Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου ν. Θεράπων Χριστοδούλου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 2576/16, 31/10/2016

(2), 30, 31 και 38 και του Μέρους ΙΙ του Πρώτου Πίνακα και του Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως τροποποιήθηκε», επί τω ότι ο Κατηγορούμενος αρ. 1 στις 15/3/2016 στη Δερύνεια της Επαρχίας Αμμοχώστου είχε στην κατοχή του ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Β ήτοι 18,50 γραμμάρια πράσινη ξηρή φυτική ύλη κάνναβης από την οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη χωρίς την άδεια του Υπουργού Υγείας. Σημειώνω ότι η υπόθεση διαχωρίστηκε αναφορικά με τους Κατηγορούμενους 2 και 3, κατόπιν εκ συμφώνου αιτήματος των συνηγόρων της Υπεράσπισης και της Κατηγορούσας Αρχής. Αξίζει να αναφερθεί ότι όσον αφορά τον 2ο Κατηγορούμενο, η υπόθεση δεν έχει ακόμη επιδοθεί και εκκρεμεί για επίδοση στις 14.11.

1. Όσον αφορά τον Κατηγορούμενο 3, αυτός εμφανίστηκε χωρίς συνήγορο στο Δικαστήριο στις 24.10.2016 αργοπορημένα, δήλωσε παραδοχή στις κατηγορίες 4 και 5 που τον αφορούν ατομικά και ορίστηκε η υπόθεση σε μεταγενέστερη ημερομηνία (14.11.2016) για γεγονότα και ποινή, έτσι ώστε να ετοιμαστεί και να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου έκθεση του Γραφείου Ευημερίας για τις κοινωνικοοικονομικές του συνθήκες. Σημειώνω, επίσης, ότι ο 1ος Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει, πέραν της παρούσας υπόθεσης, και τις υποθέσεις αρ. 324/16 και 638/16, σε σχέση με τις οποίες ο συνήγορος Υπεράσπισης υπέβαλε αίτημα να ληφθούν υπόψη κατά την επιβολή ποινής στην παρούσα και το οποίο αίτημα εγκρίθηκε από το Δικαστήριο, δυνάμει του άρθρου 81 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, δεδομένης της μη ύπαρξης ένστασης από την Κατηγορούσα Αρχή. Η παρούσα υπόθεση θα θεωρείται η κυρίως υπόθεση. Τόσο στην 324/16 όσο και στην 638/16 ο Κατηγορούμενος δήλωσε παραδοχή για το αδίκημα της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β, συγκεκριμένα κάνναβης, όπως και στην κυρίως υπόθεση. Στην 324/16 η ποσότητα που βρέθηκε να έχει στην κατοχή του ήταν 0,5565 γραμμάρια και στην υπόθεση 638/16 ήταν 0,5 γραμμάρια. Τα γεγονότα της κυρίως υπόθεσης όσον αφορά τον 1ο κατηγορούμενο εκτέθηκαν πλήρως ενώπιον του Δικαστηρίου από τη συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής κατά τη δικάσιμο ημερ. 24.10.2016 και δεν αμφισβητήθηκαν από το συνήγορο Υπεράσπισης. Παραθέτω τα όσα λέχθηκαν꞉ «15.3.2016 μεταξύ των ωρών 16꞉55 - 17꞉25 οι ΜΚ10 και ΜΚ11 έθεσαν υπό παρακολούθηση ανοικτό χώρο στη Δερύνεια βάσει πληροφορίας ότι γίνονταν συναλλαγές σε σχέση με ναρκωτικά από νεαρά πρόσωπα. Τρία οχήματα έφθασαν στο μέρος, μεταξύ των οποίων το όχημα με αρ. εγγραφής ΕΜΝ115 που οδηγούσε ο 1ος κατηγορούμενος. Επέβαινε σ' αυτό και άλλο πρόσωπο που είναι στο κατηγορητήριο. Αφού οι μάρτυρες είχαν πλησιάσει τα εν λόγω οχήματα, τράπηκαν σε φυγή. Παρέμεινε μέσα στο όχημα του Κατηγορούμενου και θεάθηκε να πετά πράγματα έξω. Ο ΜΚ11 είδε αυτό το πρόσωπο που πετούσε τα πράγματα και ένα σακκούλι πράσινης ξηρής φυτικής ύλης και το παρέλαβε. Υπεδείχθηκαν σ' εκείνο το πρόσωπο και είπε «Εγώ τα πέταξα, αλλά δεν ήταν δικά μου». Παραλήφθηκαν ως τεκμήρια. Βρέθηκε χρηματικό ποσό €175,
2. Από έρευνα περί ώρα 17꞉40, ο ΜΚ11 βρήκε στο όχημα του Κατηγορούμενου πορτοφόλι με €
3. 16.3.2016 και ώρα 14꞉55 ο 1ος κατηγορούμενος συνελήφθηκε κατόπιν δικαστικού εντάλματος και απάντησε «Εντάξει». Έδωσε κατάθεση την ίδια μέρα, στην οποία παραδέχεται την κατοχή ναρκωτικών. Παρουσιάστηκε στο Επαρχ. Δικαστήριο Παραλιμνίου, όπου εξασφαλίστηκε η τριήμερη προσωποκράτησή του. Έδωσε και 2η κατάθεση. Τα τεκμήρια στάληκαν για εξετάσεις στο Κρατικό Χημείο. Από τις εξετάσεις του χημείου διαπιστώθηκε ότι ήταν κάνναβη. Από εξετάσεις γενετικού υλικού, ταυτίστηκε το γενετικό υλικό του κατηγορούμενου με τη σακούλα στην οποία βρίσκονταν και με την εσωτερική σακούλα στην οποία ήταν μέσα περιτυλιγμένα. Κατηγορήθηκε ο Κατηγορούμενος και απάντησε «Παραδέχομαι και απολογούμαι». · Τα γεγονότα της υπόθεσης 324/16 «23.3.2013 οι ΜΚ1 και ΜΚ2 διενεργούσαν έλεγχο τροχαίας στο Κάππαρη στο Παραλίμνι. Κατά την ανακοπή του οχήματος στο οποίο επέβαινε ο κατηγορούμενος και το οποίο οδηγείτο από άλλο πρόσωπο υπήρχε μυρωδιά από κάνναβη. Λήφθηκε το προσωπικό τσαντάκι του κατηγορούμενου και μεταλλικός σπαστήρας. Σε θεληματική του κατάθεση ο Κατηγορούμενος δήλωσε ότι είναι για προσωπική χρήση. Δικάστηκε το άλλο πρόσωπο που οδηγούσε το όχημα για κατοχή ναρκωτικών και του επιβλήθηκε χρηματική ποινή €
4. Με οδηγίες του Γενικού Εισαγγελέα έμεινε σε εκκρεμότητα η υπόθεση όσον αφορά τον παρόντα κατηγορούμενο, διότι ο Κατηγορούμενος είχε ενταχθεί σε θεραπευτικό πρόγραμμα. Στις 30.5.2015 ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε για την υπόθεση 638/16 και έτσι οδηγήθηκε στο Δικαστήριο και για την παρούσα. · Τα γεγονότα της υπόθεσης 638/16 «Ο ΜΚ3 ανέκοψε για έλεγχο το όχημα που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος. Είχε συνοδηγό και συνεπιβάτες. Βρέθηκε χειροποίητο τσιγάρο. Υποδείχθηκε στον Κατηγορούμενο και απάντησε «Εν τσιγάρο. Δικό μου.». Από το ελαφρώς καπνισμένο τσιγάρο είχε καπνίσει και ο ίδιος. Από εξέτάσεις διαφάνηκε ότι ήταν κάνναβη. Το άλλο πρόσωπο ολοκλήρωσε θεραπευτικό πρόγραμμα, γι' αυτό και δεν είναι στο κατηγορητήριο.». Όπως ενημέρωσε το Δικαστήριο η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής, ο κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Είναι λευκού ποινικού μητρώου. Στην υπόθεση 324/16 δημιουργήθηκαν έξοδα €
5. ΑΓΟΡΕΥΣΗ ΓΙΑ ΜΕΤΡΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΠΟΙΝΗΣ Για σκοπούς μετριασμού της ποινής, ο ευπαίδευτος συνήγορος του Κατηγορούμενου εφοδίασε το Δικαστήριο με γραπτό κείμενο αγόρευσης και επιπλέον επεσήμανε ότι, παρά το ότι λέχθηκε στα γεγονότα ότι υπήρχε πληροφορία για συναλλαγές ναρκωτικών, εντούτοις δεν υπήρχε μαρτυρία ούτε άμεση ούτε περιστατική για κοντραμπάντο ναρκωτικών. Περαιτέρω, ο συνήγορος Υπεράσπισης παρατήρησε ότι τον καιρό που εκδόθηκε η γνωστή απόφαση Παγιαβλάς, η επιτυχία εντοπισμού και δίωξης των εμπόρων ναρκωτικών δεν ήταν στα επίπεδα που είναι σήμερα, γι' αυτό και η νομολογία αντιμετώπιζε αυστηρά τους χρήστες, για να καταφέρει, δια μέσω αυτών, να πατάξει την εμπορία ναρκωτικών. Εκείνη, όμως, η θεώρηση των δικαστηρίων δεν βρίσκει πλέον έρεισμα ούτε νομικά ούτε πραγματικά. Έχει τουλάχιστον αλλάξει αναφορικά με τους χρήστες ναρκωτικών, ειδικά σε ό,τι αφορά τους χρήστες που κάνουν προσπάθειες απεξάρτησης και οι οποίοι δικαιούνται μιας ευκαιρίας για απαλλαγή από την εξάρτηση αυτή. Η προσπάθεια γι' απεξάρτηση μετρά περισσότερο και από αυτό το ίδιο το αποτέλεσμα. Ο (1ος ) κατηγορούμενος στην παρούσα υπόθεση καταβάλλει προσπάθεια για απεξάρτηση, όπως βεβαιώνει ο Ψυχολόγος Γιώργος Πογιατζής, Υπεύθυνος της Ανοικτής Θεραπευτικής Κοινότητας Εξαρτημένων Ατόμων «η ΤΟΛΜΗ». Η σχετική «Ψυχολογική Έκθεση», ημερ. 27.9.2016, είναι κατατεθειμένη στο Δικαστήριο ως Έγγραφο «Α». Αναφέρεται εκεί, συγκεκριμένα, ότι ο Κατηγορούμενος υποφέρει από σύνδρομο εξάρτησης με κύρια ουσία την κάνναβη. Μέσα από τη θεραπεία προσπαθεί να μείνει μακριά από τη χρήση της ουσίας αυτής. Έχει αρχίσει να εργάζεται και να είναι παραγωγικό μέλος της κοινωνίας, ενώ έχει συγχρόνως αρχίσει να βελτιώνεται στις διαπροσωπικές του σχέσεις, ειδικά με την οικογένειά του. Ο Κατηγορούμενος είναι συνεπής στις θεραπευτικές του υποχρεώσεις, δηλαδή δεν λείπει από τα ραντεβού του, και οι αναλύσεις ούρων που έχει κάνει δείχνουν αρνητικές ως προς τη χρήση ναρκωτικών. Χρειάζονται ακόμη 9 μήνες για ολοκλήρωση της θεραπείας του, περίοδος που αναλύεται σε 3 μήνες για απεξάρτηση και 6 μήνες για κοινωνική επανένταξη. Ο Κατηγορούμενος είναι ηλικίας 22 ετών, κατάγεται από τη Δερύνεια και είναι παιδί συγκροτημένης οικογένειας. Έχει άλλα δύο αδέρφια, ηλικίας 18 και 11 ετών, αντίστοιχα. Ο ίδιος είναι άγαμος και εργάζεται ως εργολάβος οικοδομών, με μισθό περί τα €700 μηνιαίως. Διαμένει με την οικογένειά του στη Δερύνεια. Οι γονείς του εργάζονται ως ξενοδοχοϋπάλληλοι, έχοντας όμως εποχιακές εργασίες κατά την περίοδο των καλοκαιρινών μηνών. Ο Κατηγορούμενος δεν έχει οποιαδήποτε κινητή ή ακίνητη περιουσία. Ενόψει του λευκού ποινικού μητρώου του Κατηγορούμενου, του νεαρού της ηλικίας του, της συνεργασίας του με την Αστυνομία, της μεταμέλειάς του ως εκφράσθηκε μέσω της παραδοχής του στο Δικαστήριο και ενόψει της προσπάθειας που καταβάλλει για απεξάρτηση έχοντας ενταχθεί οικειοθελώς σε σχετικό πρόγραμμα (βλ. το Έγγραφο «Α» ανωτέρω), και δεδομένης της ποσότητας την οποία εντοπίστηκε να κατέχει που δεν τον κατατάσσει στους εμπόρους ναρκωτικών, ο ευπαίδευτος συνήγορος Υπεράσπισης ζήτησε από το Δικαστήριο να επιδείξει τη μέγιστη δυνατή επιείκεια και αν προσανατολίζεται να επιβάλει ποινή φυλάκισης, να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της αναστολής αυτής, για να δοθεί στον Κατηγορούμενο η ευκαιρία να ολοκληρώσει το πρόγραμμα απεξάρτησης. «Δεν πρέπει να μας φοβίζει η ποσότητα των ναρκωτικών, αλλά η πρόθεση του αδικοπραγούντος», σημείωσε χαρακτηριστικά ο συνήγορος Υπεράσπισης. Εδώ ο κατηγορούμενος «ήταν ένας άρρωστος χρήστης ναρκωτικών, οδοιπόρος στο δρόμο της καταστροφής, ο οποίος καταβάλλει προσπάθειες απεξάρτησης και αυτή του η προσπάθεια θα πρέπει να επιβραβευθεί παρά να τύχει τιμωρίας για αδικήματα τα οποία ανήκουν στο παρελθόν», ήταν η καταληκτική δήλωση του συνηγόρου Υπεράσπισης στη γραπτή του αγόρευση. ΕΠΙΜΕΤΡΗΣΗ ΚΑΙ ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗ ΠΟΙΝΗΣ Κατά την επιμέτρηση της ποινής, το Δικαστήριο αρχίζει από το μέγιστο της προβλεπόμενης στο Νόμο ποινής και ακολούθως ελέγχει τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων στην ενώπιον του υπόθεση για να προσαρμόσει την ποινή στα δεδομένα της υπόθεσης αφότου διακρίνει αν υφίστανται επιβαρυντικοί ή μετριαστικοί παράγοντες. Έπειτα εξατομικεύει την ποινή ώστε αυτή να μην αντανακλά μόνο στη σοβαρότητα του αδικήματος και τις συνθήκες διάπραξής του, αλλά και στις πραγματικές προσωπικές συνθήκες του παραβάτη, με σκοπό η ποινή να τον αναμορφώσει και να τον αποτρέψει από το να εκδηλώσει στο μέλλον όμοια εγκληματική συμπεριφορά. Με αυτή τη μεθοδολογία είναι που θα προσεγγίσω και την παρούσα υπόθεση. Οι μέγιστες προβλεπόμενες από το Νόμο ποινές Η σοβαρότητα που προσδίδεται από τον νομοθέτη στα διάφορα αδικήματα διαφαίνεται και από το ανώτατο όριο ποινής που έχει προβλέψει με Νόμο. Το άρθρο 6

(2)του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 όπως τροποποιήθηκε ποινικοποιεί την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου. Το άρθρο 7

(2)ποινικοποιεί την καλλιέργεια οποιουδήποτε φυτού του γένους Κάνναβις (Cannabis). Το άρθρο 10(α) ποινικοποιεί το κάπνισμα κάνναβης. Το άρθρο 30 του ιδίου Νόμου καθορίζει τον τρόπο δίωξις και το μέγεθος της ποινής για τα αδικήματα που προβλέπονται στο Νόμο αυτό. Για το αδίκημα της κατοχής κάνναβης, το άρθρο 30 σε συνδυασμό με τον Τρίτο Πίνακα, προβλέπει για μέγιστη ποινή φυλάκισης 8 χρόνων ή πρόστιμο ή και τις δύο ποινές. Ωστόσο, το εδάφιο

(2)του άρθρου 30 δίδει εξουσία στο Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, να διατάξει όπως το αδίκημα εκδικασθεί συνοπτικά από Επαρχιακό Δικαστήριο, εξουσία η οποία πράγματι ασκήθηκε στην παρούσα υπόθεση. Δεδομένου ότι, ως φαίνεται στο κατηγορητήριο- - Πρώτον, ο Κατηγορούμενος ήταν 22 ετών καθ' ον χρόνο διέπραξε τα αδικήματα της κυρίως υπόθεσης και 21 ετών όταν διέπραξε τα αδικήματα των υποθέσεων 324/16 και 638/16, και - δεύτερον, κατηγορείται ότι είχε στην κατοχή του ποσότητα η οποία είναι μικρότερη από την ποσότητα των 30 γραμμαρίων κάνναβης που δημιουργεί κατά το άρθρο 30Α του Νόμου τεκμήριο ότι κατείχετο με σκοπό να το προμηθεύσει σε τρίτο πρόσωπο, και έχοντας, επίσης, υπόψη ότι, με βάση την πληροφόρηση που έδωσε στο Δικαστήριο η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής, καθ' ον χρόνο η εν λόγω υπόθεση άγεται ενώπιον του Δικαστηρίου ο Κατηγορούμενος δεν επιβαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες, έπεται ότι η εφαρμοστέα ποινή διέπεται, εν προκειμένω, από τις διατάξεις της επιφύλαξης του εδαφίου

(2)του άρθρου 30, σύμφωνα με τις οποίες - «Νοείται ότι σε κατηγορούμενο που κρίθηκε ένοχος για αδίκημα που αφορά χρήση, κατοχή ή μεταφορά ελεγχόμενου φαρμάκου για προσωπική χρήση επιβάλλεται ποινή φυλάκισης που δε θα υπερβαίνει τα δύο έτη, αν:- (

1. i)δεν είχε συμπληρώσει, κατά το χρόνο της διάπραξης του αδικήματος, το εικοστοπέμπτο (25ο) έτος της ηλικίας του, και (
2. ii)δεν έχει οποιαδήποτε προηγούμενη καταδίκη για αδίκημα κατά παράβαση του παρόντος Νόμου ή των δυνάμει αυτού εκδιδόμενων Κανονισμών.». Παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο κατά την επιμέτρηση της ποινής Η επιβολή ποινής είναι ένα πολύ λεπτό έργο του Δικαστηρίου, αφού απαιτείται η εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης αφενός και η εξατομίκευση της ποινής στα πλαίσια του συγκεκριμένου παραβάτη αφετέρου. Ωστόσο, το καθήκον για εξατομίκευση της ποινής δεν πρέπει να οδηγεί στην ουδετεροποίηση της αποτελεσματικότητας του νόμου και στην εξουδετέρωση του αποτρεπτικού χαρακτήρα της ποινής (βλ. Antoniades v. Police

(1986)2 C.L.R. 21 και Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224). Όπως έχει νομολογηθεί, σε σοβαρά αδικήματα, όπου η φύση και η συχνότητα διάπραξής τους απαιτεί την επιβολή αποτρεπτικής και αυστηρής ποινής, οι προσωπικές περιστάσεις του παραβάτη, αν και είναι παράγοντες που πρέπει να συνυπολογίζονται, έχουν μόνο περιθωριακή βαρύτητα. Προέχει η αυστηρή τιμωρία για την προστασία της κοινωνίας Εξαιρετικά ανησυχητικές είναι οι διαστάσεις που καταλαμβάνει η χρήση ναρκωτικών στην Κυπριακή κοινωνία και ειδικότερα στην περιοχή όπου εδράζεται το παρόν Δικαστήριο, στοιχείο για το οποίο αντλώ δικαστική γνώση μέσα από τον μεγάλο αριθμό υποθέσεων που καταχωρούνται καθημερινά για τέτοιας φύσης αδικήματα. Η εξάπλωση των ναρκωτικών ουσιών συντείνει στις πολλές εκφάνσεις της εγκληματικής συμπεριφοράς νεαρών προσώπων. Στην Κυριάκος Σιβιτανίδης ν Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ 166, σημειώθηκε ότι꞉ "[.] όλα τα αδικήματα που σχετίζονται με ναρκωτικά, θεωρούνται πολύ σοβαρά, αφού ταλανίζουν την κοινωνία μας. Τα δικαστήρια συνεχώς προειδοποιούν για τους κινδύνους διάπραξης τέτοιων αδικημάτων, τα οποία εδώ και αρκετά χρόνια διαπράττονται με ανησυχητική συχνότητα, με αποτέλεσμα να υπάρξει και ανάλογη αντιμετώπιση από τα δικαστήρια με την αύξηση των επιβαλλόμενων ποινών (βλ. Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 577). Το Κακουργιοδικείο, ορθά τόνισε ότι ενώ η υποχρέωση για εξατομίκευση της ποινής ποτέ δεν ατονεί, εντούτοις το στοιχείο της αποτροπής αποτελεί πρώτο μέλημα του δικαστηρίου στην επιμέτρηση της ποινής για τέτοιου είδους αδικήματα.". (βλ. επίσης την Παυλίδης κ.α. v. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις 6161 και 6162, 15/7/96). Η χρήση ναρκωτικών έχει ποικιλόμορφα χαρακτηριστεί ως κοινωνική μάστιγα και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Αποτελούν τα ναρκωτικά κίνδυνο, τόσο για τη φυσική, όσο και για την κοινωνική ευημερία του κοινού. Η έξαρση, η οποία παρατηρείται στη χρήση ναρκωτικών, καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό της φύσης της ποινής, γεγονός που καθιστά τη φυλάκιση εμφανή επιλογή. Στην απόφαση Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 240 λέχθηκε ότι: «Πράγματι, γίνεται διάκριση μεταξύ εμπόρων και χρηστών ναρκωτικών. Στην περίπτωση των πρώτων, η ανάγκη για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών είναι κατάδηλη. Αποζούν από τη διασπορά της καταστροφής. Η διάκριση, όμως, μεταξύ των δύο κατηγοριών παραβατών, αμβλύνεται σε μεγάλο βαθμό, αναλογιζόμενοι ότι είναι οι χρήστες που συντηρούν την εμπορία ναρκωτικών. Χωρίς τους χρήστες, δε θα υπήρχε αγορά για τα ναρκωτικά. Η καταπολέμηση του κακού στη γένεσή του διέρχεται μέσα από την καταπολέμηση της κατανάλωσης ναρκωτικών. Έτσι, και στην περίπτωση των χρηστών, συντρέχουν ισχυροί λόγοι για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών». Από την Νομολογία διαφαίνεται διαφορετική αντιμετώπιση σε περιπτώσεις χρηστών από αυτές των εμπόρων ναρκωτικών. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Chaer ν. Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 585, η οποία υιοθετήθηκε στην υπόθεση Lee Andrew Mortimer v. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 22, στην περίπτωση χρήστη, σε αντιδιαστολή με τις υποθέσεις εμπορίας ναρκωτικών, «στην αρμόζουσα ποινή δεν επιβάλλεται να προβάλλεται έντονο το στοιχείο της αποτροπής, οι δε προσωπικές περιστάσεις του συγκεκριμένου κατηγορούμενου πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη. Ταυτόχρονα, όμως, η ποινή πρέπει να αντανακλά την αποδοκιμασία της κοινωνίας στη διάπραξη των αδικημάτων αυτών και να δίδει το μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις ότι η χρήση ναρκωτικών δεν καταστρέφει μόνο τον ίδιο το χρήστη». Το ότι ο Κατηγορούμενος υπήρξε χρήστης εθισμένος στη ναρκωτική ουσία της κάνναβης αποκαλύπτεται μέσα από το γεγονός ότι απασχόλησε την ΥΚΑΝ το 2013 (βλ. υπόθεση 324/16), το 2015 (βλ. υπόθεση 638/16) και το 2016 (βλ. την παρούσα υπόθεση αρ. 2576/16), δηλαδή τουλάχιστον τα τελευταία τρία χρόνια και, όπως επιβεβαιώνει ο συνήγορός του στη γραπτή του αγόρευση ήταν όντως χρήστης τα τελευταία 4 χρόνια. Για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής, λαμβάνω υπόψη ως ελαφρυντικούς παράγοντες꞉ o Ότι τα ναρκωτικά ήταν για προσωπική χρήση του Κατηγορούμενου και όχι για προμήθεια σε τρίτους. o Ότι ο Κατηγορούμενος εντάχθηκε οικειοθελώς σε πρόγραμμα απεξάρτησης, και παρουσίασε έκθεση του ψυχολόγου που τον παρακολουθεί, με την οποία βεβαιώνεται ότι παρακολουθεί τακτικά το πρόγραμμα και ότι οι αναλύσεις ούρων που κάνει δείχνουν ότι είναι καθαρός από ναρκωτικές ουσίες. Παρά το ότι οι αναλύσεις αυτές δεν τέθηκαν ενώπιόν μου για επιθεώρηση, εντούτοις το περιεχόμενο της έκθεσης του ψυχολόγου δεν αμφισβητήθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή. o Ότι ο Κατηγορούμενος είναι νεαρό πρόσωπο κάτω των 25 ετών, λευκού ποινικού μητρώου, το οποίο χρήζει προσεκτικής μεταχείρισης ώστε η όποια ποινή θα του επιβληθεί να είναι αναμορφωτική, χωρίς να του αποστερεί τη δυνατότητα ένταξης στην κοινωνία. Παρά λοιπόν τους πιο πάνω παράγοντες, οι οποίοι δύνανται να επιδράσουν μετριαστικά όσον αφορά το ύψος τις ποινής, κρίνω ότι δεν είναι τόσο δραστικοί ώστε να διαφοροποιήσουν το είδος της ποινής που πρέπει να είναι αυτό της φυλάκισης, διότι διαφορετικά ενδέχεται να σταλούν λανθασμένα μηνύματα, ειδικά προς τον Κατηγορούμενο αλλά και γενικότερα προς όλους τους νεαρούς παραβάτες, ότι είναι ανεκτικά τα δικαστήρια στη χρήση των ναρκωτικών ουσιών. Ενόσω δεν αποποινικοποιείται από το Νομοθέτη η χρήση κάνναβης, τα Δικαστήρια οφείλουν να διεκπεραιώσουν τον ποινικό τους ρόλο για αποτροπή της χρήσης της και της εξάρτησης σε αυτή. Πρέπει να κατασταλεί αυτή η κοινωνική μάστιγα που με ανησυχητική συχνότητα ταλανίζει τα σπίτια πολλών συγκροτημένων οικογενειών, όπως αυτήν του Κατηγορούμενου. Συνεπώς, στην 1η κατηγορία στην κυρίως υπόθεση επιβάλλεται στον 1ο κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης 2 μηνών. Λήφθηκαν υπόψη οι υποθέσεις 324/16 και 638/16. Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω το ενδεχόμενο αναστολής εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί στoν κατηγορούμενο ως ήταν και η εισήγηση του συνηγόρου υπεράσπισης. Το άρθρο 3

(2)του Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε με τον Νόμο 186(Ι)/03, προβλέπει ότι το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του Κατηγορουμένου. Η ποινή φυλάκισης με αναστολή δεν επιβάλλεται από Δικαστήριο ως μέτρο επιείκειας ή ως εναλλακτικό μέτρο τιμωρίας του παραβάτη και η επιλογή της ποινής φυλάκισης δεν πρέπει να συσχετίζεται με τη δυνατότητα αναστολής της. Το Δικαστήριο αποφασίζει το ύψος της ποινής και μετά εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Περατικού

(1997)2 Α.Α.Δ. 373, Λιασίδης ν. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 94). Μεταξύ των παραγόντων που επιμετρούν ως προς το επιθυμητό ή όχι της αναστολής της ποινής φυλάκισης είναι η σοβαρότητα των περιστατικών και το κίνητρο για τη διάπραξη του αδικήματος, το μητρώο του Κατηγορουμένου ως δείκτης για την ανάγκη αποτροπής και η διαγωγή του Κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος και ιδιαίτερα η παρουσία ή απουσία στοιχείων μεταμέλειας. Στην πρόσφατη απόφαση, ημερ. 19.7.2016, στην Ποινική Έφεση 27/16, Κωνσταντίνου Γεωργίου κ.α. ν Αστυνομίας, το Εφετείο σημείωσε τα εξής. Έχω μελετήσει με προσοχή την εν λόγω απόφαση και λαμβάνω υπόψη το ακόλουθο απόσπασμα ꞉ «Είμαστε της γνώμης ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν έλαβε επαρκώς υπόψιν στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης όλα τα στοιχεία που έχουν καταδειχθεί, αλλά και τη διάσταση των επιδιώξεων της επιβαλλόμενης ποινής, η οποία πέραν από την τιμωρία έχει ανάγκη τήρησης και του στοιχείου της αναμόρφωσης και όχι την τιμωρία για χάριν της τιμωρίας. Εις την Αργυριάδης (άνω) αναφέρθηκε ότι: «Νεαρά άτομα αυτής της ηλικίας ιδιαίτερα χρήζουν αυτής της μεταχείρισης εφόσον το αποτέλεσμα που θα επιτυγχάνετο από μια ποινή άμεσης φυλάκισης μακράς σχετικώς διάρκειας, όπως είναι οι ποινές που επιβλήθησαν στην προκειμένη περίπτωση, ενδέχεται να είναι πολύ μικρότερο από το όφελος που θα προέρχετο από την προσδοκία, με την καλή χρήση του μέτρου της αναστολής, ότι όντως θα υπάρξει αναμόρφωση και θα αποφευχθεί μια χειροτέρευση της θέσης των Εφεσειόντων εάν αυτοί περνούσαν στη φυλακή το μεγάλο αυτό σχετικά χρονικό διάστημα.» (βλ. επίσης Πέτρος Σαμπουκασίδης κ.α ν. Αστυνομίας Ποιν. Εφ. 37/15, 38/15 ημερ. 8.4.15) [...] Παρατηρούμε ότι πρόκειται σ΄ όλες τις εφέσεις για νεαρά άτομα ηλικίας μεταξύ 17-19 ετών κατά το χρόνο διάπραξης των αδικημάτων χωρίς να βαρύνονται με οποιοδήποτε προηγούμενο. Επίσης είναι γεγονός ότι όλα τα αδικήματα ανακαλύφθησαν μέσα από ομολογία και καθοδήγηση του Εφεσείοντα 2/Κατηγορούμενου 2. Επίσης όπως φαίνεται από την πρωτόδικη απόφαση, ναι μεν επρόκειτο για σοβαρά αδικήματα όπως έχει αναφερθεί αλλά φαίνεται να διέπονται από μεγάλη επιπολαιότητα. Περαιτέρω, δεν μας αφήνει αδιάφορους η ψυχική υγεία των Εφεσειόντων 2 και 3, ήτοι διαταραχής ελέγχου των παρορμήσεων και νοητικής υστέρησης, μαθησιακών διαταραχών και προβλημάτων συμπεριφοράς αντίστοιχα. Ακόμη λαμβάνουμε υπόψιν το χρονικό διάστημα που παρήλθε από την ημερομηνία διάπραξης των αδικημάτων (καλοκαίρι 2013) και ημερομηνία μεταβολής της ποινής (23.2.2016) με συνεπαγόμενη μεταβολή στις προσωπικές τους συνθήκες. Κρίνουμε ότι η μακρά περίοδος που παρήλθε μέχρι της επιβολής της ποινής έχει ιδιαίτερη σημασία, λόγω του πολύ νεαρού της ηλικίας των εφεσειόντων, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι όλα τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου επιμαρτυρούν ότι κατά την περίοδο αυτή οι εφεσείοντες, έχοντας πλέον τεθεί έναντι των ευθυνών τους και του νόμου, επέδειξαν άμεμπτη διαγωγή εκδηλώνουσα μεταμέλεια. Δημιουργείται, έτσι, εύλογη προσδοκία ότι η χρήση του μέτρου της αναστολής θα επενεργήσει με τον τρόπο που εξηγήθηκε στην Αργυρίδης προς την κατεύθυνση της αναμόρφωσης των εφεσειόντων που αποτελεί σημαντικό στοιχείο σε περιπτώσεις νεαρών παραβατών.» Στην παρούσα υπόθεση, κρίνω ότι συντρέχουν ικανοποιητικοί λόγοι ώστε να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ της αναστολής της ποινής φυλάκισης. Συγκεκριμένα, λαμβάνω υπόψη - το λευκό ποινικό μητρώο του Κατηγορούμενου, την άμεση παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου ως δείχτη της μεταμέλειάς του, το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος είναι οικειοθελώς και αυτοβούλως ενταγμένος σε πρόγραμμα απεξάρτησης, που αποτελεί περαιτέρω δείκτη της έμπρακτης μεταμέλειάς του, το γεγονός ότι, ως έχει τεθεί στην έκθεση του ψυχολόγου (Έγγραφο Α), έχει ήδη εμφανίσει θετικά αποτελέσματα για την κοινωνική του επανένταξη και απεξάρτηση, και ιδίως το γεγονός ότι το πρόγραμμα αναμένεται να ολοκληρωθεί εντός των προσεχών μηνών, και ότι η επιβολή ποινής φυλάκισης σε αυτό το στάδιο ενδεχόμενα να διαταράξει τη ψυχοσύνθεση του κατηγορούμενου και την έκβαση του προγράμματος αυτού, το γεγονός ότι η έναρξη χρήσης ναρκωτικών είναι απότοκο τις πλείστες των περιπτώσεων νεανικής επιπολαιότητας και ότι οι νεαροί παραβάτες χρειάζεται να αντιμετωπίζονται υπό το φακό αυτό, το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος προέρχεται από μία συγκροτημένη οικογένεια η οποία αναμένεται να σταθεί αρωγός στην προσπάθειά του να ολοκληρώσει το πρόγραμμα απεξάρτησής του, ώστε να μην τύχει αρνητικής εκμετάλλευσης η ύστατη αυτή ευκαιρία που δίδεται στον γιο τους. Άλλωστε, ο Κατηγορούμενος παρέμεινε υπό κράτηση στο διάστημα από 24/10/2016 μέχρι σήμερα και έχει πάρει μία γεύση για το τί εστί στέρηση της προσωπικής ελευθερίας, ώστε να μπορεί και ο ίδιος να αναλογιστεί το όφελος που λαμβάνει από την αναστολή της ποινής και να αποφύγει να επαναλάβει λάθη του παρελθόντος. Ως εκ τούτου εκδίδεται διάταγμα αναστολής εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί στον κατηγορούμενο για τρία χρόνια από σήμερα. [Επεξηγείται στον κατηγορούμενο η σημασία της αναστολής της ποινής]. Τα τεκμήρια στις υποθέσεις αρ. 324/16 και 638/16 να κατασχεθούν και να καταστραφούν. Τα έξοδα €30 να καταβληθούν από τον Κατηγορούμενο. (Υπ.) ........... Α. Πανταζή, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο