ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ν. MARKOS HAIR COMPANY LTD, Αρ. Υπόθεσης: 30022/2014, 14/3/2017

(10)των περί Ελάχιστων Προδιαγραφών Ασφάλειας και Υγείας στους Χώρους Εργασίας Κανονισμών του 2002 και 2004 και των Άρθρων 2,3,13, 34

(2), 38, 53

(1)και 53

(4)των Περί Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Νόμων του 1996 έως

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος: «Η Κατηγορουμένη εταιρεία στις 16/1/2014, στο υποστατικό της που ευρίσκεται στην οδό Μιχαήλ Χριστοφόρου στη Βιομηχανική Ιδαλίου, ενώ ήταν εργοδότης και ασχολείτο με εισαγωγές και διανομή ειδών κομμωτηρίου σε κομμωτήρια, παρέλειψε να τοποθετήσει κατάλληλο προστατευτικό έναντι πτώσης προπέτασμα ή να διασφαλίσει με άλλο κατάλληλο τρόπο ασφαλή δάπεδο εργασίας στο μεσοπάτωμα όπου γινόταν αποθήκευση προϊόντων και προετοιμασία παραγγελιών και υπήρχε κίνδυνος πτώσης από ύψος 2,58 μέτρα περίπου, με αποτέλεσμα η εργοδοτουμένη Παραδείσα Γιαλλούρη, να πέσει από την ανοικτή πλευρά του μεσοπατώματος στο πάτωμα του ισογείου και να τραυματιστεί σοβαρά στο πόδι.» Πρώτος έδωσε μαρτυρία ο Γιώργος Καϊλας, ο οποίος από το έτος 2011 εργάζεται στο Τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας. Μεταξύ άλλων, στα καθήκοντά του περιλαμβάνεται η επίβλεψη της εφαρμογής της νομοθεσίας η οποία σχετίζεται με τα θέματα ασφάλειας, υγείας και ευημερίας στην εργασία καθώς και η διερεύνηση ατυχημάτων. Σε σχέση με την υπό εξέταση υπόθεση, ανάφερε ότι κατόπιν ειδοποίησης στο Τμήμα του ότι έγινε ατύχημα, διευθετήθηκε συνάντηση για επιθεώρηση της σκηνής του ατυχήματος και ετοίμασε έκθεση διερεύνησης ατυχήματος-Τεκμήριο
2. Το εν λόγω ατύχημα έγινε όταν, η Γιαλλούρη (υπάλληλος της Κατηγορουμένης εταιρείας) η οποία ευρισκόταν στο πατάρι στην προσπάθειά της να πάρει κάποια εμπορεύματα για να ετοιμάσει παραγγελία, έπεσε από το πατάρι στο πάτωμα του ισογείου, από ύψος περίπου 2,58 μ. Είναι η θέση του ότι, το ατύχημα έγινε επειδή στο πατάρι δε βρισκόταν κιγκλίδωμα για αποτροπή πτώσης. Υπήρχε ανοικτή πλευρά χωρίς προστασία. Έκανε αναφορά στις επισυνημμένες στο Τεκμήριο 1 φωτογραφίες, όπου αποτυπώνεται το πατάρι και έδειξε το μέρος που κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν ακάλυπτο (εφόσον όταν πήγε στη σκηνή του ατυχήματος, είχαν ήδη ληφθεί προστατευτικά μέτρα). Το χρόνο του ατυχήματος δεν υπήρχε κανένα προστατευτικό παρά μόνο ένα διαφημιστικό πανό, το οποίο ήταν στερεωμένο πάνω σε ράγες που του επέτρεπαν να κινείται είτε αριστερά είτε δεξιά και στο κάτω μέρος του δεν ήταν στερεωμένο πουθενά. Στα πλαίσια διερεύνησης του ατυχήματος λήφθηκαν καταθέσεις από τον εργοδότη και από την Γιαλλούρη (Τεκμήρια 2 και 3). Κατάθεσε ως Τεκμήριο 4 τη γνωστοποίηση ατυχήματος, η οποία παραλήφθηκε στις 31/1/
3. Ο ίδιος επισκέφτηκε τη σκηνή του ατυχήματος το Φεβρουάριο
4. Ο λόγος της καθυστέρησης αυτής οφείλεται στο ότι, από τη μέρα του ατυχήματος (16/1/2014) και τη γνωστοποίηση είχε παρέλθει χρονικό διάστημα και επιπλέον επειδή ο εργοδότης ως βάση είχε την Πάφο και έπρεπε να διευθετηθεί μαζί του ραντεβού προκειμένου να επιθεωρήσει το χώρο, υπήρξε αυτή η καθυστέρηση. Τελείωσε την κυρίως εξέτασή του , επισημαίνοντας ότι το επίδικο ατύχημα θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί εάν υπήρχε προστασία στο ανοιχτό πατάρι ή κάποιο μέσο ικανοποιητικής αντοχής για αποτροπή πτώσης από ύψος. Κατά την αντεξέτασή του ερωτήθηκε εάν πήγε ο ίδιος στο χώρο και απάντησε καταφατικά. Του έγιναν ερωτήσεις σε σχέση με το πως ήταν διαμορφωμένος ο χώρος στο πατάρι και εξήγησε με αναφορά στις επισυνημμένες στο Τεκμήριο 1 φωτογραφίες, διευκρινίζοντας ότι το χρόνο του ατυχήματος η διαρρύθμιση ήταν διαφορετική. Εξήγησε ότι σύμφωνα με τα όσα του είπε η Παραπονουμένη στο χώρο πάνω υπήρχαν παλέτα με εμπορεύματα, τα οποία ήταν κατά μήκος του μη περιφραγμένου χώρου, πλην όμως υπήρχε κάποιο κενό από το οποίο η Γιαλλούρη έπεσε. Εξήγησε ότι επειδή τα εμπορεύματα έρχονταν με παλέτα, ανυψωτικό μηχάνημα τα τοποθετούσε απευθείας επάνω στο πατάρι. Η επόμενη μάρτυρας ήταν η ίδια η παθούσα, Παραδείσα Γιαλλούρη. Η Γιαλλούρη ξεκίνησε να εργάζεται στην Κατηγορουμένη εταιρεία τέλη του έτους 2013, μέχρι και την ημέρα που συνέβη το ατύχημα. Για το ατύχημα συμφώνησε ότι έδωσε κατάθεση και αναγνώρισε σχετικά το Τεκμήριο 3, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε πλήρως. Σύμφωνα με την κατάθεσή της, ενώ διεκπεραίωνε εργασίες στο πατάρι στο υποστατικό της Κατηγορουμένης εταιρείας στην προσπάθειά της να γυρίσει, έπεσε στο κενό από το μεσοπάτωμα όπου βρισκόταν. Αφού της υποδείχθηκαν οι επισυνημμένες στο Τεκμήριο 1 φωτογραφίες, ερωτήθηκε εάν τη μέρα του ατυχήματος ο χώρος ήταν όπως στις φωτογραφίες. Απάντησε πως όχι και εξήγησε ότι την επίδικη ημερομηνία δεν υπήρχαν τα κάγκελα που φαίνονται στις φωτογραφίες παρά μόνο το διαφημιστικό πανό. Επίσης ήταν η θέση της, ότι ούτε τα παλέτα που φαίνονται υπήρχαν. Εξήγησε ότι εκείνη την ημέρα κατόπιν οδηγιών που έλαβε, πήγε πάνω στο πατάρι για να ετοιμάσει κάποιες παραγγελίες. Όπως ετοίμαζε τις παραγγελίες και στην προσπάθεια της να πάρει κάποια άλλα προϊόντα γύρισε και όπως γύρισε, έπεσε στο κενό. Ακολούθως μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο. Έκανε εγχείρηση και η θέση της είναι ότι εξακολουθεί να έχει προβλήματα στο πόδι της, το οποίο ουδέποτε θα επανέλθει. Κατά την αντεξέτασή της εξήγησε ότι εργαζόταν στην Κατηγορούμενη εταιρεία από τον Οκτώβρη του 2013 (τρεις μήνες πριν το ατύχημα) και ότι στο χώρο όπου έγινε το ατύχημα, είχε πάει ακόμα 3 με 4 φορές. Εξήγησε ότι τις 2 πρώτες φορές που πήγε το άνοιγμα δεν φαινόταν καθόλου, υπήρχε το πανό και τα παλέτα. Την τρίτη φορά που πήγε ήταν ανοικτό και έτσι είδε το κενό που υπήρχε. Της υποδείχθηκε ότι στην κατάθεσή της αναφέρει ότι μπροστά από το κενό υπήρχαν παλέτα και έτσι δεν μπορούσε κάποιος να πέσει. Η μάρτυρας εξήγησε ότι υπήρχαν τα παλέτα και το πανό τα οποία παραπλανούσαν ότι δεν υπήρχε κενό και μάλιστα το χειρότερο κατά τη θέση της είναι ότι δεν υπήρχαν προειδοποιητικά σημάδια τα οποία θα μπορούσαν να τη θέσουν σε εγρήγορση αναφορικά με τον κίνδυνο που ελλοχεύει το κενό. Της έγιναν ερωτήσεις και υποβολές σε σχέση με το γεγονός ότι γνώριζε για την ύπαρξη του κενού και περαιτέρω υποβολές σε σχέση με τη διαρρύθμιση του χώρου και ότι οι παλέτες που υπήρχαν στο χώρο κάλυπταν το κενό και επομένως ήταν αδύνατο, όπως ανέφερε η ίδια να πέσει όπως γύρισε, εφόσον το κενό που υπήρχε μεταξύ του τοίχου και των παλετών ήταν περίπου 30 εκατοστά και επομένως δεν θα μπορούσε να πέσει αλλά θα σφήνωνε. Επομένως, κατέληξε η δικηγόρος της Κατηγορουμένης, έπεσε επίτηδες προκειμένου να ζητήσει αποζημιώσεις. Η μάρτυρας απέρριψε αυτή τη θέση προσθέτοντας ότι δεν θα διακινδύνευε τη ζωή της για να πάρει αποζημιώσεις. Τα πιο πάνω συνθέτουν τη μαρτυρία που παρουσίασε η Κατηγορούσα Αρχή προς απόδειξη της υπόθεσής της. Αν και η πλευρά της Κατηγορουμένης, δεν προώθησε εισήγηση για απόρριψη τη υπόθεσης εκ πρώτης όψεως, το Δικαστήριο αφού εξέτασε το ζήτημα αυτεπάγγελτα ως τα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 74

