 ετών. 3η Κατηγορία Δεν επιβάλλεται οποιαδήποτε ποινή, καθότι ο σκοπός της συνωμοσίας υλοποιήθηκε και αποτελεί το αντικείμενο της κατηγορίας αρ. 4, με τα γεγονότα της να απορροφούνται στα γεγονότα που περιλαμβάνονται στα γεγονότα που τεκμηριώνουν το διαπραχθέν στη συνέχεια αδίκημα. (Βλέπε Danni Hassan ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω)). 4η Κατηγορία Δεν επιβάλλεται καμία ποινή, καθότι τα γεγονότα αυτής εμπεριέχονται στα γεγονότα της έκτης κατηγορίας, στην οποία θα επιβάλουμε ποινή (βλέπε Βασιλείου ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 385 και Περικλέους ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 34). 5η Κατηγορία Δεν επιβάλλεται οποιαδήποτε ποινή καθότι ο σκοπός της συνωμοσίας υλοποιήθηκε και αποτελεί το αντικείμενο της κατηγορίας αρ. 6, με τα γεγονότα της να απορροφούνται στα γεγονότα που περιλαμβάνονται στα γεγονότα που τεκμηριώνουν το διαπραχθέν στη συνέχεια αδίκημα. (Βλέπε Danni Hassan ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω)). 6η Κατηγορία Επιβάλλεται στον κάθε ένα κατηγορούμενο, ποινή φυλάκισης 8 ετών. Οι ποινές στις κατηγορίες 2 και 6 να συντρέχουν. Ο χρόνος που οι κατηγορούμενοι τελούσαν σε προφυλάκιση να συνυπολογιστεί και ανάλογα οι πιο πάνω επιβληθείσες ποινές μειώνονται σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 117

(1)του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155. Τα αντικείμενα με αύξων αριθμό 7 και 9, του Τεκμηρίου 1, να επιστραφούν στους νόμιμους δικαιούχους τους, ενώ τα υπόλοιπα, ως καταγράφονται στο εν λόγω Τεκμήριο 1, τα οποία βρίσκονται στην κατοχή της Αστυνομίας, με την πάροδο της προθεσμίας έφεσης να κατασχεθούν και να καταστραφούν με τις δέουσες διαδικασίες. (Υπ)............. Α. Δαυίδ, Π.Ε.Δ. (Υπ)............. Δ. Ι. Κίτσιος, Α.Ε.Δ. (Υπ)............. Κ. Σατολιάς, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο