← Κύπρος

ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ν. ENVIROTRANS LTD κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 4690/2016, 8/3/2017

ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ν. ENVIROTRANS LTD κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 4690/2016, 8/3/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Δ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 4690/2016 ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ν.

  1. ENVIROTRANS LTD
  2. ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΥΛΙΔΗΣ
  3. ΑΝΔΡΕΑΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ Κατηγορουμένοι 8 Μαρτίου 2017 Εμφανίσεις: Για Κατηγορούσα Αρχή: κος Χριστοδούλου Για τον Κατηγορούμενους: κα Θεμιστοκλέους Κατηγορούμενος 2 παρών ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Το Δικαστήριο εξετάζει αίτηση ημερομηνίας 9/9/2016, με τη οποία οι Αιτητές ζητούν: «1Α.Τη σύλληψη, φυλάκιση, επιβολή προστίμου ή κατάσχεσης της περιουσίας των Κατηγορουμένων 1 και 2 για την μη συμμόρφωσή του προς την διαταγή και/ή απόφαση του δικαστηρίου ημερ.29/2/16 η οποία επιδόθηκε προσωπικά στον κατηγορούμενο 2, αλλά και για λογαριασμό της κατηγορουμένης 1 την 29/3/16 με την οποία απαγορευόταν στους κατηγορουμένους 1 και 2 στην ΠΟΙΝ. Υποθ.4690/16 η συνέχιση και/ή επανάληψη των πράξεων και/ή παραλήψεων της απόρριψης και/ή αποθήκευσης αποβλήτων και/ή αποβλήτων ελαστικών στα τεμάχια με αρ. 120, 71,81,510 (μέρος), Φ/Σχ 31/41W1 και σε μέρος της κρατικής γης με αρ. 491 Φ/Σχ31/41W1 και 31/33W2, μέχρι τελικής εκδίκασης της ποινικής Υπόθεση με αρ. 4690/2016 1Β.Τη σύλληψη, φυλάκιση, επιβολή προστίμου ή κατάσχεσης της περιουσίας των Κατηγορουμένων 1 και 2 για την μη συμμόρφωσή του προς την διαταγή και/ή απόφαση του δικαστηρίου ημερ.29/2/16 η οποία επιδόθηκε προσωπικά στον κατηγορούμενο 2, αλλά και για λογαριασμό της κατηγορουμένης 1 την 29/3/16 με την οποία απαγορευόταν στους κατηγορουμένους 1 και 2 στην ΠΟΙΝ. Υποθ.4690/16 η συνέχιση και/ή επανάληψη των πράξεων και/ή παραλήψεων της απόρριψης και/ή αποθήκευσης αποβλήτων και/ή αποβλήτων ελαστικών σε οποιοδήποτε χώρο εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας μέχρι τελικής εκδίκασης της ποινικής Υπόθεση με αρ. 4690/2016 1Γ.Τη σύλληψη, φυλάκιση, επιβολή προστίμου ή κατάσχεσης της περιουσίας των Κατηγορουμένων 1 και 2 για την μη συμμόρφωσή του προς την διαταγή και/ή απόφαση του δικαστηρίου ημερ.29/2/16 η οποία επιδόθηκε προσωπικά στον κατηγορούμενο 2, αλλά και για λογαριασμό της κατηγορουμένης 1 την 29/3/16 με την οποία διατάσσονταν οι κατηγορούμενοι 1 και 2 στην ΠΟΙΝ. Υποθ.4690/16 να προβούν στη μετακίνηση, εξαγωγή και καθαρισμό, εντός 3 μηνών από την επίδοση του παρόντος διατάγματος, των τεμαχίων με αρ. 120, 71,81,510 (μέρος), Φ/Σχ 31/41W1 και σε μέρος της κρατικής γης με αρ. 491 Φ/Σχ31/41W1 και 31/33W2, από τα απόβλητα και/ή απόβλητα ελαστικά σε αδειοδοτημένη εγκατάσταση επεξεργασίας αποβλήτων και/ή να προχωρήσουν στην εξαγωγή αποβλήτων σε αδειούχα μονάδα του εξωτερικού». Το επίδικο διάταγμα ημερομηνίας 29/2/16 διαλαμβάνει: «ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως το εκδοθέν Διάταγμα αναφορικά με τα αιτητικά Α και Β εναντίον των Καθ΄ων η αίτηση 1 και 2 καθίσταται απόλυτο ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΕΚΔΙΔΕΙ διάταγμα με το οποίο διατάσσονται οι Καθ΄ ωνη Αίτηση 1 αι 2 να προβούν στη μετακίνηση, εξαγωγή και καθαρισμό, εντός 3 μηνών από την επίδοση του παρόντος διατάγματος των τεμαχίων με με αρ. 120, 71,81,510 (μέρος), Φ/Σχ 31/41W1 και σε μέρος της κρατικής γης με αρ. 491 Φ/Σχ31/41W1 και 31/33W2, από τα απόβλητα και/ή απόβλητα ελαστικά σε αδειοδοτημένη εγκατάσταση επεξεργασίας αποβλήτων και/ή προχωρήσουν στην εξαγωγή των αποβλήτων σε αδειούχα μονάδα του εξωτερικού». Η νομική βάση της αίτησης καθορίζεται από τα άρθρα 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν14/60, 11, 12, 30, 150 και 162 του Συντάγματος, στις Δ.40 θθ1και3, Δ.42Αθθ1-13, Δ48 1-9 και 12 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού και στο άρθρο 5 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Την αίτηση στηρίζει ένορκη δήλωση της Παναγιώτας Τσέντα η οποία είναι Τεχνικός Περιβάλλοντος στο Υπουργείο Γεωργίας, Αγροτικής Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος, ημερομηνίας 29/8/
  4. Σύμφωνα με τα δηλωθέντα στην ένορκη δήλωση, μετά την έκδοση του επίδικου διατάγματος σε επιθεωρήσεις που έγιναν στα επίδικα τεμάχια στις 10/3/2016, 15/4/2016, 11/5/2016 και 10/6/2016 διαπιστώθηκε ότι είχαν μετακινηθεί μικρές ποσότητες ελαστικών από τα επίδικα τεμάχια και ότι στις 10/6/2016, οχήματα της κατηγορουμένης εταιρείας μετακινούσαν απόβλητα ελαστικά από τα πλάγια προς το κέντρο της σωρού, έτσι ώστε να καταλαμβάνουν λιγότερο χώρο. Στις 4/7/206, μετά τη λήξη του διατάγματος πραγματοποιήθηκε επιθεώρηση στον επίδικο χώρο και διαπιστώθηκε ότι παραμένουν αποθηκευμένες πολύ μεγάλες ποσότητες ελαστικών. Καταλήγει σημειώνοντας ότι η παρακοή στο διάταγμα, εντοπίζεται στο ότι, κατά την άποψή της, η Κατηγορουμένη εταιρεία 1 και οι διευθυντές της, δεν προχώρησαν στη μετακίνηση, εξαγωγή και καθαρισμό των τεμαχίων με αρ. 120, 71,81,510 (μέρος), Φ/Σχ 31/41W1 και σε μέρος της κρατικής γης με αρ. 491 Φ/Σχ31/41W1 και 31/33W2 εντός των τριών μηνών ως το διάταγμα και εξακολουθούν να ευρίσκονται εκεί πολύ μεγάλες ποσότητες ελαστικών. Σύμφωνα με τα όσα δήλωσε δεν υπάρχει καμία συμμόρφωση. Η αίτηση συνάντησε την ένσταση των Καθ΄ ων η Αίτηση. Η ένσταση βασίζεται στον Περί Αποβλήτων Νόμο του 2011 (Ν.185(Ι)/2011), άρθρο 49, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικό Κανονισμό, Δ.48 θθ1-9 και 12, Δ.40 θθ1,3, Δ.42Α, 47,59 και 64, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρα 31,41,42 και 45, στα άρθρα 11,12,30, 150 και 162 του Συντάγματος και στο άρθρο 5 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Οι λόγοι ένστασης μπορούν να συνοψισθούν στα ακόλουθα:
  5. Η αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη και αδικαιολόγητη.
  6. Δεν πληρείται το άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/
  7. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της Δ42Α του Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού.
  8. Με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την επίδικη αίτηση δεν παρουσιάζονται γεγονότα τα οποία να δείχνουν ότι οι Κατηγορούμενοι είχαν πρόθεση να παρακούσουν το διάταγμα.
  9. Οι Κατηγορούμενοι ουδέποτε παρέβηκαν ή είχαν πρόθεση να παραβούν το διάταγμα.
  10. Η αίτηση εξυπηρετεί αλλότριους σκοπούς.
  11. Η Κατηγορούσα Αρχή δεν προέβη σε καταμέτρηση των αποβλήτων ελαστικών. Την ένσταση συνοδεύει ένορκη δήλωση του Γιώργου Παυλίδη (Κατηγορουμένου 2), ημερομηνίας 17/10/
  12. Μεταφέρω επιγραμματικά τα όσα ομνύει ο Καθ΄ ου η αίτηση. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, εκτός από την Κατηγορουμένη 1 εταιρεία είναι διευθυντής και σε δύο άλλες εταιρείες, την Envirotrans Ltd, η οποία κατέχει άδεια μεταφοράς ελαστικών και απόβλητων ελαστικών (τέλος κύκλου ζωής) και τη VP Safe Drive Tyres Market Ltd (πλέον VP), η οποία έχει ως αντικείμενο δραστηριοτήτων την πώληση εμπορία, αντικατάσταση, επισκευή, συντήρηση ελαστικών και διανομή μεταχειρισμένων ελαστικών τα οποία εμπορεύεται. Λόγω έλλειψης καταναλωτή ελαστικών ΤΚΖ (τέλος κύκλου ζωής) από το Φεβρουάριο 2014 μέχρι και Νοέμβριο 2014 η Κατηγορουμένη μετάφερε από τα υποστατικά της που ευρίσκονται στον περιοχή Ιδαλίου 2.100 τόνους ελαστικών κατόπιν υπόδειξης του Τμήματος Περιβάλλοντος και της Επιτροπής Περιβάλλοντος της Κυπριακής Βουλής. Μέχρι και 10/11/2014 μετάφερε στην περιοχή του Λατομείου Λατούρος ελαστικά που περισυνέλλεγε ανά το παγκύπριο. Από Ιανουάριο 2016 μέχρι Απρίλιο 2016, ως το Τεκμήρο 1, εστάλησαν σε καταναλωτή 2.116,39 τόνοι. Οι υπόλοιποι τόνοι ευρίσκονταν σε εργοστάσιο συνδεδεμένης εταιρείας και οι 1700 τόνοι εξακολουθούν να ευρίσκονται στο Λατομέιο Λατούρος. Το Μάιο 2016 στάληκε επιστολή στον καταναλωτή τσιμεντοποιεία Βασιλικού για να του δοθούν οι 1700 τόνοι αλλά αρνήθηκε. Η θέση του ομνύοντα είναι ότι τόσο η καταχώρηση της υπό εξέταση ποινικής υπόθεσης όσο και η καταχώρηση άλλης ποινικής υπόθεσης, έχουν αλλότρια κίνητρα, ήτοι να εκτοπίσουν την Κατηγορουμένη 1 εταιρεία από τον τομέα περισυλλογής, μεταφοράς και ανακύκλωσης ελαστικών και να διασφαλίσουν συμφέροντα τρίτων, οι οποίοι πρόσφατα εισήλθαν στον εν λόγω τομέα. Εξηγεί περαιτέρω, ότι ενόψει της απόσυρσης της πολεοδομικής άδειας από την ιδιοκτήτρια του ακινήτου, το οποίο ενοικιάζει η Κατηγορουμένη 1, δημιουργήθηκαν περαιτέρω προβλήματα και δυσκολίες σε σχέση με τη μεταφορά των ελαστικών. Ενημερώθηκε, ως ο ισχυρισμός του, η Αρμόδια Αρχή η οποία δεν έχει προχωρήσει σε οποιαδήποτε ενέργεια. Ζήτησε δε, με επιστολή ημερομηνίας 8/7/2016, από το Τμήμα Περιβάλλοντος να υποδείξει άλλο χώρο στον οποίο η Κατηγορουμένη 1 να τοποθετεί τα ελαστικά που είναι υποχρεωμένη να παραλαμβάνει χωρίς ανταπόκριση (η εν λόγω επιστολή επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 3). Καταλήγει λέγοντας ότι παρά τις προσπάθειες δεν κατέστη δυνατόν να μεταφερθούν εντός του χρονικού διαστήματος των τριών μηνών τα ελαστικά, παραθέτοντας σχετικά ισχυρισμούς για τους λόγους καθυστέρησης που καθιστούσαν αδύνατη τη συμμόρφωση εντός της καθορισμένης από το διάταγμα προθεσμίας. Εκάστη πλευρά αγόρευσε προς υποστήριξη της θέσης της. Έχω ακούσει και μελετήσει με ιδιαίτερη προσοχή τις αγορεύσεις. Εάν και εφόσον κριθεί απαραίτητο σε κατοπινό σημείο θα γίνεται ειδική αναφορά επί συγκεκριμένου σημείου προωθουμένου δια των αγορεύσεων. Μετά την παράθεση των πιο πάνω, ό,τι τελεί υπό αμφισβήτηση ως προς τα γεγονότα, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο των ένορκων δηλώσεων, είναι το γεγονός ότι ενώ οι Αιτητές προωθούν θέση ότι οι Κατηγορούμενοι δεν προχώρησαν στη μετακίνηση εξαγωγή και καθαρισμό των επίδικων τεμαχίων από τα απόβλητα ελαστικά, οι Κατηγορούμενοι ισχυρίζονται ότι έγιναν και γίνονται προσπάθειες για τη μετακίνησή τους, πλην όμως η διαδικασία καθυστερεί για τους λόγους που αναφέρουν στην ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την ένσταση. Το δικονομικό πλαίσιο, που διέπει την υπό εξέταση αίτηση καθορίζεται από τη Δ.42Α του Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού. Το ουσιαστικό δίκαιο συναντάται στο άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/60). Στην απόφαση στην υπόθεση Μιχαηλίδης ν. Poliakova (Αρ.1)

(2011)1 Α.Α.Δ. 356, με αναφορά στη σχετική επί του θέματος νομολογία, συπμτύσσεται το εύρος εφαρμογής καθώς και η μεθοδολογία που ακολουθείται σε αιτήσεις αυτής της φύσεως. Ως οιονεί ποινικός ο χαρακτήρας της διαδικασίας αυτής, απαιτεί την απόδειξη της υπόθεσης του αιτητή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Προκειμένου να επιτύχει αίτηση παρακοής θα πρέπει να συντρέχει τόσο η αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος (actus reus), όσο καιη υποκειμενική υπόσταση (mens rea), ήτοι θα πρέπει να αποδειχθεί η ένοχη διάνοια του καθ΄ ου και η πρόθεσή του να καταστρατηγήσει το διάταγμα. Επομένως, προκειμένου να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα της αίτησης και σύμφωνα με το πώς η νομολογία έχει καθορίσει τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, θα πρέπει πέραν της ίδιας της πράξης ανυπακοής, να αποδειχθεί ηθελημένη ανυπακοή προς το διάταγμα του δικαστηρίου, δηλαδή, θα πρέπει να αποδειχτεί και η πρόθεση παρακοής (ΕΛΕΝΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ν. ΚΩΣΤΑΣ ΞΙΟΥΡΟΥ, Έφεση Αρ. 3/2012, 9/5/2014 Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά
(1993)1 ΑΑΔ 309 και Mouzouris & Another v. Xylophaghou Plantations Ltd
(1977)1 CLR 287). Βεβαίως, εκ του περισσού σημειώνω, ότι τα πιο πάνω έπονται της απόδειξης του αυτονόητου, δηλαδή του γεγονότος ότι υπάρχει, τουλάχιστον, γνώση του διατάγματος (Police v. Kyriakides
(1988)2 CLR 172 και Μαυρονικόλα v. Ξάνθου, Έφεση 9/09, ημερομηνίας 24.02.2011). Απομονώνω λοιπόν και καταγράφω τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της δεύτερης κατηγορίας: Ύπαρξη Διατάγματος Γνώση του Διατάγματος και των όρων αυτού (προσωπική επίδοση διατάγματος και αίτησης παρακοής) Παρακοή των όρων του, η οποία να είναι Ηθελημένη παρακοή. Έχοντας παραθέσει το νομικό πλαίσιο το οποίο περιβάλει τη διαδικασία αυτή, θα εξετάσω αμέσως πιο κάτω κατά πόσον έχει διαπραχθεί το αδίκημα το οποίο αποδίδεται με την επίδικη αίτηση στους Κατηγορουμένους, με υπαγωγή των γεγονότων της υπόθεσης στις νομικές αρχές. Σε σχέση με την ύπαρξη διατάγματος και την προσωπική επίδοση τόσο του διατάγματος όσο και της αίτησης παρακοής, ικανοποιούμαι ότι αυτές έχουν συντελεστεί. Παρά το γεγονός ότι οι εν λόγω επιδόσεις, δεν επισυνάπτονται ως τεκμήρια στην επίδικη αίτηση, από το περιεχόμενο του φακέλου προκύπτει τόσο η ύπαρξη διατάγματος όσο και η επίδοση του στους Καθ΄ ων η Αίτηση (ημερομηνία επίδοσης 10/3/2016), όπως επίσης και η επίδοση της αίτησης (ημερομηνία επίδοσης 1/9/2016). Για την ευχέρεια του Δικαστηρίου να ανατρέχει στο περιεχόμενο του φακέλου, απλά αναφέρω την επιταγή της Διαταγής 48 θ1 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού, όσο και τη σχετική νομολογία όπως αυτή καταγράφεται στην Γεωργίου ν. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ (αρ.2)
(1999)1Γ Α.Α.Δ. 1938. Προχωρώ αμέσως να εξετάσω κατά πόσον πληρούνται τα έτερα δύο συστατικά στοιχεία της παρακοής. Επισημαίνω ότι η διαδικασία αυτή, όπως και κάθε άλλη διαδικασία, καθορίζεται από την ανάλογη δικονομία. Το δικονομικό πλαίσιο που διέπει την υπό εξέταση αίτηση ως αναφέρεται πιο πάνω είναι το άρθρο 42Α του Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού, ενώ η διαδικασία που ακολουθείται είναι ως η επιταγή της διαταγής 48 και ειδκότερα η παράγραφος 2 του κανονισμού 4 ότι: «Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39». Προκειμένου επομένως, να διαπιστώσω τη συνδρομή των λοιπών συστατικών στοιχείων, θα ανατρέξω στους ισχυρισμούς που περιέχονται στις εκατέρωθεν ένορκες δηλώσεις και σε αξιολόγηση αυτών. Στην ένορκη δήλωση, που συνοδεύει την ένσταση των Καθ΄ ων η Αίτηση, ο ενόρκως δηλών, απορρίπτει τους ισχυρισμούς των Αιτητών και αντιπαραβάλλει άλλους δικούς του ισχυρισμούς, οι οποίοι συνδράμουν στη θέση του ότι δεν υπήρξε πρόθεση καταστρατήγησης του επίδικου διατάγματος, αλλά αντιθέτως έγιναν προσπάθειες για συμμόρφωση, εξηγώντας τους λόγους καθυστέρησης. Τους ισχυρισμούς αυτούς οι Αιτητές δεν αμφισβήτησαν με οποιοδήποτε τρόπο. Εάν τους αμφισβητούσαν όφειλαν είτε να απαντήσουν με συμπληρωματική ένορκη δήλωση, είτε μέσω αντεξέτασης να αμφισβητούσαν τις προβαλλόμενες θέσεις. Αντίθετη προσέγγιση από τους Αιτητές, πιθανόν να άγει σε μη απόδειξη των γεγονότων της αίτησης (βλ. σχετικά Iacovou Brothers (Constructions) Ltd v. Fashionwise Ltd
(2000)1B Α.Α.Δ. 1377, 1380). Τα πιο πάνω καταγράφονται υπό το πρίσμα της νομολογίας, σύμφωνα με την οποία η μη αμφισβήτηση ενόρκων δηλώσεων αναπόφευκτα συνεπάγεται αποδοχή των προβαλλόμενων γεγονότων και ισχυρισμών, εφόσον ελλείψει αμφισβήτησης παραμένουν ακλόνητα (Βλ. σχετικά Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ κ.ά.
(2006)1Β Α.Α.Δ. 1013, Favero General Trading Ltd κ.ά. v. Medusa Constructions Ltd, Πολ. Έφεση 258/09 ημερ. 12.11.12). Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω, αναπόφευκτα γίνεται αποδεκτή, ως μη αμφισβητούμενη, η θέση των Καθ΄ ων η Αίτηση ότι όχι μόνο ουδεμία πρόθεση καταστρατήγησης του Διατάγματος είχαν, αλλά αντιθέτως οι ίδιοι προσπάθησαν στο μέτρο των δυνατοτήτων να προβούν σε πράξεις συμμόρφωσης και να ενημερώσουν σχετικά τις Αρμόδιες υπηρεσίες. Η παρούσα διαδικασία είναι οιονεί ποινική με την πλευρά των Αιτητών να φέρει αυξημένο βάρος απόδειξης. Η μαρτυρία που έχουν προσφέρει οι Αιτητές προς απόδειξη της υπόθεσής τους δεν δύναται να κριθεί επαρκής. Ο αόριστος ισχυρισμός στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την επίδικη αίτηση ότι, «η παρακοή στο διάταγμα εντοπίζεται κατά την άποψή μου στο γεγονός ότι η εταιρεία Envirotrans Ltd και οι διευθυντές της δεν προχώρησαν στη μετακίνηση, εξαγωγή και καθαρισμό των τεμαχίων [καταγραφονται τα τεμάχια] εντός των τριών μηνών δύμφωνα με το διάταγμα που τους έδωσε το δικαστήριο αλλά εξακολουθούν να βρίσκονται εκεί πολύ μεγάλες ποσότητες αποβλήτων ελαστικών», που συνιστά και τη μόνη μαρτυρία σε σχέση με το ζήτημα της παρακοής δεν μπορεί να στοιχειοθετήσει στον απαιτούμενο βαθμό τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, όπως αυτά αναλύονται πιο πάνω. Η ενόρκως δηλούσα αναφέρει ότι τα επίδικα τεμάχια δεν έχουν καθαριστεί (με την μετακίνηση, εξαγωγή και καθαρισμό των απόβλητων ελαστικών), γεγονός το όποιο δεν τελεί υπό αμφισβήτηση από την άλλη πλευρά. Εκείνο που όφειλε περαιτέρω να αποδείξει η πλευρά των Αιτητών είναι την πρόθεση καταστρατήγησης του επίδικου διατάγματος. Η ενόρκως δηλούσα δεν προσφέρει οποιαδήποτε σχετική μαρτυρία αναφορικά με το ζήτημα της πρόθεσης καταστρατήγησης του διατάγματος, παρά μόνο προσφέρει την άποψή της που εντοπίζεται η παρακοή, χωρίς να δίδει μαρτυρία στο Δικαστήριο για σχετικά γεγονότα τα οποία θα τεκμηρίωναν το απαραίτητο συστατικό στοιχείο της πρόθεσης καταστρατήγησης του διατάγματος. Επαναλαμβάνω ότι στη διαδικασία αυτή, ισχύουν οι κανόνες απόδειξης ποινικής διαδικασίας. Η παράθεση της άποψης της ενόρκως δηλούσας σε σχέση με την παρακοή, χωρίς τη συνδρομή γεγονότων ή στοιχείων τα οποία να τεκμηριώνουν το ηθελημένο, δεν είναι ικανοποιητική προκειμένου να στοιχειοθετηθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η αποδιδόμενη στους Καθ΄ ων η Αίτηση παρακοή και αυτοί να καταδικαστούν. Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω, τα οποία σφραγίζουν το αποτέλεσμα της υπό εξέταση αίτησης, αίτησης θεωρώ ότι παρέλκει η εξέταση των υπολοίπων λόγων ένστασης. Καταλήγω πως οι Αιτητές δεν απέδειξαν στον απαιτούμενο βαθμό την αίτηση τους, η οποία απορρίπτεται. (Υπ.) ...................................................... Δ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.