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.155, κάλεσε την Κατηγορουμένη σε απολογία. Στα πλαίσια παρουσίασης της υπεράσπισης της, η Κατηγορουμένη παρουσίασε ένα μάρτυρα τον Παναγιώτη Στυλή, ο οποίος εργαζόταν στην Παραπονουμένη εταιρεία από τον Οκτώβριο 2013, στο κατάστημα στη Λευκωσία. Στα καθήκοντα του ήταν η γενική επιμέλεια και ευθύνη του χώρου. Τους τελευταίους 8 μήνες δεν εργάζεται στον εν λόγω χώρο γιατί αυτός έχει κλείσει. Ακολούθως κατάθεσε ως Τεκμήριο 5 φωτογραφίες του χώρου τις οποίες έβγαλε ο ίδιος πρόσφατα, δεν θυμόταν να διευκρινίσει ακριβώς πότε. Η θέση του ήταν ότι μεταξύ του κενού και των ραφιών από όπου η Γιαλλούρη ετοίμαζε τις παραγγελίες την επίδικη ημερομηνία υπήρχε κενό 1.20 με 1.30 μέτρα και ότι η Γιαλλούρη την επίδικη ημερομηνία δεν είχε κανένα λόγο να ευρίσκεται κοντά στο κενό. Κατά την αντεξέτασή του ερωτήθηκε εάν ως υπεύθυνος του χώρου έκανε εκπαίδευση στους υπαλλήλους να μην πλησιάζουν το κενό. Είπε ότι τέτοια εκπαίδευση δεν έγινε, πλην όμως οι οδηγίες ήταν σαφείς ως προς το να μην πλησιάζουν το κενό. Η θέση του ήταν ότι την επίδικη ημέρα ο χώρος ήταν γεμάτος παλέτα και ότι δεν μπορούσε κάποιος να πλησιάσει το κενό. Με αναφορά στο Τεκμήριο 5, συμφώνησε ότι η διάταξη του χώρου την ημέρα του ατυχήματος ήταν διαφορετική από αυτή του εν λόγω τεκμηρίου. Του υποδείχθηκαν ακολούθως οι επισυνημμένες στο Τεκμήριο 1 φωτογραφίες και συμφώνησε ότι οι τα τρία οριζόντια ξύλα, τα οποία φαίνονται στην πρώτη φωτογραφία και τα οποία προστατεύουν από πτώση από ύψος, δεν υπήρχαν τη μέρα του ατυχήματος. Μετά την πιο πάνω μαρτυρία τα μέρη προχώρησαν με αγορεύσεις. Έχω διεξέλθει με ιδιαίτερη προσοχή τις αγορεύσεις και των δύο μερών, με τις οποίες η κάθε πλευρά επιχειρηματολογεί αναφορικά με το ορθό της θέσης της και εισηγείται ανάλογα, είτε την απόρριψη της υπόθεσης, είτε την καταδίκη της Κατηγορουμένης. Εάν και εφόσον κριθεί απαραίτητο ειδική αναφορά στις αγορεύσεις θα γίνει σε κατοπινό στάδιο. Προχωρώ αμέσως πιο κάτω στην αξιολόγηση των μαρτύρων, έχοντας πάντοτε κατά νου τις αρχές που διέπουν τη διαδικασία αξιολόγησης της μαρτυρίας, όπως αυτές έχουν καθοριστεί από την πλούσια επί του θέματος νομολογία του Ανώτατου Δικαστηρίου (βλ. Τσεκούρα ν Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ.180/10, ημ. 11.10.2012, Ιωάννου ν Παλάζη 1(Α) ΑΑΔ276 κ.α. Miorage v Radivojenik

(1998)1 (Β) ΑΑΔ614, Αθανασίου και Άλλος ν Κουνούνη

(1997)1 (Β) ΑΑΔ 614). Ο πρώτος μάρτυρας κατηγορίας, επιθεωρητής του Τμήματος Εργασίας, έπεισε το Δικαστήριο. Κατά τη μαρτυρία του ανάφερε όλες τις ενέργειες στις οποίες προέβη μετά τη γνωστοποίηση του επίδικου ατυχήματος στο Τμήμα του. Η μαρτυρία του ουσιαστικά παρέμεινε αναντίλεκτη και την αποδέχομαι στην ολότητά της. Συγκεκριμένα αποδέχομαι ότι στις 16/1/2014 έγινε εργατικό ατύχημα σε υποστατικό της Κατηγορουμένης εταιρείας, όταν η Παραδείσα Γιάλλουρου έπεσε από το πατάρι, στο ισόγειο. Στο πατάρι δεν υπήρχε προστατευτικό στο τέρμα του ορόφου με αποτέλεσμα μεταξύ του μεσοπατώματος και του ισογείου να υπάρχει κενός ύψους 2,58μ, από το οποίο η Γιαλλούρη έπεσε και τραυματίστηκε στο πόδι. Τα ξύλινα προστατευτικά τα οποία φαίνονται στη φωτογραφία που επισυνάπτεται στο Τεκμήριο 1 έχουν τοποθετηθεί μεταγενέστερα. Τα πιο πάνω συνιστούν και διαπιστώσεις του Δικαστηρίου. Επίσης, η Παραπονούμενη Παραδείσα Γιαλλούρη προκάλεσε πολύ καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Με ιδιαίτερη ηρεμία, πράο και επεξηγηματικό τρόπο έκανε αναφορά στις συνθήκες που προκάλεσαν το ατύχημα. Μάλιστα την ίδια ήρεμη στάση τήρησε όταν της υποβλήθηκε ότι το ατύχημα έγινε καθαρά εξ΄ υπαιτότητός της, όταν έπεσε επίτηδες από το μεσοπάτωμα για να διεκδικήσει αποζημιώσεις, θέση την οποία απέρριψε με το πιο λογικό επιχείρημα, ήτοι ότι δεν θα ρίσκαρε τη ζωή της προκειμένου να διεκδικήσει αποζημιώσεις. Αποδέχομαι τη μαρτυρία της στη ολότητά της και συγκεκριμένα, ότι την επίδικη ημερομηνία, ενώ ευρισκόταν στην εργασία της, στο επίδικο υποστατικό στο μεσοπάτωμα και ενώ κατόπιν οδηγιών ετοίμαζε παραγγελία στην προσπάθειά της να πάρει κάποια προϊόντα γύρισε και έπεσε στο κενό με αποτέλεσμα από την πτώση να τραυματιστεί στο πόδι. Το κενό στο πατάρι ήταν ακάλυπτο και το μόνο που υπήρχε ήταν ένα πανό το οποίο δεν ήταν στερεωμένο στο κάτω του μέρος. Για την ύπαρξη του κενού δεν υπήρχε καμία σήμανση ή κάποια προειδοποίηση. Επίσης, τα πιο πάνω συνιστούν διαπιστώσεις του Δικαστηρίου. Ο Παναγιώτης Στυλή, μάρτυρας υπεράσπισης, με τη μαρτυρία του δεν προσέφερε οτιδήποτε στην υπόθεση, καθότι η μαρτυρία του, ως επί τω πλείστω, ήταν εντελώς άσχετη με τα επίδικα θέματα. Παρουσίασε ως Τεκμήριο φωτογραφίες οι οποίες λήφθηκαν πολύ μετά το ατύχημα, χωρίς καν να θυμάται να πει πότε τις έλαβε και οι οποίες έδειχναν το χώρο άδειο. Σε σχέση με το ατύχημα δεν ήταν σε θέση να πει τίποτα, πέραν του ότι υπήρχαν παλέτα στο χώρο. Δεν αμφισβήτησε ότι δεν υπήρχαν στο χώρο προστατευτικά για αποτροπή πτώσης από ύψος, ούτε και ότι δεν έγινε η οποιαδήποτε εκπαίδευση σε σχέση με τον κίνδυνο πτώσης από ύψος από το ακάλυπτο σημείο. Σε σχέση με τη νομική πτυχή και πριν επεκταθώ, επισημαίνω το αυτονόητο, ο επίδικος νόμος καθορίζει αδικήματα, τελούμενα από τον εργοδότη, τα οποία είναι αδικήματα αυστηρής ποινικής ευθύνης. Σε αυτού του είδους τις παραβάσεις το αδίκημα στοιχειοθετείται με μόνο την παράβαση της οικείας διάταξης του νόμου και δεν απαιτείται η απόδειξη της ένοχης διάνοιας του Κατηγορούμενου. Αυτό είναι απόλυτα λογικό εφόσον το αναμενόμενο είναι ότι ο εργοδότης σίγουρα δεν επιθυμεί ή προάγει συνειδητά ενέργειες οι οποίες θα έχουν ως αποτέλεσμα να τεθεί σε κίνδυνο η ασφάλεια, η υγεία και η ευημερία των υπαλλήλων του. Έχει όμως ακέραια υποχρέωση να λαμβάνει όλα τα μέτρα για προστασία τους. Επομένως, το Δικαστήριο εξετάζει κατά πόσο ο εργοδότης έχει παραβεί υποχρέωση τεθειμένη υπό της επίδικης νομοθεσίας και εάν ναι, σε περίπτωση που δεν συντρέχει κάποιος λόγος προβλεπόμενος από τον ίδιο το νόμο για άρση του αξιόποινου, προχωρεί σε τιμωρία για την παραβίαση. Η ίδια η φύση του αδικήματος, για το οποίο κατηγορείται η Κατηγορούμενη, είναι τέτοια η οποία, ως αναφέρω πιο πάνω, το κατατάσσει στα αδικήματα απόλυτης ευθύνης, εφόσον το αδίκημα, συνίσταται σε παράλειψη εφαρμογής, των απαιτούμενων μέτρων προστασίας για αποφυγή κινδύνου πτώσης από ύψος, τα οποία επιβάλλονται από το Νόμο και τους Κανονισμούς και παράλειψη τήρησης της υποχρέωση αυτής τιμωρείται από το Νόμο, για λόγους που εμπίπτουν στα όρια του δημοσίου συμφέροντος ή της δημόσιας ευημερίας. Βλ. σχετικά και Sea Island Tours Ltd ν. KOT,

(1995)2 Α.Α.Δ. 196, Δημοκρατία ν. Δημητρίου

(2010)2 Α.Α.Δ. 298, Δημοκρατία ν. Δημητρίου

(2010)2 Α.Α.Δ. 298, AESTAS TRADING LTD κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ, ΠΟΙΝΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 78/2014, 79/2014, 3/9/2015. Εφόσον τα υπό εξέταση αδικήματα, είναι αδικήματα αυστηρής ευθύνης, το Δικαστήριο αυτό που εξετάζει είναι τη στοιχειοθέτηση και μόνο του actus reus. Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, επίσης επισύρει την προσοχή μας, στην αυξημένη υποχρέωση των εργοδοτών, έναντι των υπαλλήλων του και τη σημασία της επίδικης νομοθεσίας, «τα αδικήματα άπτονται της ασφάλειας των εργοδοτουμένων, τομέας στον οποία η κοινωνία επιδεικνύει αυξανόμενη ευαισθησία λόγω σεβασμού προς την ανθρώπινη ζωή και υγεία» (Peppis Company Ltd κ.α. ν. Επαρχιακού Λειτουργού Εργασίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 272). «Σε μια εποχή που οι εργασίες διεξάγονται κυρίως με μηχανήματα με προφανή σκοπό την αύξηση της πραγωγικότητας προβάλλει πιο επιτακτική η υποχρέωση των εργοδοτών για διατήρηση συνθηκών πλήρους ασφάλειας στους τόπους εργασίας. Οι εργαζόμενοι δικαιούνται μετά τον κάματο της ημέρας να επιστρέφουν στις οικογένειες τους αρτιμελείς και υγιείς. Δεν επιτρέπεται οποιαδήποτε χαλάρωση αυτής της υποχρέωσης των εργοδοτών. Παράλειψη τήρησης της θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με αυστηρότητα.» Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Λατομεία Φαρμακάς Λτδ

(2004)2 ΑΑΔ 573. Σύμφωνα με τους Περί Ασφάλειας και Υγείας στους χώρους Εργασίας Νόμους του 1996 έως 2011, ο εργοδότης έχει γενική υποχρέωση να «διασφαλίζει τηv ασφάλεια, υγεία και ευημερία στηv εργασία όλωv τωv εργoδoτoυμέvωv τoυ». Από την πιο πάνω ευθύνη απαλλάσσεται «μόνο για συμβάντα οφειλόμενα σε ξένες προς αυτόν, ανώμαλες και απρόβλεπτες συνθήκες, ή σε έκτακτα γεγονότα, οι συνέπειες των οποίων δε θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί παρόλη την επιδειχθείσα επιμέλεια» (βλ. άρθρο 13 Νόμου). Σύμφωνα επίσης με το Νόμο, άρθρο 34()2: «34.-

(2)Σε περίπτωση πoυ oπoιoδήπoτε πρόσωπo βρίσκεται στηv εργασία σε τόπo από όπoυ είvαι δυvατό vα πέσει από ύψoς πέραv τωv δύo μέτρωv πρέπει vα παρέχovται μέσα για τηv πρoστασία τoυ έvαvτι πτώσεως, με τηv τoπoθέτηση περίφραξης ή με άλλo κατάλληλo τρόπo, εφόσov η περίφραξη δεv είvαι πρακτικώς εφικτή.» Επίσης, στους περί ελάχιστων Προδιαγραφών Ασφάλειας και Υγείας στους Χώρους Εργασίας Κανονισμών του 2002, στο Παράρτημα Ι, στην παράγραφο 12

(10), δημιουργείται η ακόλουθη υποχρέωση του εργοδότη: «Θέσεις εργασίας, διάδρομοι, εξέδρες, πλατύσκαλα, πεζογέφυρες, κεκλιμένα επίπεδα και κάθε άλλο δάπεδο που έχουν πρόσβαση πρόσωπα και που βρίσκεται σε ύψος μεγαλύτερο των 2,00 μέτρων πρέπει να έχει σε κάθε ελεύθερη πλευρά προστατευτικό έναντι πτώσης προπέτασμα ή άλλη ισοδύναμη διάταξη προστασίας. Το προστατευτικό προπέτασμα πρέπει να έχει ύψος τουλάχιστον 1,10 μέτρα από το δάπεδο, να είναι συμπαγές στηθαίο ή κιγκλίδωμα με χειρολισθήρα (κουπαστή), θωράκιο (παραπέτο) ύψους τουλάχιστο 0,20 μέτρα και ράβδο μεσοδιαστήματος ή αντ΄ αυτής να έχει πλέγμα ή άλλη κατάλληλη κατασκευή που να μην επιτρέπει τη διαμέσου χειρολισθήρα και θωρακίου πτώση προσώπου. Το διάστημα μεταξύ θωρακίου και ράβδου μεσοδιαστήματος και ράβδου μεσοδιαστήματος και χειρολισθήρα να μην υπερβαίνει τα 0,45 μέτρα.» Σε περίπτωση παράβασης των πιο πάνω υποχρεώσεων τότε δημιουργείται το αδίκημα του άρθρου 53

(1)του Νόμου, σύμφωνα με το οποίο: «53.-

(1)Τηρουμένων των διατάξεων του παρόντος άρθρου, οποιοδήποτε πρόσωπο στο οποίο επιβάλλονται υποχρεώσεις με βάση τον παρόντα Νόμο ή τους Κανονισμούς που εκδίδονται δυνάμει αυτού παραλείπει να συμμορφωθεί με αυτές, είvαι έvoχo αδικήματoς και υπoκείται σε πρόστιμo πoυ δεv υπερβαίvει τις ογδόντα χιλιάδες ευρώ ή σε φυλάκιση πoυ δεv θα υπερβαίvει τα τέσσερα χρόνια ή και στις δύo αυτές πoιvές.» Στην υπό εξέταση περίπτωση δεν υπήρχε προστατευτικό το οποίο να δύναται να αποτρέψει πτώση από το μεσοπάτωμα στο ισόγειο του υποστατικού. Αυτό το γεγονός, αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου, αλλά ήταν επίσης και γεγονός το οποίο δεν αμφισβητήθηκε καθόλου κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας. Εφόσον ως αναφέρεται πιο πάνω το αδίκημα το οποίο κατηγορείται η Κατηγορουμένη ότι διέπραξε είναι αυστηρής ποινικής ευθύνης και εφόσον η Κατηγορουμένη δεν είχε τηρήσει την υποχρέωσή της, όπως αυτή καθορίζεται από τις πιο πάνω παρατεθειμένες νομοθετικές διατάξεις και κανονισμούς, ήτοι να λάβει μέτρα προστασίας για αποτροπή του κινδύνου πτώσης από ύψος πέραν των δύο μέτρων, τότε η διάπραξη του αδικήματος έχει συντελεστεί. Ακόμα και να ίσχυε η παρατραβηγμένη, ας μου επιτραπεί η έκφραση, θέση της δικηγόρου της Κατηγορουμένης και η Γιαλλούρη να έκανε βουτιά στο κενό προκειμένου να ζητήσει αποζημιώσεις, η ευθύνη του εργοδότη να τηρήσει τα επιβαλλόμενα σε αυτόν από τη νομοθεσία και τους κανονισμούς δεν απαλείφεται. Η Κατηγορουμένη, έχει παραβεί τις εκ του νόμου τεθειμένες σε αυτήν υποχρεώσεις (όπως αυτές καταγράφονται πιο πάνω) και ως εκ τούτου έχει διαπράξει το αδίκημα του άρθρου 53

(1)των Περί Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Νόμων του 1996 έως 2011. Επισημαίνω περαιτέρω ότι, η θέση της Υπεράσπισης ότι ο λόγος για τον οποίο έπεσε η Γιαλλούρη ήταν κατόπιν δικής της πρωτοβουλίας και για να διεκδικήσει αποζημιώσεις, παρέμεινε μια μετέωρη θέση η οποία προωθήθηκε μεν με υποβολές, αλλά δεν στηρίχτηκε σε οποιαδήποτε μαρτυρία που να τεκμηριώνει τέτοια θέση (RABIUL HOSSAIN ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 71/2015, 17/12/2015), όπως ότι η Γιαλλούρη είχε πχ οικονομικά προβλήματα και χρειαζόταν αποζημιώσεις, είχε ιστορικό ότι προχωρεί σε τέτοιου είδους πράξεις, πάσχει από κάποια διαταραχή εξαιτίας της οποίας θα έπεφτε στο κενό, αψηφώντας στο κίνδυνο προκειμένου να διεκδικήσει αποζημιώσεις. Καταλήγω, επισημαίνοντας εκ νέου, ότι ο εργοδότης φέρει ακέραιη υποχρέωση να διασφαλίζει την ασφάλεια, υγεία και ευημερία των εργοδοτουμένων του. Οι υποχρεώσεις αυτές δεν μπορούν να καμφθούν παρά μόνο όπως και όταν το ορίζει ρητά ο νόμος. Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει πετύχει στο καθήκον της να αποδείξει την υπόθεσή της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και η Κατηγορουμένη κρίνεται ένοχη στην πρώτη κατηγορία. (Υπ.) ............................... Δ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής