Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Άννας Τρύφωνος, Αρ. Υπόθεσης: 9963/13, 18/8/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2016:B58 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 9963/13 Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Άννας Τρύφωνος, από την Πάφο Κατηγορούμενης ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 18/8/2016 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την κατηγορούσα αρχή: κα Σ. Παπαλαζάρου (για ν' ακούσει απόφαση, κα Σάββα) Για την κατηγορούμενη: κ. Μ. Λιώτης Κατηγορούμενη: απούσα Α Π Ο Φ Α Σ Η Η κατηγορούμενη σύμφωνα με το κατηγορητήριο αντιμετωπίζει τις ακόλουθες κατηγορίες: Κοινή επίθεση, κατά παράβαση του άρθρου 242 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (1η κατηγορία), ανησυχία, κατά παράβαση του άρθρου 95 του Ποινικού Κώδικα (2η κατηγορία) και τέλος, δημόσια εξύβριση, κατά παράβαση του άρθρου 99 του Ποινικού Κώδικα (3η κατηγορία). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 1ης κατηγορίας, της καταλογίζεται ότι την 1η Απριλίου, 2013, στην οδό Ίμβρου στην Πάφο επιτέθηκε παράνομα της Μάρως Σαββίδου, από την Πάφο. Με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 2ης κατηγορίας, της καταλογίζεται ότι κατά τον ίδιο χρόνο και τόπο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία, σε δημόσιο μέρος, χωρίς εύλογη αιτία προκάλεσε θόρυβο, κατά τρόπο ενδεχόμενο να προκαλέσει διασάλευση της ειρήνης. Τέλος, με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 3ης κατηγορίας, της καταλογίζεται ότι κατά τον ίδιο χρόνο και τόπο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία, σε δημόσιο μέρος, εξύβρισε τη Μάρω Σαββίδου από την Πάφο με τις λέξεις, «βρωμόλεσιη» και «πουτάνα», κατά τρόπο ενδεχόμενο να προκαλέσει παριστάμενο πρόσωπο να διαπράξει επίθεση. Προς απόδειξη των παραπάνω κατηγοριών, η κατηγορούσα αρχή παρουσίασε ως μάρτυρες, την παραπονούμενη, Μάρω Σαββίδου (Μ.Κ.1) και το σύζυγό της, Μιχάλη Σολωμού (Μ.Κ.2). Η κατηγορούμενη, αφού κλήθηκε σε απολογία και στις τρεις κατηγορίες και της εξηγήθηκαν τα δικαιώματά της κατάθεσε ενόρκως, χωρίς να καλέσει κανένα μάρτυρα προς υπεράσπισή της. Η εκδοχή της κατηγορούσας αρχής αναφορικά με τα ουσιαστικά γεγονότα της υπόθεσης περικλείεται στη γραπτή κατάθεση της παραπονούμενης στην Αστυνομία (τεκμήριο 4), το περιεχόμενο της οποίας υιοθετήθηκε από αυτήν, για σκοπούς κυρίως εξέτασης, ως μέρος της. Η συγκεκριμένη κατάθεση, λόγω και της μικρής έκτασής της ακολουθεί αυτούσια: «Διαμένω στην πιο πάνω διεύθυνση με τον σύζυγο μου Μιχάλη Σολωμού. Ακριβώς απέναντι από το σπίτι μου στην Ίμβρου αρ. 13 διαμένει η Άννα Ιωάννου και ο σύζυγος της Χαράλαμπος Ιωάννου. Με την γειτόνισσα μου την Άννα είμαστε τσακωμένοι τα τελευταία τρία χρόνια και υπάρχει και υπόθεση στο δικαστήριο. Σήμερα 01/04/13 και γύρω στις 1930 με 1945 βγήκα έξω από το σπίτι μου πάνω στο πεζοδρόμιο για να καθαρίσω. Όταν βγήκα έξω ήταν ήδη έξω στην απέναντι πλευρά η γειτόνισσα μου η Άννα και κρατούσε το λάστιχο του νερού, μόλις με είδε μου φώναξε «έλα δα έλα δα» και γύρισε το λάστιχο προς το μέρος μου και μου έριξε νερό. Εγώ αντέδρασα και έπιασα το δικό μου λάστιχο και της έριξα και εγώ νερό με το λάστιχο. Αυτή αντέδρασε και ήρθε προς εμένα με άρπαξε από τα μαλλιά και με κτύπησε με το χέρι της στο πρόσωπο μου ενώ κρατούσε και το πιστολάκι του που ήταν ενωμένο στην άκρια του λάστιχου. Στην συνέχεια έφυγε και με έβρισε αποκαλώντας με πουτάνα και βρωμόλεσσχι. Εγώ ούτε την κτύπησα ούτε την έβρισα απλά τις πίτισα νερό με το λάστιχο. Στην συνέχεια με πήρε ο άντρας μου στο Νοσοκομείο. Έχω παράπονο εναντίον της κα θέλω να πάμε δικαστήριο.» Έναντι των παραπάνω ισχυρισμών και θέσεων της παραπονούμενης, η κατηγορούμενη, στη γραπτή δήλωσή της (τεκμήριο 7), το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε κι αυτή για σκοπούς κυρίως εξέτασης, μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής, τα οποία συνθέτουν τη δική της εκδοχή αναφορικά με το επίδικο περιστατικό: Είναι ηλικίας 51 ετών και συνταξιοδοτήθηκε πρόωρα καθότι αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας. Λαμβάνει σύνταξη ανικανότητας. Η παραπονούμενη είναι γειτόνισσά της και οι σχέσεις της με την οικογένειά της και με τους γείτονές τους, εδώ και αρκετά χρόνια δεν είναι καλές. Την 1/4/2013 γύρω στις 18:45, ενώ η ίδια ήταν στο σπίτι της με τον αδελφό της άνοιξε την πόρτα και είδε την παραπονούμενη να κρατάει το λάστιχο και να ρίχνει νερά στο δρόμο, τα οποία έρχονταν πάνω στο αυτοκίνητό της και μέσα στην αυλή της. Ανάφερε το περιστατικό στον αδελφό της και αυτός, της είπε να την αφήσει και να μπει στο σπίτι, όπως και έκανε. Όταν έφυγε ο αδελφός της, άνοιξε την πόρτα και κοίταξε αν έφυγε η παραπονούμενη. Την είδε να έρχεται από απέναντι, δίπλα από το αυτοκίνητό της και να ρίχνει κάτι. Βγήκε έξω να δει τι είναι και διαπίστωσε πως ήταν μια μάζα βρεγμένα φύλλα και ακαθαρσίες. Τα πήρε για να τα πετάξει στον κάλαθό της και τότε, η παραπονούμενη πήρε το λάστιχό της και την έβρεξε. Τότε, της ανάφερε πως δεν είναι καλά και να πάει να τη δει κάποιος γιατρός. Αυτή, την εξύβρισε με τη φράση: «βρωμοπουτάνα, πέρκει ξιληφτείς και πάεις στα μαύρα ανάθεμα.» Μετά μπήκε στο σπίτι της και τηλεφώνησε στην Αστυνομία. Κατάγγειλε την παραπονούμενη για επίθεση και εξύβριση και εναντίον της καταχωρήθηκε η ποινική υπόθεση με αριθμό 9964/13. Η ίδια, ουδέποτε της επιτέθηκε και ούτε την εξύβρισε. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο της προσαχθείσας μαρτυρίας, στο σύνολό του και το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν αγορεύσεων. Ό,τι έχει λεχθεί καταγράφηκε και ασφαλώς λαμβάνεται υπόψη. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή όλους όσοι έδωσαν μαρτυρία στην υπόθεση. Αισθάνομαι ότι είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη συμπεριφορά, αντιδράσεις, αναφορές και ισχυρισμούς τους, λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο γνώσης τους αναφορικά με τα διαδραματισθέντα στον ουσιώδη χρόνο. Έχω επίσης κατά νου, ότι, καθώς έχει νομολογηθεί (βλ. Σάββα ν. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 391), όταν δεν υπάρχουν ισχυροί λόγοι περί του αντιθέτου, αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα είναι δυνατή στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Βλέπε και την Εvpalia Trading Ltd v. Γενικού Εισαγγελέα
(2008)2 Α.Α.Δ. 162 καθώς και την Akil v. Αστυνομίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 148, από την οποία και το ακόλουθο απόσπασμα: «Σύμφωνα με τη νομολογία είναι επιτρεπτό για ένα δικαστήριο να δεχθεί μέρος της μαρτυρίας ενός μάρτυρα και να απορρίψει άλλο.» Περαιτέρω, όπως επισημαίνεται στην Κυπριανού ν. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 816: «Η νομολογία μας αναγνωρίζει ότι είναι φυσιολογικό να υπάρχουν κάποιες αντιφάσεις και το Εφετείο επεμβαίνει, όταν διαπιστωθούν τέτοιες, μόνο όταν είναι ουσιαστικής μορφής και πλήττουν καίρια την αξιοπιστία ενός μάρτυρα ή καταδεικνύουν πρόθεση εκ μέρους του να πει ψέματα.» Τέλος, όπως αναφέρεται συναφώς στην Akil (ανωτέρω): «Αντιφάσεις που αφορούν μικρολεπτομέρειες, όχι μόνο δεν αποδυναμώνουν μια μαρτυρία που γενικά έχει κριθεί ως αξιόπιστη, αλλά αντίθετα την ενδυναμώνουν.» Αναφορικά με την αξία που προσλαμβάνει στο στάδιο αξιολόγησης της αξιοπιστίας των μαρτύρων η πραγματική μαρτυρία, όπως επισημαίνεται στην υπόθεση Δημητρίου ν. Δημοκρατίας (Αρ. 2)
(2001)2 Α.Α.Δ. 326,366: «.η πραγματική μαρτυρία συνιστά γνώμονα για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων όσο και της ακρίβειας του περιεχομένου της μαρτυρίας». Για εκτενέστερη ανάλυση του όρου πραγματική ή εμπράγματη μαρτυρία, ιδιαίτερα χρήσιμη αναφορά γίνεται στην υπόθεση Έπαρχος Λεμεσού ν. Γιωργαλλά
(2003)2 Α.Α.Δ. 298. Σε σχέση με την αξία της ιατρικής μαρτυρίας παραπέμπω στο απόσπασμα που ακολουθεί από την απόφαση στην υπόθεση Γεωργίου ν. Αστυνομίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 439: «Η ιατρική μαρτυρία σε τέτοιες υποθέσεις είναι πολύ ζωτικής σημασίας. Αποτελεί και πραγματική μαρτυρία η οποία συνιστά αξιόπιστο βοήθημα και σταθερό οδηγό για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων (βλ. Σοφοκλή ν. Λεωνίδου
(1993)1 Α.Α.Δ. 1003, 1010, Knell v. Αστυνομίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 51).» Αντιπαραβάλλοντας τις εκατέρωθεν εκδοχές, ασφαλώς, υπό το φως του συνόλου της προσαχθείσας μαρτυρίας, περιλαμβανομένων και των παραδεκτών γεγονότων, ομολογώ ότι έχω έντονες αμφιβολίες κατά πόσο τα ουσιαστικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά τον κρίσιμο χρόνο είναι σύμφωνα με την εκδοχή, είτε της κατηγορούσας αρχής, είτε της κατηγορούμενης. Ενώ είμαι βέβαιος - εξάλλου, αυτό, ουσιαστικά αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των δυο πλευρών - ότι υπήρξε κάποιο επεισόδιο μεταξύ της κατηγορούμενης και της παραπονούμενης, εντούτοις, για λόγους που άπτονται της κρίσης μου επί της αξιοπιστίας και των δύο, αδυνατώ να προβώ σε ασφαλή συμπεράσματα, υπαιτιότητι ποιάς από αυτές και πώς άρχισε το επεισόδιο, πώς εξελίχθηκε στη συνέχεια και ποια ήταν η κατάληξή του. Δηλώνω ευθέως πως δε θεωρώ αξιόπιστη μάρτυρα την παραπονούμενη Μάρω Σαββίδου (Μ.Κ.1). Και τούτο, επειδή, στις πλέον ουσιώδεις πτυχές της υπόθεσης, μεταξύ άλλων υπήρξε αντιφατική και ήρθε σε σύγκρουση με την πραγματική μαρτυρία, με ό,τι αυτό σημαίνει για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων, ως θέμα αρχής (βλ. τις Δημητρίου και Γεωργίου, ανωτέρω). Ακολουθούν μερικά παραδείγματα, τα οποία, κατά τη γνώμη μου, αιτιολογούν, επαρκώς, την κρίση μου, για την ποιότητα της μαρτυρίας και την αξιοπιστία της, ως μάρτυρα. Ειδικότερα: Στη γραπτή κατάθεσή της (τεκμήριο 4), το περιεχόμενο της οποίας - για να επαναλάβω - υιοθέτησε για σκοπούς κυρίως εξέτασης, ως μέρος της τοποθετεί τα ουσιαστικά γεγονότα που περιβάλλουν το επίδικο περιστατικό, κατά σειρά, ως ακολούθως:
- Γύρω στις 19:30 με 19:45 βγήκε έξω από το σπίτι της, πάνω στο πεζοδρόμιο, για να καθαρίσει.
- Όταν βγήκε, η κατηγορούμενη ήταν ήδη έξω στην απέναντι πλευρά και κρατούσε το λάστιχο του νερού.
- Μόλις την είδε, της φώναξε «έλα δα έλα δα» και γύρισε το λάστιχο προς το μέρος της και της έριξε νερό.
- Τότε αντέδρασε η ίδια και έπιασε το δικό της λάστιχο και της έριξε και αυτή νερό.
- Η κατηγορούμενη αντέδρασε, ήρθε προς το μέρος της, την άρπαξε από τα μαλλιά και κρατώντας το πιστολάκι που ήταν ενωμένο με το λάστιχο του νερού, την κτύπησε με το χέρι της στο πρόσωπο.
- Στη συνέχεια, η κατηγορούμενη έφυγε και την έβρισε, αποκαλώντας την «πουτάνα» και «βρωμόλεσιη.» Ας δούμε τώρα και τι ανάφερε απαντώντας σε μια ερώτηση της ευπαίδευτης εκπροσώπου της κατηγορούσας αρχής καθώς και αντεξεταζόμενη και πόσο συνάδουν αυτά με τους παραπάνω ισχυρισμούς της. Ειδικότερα: «Εσύ κυρία μάρτυς, μετά που σου πίτισε το νερό, όπως περιγράφεις, ποια ήταν η αντίδρασή σου ακριβώς;» ρωτήθηκε από την κα Παπαλαζάρου. Απάντησε ως εξής: «Η αντίδρασή μου μετά ήταν να πιτίσω τζιαι εγώ με το λάστιχο, λάθος ενέργεια, αλλά, εκείνη τη στιγμή έτσι το σκέφτηκα, διότι ο πόνος τζιαι η σύγχισή μου.έτσι ήταν η αντίδρασή μου, έτσι αντέδρασα πάνω στον πόνο μου εκείνη τη στιγμή.» Της υπενθυμίζω απλώς, ότι, στη γραπτή κατάθεσή της ισχυρίζεται ότι πρώτα έβρεξε και η ίδια την κατηγορούμενη και μετά αυτή επέστρεψε και της κτύπησε. Επομένως, δεν μπορεί να λέει ότι της ανταπέδωσε το βρέξιμο, πάνω στον πόνο της. Η πρώτη αντίφαση στην οποία υπέπεσε είναι ολοφάνερη. Όσα ακολουθούν είναι από την αντεξέτασή της από τον κ. Λιώτη. Ειδικότερα: «Και την κατηγορούμενη, την είδατε αμέσως, μόλις βγήκατε από το σπίτι;» ρωτήθηκε. Απαντώντας, μεταξύ άλλων που είπε, ήταν και πως δε βγήκε από το σπίτι. Κι όμως, στην κατάθεσή της ισχυρίζεται ακριβώς το αντίθετο. Συγκεκριμένα, πως όταν βγήκε έξω από το σπίτι για να καθαρίσει, η κατηγορούμενη ήταν ήδη έξω. Η νέα αντίφαση στην οποία υπέπεσε αποτελεί γεγονός. Όταν στη συνέχεια, της υποβλήθηκε ακριβώς η ίδια ερώτηση ισχυρίστηκε ότι δεν είδε αμέσως την κατηγορούμενη, που αποτελεί ασφαλώς νέα αντίφαση, δεδομένου του ισχυρισμού της, στη γραπτή κατάθεσή της, πως, όταν η ίδια βγήκε έξω, η κατηγορούμενη ήταν και αυτή ήδη έξω στην απέναντι πλευρά και κρατούσε το λάστιχο του νερού. Το πόσο αντιφατική υπήρξε για το ίδιο θέμα καταφαίνεται και από το γεγονός, ότι, λίγο αργότερα ισχυρίστηκε ότι την κατηγορούμενη, την είδε όταν είχε έρθει να της επιτεθεί, ενώ, όταν στη συνέχεια ρωτήθηκε αν συμφωνεί πως δεν είδε την κατηγορούμενη μόλις βγήκε από το σπίτι, ισχυρίστηκε ότι την είδε. Όταν ρωτήθηκε που βρισκόταν ακριβώς, όταν δέχτηκε το νερό, απαντώντας, μεταξύ άλλων που είπε, ήταν και πως δεν ήταν στο πεζοδρόμιο. Το γεγονός ότι στην κατάθεσή της ισχυρίζεται ακριβώς το αντίθετο, αναδεικνύει ακόμη μια σοβαρή αντίφαση στην οποία υπέπεσε. Όταν ρωτήθηκε κατά πόσο μπορούσε να αποφύγει το βρέξιμο που δέχθηκε από την κατηγορούμενη, απαντώντας, μεταξύ άλλων ισχυρίστηκε και τα εξής: διερωτήθηκε πώς μπορούσε να το αποφύγει όταν η κατηγορούμενη προχωρούσε προς το μέρος της. Περαιτέρω, της απέδωσε ότι ξετύλιγε το λάστιχο που ήταν πάνω σε «τυλιγάδι» και προχώρησε εύκολα προς το μέρος της. Απαντώντας στην επόμενη ερώτηση ισχυρίστηκε ότι η κατηγορούμενη ξεκίνησε από έξω από το πεζοδρόμιό της κρατώντας το πιεστικό και την πλησίασε στο μέρος που στεκόταν η ίδια. «Δηλαδή, σας έριχνε νερό μέχρι και τη στιγμή που ήρθε προς εσάς;» ρωτήθηκε στη συνέχεια. Απάντησε καταφατικά. Περιορίζομαι να πως τούτο∙ στη γραπτή κατάθεσή της ισχυρίζεται πως, μόλις την είδε η κατηγορούμενη, γύρισε το λάστιχο προς το μέρος της και της έριξε νερό. Ότι κινήθηκε προς το μέρος της και καθοδόν της έριχνε νερό, μόνο στο Δικαστήριο το ανάφερε. Το μέγεθος της νέας αντίφασης στην οποία υπέπεσε είναι ολοφάνερο. Λίγο αργότερα ισχυρίστηκε ότι η κατηγορούμενη διέσχισε την απόσταση από το σπίτι της προς το δικό της σπίτι με το λάστιχό. Επαναλαμβάνω απλώς τον ισχυρισμό της στη γραπτή κατάθεσή της στην Αστυνομία, πως, όταν η ίδια βγήκε έξω, ήταν και η κατηγορούμενη έξω στην απέναντι πλευρά, η οποία, μόλις την είδε, της φώναξε «έλα δα έλα δα» και γύρισε το λάστιχο και της έριξε νερό. Όπως είπε κάποια στιγμή αργότερα, έβρεξε και δεύτερη φορά την κατηγορούμενη. Συγκεκριμένα, την έβρεξε στην πλάτη, όταν έστριψε να φύγει προς το σπίτι της και αυτό, το είπε και στην κατάθεσή της. Κι όμως, δεν έχει πει κάτι τέτοιο στην κατάθεσή της, γεγονός, το οποίο αναδεικνύει ακόμη νέα αντίφαση στην οποία υπέπεσε. Τι σου είπε η γιατρός (στο νοσοκομείο), ήταν μία από τις ερωτήσεις που της υπόβαλε η ευπαίδευτη εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής. «Ότι είχα έντονο άλγος, νομίζω.δεν ξέρω τις ορολογίες του νοσοκομείου.» απάντησε. Επισημαίνω απλώς, ότι, αυτή δεν είναι και η μοναδική περίπτωση που παρουσιάζει ως ευρήματα της γιατρού Πρέστου, η οποία, όντως την είχε εξετάσει στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου την επίδικη μέρα (βλ. το σχετικό πιστοποιητικό που εξέδωσε η εν λόγω γιατρός - τεκμήριο 5 -), τα όσα η ίδια απλώς είχε παραπονεθεί στη γιατρό, χωρίς η τελευταία να προβαίνει σε ανάλογα ευρήματα. Αντεξεταζόμενη ισχυρίστηκε πως, όταν μετά το επεισόδιο πήγε στο σπίτι της, κοίταξε στον καθρέφτη το σημείο που της είχε κτυπήσει η κατηγορούμενη και ήταν κατακόκκινο. Μάλιστα, όπως είπε, όταν πήγε στο νοσοκομείο έδειξε το συγκεκριμένο τραύμα στη γιατρό. Το μέγεθος της σύγκρουσής της με την ιατρική μαρτυρία, η οποία - για να επαναλάβω - αποτελεί και πραγματική μαρτυρία, με ό,τι αυτό σημαίνει για την κρίση της αξιοπιστίας της ως μάρτυρα, καταφαίνεται από το γεγονός, ότι, η γιατρός Πρέστου που την είχε εξετάσει, στο σχετικό πιστοποιητικό που εξέδωσε αναφέρει γι αυτή πως δεν έφερε εμφανή κάκωση. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ προκειμένου να αναδείξω το μέγεθος της αναξιοπιστίας της, ως μάρτυρα. Παρότι δέχομαι ότι ο σύζυγος της παραπονούμενης, Μιχάλης Σολωμού (Μ.Κ.2), όπως αναφέρει στη γραπτή κατάθεσή του (τεκμήριο 6), το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε κι αυτός για σκοπούς κυρίως εξέτασης, όταν μετά το επίδικο περιστατικό επέστρεψε στο σπίτι μετέφερε τη σύζυγό του στο τμήμα Ά Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου, εντούτοις, δεν μπορώ να δειχθώ το μέρος της μαρτυρίας του που αποτελεί εξ ακοής μαρτυρία, με την παραπονούμενη να είναι το πρόσωπο που προέβη στις διάφορες αρχικές δηλώσεις προς τον ίδιο. Αυτό ισχύει και για τον ισχυρισμό του, ότι, στο σπίτι είδε την κατηγορούμενη βρεγμένη και κτυπημένη κάτω από το μάτι της, όπου υπήρχε και μια κοκκινίλα. Στο βαθμό που πρόκειται για εξ ακοής, η μαρτυρία του, δε γίνεται αποδεκτή, προφανώς, επειδή η παραπονούμενη - σύζυγός του που προέβη στις αρχικές δηλώσεις προς τον ίδιο κρίθηκε αναξιόπιστη ως μάρτυρας. Απ' εκεί και πέρα, ο ισχυρισμός του, ότι κάτω από το μάτι της παραπονούμενης υπήρχε μια κοκκινίλα, τον οποίο, αντεξεταζόμενος επανέλαβε μετ' επιτάσεως, αφού, όπως είπε, η παραπονούμενη ήταν κτυπημένη στο πρόσωπο, από το μάτι μέχρι κάτω στο στόμα, όπου είχε μαυράδα, μια κοκκινάδα, εκθέτει και αυτόν, ως αναξιόπιστο μάρτυρα, αφού, ο εν λόγω ισχυρισμός του έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με το περιεχόμενο της ιατρικής μαρτυρίας. Και τούτο, επειδή - για να επαναλάβω - η γιατρός Πρέστου που εξέτασε την παραπονούμενη και εξέδωσε το σχετικό πιστοποιητικό (τεκμήριο 5) γνωμάτευσε ακριβώς το αντίθετο. Συγκεκριμένα, σ' αυτό αναφέρει ότι η παραπονούμενη, η οποία της ανάφερε έντονο άλγος στη δεξιιά παρειά, περιοφθαλμικά και ζάλη, ήταν χωρίς εμφανή κάκωση. Και, η γιατρός Πρέστου, την εξέτασε στις 19:54, δηλαδή, μερικά μόλις λεπτά, αφότου έλαβε χώρα το επίδικο περιστατικό, σύμφωνα με την εκδοχή της ίδιας και μία περίπου ώρα αργότερα, σύμφωνα με την εκδοχή της κατηγορούμενης. Προφανώς, δεν μπορεί αυτό που υποτίθεται πως είχαν δει η παραπονούμενη και ο σύζυγός της, να μην το είδε και η γιατρός Πρέστου. Και η τελευταία είμαι βέβαιος, πως, αν το έβλεπε, θα το κατέγραφε στο πιστοποιητικό της αντί να πιστοποιεί ότι η παραπονούμενη δεν έφερε εμφανή κάκωση. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Ούτε και η κατηγορούμενη κατάθεσε την αλήθεια στο Δικαστήριο, η οποία, με την προβολή ισχυρισμών που στερούνται λογικής και πειστικότητας ή που κατά βάση είναι άσχετοι με την ουσία των επίδικων κατηγοριών που αντιμετωπίζει επιχείρησε να με πείσει να δεχθώ την εκδοχή της. Τα παραδείγματα που ακολουθούν θεωρώ πως αρκούν, για να γίνει κατανοητό τι θέλω να πω. Ειδικότερα: Προκειμένου να με πείσει να δεχτώ την εκδοχή της, μεταξύ άλλων ισχυρίστηκε ότι συνταξιοδοτήθηκε πρόωρα, λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει, ως επίσης και ότι εξαιτίας αυτών, θα ήταν αδιανόητο να έρθει στην επαφή που η παραπονούμενη ισχυρίστηκε πως ήρθε μαζί της και να κινδυνεύσει να κτυπηθεί. Αυτά αναφέρει στη γραπτή δήλωσή της (τεκμήριο 7) και προς επιβεβαίωση παρουσίασε και σχετική βεβαίωση των υπηρεσιών κοινωνικών ασφαλίσεων (τεκμήριο 8), με την οποία, βεβαιώνεται ότι, πράγματι λαμβάνει μηνιαία σύνταξη ανικανότητας από το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων σε ποσοστό 75% από 1/7/
- Παραβλέπει όμως η κατηγορούμενη, τη φύση των επίδικων κατηγοριών, ως επίσης και ότι, έχοντας υπόψη και με ποιο τρόπο της καταλογίζεται ότι επιτέθηκε στην παραπονούμενη (βρέχοντάς την με νερό, τραβώντας την από τα μαλλιά και κτυπώντας την στο πρόσωπο, ουσιαστικά, με το λάστιχο), ανεξάρτητα από τα όποια προβλήματα υγείας αντιμετωπίζει, για τα οποία, θα πρέπει να σημειωθεί κανένα ιατρικό πιστοποιητικό παρουσίασε, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να ευσταθεί η εκδοχή της παραπονούμενης. Ούτε και αντιλαμβάνομαι κατά ποία έννοια, τα διάφορα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει μπορεί να λειτουργούσαν αποτρεπτικά, για παράδειγμα, στο να εξυβρίσει την παραπονούμενη, όπως της καταλογίζεται με την 3η κατηγορία. Τέλος είναι και το γεγονός, ότι, παρά την κρίση μου για την ποιότητα της μαρτυρίας και την αξιοπιστία της παραπονούμενης, ως μάρτυρος, ο ισχυρισμός της, ότι, ουσιαστικά, ευθύς αμέσως μετά το επίδικο περιστατικό μεταφέρθηκε από το σύζυγό της στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου, όπου έτυχε ιατρικής εξέτασης από τη γιατρό Πρέστου, όχι μόνο έχει αποδειχθεί αλλά παρέμεινε αναντίλεκτος. Προφανώς, η παραπονούμενη, δεν μπορεί εντελώς αναίτια, να υποβλήθηκε σ' όλη αυτή τη διαδικασία. Ισχυρίστηκε ακόμη η κατηγορούμενη, ότι, αμέσως μετά το επίδικο περιστατικό και συγκεκριμένα, με το που την εξύβρισε η παραπονούμενη μπήκε στο σπίτι της και τηλεφώνησε στην Αστυνομία. Μάλιστα, αντεξεταζόμενη, όταν της υποβλήθηκε πως δεν προέβηκε σε καταγγελία του επίδικου επεισοδίου η ίδια, γιατί αυτή το δημιούργησε ισχυρίστηκε - και επέμενε - ότι πήρε πρώτη την Αστυνομία, η οποία ήρθε στο σπίτι της, όπου και κατάγγειλε την παραπονούμενη. Όταν στη συνέχεια της υποβλήθηκε ότι η Αστυνομία την κάλεσε γιατί είχε παράπονο η παραπονούμενη και ότι ανακρίθηκε από την Αστυνομία, χωρίς η ίδια να προβεί σε παράπονο, απαντώντας ισχυρίστηκε ότι ψεύδεται η κατήγορος και ότι η ίδια, την 1η Απριλίου, όταν έγινε το συμβάν, πήρε αμέσως την Αστυνομία και ήρθαν στο σπίτι της τρεις αστυνομικοί, χωρίς, ωστόσο, να θυμάται τους αριθμούς ή τα ονόματά τους. Όλοι οι παραπάνω ισχυρισμοί της καταρρίπτονται από το περιεχόμενο της πραγματικής μαρτυρίας, η οποία αναδεικνύει και την ευκολία με την οποία κατέφευγε στο ψεύδος, έστω κι αν δε δίστασε να αποδώσει στη δημόσια κατήγορο, η οποία απλώς έκανε την δουλεία της, όταν της υπόβαλλε βάσιμα τα παραπάνω, ότι ψεύδεται. Εξηγώ αμέσως τι θέλω να πω. Η παραπονούμενη, αμέσως μετά το επίδικο επεισόδιο, είτε με βάση την εκδοχή της, είτε με βάση την εκδοχή της κατηγορούμενης, έχει αποδειχθεί ότι μετέβη για εξέταση στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Συγκεκριμένα εξετάστηκε από τη γιατρό Πρέστου, στις 19:
- Απ' εκεί και πέρα έχει αποδειχθεί ότι, μιάμιση περίπου ώρα μετά βρισκόταν στο τμήμα μικροπαραβάσεων της Αστυνομικής Διεύθυνσης Πάφου, όπου, μεταξύ των ωρών 21:35 μέχρι 22:00 προέβη σε γραπτή κατάθεση εναντίον της κατηγορούμενης, αναφορικά με το επίδικο περιστατικό. Τέλος, η κατηγορούμενη, στις 4/4/2013, δηλαδή, τρεις μέρες αργότερα, προφανώς, στη βάση της καταγγελίας της παρανοούμενης προέβη σε ανακριτική κατάθεση αναφορικά με το ίδιο περιστατικό. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Και ενώ η κατηγορούμενη, δεν ήταν σε θέση να θυμάται είτε τα ονόματα είτε τον αριθμό των τριών αστυνομικών που υποτίθεται πως είχαν μεταβεί στο σπίτι της, στον ουσιώδη χρόνο, μετά που η ίδια τηλεφώνησε στην Αστυνομία και κατάγγειλε το συμβάν, όταν της υποβλήθηκε η θέση της παραπονούμενης, ότι πρόσεχε ένα από τα παιδιά της, ισχυρίστηκε ότι αυτή κτυπούσε πάντα τα παιδιά της και μάλιστα, χαρακτηριστικά, θυμήθηκε και το εξής περιστατικό, που όπως ήταν η θέση της έλαβε χώρα πριν από 28 χρόνια! Συγκεκριμένα, όπως είπε, όταν ήταν δουλειά, της τηλεφωνούσαν τα παιδιά της ότι η παραπονούμενη πήγαινε σπίτι της, κτυπούσε το κουδούνι μπήκε στο σπίτι και μια φορά, έσκυψε κάτω από το κρεβάτι της και πήρε το μικρό γιό της, ηλικίας, δύο χρονών και τον έδειρε, επειδή έριξε την μπάλα και πήγε πάνω στο γιό της. Η ίδια ήταν στο χειρουργείο με τα αίματα και παρακαλούσε τους χειρούργους και έφυγε, πήγε στο σπίτι, τη βρήκε, τη ρώτησε γιατί κτύπησε το γιό της, αυτή, της είπε ότι πέταξε την μπάλα στο γιο της στο κεφάλι και κτύπησε, οπότε πήγε σπίτι της, έσκυψε κάτω από το κρεβάτι της, με μάρτυρες τους γείτονες, ήρθε η Αστυνομία, τράβηξε το γιο της έξω και τον έδειρε. Το πόσο παράλογοι και εν πολλοίς, ασυνάρτητοι είναι οι παραπάνω ισχυρισμοί της, για να τους πιστέψω είναι ολοφάνερο. Ομολογώ πως δεν ανάμενα ότι θα έφθανε στο σημείο να καταλογίζει στην παραπονούμενη, ότι μπήκε στο σπίτι της και έδειρε ένα παιδί, ηλικίας, μόλις δυο ετών, είτε ακόμη, ότι ένα παιδί αυτής της ηλικίας, θα μπορούσε να ρίξει την μπάλα σε ένα άλλο παιδί με τόσο ένταση, που θα ωθούσε τη μητέρα του να μπει παράνομα στο σπίτι του, στην απουσία των γονιών του, για να το δείρει. Ούτε και στην περίπτωση της κατηγορούμενης θωρώ πως χρειάζεται να επεκταθώ προκειμένου να αναδείξω τους λόγους, για τους οποίους θεωρώ και αυτή ως αναξιόπιστη μάρτυρα, καθώς και γιατί, εξ αντικειμένου, αδυνατώ να προβώ στην εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων, αναφορικά με τα ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης, παρότι, αυτά, πιθανολογώ ότι βρίσκονται πιο κοντά στην εκδοχή της παραπονούμενης και κατ' επέκταση της κατηγορούσας αρχής. Ωστόσο, επειδή η δίκη είναι ποινική και καθώς έχει νομολογηθεί (βλ. τη Λοΐζου ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363) υποθέσεις ως προς την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων, όσο εύλογες κι αν είναι δεν επιτρέπονται και η κατηγορούσα αρχή που έχει και το βάρος απόδειξης των τριών κατηγοριών που προσάπτει της κατηγορούμενης απότυχε να το αποσείσει και οι τρεις κατηγορίες είναι έκθετες σε απόρριψη. Είναι η κατάληξή μου για όλους τους παραπάνω λόγους (νομικούς και πραγματικούς), ότι η κατηγορούσα αρχή απότυχε να αποδείξει την ενοχή της κατηγορούμενης σ' οποιαδήποτε κατηγορία. Ακολουθεί ότι αυτή αθωώνεται σ' όλες τις κατηγορίες. (Υπ.) ............ Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ Αναφορά: Κοινή επίθεση, κατά παράβαση του άρθρου 242 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, ανησυχία, κατά παράβαση του άρθρου 95 του Ποινικού Κώδικα και τέλος, δημόσια εξύβριση, κατά παράβαση του άρθρου 99 του Ποινικού Κώδικα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο