Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Ιωάννης Αντωνίου, Αρ. Υπόθεσης: 5514/16, 21/2/2017

(1), 17

(2)και 18 του Περί Οδικής Ασφάλειας Νόμου 174/86 όπως τροποποιήθηκε και του κανονισμού 13 (15ου παρατήματος) της ΚΔΠ 285/05 και ΚΔΠ 44/2010. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ο κατηγορούμενος, στις 10.8.2015 στην οδό Δ. Σεβέρη στη Λευκωσία οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αρ. Εγγραφής HKZ687 χωρίς να είναι προσδεδεμένος με ζώνη ασφαλείας. Η ακροαματική διαδικασία άρχισε με την κατάθεση του Αστ. 1249 Σ. Γεωργίου ο οποίος παρουσίασε στο Δικαστήριο ανακριτικό Φάκελο (Τεκμήριο 1) το περιεχόμενο του οποίου υιοθέτησε. Σε αυτόν αναφέρεται ότι στις 10.8.2015 και περί ώρα 7.53 στην λεωφόρο Δ. Σεβέρη κατήγγειλε τον οδηγό του οχήματος TOYOTA Station Wagon με αριθμούς εγγραφής ΗΚΖ687, ήτοι τον Ιωάννη Αντωνίου για το αδίκημα της παράλειψης χρήσης ζώνης ασφαλείας. Ο ΜΚ αναγνώρισε τον Κατηγορούμενο ως το πρόσωπο που κατήγγειλε εκείνη την ημέρα. Σύμφωνα με τον μάρτυρα ο Κατηγορούμενος, αφού πληροφορήθηκε ότι θα καταγγελθεί και του επιστήθηκε η προσοχή του στο Νόμο, απάντησε «Ατ ρε παρέταμε ένα σε καταγγείλω». Σύμφωνα με τον μάρτυρα, ο Κατηγορούμενος ήταν πολύ αντιδραστικός και αρχικά δεν έδινε τα στοιχεία του. Κατά την μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα στο Δικαστήριο, ο τελευταίος ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι είδε το όχημα του κατηγορούμενου να εξέρχεται από κάποιο σημείο κοντά σε φώτα τροχαίας τα οποία εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή έδειχναν κόκκινο φώς. Ο ΜΚ ρώτησε τον Κατηγορούμενο αν πέρασε με κόκκινο φως και ο Κατηγορούμενος του απάντησε ότι εξήλθε από την οδό Ιάσωνος η οποία είναι δρόμος μονής κατεύθυνσης, ήτοι δρόμος από τον οποίο μπορεί κάποιος να εισέλθει από την λεωφόρο Δ. Σεβέρη αλλά όχι να εξέλθει προς την Δ. Σεβέρη. Κατήγγειλε όμως τον Κατηγορούμενο για το αδίκημα της μη χρήσης ζώνης ασφαλείας για το οποίο, ως ανέφερε, ήταν σίγουρος, ενώ για τα υπόλοιπα αδικήματα διατηρούσε αμφιβολίες. Μετά το πέρας της κατάθεσης του μοναδικού ΜΚ, το Δικαστήριο αφού εξέτασε κατά πόσο έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου, κάλεσε τον Κατηγορούμενο σε απολογία με βάση τις διατάξεις του άρθρου 74

(1)(γ) της Ποινικής Δικονομίας Κεφ. 155. Αφού του επεξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, ο κατηγορούμενος, ο οποίος δεν εκπροσωπήθηκε από συνήγορο, επέλεξε να καταθέσει ενόρκως. Κατά την μαρτυρία του ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι εξήλθε από την οδό Ιάσωνος η οποία είναι μονόδρομος καθότι, ενώ είχε εισέλθει σε αυτή νόμιμα, μπροστά του υπήρχε σταθμευμένο μεγάλο φορτηγό το οποίο τον εμπόδιζε από το να προχωρήσει και έτσι αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει το πλάτος του δρόμου για να κάνει επαναστροφή (3 point). Ήταν η θέση του ότι η όλη στιχομυθία με τον Αστυφύλακα Γεωργίου αφορούσε το κατά πόσον είχε παραβιάσει τον κόκκινο σηματοδότη στα φώτα τροχαίας. Επέμεινε ότι φορούσε την ζώνη ασφαλείας του την οποία χρησιμοποιεί κάθε φορά που οδηγεί. Μετά από την συνομιλία που είχε με τον ΜΚ ανέφερε σε αυτόν να γράψει ότι θέλει και ο ίδιος αποχώρησε. Ήταν η θέση του ότι ο ΜΚ από μόνος του αποφάσισε να τον καταγγείλει για το ότι δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τους μάρτυρες να δίνουν δια ζώσης τη μαρτυρία τους στο εδώλιο του μάρτυρα και να αξιολογήσω την συνολική εμφάνιση και συμπεριφορά τους. Αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία στη βάση των εγγενών χαρακτηριστικών της μαρτυρίας τους όπως η πηγή της γνώσης τους, η μνήμη τους, η ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τυχόν προκατάληψη, ανιδιοτέλεια και η αληθοφάνεια (βλ. Phipson on Evidence, 14th edition, σελίδα 251). Περαιτέρω, η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν περιορίστηκε σε απόλυτη αποτίμηση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα ξεχωριστά αλλά συσχετίστηκε, αντιπαραβλήθηκε και διερευνήθηκε μέσα από την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρας

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056). Κατά την αξιολόγηση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα έλαβα επίσης υπόψη μου ότι με βάση τη νομολογία είναι ανάγκη μια μαρτυρία να τίθεται στη βάσανο της αξιολόγησης από απόψεως περιεχομένου και να μην γίνεται αποδεκτή ή να απορρίπτεται με μόνο την εξωτερική εντύπωση που προκαλεί ο μάρτυρας (βλ. Γεώργιος & Σπύρος Τσαππή Λτδ v. Πολυβίου

(2009)1 Α.Α.Δ. 339). Η μαρτυρία του ΜΚ δεν ήταν πειστική. Ειδικότερα, ήταν η θέση του ΜΚ ότι οδηγούσε την μοτοσυκλέτα του με κατεύθυνση από το προεδρικό μέγαρο προς τα φώτα τροχαίας "Honda", όταν είδε το όχημα του κατηγορουμένου να έρχεται από την αντίθετη κατεύθυνση. Πρόλαβε να διαπιστώσει ότι το φως στους φωτεινούς σηματοδότες ήταν κόκκινο αλλά δεν ήταν σίγουρος κατά πόσον όντως ο Κατηγορούμενος είχε παραβιάσει κόκκινο φως ή εξήλθε από μονόδρομο. Παρά τα πιο πάνω, ήταν η θέση του ότι ήταν τόσο κοντά στο όχημα του κατηγορουμένου που είδε ότι δεν ήταν προσδεδεμένος με την ζώνη ασφαλείας. Αυτός ήταν και ο μοναδικός λόγος που έκανε σήμα στον οδηγό του οχήματος να σταματήσει. Δεν είναι δυνατόν, ο ΜΚ να ήταν τόσο κοντά στο όχημα του Κατηγορουμένου που να μπορεί να δει ότι ο Κατηγορούμενος δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας, αλλά να μην μπορεί να διαπιστώσει το σημείο από το οποίο ο Κατηγορούμενος εισήλθε στον δρόμο, την στιγμή μάλιστα που μπορούσε και είχε τον χρόνο να διαπιστώσει ότι το φως ήταν κόκκινο. Πρόκειται θεωρώ για αντικρουόμενες θέσεις του ΜΚ για τις οποίες δεν δόθηκε κάποια λογικοφανής εξήγηση. Ο τελευταίος μάλιστα, παρά το ότι σταμάτησε το όχημα του Κατηγορουμένου για ζώνη ασφαλείας, κάνοντας μάλιστα προς τούτο επαναστροφή (αφού ο Κατηγορούμενος ερχόταν από απέναντι), παρά ταύτα μπήκε στην διαδικασία να ρωτήσει τον Κατηγορούμενο κατά πόσον εισήλθε στην διασταύρωση σε χρονικό σημείο που το φως ήταν κόκκινο. Δεν επεξηγήθηκε ποιος ήταν ο λόγος που τον ώθησε να μπει σε αυτή την στιχομυθία με τον Κατηγορούμενο αφ' ης στιγμής ο μοναδικός λόγος για τον οποίο σταμάτησε το όχημα ήταν η ζώνη ασφαλείας. Από την άλλη, ούτε ο Κατηγορούμενος μου έκανε θετική εντύπωση. Ήταν εμφανής ο εκνευρισμός του τόσο κατά την διάρκεια της μαρτυρίας του στο Δικαστήριο όσο και για την συνομιλία που είχε με τον μάρτυρα κατηγορίας κατά τον ουσιώδη χρόνο που αφορά η κατηγορία την οποία αντιμετωπίζει. Η όλη στάση του απέναντι στον Αστυφύλακα ο οποίος τον σταμάτησε για τροχονομικό έλεγχο δείχνει ότι αντιμετώπισε το όλο περιστατικό με επιπολαιότητα και με έλλειψη νηφαλιότητας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι ο Κατηγορούμενος, όπως ο ίδιος ανέφερε, είπε στον αστυφύλακα Γεωργίου να γράψει ότι θέλει και ο ίδιος εγκατέλειψε την σκηνή. Επίσης, ο Κατηγορούμενος παραδέχτηκε ότι δεν έδινε τα στοιχεία του στον εν λόγω αστυφύλακα. Δεδομένης της πιο πάνω αξιολόγησης και της μη αποδοχής της μαρτυρίας του μοναδικού μάρτυρα κατηγορίας, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί σε οποιαδήποτε ασφαλή ευρήματα ως προς το αν όντως ο κατηγορούμενος οδηγούσε χωρίς να είναι προσδεδεμένος με ζώνη ασφαλείας. Όπως έχει λεχθεί στην απόφαση Λοΐζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363 στις σελ. 365, 366, «η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που την συνιστά, βαρύνει εξ' ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη». Κατά συνέπεια ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) Χρ. Ρασπόπουλος, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο