ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΕΩΝ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΟΥ ν. ΘΕΟΛΟΓΟΥ, Αρ. Υπόθεσης 738/2016, 8/12/2016

(1)/08 (για σκοπούς της παρούσας απόφασης «ο Νόμος») και του άρθρου 84

(1), 87

(1), 90

(1), 91Α(1,2 και 3), 91Β

(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, όπως αυτός τροποποιήθηκε από τον περί Πολιτικής Δικονομίας (τροποποιητικός αρ.2) Νόμος 134

(1)/1999 άρθρα 3 και

1. H ευπαίδευτη συνήγορος υπεράσπισης εγείρει ζήτημα από αυτό το στάδιο, δηλαδή πριν την έναρξη ακροαματικής διαδικασίας, ως προς εάν ο κατηγορούμενος, μπορεί ή όχι να είναι κατηγορούμενος, και κατά πόσον μπορεί ή όχι να προωθείται εναντίον του η παρούσα ποινική υπόθεση. Σημειώνω ότι σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος των διαφόρων κατηγοριών επί του κατηγορητηρίου διατάχθηκε από το Δικαστήριο στις 21/5/15 να καταβάλλει στα πλαίσια της αγωγής 1699/14 ποσό €50 μηνιαίως από 1/6/15, ως διευθυντής συγκεκριμένης εταιρείας, αλλά αυτός παρέλειψε και εξακολουθεί να παραλείπει να καταβάλει στους παραπονούμενους δόσεις για την περίοδο 1/10/15 έως 1/3/16, Είναι η θέση της ευπαίδευτης συνήγορου για τον κατηγορούμενο ότι κακώς διώχθηκε υπό την προσωπική του ιδιότητα για χρέη της εν λόγω εταιρείας εφόσον δεν μπορεί να φέρει ποινική ευθύνη, αφού δεν είναι εξ αποφάσεως οφειλέτης. Ως ισχυρίζονται, ο διευθυντής μιας εταιρείας ενεργεί ως αντιπρόσωπος της και δεν μπορεί να διωχθεί υπό την προσωπική του ιδιότητα. Εγείρουν δε θέμα καταχρηστικότητας λέγοντας ότι «ενώ η παρούσα ποινική υπόθεση εκ πρώτης όψεως παρουσιάζεται ορθή και νομική λαμβάνοντας υπόψη όλα τα γεγονότα μπορεί κάποιος να αντιληφθεί τον καταχρηστικό της χαρακτήρα εφόσον η ερμηνεία της ισχύουσας νομοθεσίας είναι ξεκάθαρη και κακώς ο κατηγορούμενος ταλαιπωρείται με την καταχώρηση της παρούσας ποινικής υπόθεσης εναντίον του». Περαιτέρω αναφέρεται, ότι η μοναδική περίπτωση κατά την οποία μπορεί να διωχθεί διευθυντής εταιρείας είναι ως συνεργός και όχι υπό την προσωπική του ιδιότητα ώστε να του αποδοθεί αξιόποινη συμπεριφορά. Υποστ ηρίζουν δε ότι ο κατηγορούμενος πρέπει να απαλλαχθεί και να αθωωθεί από όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει όπως και να απορριφθεί ενδιάμεση αίτηση των παραπονουμένων για είσπραξη του οφειλόμενου ποσού. Η πλευρά των παραπονουμένων σε γραπτή αγόρευση της ευπαίδευτης συνηγόρου που τους εκπροσωπεί, ασχολείται με το περιεχόμενο της αίτησης δια κλήσεως ημερ. 15/3/16 με την οποία και επιδιώκεται η έκδοση διατάγματος είσπραξης των €264 και σχολιάζει τους λόγους ένστασης της Ειδοποίησης Πρόθεσης Ένστασης στην εν λόγω αίτηση ημερ. 18/4/
2. Το περιεχόμενο και το αντικείμενο όμως της εν λόγω αίτησης δεν θα εξεταστεί σε αυτό το στάδιο. Αυτό θα λάβει χώρα αφού προηγηθεί καταδίκη του κατηγορούμενου με βάση το άρθρο 4

(3)του Νόμου 60(Ι)/2008, το οποίο και προβλέπει τα ακόλουθα: «

(3)Το δικαστήριο σε περίπτωση καταδίκης δυνάμει της παραγράφου (γ) του εδαφίου

(1)του άρθρου 3, εκδίδει, εφόσον υποβληθεί αίτηση προς τούτο, διάταγμα είσπραξης των οφειλομένων δόσεων του εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους, ως χρηματικής ποινής, σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου ή οιουδήποτε άλλου νόμου καταργούντος ή τροποποιούντος τούτο. Το δικαστήριο κατά την έκδοση του εν λόγω διατάγματος δύναται να διατάξει την αναστολή της εκτέλεσής του για περίοδο μέχρι έξι μήνες.» (η υπογράμμιση είναι δική μου) Δεν λαμβάνω συνεπώς, καθόλου υπόψη, σε αυτό το στάδιο, το περιεχόμενο της εν λόγω Αίτησης και ειδικότερα οιουσδήποτε ισχυρισμούς γεγονότων σε αυτό. Έχω προβληματιστεί κατά πόσον η καταχώρηση και προώθηση της παρούσας υπόθεσης εναντίον του κατηγορούμενου, είναι ή όχι καταχρηστική. Διάφορες αγγλικές αποφάσεις, σχετικές με το ζήτημα της εξουσίας του Δικαστηρίου να αναστείλει ή να απορρίψει υπόθεση λόγω κατάχρησης δικαιοδοσίας, έχουν παρατεθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο στα πλαίσια της Χαραλαμπίδης ν. Κωμοδρόμου

(2002)2 ΑΑΔ 522, όπου και αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: "Ως προς τη νεώτερη αντίκριση του θέματος από την αγγλική νομολογία χαρακτηριστική είναι η διατύπωση του Λόρδου Diplock στην Hunter ν. Chief Constable of West Midlands and Another [1981] 3 All E.R. 727, 729: ".............. this is a case about abuse of the process of the High Court. It concerns the inherent power which any court of justice must possess to prevent misuse of its procedure in a way which, although not inconsistent with the literal application of its procedural rules, would nevertheless be manifestly unfair to a party to litigation before it, or would otherwise bring the administration of justice into disrepute among right-thinking people. The circumstances in which abuse of process can arise are very varied; those which give rise to the instant appeal must surely be unique. It would, in my view, be most unwise if this House were to use this occasion to say anything that might be taken as limiting to fixed categories the kinds of circumstances in which the court has a duty (I disavow the word discretion) to exercise this salutary power." Ας σημειωθεί ότι η παραπάνω ανάπτυξη υιοθετείται από το Εφετείο μας στην Μιχάλη Παπόρη ν. Maskinfabriken «510» Α/S

(1996)1(B) A.A.Δ. 1037. Στην υπόθεση R. v. Norwich Crown Court ex p. Belsham 1 W.L.R. 54 (στη σελ. 66), το Divisional Court θεώρησε (άποψη obiter) ότι ήταν προτιμητέα η θεωρία ότι οι σύμφυτες εξουσίες προέρχονται από το κοινοδίκαιο και είναι ανεξάρτητες από τις δικαιοδοτικές νομοθετικές διατάξεις. Η αρχή εξετάστηκε και στην Walpole v. Partidge and Wilson [1994] 1 All E.R. 385, όπου ο δικαστής Ralph Gibson τόνισε πως το δικαστήριο πρέπει να βεβαιώνεται σε κάθε περίπτωση ότι η διαδικασία είναι τόσο καθαρά και έντονα καταχρηστικής φύσεως ώστε να δικαιολογείται η καταστολή της με το κατάλληλο διάταγμα. Στην Director of Public Prosecutions v. Humphrys [1977] A.C. 1 ο Λόρδος Salmon σχολιάζοντας την αρχή καθόρισε και τα όριά της (στη σελίδα 46): «I respectfully agree with [Lord Dilhorne] that a judge has not and should not appear to have any responsibility for the institution of prosecutions; nor has he any power to refuse to allow a prosecution to proceed merely because he considers that, as a matter of policy, it ought not to have been brought. It is only if the prosecution amounts to an abuse of the process of the court and is oppressive and vexatious that the judge has the power to intervene. Fortunately, such prosecutions are hardly ever brought but the power of the court to prevent them is, in my view, of great constitutional importance and should be jealously preserved.» Σύμφωνα και με τα όσα αναφέρθηκαν στην Χαραλαμπίδης πιο πάνω, με παραπομπή στη Διευθυντής Φυλακών ν. Περέλλα Τζεννάρο

(1995)1 Α.Α.Δ. 217, τα κυπριακά δικαστήρια, έχουν εξουσία καταστολής της διαδικασίας για αποτροπή κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Σε αυτό το στάδιο -και χωρίς να διαφεύγει της προσοχής μου το τι προβλέπει άρθρο 2 του Περί Καταδολίευσης των εκ Δικαστικής Αποφάσεως Πιστωτών Νόμου του 2008 (60(I)/2008) που παραπέμπει στο άρθρο 2 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 για το τι συνιστά «εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης» και χωρίς βεβαίως από την άλλη να προαποφασίζεται οτιδήποτε δεν μπορώ, σε αυτό το πρώιμο, πριν την έναρξη ακρόασης της υπόθεσης, στάδιο, όπου δεν έχω ακούσει οποιαδήποτε μαρτυρία, να προβώ σε ευρήματα γεγονότων και να βρω ότι η διαδικασία είναι τόσο καθαρά και έντονα καταχρηστικής φύσεως, ώστε να δικαιολογείται η καταστολή της με απόρριψη ή αναστολή της παρούσας ποινικής υπόθεσης εναντίον του κατηγορούμενου (βλ. την αγγλική υπόθεση Walpole ν. Partidge and Wilson [1994] 1 All E.R. 385). Έχω πάντα κατά νουν ότι η άσκηση τέτοιας δραστικής εξουσίας ασκείται φειδώλά, σε εξαιρετικές περιπτώσεις και υπό το πρίσμα των περιστατικών κάθε υπόθεσης (βλ. Έλληνας ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 149 και Lawrence n. Lord Norreys

(1890)15 App. Cas. 210,219) Προχωρώ να εξετάσω σε αυτό το σημείο και τυχόν ελαττωματικότητα του κατηγορητηρίου. Στην υπόθεση Γεώργιος Ιωσηφίδης (Ππαϊλα) ν. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 204 αναφέρονται μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: " . σκοπός του κατηγορητηρίου είναι να θέσει το πλαίσιο της δίκης. Οι λεπτομέρειες σε κάθε κατηγορία θα πρέπει να παρέχουν επαρκή ενημέρωση για το υπόβαθρο που η Κατηγορούσα Αρχή σκοπεύει να αποδείξει σε κάθε κατηγορία. Κριτήριο για να αποφασισθεί αν οι λεπτομέρειες που δίδονται είναι ικανοποιητικές είναι κατά πόσο από τυχόν παραλείψεις, η υπεράσπιση του κατηγορούμενου επηρεάζεται δυσμενώς. Αν δηλαδή οι κατηγορίες διατυπώνονται με τέτοιο τρόπο και είναι σε πόσο βαθμό αόριστες ή ασαφείς που να επηρεάζεται η υπεράσπιση ." Δεν προκύπτει κατά τρόπο πασιφανή και πασίδηλο, από τις Λεπτομέρειες Αδικήματος επί των 6 κατηγοριών επί του κατηγορητηρίου, ως αυτές διατυπώνονται, χωρίς να έχει προσαχθεί μαρτυρία στο Δικαστήριο, ότι δεν στοιχειοθετείται κάποιο αδίκημα και ότι ο κατηγορούμενος δεν εμπλέκεται σε αδίκημα. Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος επί των διαφόρων αδικημάτων επί του κατηγορητηρίου ο κατηγορούμενος στην αγωγή με αρ. 1699/14 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου με Ενάγοντες τους παραπονούμενους διατάχθηκε από το Δικαστήριο στις 21/5/15 ως διευθυντής της εταιρείας Spantions Trading and Contracting Co Ltd στα πλαίσια της αγωγής, όπως καταβάλλει στους παραπονούμενους το ποσό των €50 μηνιαίως από 1/6/15 και παρέλειψε να το πράξει δια τις περιόδους 1/10/15 έως 1/3/16. Ως είναι διατυπωμένο το κατηγορητήριο και με δεδομένο ότι σε αυτό το στάδιο δεν έχω ακούσει οποιαδήποτε μαρτυρία για γεγονότα της υπόθεσης, δεν θεωρώ ότι προκύπτει οτιδήποτε ζήτημα ελαττωματικότητας ή καταχρηστικότητας. Είναι βεβαίως ελεύθερη η πλευρά του κατηγορουμένου ,εν ευθέτω χρόνω. όταν ακουστεί μαρτυρία σε σχέση με την υπόθεση, να θέσει παρόμοια ζητήματα και αυτά θα αποφασιστούν τότε δεόντως. Συνεπώς, το αίτημα για απόρριψη της υπόθεσης από αυτό το στάδιο κρίνεται ως πρόωρο και οδηγείται σε απόρριψη. Οιαδήποτε έξοδα έχουν δημιουργηθεί ως αποτέλεσμα του εν λόγω αιτήματος να βαρύνουν την πλευρά του κατηγορουμένου ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της υπόθεσης. ........ Ξ. Ξενοφώντος Επαρχιακός Δικαστής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο