Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου ν. Κώστας Αλέξη Τρίζας, Αρ. Υποθ.: 1438/16, 10/11/2016

(2)(α)

(5), 44

(1), 45

(1), 88, 90 και 100 του περί Προστασίας και Διαχείρισης Αγρίων Πτηνών και Θηραµάτων Νόµου του 2003, Νόµος 152(Ι)/03. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος επί του κατηγορητηρίου, ο Κατηγορούμενος στις 6.4.2016 και περί ώρα 0530 σε περιοχή παρά το εξωκλήσι του Αγ. Χαραλάμπους στο Παραλίμνι της Επαρχίας Αμμοχώστου κατείχε μέσα για τη σύλληψη άγριων πτηνών, ήτοι 238 ξόβεργα. Η κατηγορία αρ. 2 αφορά στο αδίκημα της χρήσης απαγορευµένων µέσων σύλληψης ή θανάτωσης αγρίων πτηνών, κατά παράβαση των άρθρων 2, 11

(2)(α)

(5), 88, 90 και 100 του περί Προστασίας και Διαχείρισης Αγρίων Πτηνών και Θηραµάτων Νόµου του 2003 (Νόµου 152(Ι)/03). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος επί του κατηγορητηρίου, ο Κατηγορούμενος κατά τον ίδιο τόπο που αναφέρεται στην πρώτη κατηγορία, καταδίωκε άγρια πτηνά δια της χρήσεως ξόβεργων. Η 6η κατηγορία αφορά στο αδίκημα της χρήσης απαγορευμένων μέσων σύλληψης ή θανάτωσης άγριων πτηνών, κατά παράβαση των άρθρων 2, 11

(2)(στ)

(5), 88, 90 και 100 του Νόµου 152(Ι)/03. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος επί του κατηγορητηρίου, ο Κατηγορούμενος κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία, χρησιμοποίησε απαγορευμένα μέσα σύλληψης άγριων πτηνών, δηλαδή ηχοπαραγωγικές συσκευές με μιμητικές φωνές πουλιών. Η 7η κατηγορία αφορά στο αδίκημα της κατοχής προστατευόµενων άγριων πτηνών, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 5, 8

(1)(α)

(2), 9, 88 και 100 του Νόμου 152(Ι)/03 όπως τροποποιήθηκε με το Ν.151(Ι)/2006 και της παραγράφου ΧLVII του εττισυνηµµένου VI παραρτήµατος. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος επί του κατηγορητηρίου, ο Κατηγορούμενος κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία είχε στην κατοχή του άγρια πτηνά των οποίων η θήρα απαγορεύεται σύμφωνα με την αρ. 26 της παραγράφου ΧLVII του εττισυνηµµένου VI παραρτήµατος, δηλαδή 154 σταφιδοτριροβάκους, κοινώς αµπελοπούλια. Τα γεγονότα της υπόθεσης εκτέθηκαν πλήρως ενώπιον του Δικαστηρίου από τη συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής κατά τη σημερινή δικάσιμο, βρίσκονται καταγεγραμμένα στα πρακτικά του Δικαστηρίου και αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της παρούσας απόφασης. Δεν αμφισβητήθηκαν από το συνήγορο Υπεράσπισης. Για χάριν εξοικονόμησης χρόνου δεν θα τα επαναλάβω. Όπως ενημέρωσε το Δικαστήριο η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής, ο Κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Είναι λευκού ποινικού μητρώου. Όσον αφορά τα τεκμήρια που κατακρατήθηκαν από την Αστυνομία, η Κατηγορούσα Αρχή ζήτησε όπως διαταχθεί η κατάσχεση και καταστροφή τους. ΑΓΟΡΕΥΣΗ ΓΙΑ ΜΕΤΡΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΠΟΙΝΗΣ Για σκοπούς μετριασμού της ποινής, ο συνήγορος Υπεράσπισης επεσήμανε προς το Δικαστήριο τα εξής꞉ Ο κατηγορούμενος είναι 79 ετών. Συζευγμένος, με 4 παιδιά, 15 εγγόνια και 3 δισέγγονα. Είναι συνταξιούχος τόσο αυτός όσο και η σύζυγός του με σύνταξη περί τα 500 ευρώ έκαστος. Συνεργάστηκε με την Αστυνομία και υπέγραψε την εξουσιοδότηση έρευνας, επιτρέποντας έτσι να φτάσουν τα πράγματα εδώ που έφτασαν. Δεν έφερε προσκόμματα ούτε για το γεγονός ότι τα ξόβεργα βρέθηκαν σε μη περιφραγμένο χωράφι που δεν του ανήκε. Παραδέχθηκε αμέσως ότι ήταν δικά του και όπως δήλωσε ήταν για την οικογένειά του, όχι για εμπορία. Λαμβάνοντας υπόψη και την ηλικία του Κατηγορούενου είναι φανερό ότι η χρήση ξόβεργων αντανακλά στην παραδοσιακή ασχολία που ιστορικά συνδέει τους κάτοικους της περιοχής. Δεν χρησιμοποίησε δίκτυα που είναι μέσο μαζικής σύλληψης και πιο αποτελεσματικό. Ο Κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου και στην ηλικία που βρίσκεται υπόσχεται να μην επαναλάβει τα αδικήματα αυτά. ΕΠΙΜΕΤΡΗΣΗ ΚΑΙ ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗ ΠΟΙΝΗΣ Κατά την επιμέτρηση της ποινής, το Δικαστήριο αρχίζει από το μέγιστο της προβλεπόμενης στο Νόμο ποινής και ακολούθως ελέγχει τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων στην ενώπιον του υπόθεση για να προσαρμόσει την ποινή στα δεδομένα της υπόθεσης αφότου διακρίνει αν υφίστανται επιβαρυντικοί ή μετριαστικοί παράγοντες. Έπειτα εξατομικεύει την ποινή ώστε αυτή να μην αντανακλά μόνο στη σοβαρότητα του αδικήματος και τις συνθήκες διάπραξής του, αλλά και στις πραγματικές προσωπικές συνθήκες του παραβάτη, με σκοπό η ποινή να τον αναμορφώσει και να τον αποτρέψει από το να εκδηλώσει στο μέλλον όμοια εγκληματική συμπεριφορά. Με αυτή τη μεθοδολογία είναι που θα προσεγγίσω και την παρούσα υπόθεση. Η φιλοσοφία του Νόμου Ο περί Προστασίας και Διαχείρισης Άγριων Πτηνών και Θηραμάτων Νόμος του 2003 (Ν.152(Ι)/2003, στο εξής «ο Νόμος») θεσπίστηκε για σκοπούς ενσωμάτωσης στην Κυπριακή έννομη τάξη αριθμού Οδηγιών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες απαριθμούνται στο Προοίμιο του Νόμου και οι οποίες αποβλέπουν στη λήψη μέτρων για την προστασία της άγριας πανίδας και χλωρίδας και για τη διατήρηση των φυσικών οικότοπων (βλ. Οδηγία 79/409/ΕΟΚ όπως έκτοτε τροποποιήθηκε και Οδηγία 92/43/ΕΟΚ όπως έκτοτε τροποποιήθηκε). Κρίνω κατάλληλο να εξηγήσω ποια είναι η φιλοσοφία του Νόμου και πότε εμπίπτει στις πρόνοιές του ως αξιόποινη μια συμπεριφορά. Σύμφωνα με το άρθρο 3 του Νόμου, σκοπός αυτού είναι, μεταξύ άλλων - «(β) η προστασία, η διατήρηση ή προσαρμογή του πληθυσμού όλων των ειδών άγριων πτηνών σε ένα επίπεδο που να ανταποκρίνεται στις οικολογικές, επιστημονικές και μορφωτικές απαιτήσεις, λαμβάνοντας ωστόσο υπόψη τις οικονομικές και ψυχαγωγικές απαιτήσεις· (ε) η προστασία της βιοποικιλότητας και η ανάσχεση της απώλειας της βιοποικιλότητας, των οικοσυστημάτων, της άγριας χλωρίδας και πανίδας της Κύπρου, καθώς και η πρόληψη μετάδοσης ασθενειών στην άγρια πανίδα.». Ως «άγριο πτηνό» λογίζεται «κάθε πτηνό το οποίο ζει εκ φύσεως σε άγρια κατάσταση και περιλαμβάνει θηραματικό πτηνό». Ο Νόμος είναι δομημένος κατά τρόπο που διακρίνει ανάμεσα σε άγρια πτηνά τα οποία είναι επιτρεπτό να αποτελέσουν θήραμα και σε εκείνα που είναι προστατευόμενα και τα οποία δεν δύνανται ποτέ να αποτελέσουν θήραμα. Όσον αφορά τα άγρια πτηνά που δύνανται να αποτελέσουν θήραμα, ο Νόμος προβλέπει επιμέρους περιορισμούς σε σχέση με την περίοδο κατά την οποία δυνατόν να θηρεύονται και σε σχέση με τα μέσα θήρευσης, σύλληψης και θανάτωσης. Αναλυτικότερα αναφέρομαι, πιο κάτω, στις διατάξεις του Νόμου, των οποίων γίνεται επίκληση στο Κατηγορητήριο. Σύμφωνα με το άρθρο 8

(2)(ε), απαγορεύεται η κατοχή άγριων πτηνών, των οποίων απαγορεύεται η θήρα και η σύλληψη και σύμφωνα με το εδάφιο

(3)του ίδιου άρθρου, πρόσωπο το οποίο παραβαίνει τις διατάξεις του εδαφίου

(2)είναι ένοχο αδικήματος. Ο Υπουργός Εσωτερικών καθορίζει, με απόφασή του που δημοσιεύεται στην επίσημη εφημερίδα της Δημοκρατίας ποια από τα άγρια πτηνά που καθορίζονται στο Παράρτημα ΙΙ του Νόμου θ' αποτελούν «θήραμα». Η διαδικασία και τα κριτήρια καθορισμού των άγριων πτηνών ως θηράματος καθορίζονται στο εδάφιο

(1)του άρθρου 9. Εφόσον ένα άγριο πτηνό εμπίπτει στην κατηγορία του θηράματος, το οποίο έχει καθοριστεί από τον υπουργό, με βάση το εδάφιο

(1), τότε η απαγόρευση της θήρας τέτοιου άγριου πτηνού ισχύει, σύμφωνα με το άρθρο 9

(3), μόνο «κατά την περίοδο φωλεοποιήσεως, κατά τις διάφορες φάσεις αναπαραγωγής και εξάρτησης των νεοσσών από τους γονείς και κατά την επιστροφή στον τόπο φωλεοποιήσεως.». Δηλαδή δεν υπάρχει πλήρης απαγόρευση της θήρας τέτοιου θηράματος ως αυτού που καθορίζεται δυνάμει του άρθρου 9

(1), παρά μόνον εκείνη η απαγόρευση που είναι ευλόγως αναγκαία για να εξυπηρετήσει το στόχο του Νόμου για την προστασία και διατήρηση του πληθυσμού του συγκεκριμένου είδους άγριου πτηνού. Για το σκοπό αυτό, «πρόσωπο το οποίο παραβαίνει τις διατάξεις του εδαφίου

(3)είναι ένοχο αδικήματος» (βλ. το εδάφιο

(4)του άρθρου 9). Προς εξυπηρέτηση του ίδιου στόχου, το άρθρο 11

(1)του Νόμου 152(Ι)/2003 απαγορεύει τη χρήση οποιουδήποτε μέσου, εγκατάστασης ή μεθόδου «μαζικής ή μη επιλεκτικής σύλληψης ή θανάτωσης που μπορεί να προκαλέσει τοπικά την εξαφάνιση οποιουδήποτε είδους άγριου πτηνού ή τη μείωση του αριθμού σε τέτοιο βαθμό που να απειλείται με εξαφάνιση». Τα ξόβεργα καθορίζονται ρητά ως απαγορευμένα μέσα αναφορικά με τη θήρα, σύλληψη και θανάτωση άγριου πτηνού. Σχετικό το άρθρο 11

(2)(α) του ίδιου Νόμου. Περαιτέρω, τα δίκτυα καθορίζονται ρητά ως απαγορευμένα μέσα για τον πιο πάνω σκοπό. Σχετικό το άρθρο 11

(2)(δ) του ίδιου Νόμου. Οι ηχοπαραγωγικές συσκευές με μιμητικές φωνές θηραμάτων ή άγριων πτηνών αποτελούν επίσης, βάσει του άρθρου 11

(2)(στ) του ίδιου Νόμου, απαγορευμένα μέσα για τη θήρα άγριων πτηνών είτε χρησιμοποιούνται αφ' εαυτές είτε με τη συνδρομή ή χρήση οποιουδήποτε άλλου μέσου, όπως μαγνητοταινιοθηκών (κασετών), ψηφιακών δίσκων. Η παραβίαση των πιο πάνω απαγορευτικών διατάξεων του άρθρου 11

(2), ανωτέρω, έχει ποινικοποιηθεί βάσει του άρθρου 11

(5). Ομοίως, το άρθρο 44

(4)ποινικοποιεί την παραβίαση των απαγορευτικών διατάξεων του άρθρου 44

(1). Το εν λόγω εδάφιο

(1)απαγορεύει σε οποιοδήποτε πρόσωπο να πυροβολεί, φονεύει, συλλαμβάνει, καταδιώκει, παρενοχλεί ή παραπλανεί οποιοδήποτε θήραμα με τη χρήση, μεταξύ άλλων, δικτύων ή ξοβεργών (βλ. παρα. (α)) και ηχοπαραγωγών συσκευών με μιμητικές φωνές θηραμάτων ή άγριων πτηνών (βλ. παρα. (δ)). Η φιλοσοφία της απαγόρευσης αυτής προκύπτει από τις διατάξεις του εδαφίου

(2)του ιδίου άρθρου, ότι δηλαδή πρόκειται για «μέσα μαζικής ή μη επιλεκτικής σύλληψης ή θανάτωσης που μπορεί να προκαλέσει τοπικά την εξαφάνιση οποιουδήποτε θηράματος ή είδους άγριας πανίδας». Η απαγόρευση και ποινικοποίηση αυτής καθ' εαυτής της κατοχής των πιο πάνω μέσων (ξόβεργων, δικτύων και ηχοπαραγωγών συσκευών με μιμητικές φωνές θηραμάτων ή άγριων πτηνών) θεσπίστηκε με τη διάταξη του άρθρου 45 του ίδιου Νόμου. Από την άλλη δεν δύναται να καθορισθεί καθόλου από τον Υπουργό Εσωτερικών ως θήραμα οποιοδήποτε είδος άγριας πανίδας κοινοτικού ή τοπικού ενδιαφέροντος που καθορίζεται ως τέτοιο με βάση το εδάφιο

(8)του άρθρου 11 του περί Προστασίας και Διαχείρισης της Φύσης και της Άγριας Ζωής Νόμου του 2003 (βλ. το άρθρο 26 του Νόμου). Τα προστατευόμενα είδη πτηνών κοινοτικού ή τοπικού ενδιαφέροντος για τα οποία υφίσταται πλήρης απαγόρευση κατάταξής τους ως θηράματος και άρα απαγόρευση θήρευσής τους, καταγράφονται στο Παράρτημα VI του Νόμου. Το ότι λοιπόν δεν επιτρέπεται καθόλου να θηρεύονται τα αμπελοπούλια (Συλβιίδες - Sylvia atricapilla), είναι διότι αυτά εμπίπτουν στο Παράρτημα VI του Νόμου, όπως άλλωστε προκύπτει και από το κατηγορητήριο, ως προστατευόμενα είδη. Οι προβλεπόμενες στο Νόμο ποινές Η σοβαρότητα που προσδίδεται από τον νομοθέτη στα πιο πάνω αδικήματα διαφαίνεται και από το ανώτατο όριο ποινής που έχει προβλέψει με Νόμο (Βραχίμης v. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 527, Λεβέντης v. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 632, Παπαγεωργίου (Γιάγκος) v. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 646 και Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας v. Χρυσοστόμου κ.α.

(2002)2 Α.Α.Δ. 575). Το άρθρο 88 του Ν.152(Ι)/2003 προβλέπει ότι πρόσωπο το οποίο βρίσκεται ένοχο αδικήματος, σύμφωνα με τις πιο πάνω διατάξεις των άρθρων 11, 44 και 45, στα οποία δεν προβλέπεται άλλη ειδική ποινή, υπόκειται σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει το τρία χρόνια ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις Λ.Κ. 10.000,00 (€17.086,01) ή και στις δύο αυτές ποινές. Αυστηρότερες είναι οι ποινές που προβλέπονται στο άρθρο 89 του Νόμου για την περίπτωση που ο Κατηγορούμενος καταδικάζεται για 2η ή περισσότερες φορές για αδικήματα που εμπίπτουν στις πρόνοιες του ίδιου Νόμου. Το άρθρο 90

(1)χορηγεί ορισμένες πρόσθετες εξουσίες στο Δικαστήριο για επιβολή, σε περίπτωση καταδίκης, επιπρόσθετα προς οποιαδήποτε άλλη ποινή - · επιπρόσθετων βαθμών ποινής σύμφωνα με το εδάφιο

(1)του άρθρου 89, αλλά όχι πέραν των τριών βαθμών ποινής, · απαγόρευσης της ανανέωσης άδειας κυνηγίου ή και της μεταφοράς κυνηγετικού όπλου για περίοδο που δεν υπερβαίνει τα δέκα χρόνια. Το δε άρθρο 90

(3)καθορίζει ότι οποιαδήποτε άδεια, η οποία χορηγήθηκε σε τέτοιο πρόσωπο σύμφωνα με τον παρόντα Νόμο, μπορεί να ακυρωθεί με διαταγή του δικαστηρίου. Τέλος, το άρθρο 90

(2)επιβάλλει στο Δικαστήριο την υποχρέωση να δημεύσει αυτόματα οποιοδήποτε κυνηγετικό όπλο, μέσο μεταφοράς ή άλλο αντικείμενο με το οποίο ή αναφορικά προς το οποίο διαπράχθηκε το αδίκημα, εκτός αν αιτιολογημένα αποφασίσει διαφορετικά. Η συναφής νομολογία Στην υπόθεση Παναγιώτου v. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 354, ο εφεσείων και οι τρεις συγκατηγορούμενοι του συνέλαβαν 60 σγαρτίλια. Τα τελευταία ήταν κατά Νόμο προστατευόμενα άγρια πτηνά. Η καταδίωξη και σύλληψη τους έλαβε χώραν μέσα σε απαγορευμένη για το κυνήγι περιοχή. Ο εφεσείων βαρυνόταν με 4 προηγούμενες καταδίκες για συναφή αδικήματα. Οι συγκατηγορούμενοι του δεν είχαν προηγούμενες καταδίκες. Σε σχέση με τον εφεσείοντα το πρωτόδικο δικαστήριο θεώρησε σαν επιβαρυντικό παράγοντα το γεγονός ότι εκκρεμούσης της εκδίκασης της παρούσας υπόθεσης διέπραξε τα αδικήματα που αφορούν τις λοιπές 4 υποθέσεις, που λήφθηκαν υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής. Έλαβε, επίσης, υπόψη τις προηγούμενες καταδίκες του εφεσείοντα. Με γνώμονα τα πιο πάνω και τις προσωπικές περιστάσεις των τεσσάρων κατηγορουμένων το πρωτόδικο δικαστήριο επέβαλε ποινή φυλάκισης 45 ημερών στον εφεσείοντα για το αδίκημα της δεύτερης κατηγορίας και χρηματική ποινή £100 στον κάθε ένα από τους τρεις συγκατηγορούμενους του. Οι τελευταίοι δεσμεύθηκαν και με εγγύηση £500 ο καθένας για 12 μήνες "να τηρούν τους σχετικούς νόμους και κανονισμούς της Δημοκρατίας". Το Εφετείο επικρότησε την προσέγγιση του πρωτόδικου δικαστηρίου, όπως προκύπτει από την πιο κάτω περικοπή της απόφασής του: "Ο σκοπός του νόμου αυτού είναι η προστασία της πανίδας της Κυπριακής Δημοκρατίας και ειδικά στη συγκεκριμένη περίπτωση των αγρίων πτηνών που είναι προστατευόμενα. Πράξεις όπως των κατηγορουμένων πλήττουν καίρια και ουσιαστικά τους σκοπούς του νόμου εφόσον δια της χρήσεως δικτύων όπως ήταν η προκειμένη περίπτωση, γίνεται μαζική αφαίρεση άγριων πτηνών από την άγρια ζωή της Κυπριακής Δημοκρατίας στην οποία ανήκουν. Η συχνότητα δε διάπραξης τέτοιων αδικημάτων, για το οποίο γεγονός μπορώ να λάβω δικαστική γνώση ως εκ της ιδιότητας μου, ενισχύει την νομολογιακή σημασία ότι τα πρωτόδικα δικαστήρια θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα αυστηρά στην προσέγγιση τέτοιου είδους αδικημάτων με σκοπό την αποτρεπτικότητα (βλ. Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224). Σε διάφορες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, σε σχέση με υποθέσεις παρόμοιων αδικημάτων, έχει τονισθεί η αυστηρή προσέγγιση των πρωτόδικων δικαστηρίων σε συνάρτηση με την ανάγκη προστασίας της άγριας ζωής του νησιού η οποία, όπως διαπιστώθηκε, κινδυνεύει με αφανισμό (βλ. Αρχιμήδης Αντρέα ν. Αστυνομίας

(1966)2 Α.Α.Δ. 71, Prakki v. The Police

(1985)2 C.L.R. 142 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Νεοφύτου

(1991)2 Α.Α.Δ. 5)." Στην ίδια υπόθεση το Ανώτατο Δικαστήριο σημείωσε τα εξής: " Επικροτούμε πλήρως την προσέγγιση του πρωτόδικου δικαστηρίου η οποία αναφέρεται στους σκοπούς του Νόμου. Η άγρια ζωή αποτελεί κοινό εθνικό πλούτο. Πρέπει να τύχει προστασίας με όλα τα μέσα που διαθέτει ο Νόμος. Επιεικής αντιμετώπιση των παραβατών θα δώσει λανθασμένα μηνύματα. Πρόσθετα η συχνότητα διάπραξης του επίδικου αδικήματος, για την οποία ορθά το πρωτόδικο δικαστήριο είχε δικαστική γνώση, υπαγορεύει την επιβολή αποτρεπτικών ποινών (βλ. Παλάοντας ν. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ." Σημειωτέον ότι στην Παναγιώτου v. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 354, η ποινή επιβλήθηκε με βάση τις πρόνοιες του περί Προστασίας και Αναπτύξεως Θηραμάτων και Άγριων Πτηνών Νόμου του 1974 (Ν 39/74). Για το επίδικο αδίκημα ο Νόμος προβλέπει "φυλάκισιν μη υπερβαίνουσαν το εν έτος ή χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας χιλίας λίρας ή αμφοτέρας τας ποινάς". Πρόκειται για ποινές πολύ πιο χαλαρές από αυτές που προβλέπει ο Νόμος 152(Ι)/2003 δυνάμει του οποίου θα κριθεί η παρούσα υπόθεση. Ασφαλώς, η κάθε υπόθεση κρίνεται στη βάση των δικών της ιδιαίτερων περιστατικών. Στην Ανδρέας Βασίλη Χαμάλη ν Αστυνομικού Διευθυντή Αμμοχώστου

(2010)2 Α.Α.Δ. 329 ο εφεσείων πρωτοδίκως αντιμετώπισε 6 κατηγορίες οι οποίες αφορούσαν αδικήματα δυνάμει του περί Προστασίας και Διαχείρισης Άγριων Πτηνών και Θηραμάτων Νόμου του 2003 (Ν. 152(Ι)/03). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του κατηγορητηρίου, ο Εφεσείων στις 15.10.07 στο Φρέναρος της Επαρχίας Αμμοχώστου είχε την ευθύνη περιφραγμένου χώρου εντός του οποίου διαπράχθηκαν τα αδικήματα της κατοχής απαγορευμένων μέσων σύλληψης ήτοι 5 δικτύων, (κατηγορία 1), μιας ηχοπαραγωγικής συσκευής με μιμητικές φωνές άγριων πτηνών (κατηγορία 3) και 39 ξόβεργων (κατηγορία 5) με τα οποία θεωρείται ότι καταδίωκε θήραμα (κατηγορίες 2, 4 και 6 αντίστοιχα). Το πρωτόδικο δικαστήριο, βρήκε τον Εφεσείοντα ένοχο σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετώπιζε και του επέβαλε £500 πρόστιμο στην 1η κατηγορία, £200 πρόστιμο στη 2η κατηγορία, από £250 στις κατηγορίες 3, 4 και 6 και £700 στην 5η κατηγορία. Κατ' έφεση κατά της καταδίκης, το Εφετείο ασχολήθηκε παρεπιπτόντως και με την εισήγηση του συνηγόρου του Εφεσείοντα ότι δεν είχε προσαχθεί οποιαδήποτε μαρτυρία για να αποδειχθεί ότι η κατοχή των απαγορευμένων μέσων θα μπορούσε «να προκαλέσει τοπικά την εξαφάνιση οποιουδήποτε είδους άγριου πτηνού ή τη μείωση του αριθμού του σε τέτοιο βαθμό που να απειλείται με εξαφάνιση». Ανέφερε τα εξής꞉ «Εν πάση περιπτώσει, οι ισχυρισμοί αυτοί δεν ευσταθούν στην ουσία τους, εφόσον το κατά πόσο με τη σύλληψη αμπελοπουλιών με απαγορευμένα μέσα, μπορεί να προκληθεί τοπικά η εξαφάνιση τους ή μείωση του αριθμού τους σε τέτοιο βαθμό που να απειλούνται με εξαφάνιση, προκύπτει ως αναπόφευκτο συμπέρασμα, ως εκ του καθορισμού στο Νόμο, του αμπελοπουλιού ως άγριου πτηνού το οποίο χρήζει προστασίας». Στη Στέλιος Κιτρομιλίδης ν Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 162, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ο Εφεσείων στις 14 Φεβρουαρίου 2004, στη Λακατάμια, χωρίς να είναι κάτοχος άδειας από τον Υπουργό Εσωτερικών, είχε στην κατοχή του απαγορευμένα μέσα θήρας, ήτοι: 3 ηχοπαράγωγες συσκευές μάρκας «Kobra», 1 ηχοπαράγωγη συσκευή μάρκας «Lock Vogel», 1 ηχοπαράγωγη συσκευή μάρκας «Multiplus», 1 ηχοπαράγωγη συσκευή μάρκας «IL Grillo», 2 τηλεχειριστήρια μάρκας «Bird Sing» και 43 ηχεία. Ενώπιον του πρωτόδικου δικαστηρίου ο συνήγορος υπεράσπισης εισηγήθηκε ότι η υπόθεση θα έπρεπε να απορριφθεί επειδή σύμφωνα με τη μαρτυρία, η συσκευή «Lock Vogel» εξέπεμπε ηχογραφημένες τις αυθεντικές φωνές των πτηνών και όχι «μιμητικές» όπως απαιτείται από το Άρθρο 44(δ). Το πρωτόδικο δικαστήριο απέρριψε την εισήγηση και βρήκε τον Εφεσείοντα ένοχο στην κατηγορία που αντιμετώπιζε και του επέβαλε πρόστιμο £400, πλέον £98 έξοδα. Επίσης, διέταξε όπως η συσκευή «Lock Vogel» κατασχεθεί, ενώ όλες οι υπόλοιπες συσκευές επιστραφούν στον Εφεσείοντα. Επικυρώθηκε η καταδίκη κατ' έφεση και διατηρήθηκε η ποινή. Εκτίμηση Δικαστηρίου. Αρχίζω με μία εισαγωγική παρατήρηση꞉ ότι η σοβαρότητα των αδικημάτων είναι δεδομένη, ως αναδεικνύεται από την προμνησθείσα νομολογία. Πέραν τούτου, καταγράφω και την ανησυχητική συχνότητα με την οποία διαπράττονται αδικήματα αυτού του είδους στην περιοχή όπου εδρεύει το παρόν Δικαστήριο, γεγονός για το οποίο αντλώ δικαστική γνώση μέσα από τον αριθμό των κατηγορητηρίων που καταχωρούνται για τέτοιου είδους υποθέσεις. Δεν διαφεύγει του Δικαστηρίου, το γεγονός ότι για χρόνια, πριν τη θέσπιση του Ν.152(Ι)/2003, οι κάτοικοι της περιοχής είχαν αναπτύξει μια ψυχαγωγική ενασχόληση με το θήραμα αρκετών άγριων πτηνών, η οποία άγγιζε τα όρια εθιμικής παράδοσης, πλην όμως ουδείς είναι υπεράνω του Νόμου και εφόσον ο Κύπριος Νομοθέτης, ανταποκρινόμενος στις προδιαγραφές ευρωπαϊκών οδηγιών, απαγόρευσε πλήρως ή μερικώς την ενασχόληση αυτή, το Δικαστήριο οφείλει, σε ένα κράτος δικαίου, να διασφαλίσει την τήρηση του Νόμου. Η πάταξη του φαινομένου της καταπάτησης των διατάξεων του Νόμου είναι αναγκαία, όχι μόνο προς διασφάλιση ενός πνεύματος πειθαρχίας των πολιτών προς το Νόμο, αλλά και για εξασφάλιση αυτών καθ' εαυτών των σκοπών του Νόμου που έχουν περιβαλλοντική υφή και τους οποίους ουδείς δύναται να υποτιμήσει. Είναι ευεργετική για τον άνθρωπο η προστασία του περιβάλλοντος στο οποίο ζει. Υπάρχει μια αλυσίδα ζωής στη χλωρίδα και στην πανίδα, που όταν διαταράσσεται, είναι δυσεπανόρθωτη. Προχωρώ με τις πιο πάνω σκέψεις να εξετάσω ποιοι είναι οι επιβαρυντικοί και ποιοι οι ελαφρυντικοί παράγοντες στην παρούσα υπόθεση. Ως ελαφρυντικούς παράγοντες, λαμβάνω υπόψη꞉ το λευκό ποινικό μητρώο του Κατηγορούμενου, τη συνεργασία του με την Αστυνομία στη σκηνή των αδικημάτων, την παραδοχή του στο Δικαστήριο σε πρώιμο στάδιο της διαδικασίας, προτού αρχίσει ακρόαση, το γεγονός ότι τα γεγονότα δεν αποκαλύπτουν να έτυχε εμπορικής εκμετάλλευσης το θήραμα. Ως επιβαρυντικούς παράγοντες για τη συνολική εικόνα της υπόθεσης, κρίνω - το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος χρησιμοποίησε μεγάλο αριθμό ξόβεργων σε συνδυασμό με αριθμό ηχοπαραγωγικών συσκευών, εκδηλώνοντας έτσι την πρόθεση να παγιδεύσει μεγάλο αριθμό άγριων πτηνών, το γεγονός ότι τα άγρια πτηνά που βρέθηκαν στην κατοχή του εμπίτπουν σε εκείνα των οποίων η καταδίωξη, σύλληψη και θανάτωση απαγορεύεται πλήρως, όχι μόνον κατά περιόδους ή κατά περιοχή ή αναλόγως των μέσων καταδίωξης, σύλληψης και θανάτωσης. Δεν θεωρώ αναγκαίο να καταφύγω στην επιβολή ποινής φυλάκισης, εφόσον ο Κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου και σε προχωρημένη ηλικία, οικογενειάρχης δε, ώστε να οφείλει να αναλογιστεί τις συνέπειες που θα έχει σε περίπτωση τυχόν νέας παράβασης του Νόμου. Είναι, ωστόσο, επιτακτικό, η όποια χρηματική ποινή επιβληθεί, να επιτελεί αποτρεπτικό ρόλο. Συνεπώς, επιβάλλεται꞉ για την κατηγορία αρ. 1 (κατοχή 238 ξόβεργων), χρηματική ποινή €1000. Για την κατηγορία αρ. 2 (χρήση ξόβεργων), καμία περαιτέρω ποινή λαμβάνοντας υπόψη ότι από αυτά που χρησιμοποιήθηκαν, τα 138 ξόβεργα είναι τα ίδια με τα οποία επιβλήθηκε ποινή για κατοχή. Για την κατηγορία αρ. 6, η οποία αφορά στην καταδίωξη θηράματος με τη χρήση ηχοπαραγωγικών συσκευών, χρηματική ποινή €500. Για την κατηγορία αρ. 7 (κατοχή 154 αμπελοπουλιών), χρηματική ποινή €1000. Εκδίδεται διαταγή όπως όλα τα κατακρατηθέντα από την Αστυνομία τεκμήρια κατασχεθούν και καταστραφούν. Θα επιτρέψω όπως η ποινή καταβληθεί σε μηνιαίες δόσεις των 300 ευρώ έκαστη αρχίζοντας από 30.11.2016. (υπ.).......... Ά. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο