Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Mohamad Jaafar, Αρ. Υπόθεσης: 10560/2015, 21/2/2017

(3), 19 και 20Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72, όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 72/85, 166/87, 80(Ι)/2000, 109(I)/2012 και τις Κ.Δ.Π 257/86 και Κ.Δ.Π. 312/2007 Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος επί του κατηγορητηρίου, «ο Κατηγορούμενος την 12.1.2015 στη Λεωφόρο Διγ. Ακρίτα, στην Λευκωσία, της Επαρχίας Λευκωσίας, οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής HTZ464 με ταχύτητα μεγαλύτερη του ανωτάτου ορίου ταχύτητας, δηλαδή με ταχύτητα 80 ΧΑΩ αντί 50 ΧΑΩ.». Η ακροαματική διαδικασία της υπόθεσης ήταν σύντομη. Η κατηγορούσα αρχή κάλεσε ένα μάρτυρα κατηγορίας. Το Δικαστήριο αφού εξέτασε κατά πόσο έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου, τον κάλεσε σε απολογία με βάση τις διατάξεις του άρθρου 74

(1)(γ) της Ποινικής Δικονομίας Κεφ.

1. Αφού του επεξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, ο κατηγορούμενος, ο οποίος εκπροσώπησε τον εαυτό του, επέλεξε να καταθέσει ενόρκως. Δεν κάλεσε περαιτέρω μάρτυρες υπεράσπισης. Εκ μέρους της κατηγορούσας αρχής, κατάθεσε ο Αστυφύλακας 3548 Κ. Βασιλειάδης (στο εξής «ΜΚ»). Αυτός υπηρετεί στην Τροχαία Λευκωσίας. Στις 12.1.2015 προέβη σε καταγγελία αναφορικά με ταχύτητα και ετοίμασε σχετικό Ανακριτικό Φάκελο Αρ.2Α το περιεχόμενο του οποίου υιοθέτησε και ανέγνωσε στο Δικαστήριο (Τεκμήριο 1). Σύμφωνα με τον εν λόγω φάκελο, στις 12.1.2015 και περί ώρα 23.44 στην Λεωφόρο Δ. Ακρίτα ο ΜΚ , κατήγγειλε τον οδηγό του οχήματος Honda Saloon με αριθμό εγγραφής HTZ464 για ταχύτητα 80ΧΑΩ αντί 50ΧΑΩ. Αφού πληροφορήθηκε ότι θα καταγγελθεί και του επεστήθηκε η προσοχή στο Νόμο δεν απάντησε κάτι. Του εκδόθηκε εξώδικο με το σύστημα Η.Υ. για 90 Ευρώ το οποίο παρέλειψε να πληρώσει εντός της καθορισμένης από το νόμο προθεσμίας. Το μέρος που καταγγέλθηκε ο Κατηγορούμενος βρίσκεται εντός κατοικημένης περιοχής και το ανώτατο όριο ταχύτητας είναι 50 ΧΑΩ. Σήμα για το όριο ταχύτητας υπήρχε εμφανές. Η απόσταση η οποία διαπιστώθηκε η ταχύτητα του Κατηγορουμένου ήταν 245 μέτρα και η ένδειξη υπεδείχθη στον Κατηγορούμενο. Το ταχύμετρο ελέγχθηκε τόσο πριν όσο και μετά την καταγγελία και λειτουργούσε ορθά. Η τροχαία κίνηση ήταν αραιή. Απαντώντας στις ερωτήσεις της ευπαίδευτης συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής, ο ΜΚ δήλωσε ότι τα στοιχεία του Κατηγορουμένου τα έδωσε ο ίδιος ο Κατηγορούμενος. Αναγνώρισε το πρόσωπο που έβλεπε στο εδώλιο του Κατηγορουμένου, ως τον οδηγό που κατήγγειλε την συγκεκριμένη μέρα. Η θέση του Κατηγορουμένου, η οποία υπεβλήθη στον MK κατά την αντεξέτασή του, ήταν ότι το όχημα δεν ήταν δικό του κάτι με το οποίο συμφώνησε ο ΜΚ. Επέμεινε όμως ότι το όχημα το οδηγούσε ο Κατηγορούμενος καθώς είχε ελέγξει την ταυτότητα του και αντιπαρέβαλε την φωτογραφία με το πρόσωπο που είδε. Όπως ανέφερε, είχε ελέγξει και διαπιστώσει ότι υπήρχε κατά τον ουσιώδη χρόνο πιστοποιητικό ασφάλισης ευθύνης έναντι τρίτου που κάλυπτε τον Κατηγορούμενο που οδηγούσε. Είχε επίσης ελέγξει την άδεια οδήγησης του Κατηγορουμένου και διαπίστωσε ότι επρόκειτο για κανονική άδεια και όχι μαθητική άδεια. Μετά το πέρας της μαρτυρίας για την Κατηγορούσα Αρχή, κατέθεσε στο Δικαστήριο ο Κατηγορούμενος. Αυτός ανέφερε ότι κατά τον χρόνο που αφορά η κατηγορία δεν ήταν ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου και δεν το οδηγούσε ο ίδιος. Παρουσίασε στο Δικαστήριο καλυπτικό σημείωμα το οποίο δείχνει ως ημερομηνία έναρξης της ασφάλισης την 14.1.2015 δηλαδή δύο ημέρες μετά την διάπραξη του αδικήματος. Αντεξεταζόμενος, ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι πρώτα αγόρασε το όχημα και πλήρωσε προκαταβολή. Την ίδια ημέρα έλαβε τον τίτλο ιδιοκτησίας του αυτοκινήτου με σκοπό να εκδώσει το καλυπτικό σημείωμα. Την αμέσως επόμενη μέρα πήγε μαζί με τον πωλητή για την μεταβίβαση. Επέμεινε εν πάση περιπτώσει ότι δεν οδηγούσε το επίδικο όχημα την συγκεκριμένη μέρα, ήτοι στις 12.1.
2. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τους μάρτυρες να δίνουν δια ζώσης τη μαρτυρία τους στο εδώλιο του μάρτυρα και να αξιολογήσω την συνολική εμφάνιση και συμπεριφορά τους. Αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία στη βάση των εγγενών χαρακτηριστικών της μαρτυρίας τους όπως η πηγή της γνώσης τους, η μνήμη τους, η ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τυχόν προκατάληψη, ανιδιοτέλεια και η αληθοφάνεια (βλ. Phipson on Evidence, 14th edition, σελίδα 251). Περαιτέρω η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν περιορίστηκε σε απόλυτη αποτίμηση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα ξεχωριστά αλλά συσχετίστηκε, αντιπαραβλήθηκε και διερευνήθηκε μέσα από την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρας

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056). Κατά την αξιολόγηση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα έλαβα επίσης υπόψη μου ότι με βάση τη νομολογία είναι ανάγκη μια μαρτυρία να τίθεται στη βάσανο της αξιολόγησης από απόψεως περιεχομένου και να μην γίνεται αποδεκτή ή να απορρίπτεται με μόνο την εξωτερική εντύπωση που προκαλεί ο μάρτυρας (βλ. Γεώργιος & Σπύρος Τσαππή Λτδ v. Πολυβίου

(2009)1 Α.Α.Δ. 339). Ο ΜΚ δεν μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Ήταν εμφανές στο Δικαστήριο ότι δεν θυμόταν επακριβώς το περιστατικό που αφορά η υπό εκδίκαση υπόθεση και πριν από οποιαδήποτε απάντηση του ανέτρεχε στο Τεκμήριο 1 που παρουσίασε στο Δικαστήριο. Δεν απαντούσε με ευθύτητα και αμεσότητα. Περαιτέρω, ο ΜΚ ανέφερε κατά την αντεξέταση του ότι έλεγξε κατά πόσον ο Κατηγορούμενος είχε πιστοποιητικό ασφάλισης και διαπίστωσε ότι όντως υπήρχε. Επανεξεταζόμενος ανέφερε ότι διαπίστωσε μάλιστα ότι επρόκειτο για κανονικό πιστοποιητικό ασφάλισης και όχι απλώς για ένα καλυπτικό σημείωμα. Επισημαίνω εδώ ότι κατά την αντεξέταση του Κατηγορουμένου δεν υπεβλήθη σε αυτόν η θέση ότι κατά τον επίδικο χρόνο υπήρχε πιστοποιητικό ασφάλισης όπως ήταν η θέση του ΜΚ. Στον κατηγορούμενο υποβλήθηκε η θέση ότι είχε ήδη υποβάλει πρόταση για ασφάλιση. Τούτο όμως δεν συνάδει με την μαρτυρία του ΜΚ. Εν πάση περιπτώσει κρίνω ότι η μαρτυρία του ΜΚ στερείται αληθοφάνειας καθότι θα ήταν σχήμα οξύμωρο να υπάρχει κανονικό πιστοποιητικό ασφάλισης πριν ο Κατηγορούμενος καταστεί ιδιοκτήτης του οχήματος, ενώ μετά που κατέστη ιδιοκτήτης να μετατράπηκε σε απλό καλυπτικό σημείωμα. Γενικά λαμβάνοντας υπόψη την συνολική παρουσία του ΜΚ και συνεκτιμώντας το περιεχόμενο της μαρτυρίας του και αντιπαραβάλλοντας την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων καταλήγω να μην αποδεχτώ την μαρτυρία του ΜΚ. Από την άλλη ο κατηγορούμενος ήταν σαφής στις θέσεις του και απαντούσε με αμεσότητα και ευθύτητα. Δεν διαπίστωσα οποιαδήποτε προσπάθεια παραποίησης των γεγονότων ή απόκρυψης της αλήθειας. Ήταν επίσης ήρεμος και δεν φάνηκε να διακατέχεται από αμηχανία ή δισταγμό στις απαντήσεις του. Επιπρόσθετα δεν περιέπεσε σε οποιεσδήποτε αντιφάσεις. Απεναντίας, ήταν σταθερός στις θέσεις του και επέμεινε σε αυτές μέχρι τέλους. Η αξιοπιστία του δεν πλήγηκε ούτε κατά την διάρκεια της αντεξέτασής του. Η μαρτυρία του συνάδει πλήρως με τα κατατεθέντα τεκμήρια. Δεδομένης της πιο πάνω αξιολόγησης και της μη αποδοχής της μαρτυρίας του μοναδικού μάρτυρα κατηγορίας, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί σε οποιαδήποτε ασφαλή ευρήματα. Ο κατηγορούμενος δικαιούται το ευεργέτημα της αμφιβολίας. Όπως έχει λεχθεί στην απόφαση Λοΐζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363 στις σελ. 365, 366 «η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που την συνιστά, βαρύνει εξ' ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη». Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την κατηγορία. Ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπ.) Χρ. Ρασπόπουλος, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο