Δημοκρατία ν. Νικόλα Κυπριανού, Αρ. Υπόθεσης: 18831/16, 26/5/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΣΥΝΘΕΣΗ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟΥ: Ε. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Σ. Χριστοδουλίδου - Μέσσιου, A.Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 18831/16 Δημοκρατία v. Νικόλα Κυπριανού Κατηγορουμένου Ημερομηνία: 26 Μαΐου 2017 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Α. Ματθαίου για Γενικό Εισαγγελέα Για τον Κατηγορούμενο: κ. Χ. Ιάσωνος Κατηγορούμενος παρών Π Ο Ι Ν Η Κατόπιν παραδοχής ο Κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος σε τρεις κατηγορίες, δύο για το αδίκημα του βιασμού και μια για το αδίκημα της επίθεσης προκαλούσας πραγματικής σωματικής βλάβης. Τα αδικήματα διαπράχθηκαν μεταξύ 27 και 28 Σεπτεμβρίου 2016 με θύμα την Irina Larina από τη Ρωσία. Σημειώνεται πως αρχικώς ο Κατηγορούμενος δήλωσε μη παραδοχή και στις τρεις κατηγορίες. Κατά την ακρόαση της υπόθεσης κατατέθηκαν παραδεκτά γεγονότα και κατέθεσαν προφορικά ο Αστ. 4588 Πανίκος Μοδέστου, Μ.Κ.1 και ο Λοχ. 1028 Μάριος Σάββα, Μ.Κ.
- Όταν ο Μ.Κ.2 επιχείρησε να καταθέσει την ανακριτική κατάθεση που έλαβε από τον Κατηγορούμενο, υπήρξε ένσταση όσον αφορά τις συνθήκες λήψης αυτής και έτσι διετάχθη η διεξαγωγή δίκης εντός δίκης. Στα πλαίσια διεξαγωγής αυτής και μετά το πέρας της μαρτυρίας των πέντε μαρτύρων για την Κατηγορούσα Αρχή, ο Κατηγορούμενος ζήτησε άδεια και άλλαξε απάντηση σε παραδοχή. Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως αυτά εκτέθηκαν από τη συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής, έχουν ως εξής: Περί τα μεσάνυκτα της 27ης Σεπτεμβρίου 2016 ο Varinder Singh (Μ.Κ.2 επί του κατηγορητηρίου) μετέβη στα δημόσια αποχωρητήρια που βρίσκονται στην Πλατεία Σολωμού στη Λευκωσία όπου άκουσε μια γυναίκα να φωνάζει, μέσα από τα αποχωρητήρια ανδρών. Κάλεσε στο μέρος τους φίλους του ενώ ο ίδιος μπήκε ξανά και κτύπησε την πόρτα του αποχωρητηρίου από όπου ακούγονταν οι φωνές. Αμέσως βγήκε έξω ο Κατηγορούμενος ο οποίος εκείνη τη στιγμή δεν φορούσε παντελόνι ενώ η παραπονούμενη, Irina Larina, βρισκόταν πίσω του γυμνή. Ο Κατηγορούμενος τότε άρχιζε να φωνάζει και έσπρωχνε την παραπονούμενη πίσω μέσα στο αποχωρητήριο. Ο Singh με τους φίλους του ζήτησαν από ένα περαστικό, τον Ανδρέα Νικοδήμου, να καλέσει Αστυνομία, όπως και έγινε. Περί τις 00:45 μέλη της Αστυνομίας μετέβησαν στη σκηνή. Ο Singh υπέδειξε στον Α/Αστ. 3527 Μ. Σιακαλλή (Μ.Κ.6 επί του κατηγορητηρίου) τα αποχωρητήρια ανδρών λέγοντας του «They are in the last room». Αφού ο Μ.Κ.6 φώναξε «Αστυνομία» τότε ο Κατηγορούμενος και η παραπονούμενη βγήκαν έξω από το αποχωρητήριο. Ο Κατηγορούμενος φορούσε μόνο το εσώρουχο του ενώ η παραπονούμενη ήταν γυμνή. Τα μέλη της Αστυνομίας ρώτησαν την παραπονούμενη επανειλημμένα τι είχε συμβεί αλλά αυτή δεν ήταν σε θέση να δώσει απαντήσεις. Ήταν χαμένη, βρισκόταν σε κατάσταση σοκ, μύριζε αλκοόλ και είχε εμφανή σημάδια στο πρόσωπο και συγκεκριμένα μώλωπα στο αριστερό μάγουλο. Επίσης το κεφάλι της ήταν ξυρισμένο σε κάποιο σημείο και έφερε μεγάλη ουλή. Στο μέρος υπήρχε μια γυναικεία τσάντα εντός της οποίας βρισκόταν ένα διαβατήριο από το οποίο διαπιστώθηκε ότι επρόκειτο για την Irina Larina, από τη Ρωσία, ημ. γέννησης στις 17.11.
- Ακολούθως ο Singh και οι φίλοι του της έδωσαν ρούχα να φορέσει και αυτή μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο, που είχε ήδη φθάσει στη σκηνή, στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Εκεί κρίθηκε σκόπιμη η κράτηση της για παρακολούθηση καθότι η παραπονούμενη δεν ήταν σε θέση να επικοινωνεί κατάλληλα και βρισκόταν εμφανώς υπό την επήρεια αλκοόλης. Μετά την αποχώρηση της παραπονούμενης, η σκηνή αποκλείστηκε και παραλήφθηκε αριθμός τεκμηρίων τα οποία στάληκαν για επιστημονικές εξετάσεις. Παράλληλα ο Α/Αστ. 3082 Κ. Παναγίδης (Μ.Κ.12 επί του κατηγορητηρίου) ζήτησε από τον Κατηγορούμενο να προσέλθει στα γραφεία του ΤΑΕ Λευκωσίας, όπως και έπραξε. Ενημέρωσε τον Κατηγορούμενο ότι διερευνάτο υπόθεση βιασμού και κατόπιν επίστησης αυτός απάντησε «Ήταν με τη θέληση της». Στις 28.9.16 κατόπιν γραπτής συγκατάθεσης, η παραπονούμενη εξετάστηκε από τον Ιατροδικαστή Δρα Νικόλα Χαραλάμπους (Μ.Κ.15 επί του κατηγορητηρίου). Σύμφωνα με την Έκθεση του, Τεκμήριο Α, η παραπονούμενη έφερε, μεταξύ άλλων, διάφορες εκχυμώσεις στο άνω χείλος, στην αριστερή ζυγωματική χώρα, στην αριστερή παρειακή χώρα, στον δεξιό αγκώνα, στην τραχηλική χώρα, στην περιοχή του αιδοίου, στον γλουτό και στο μέτωπο. Επίσης έφερε αιμάτωμα βάθους 4 εκ. στον πρωκτό. Είχε επίσης σημάδι παλαιάς χειρουργικής επέμβασης με κρανιοτομή στη δεξιά μετωπο-βρεγματο-κροταφική χώρα. Στη συνέχεια, την ίδια μέρα, ο Κατηγορούμενος συνελήφθη δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης και κατόπιν επίστησης απάντησε «Δεν έκαμα κανένα βιασμό». Σε κατάθεση της η παραπονούμενη ανέφερε πως είναι παντρεμένη έχοντας ένα ανήλικο παιδί και ζουν στην Πάφο. Αντιμετώπιζε προβλήματα με το αλκοόλ και περί τον Αύγουστο του 2016 μετά από έντονη ζαλάδα έπεσε στο πάτωμα με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί αιμορραγία και να περιέλθει σε κώμα. Υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση κατά την οποία της αφαιρέθηκε τμήμα του κρανίου. Έκτοτε αντιμετώπιζε διάφορα προβλήματα υγείας και ψυχολογικά, με αποτέλεσμα το παιδί της να ζει τον τελευταίο καιρό στο σπίτι της πεθεράς της. Το μεσημέρι της 27ης Σεπτεμβρίου του 2016 ο σύζυγος της τη μετέφερε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας για να εξεταστεί από γιατρό, ενάντια στη δική της επιθυμία. Ακολούθως αφού τσακώθηκε με τον σύζυγο της, κατέβηκε από το αυτοκίνητο τους και έφυγε πεζή, μπήκε σε ένα κατάστημα και αγόρασε μια μπουκάλα ζιβανία για να πιει. Αφού την κατανάλωσε σχεδόν όλη, ήθελε να επιστρέψει στην Πάφο και χωρίς να θυμάται πώς, βρέθηκε στο κέντρο της Λευκωσίας. Έμεινε εκεί για το υπόλοιπο της ημέρας, πίνοντας και περπατώντας άσκοπα. Κάποια στιγμή ήθελε να πάει στο αποχωρητήριο και κατέβηκε στα δημόσια αποχωρητήρια της πλατείας Σολωμού και κάθισε σε περιτοίχισμα. Τότε ο Κατηγορούμενος την πλησίασε και προσπάθησε να την αγκαλιάσει. Η ίδια θύμωσε και σηκώθηκε για να απομακρυνθεί από κοντά του. Αφού πήγε στο αποχωρητήριο, άφησε την πόρτα λίγο ανοικτή για να βλέπει από το φως του διαδρόμου επειδή στο αποχωρητήριο δεν υπήρχε φωτισμός, και μόλις κατέβασε το παντελόνι της ο Κατηγορούμενος έσπρωξε την πόρτα και μπήκε μέσα στο αποχωρητήριο. Προσπάθησε να την αγκαλιάσει ξανά και τότε η παραπονούμενη τον έσπρωξε, όποτε αυτός θύμωσε και την έσπρωξε προς τα πίσω με αποτέλεσμα αυτή να κτυπήσει στο κεφάλι και στην πλάτη. Ακολούθως ο Κατηγορούμενος την άρπαξε, τη δάγκωσε, την κτύπησε στο τραύμα στο κεφάλι της και στο υπόλοιπο της σώμα και ήρθε σε παράνομη συνουσία μαζί της, κρατώντας παράλληλα το στόμα της με τα χέρια του για να μην φωνάζει. Σε κάποια στιγμή η παραπονούμενη κατάφερε να βγει έξω από το αποχωρητήριο, όταν ο Κατηγορούμενος την τράβηξε ξανά πίσω και ήρθε σε παράνομη πρωκτική συνουσία μαζί της. Στις 2.10.16 η παραπονούμενη προέβη σε υποδείξεις σκηνών. Στις 4.10.16 τόσο η ίδια όσο και ο Κατηγορούμενος μεταφέρθηκαν στις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας όπου έτυχαν εξέτασης και αξιολόγησης από τον Ψυχίατρο Δρα Λάμπρο Σαμαρτζή. Σύμφωνα με την Έκθεση ημ. 5.10.16 του Δρος Σαμαρτζή αναφορικά με τον Κατηγορούμενο, αυτός πάσχει από διαταραχή προσωπικότητας και χρήζει ψυχιατρικής θεραπείας και δύναται να παρακολουθήσει τη δικαστική διαδικασία. Ακολούθως, μετά από γραπτή συγκατάθεση του Κατηγορουμένου, στα γραφεία του ΤΑΕ η παραπονούμενη τον αναγνώρισε ως το πρόσωπο που τη βίασε στις 28.9.
- Την ίδια μέρα λήφθηκε ανακριτική κατάθεση από τον Κατηγορούμενο στην οποία παραδέχθηκε τη διάπραξη των αδικημάτων. Ο Κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Κατά την αγόρευση του για μετριασμό της ποινής ο συνήγορος του Κατηγορουμένου αναφέρθηκε στις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων και στις προσωπικές συνθήκες του Κατηγορουμένου. Ο συνήγορος κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψιν ως ελαφρυντικούς παράγοντες την παραδοχή του Κατηγορουμένου και το λευκό ποινικό μητρώο του. Μετέφερε την ειλικρινή απολογία και μεταμέλεια του Κατηγορουμένου και ζήτησε όπως το Δικαστήριο επιδείξει τη μέγιστη δυνατή επιείκεια. Το άρθρο 145 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, προβλέπει ως μέγιστη ποινή για το αδίκημα του βιασμού τη διά βίου φυλάκιση. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Rana κ.ά. v. Δημοκρατίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 489 η μέγιστη ποινή για το αδίκημα του βιασμού αντικατοπτρίζει τη σοβαρότητα που προσδίδεται στο συγκεκριμένο έγκλημα από τον Νόμο και αντανακλά τις κοινωνικά ζημιογόνες επιπτώσεις του. Σε εκείνη την υπόθεση έγινε παραπομπή στην παλαιότερη υπόθεση Σοφοκλέους v. Δημοκρατίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 259 στην οποία αναφέρθηκε πως «σε σεξουαλικά αδικήματα πρέπει να επιβάλλεται αποτρεπτική ποινή για την καταστολή τους ενόψει της ιδιαίτερης σοβαρότητας τους ως εγκλημάτων τα οποία όχι μόνο στρέφονται κατά των ηθών αλλά και γιατί προσβάλλουν την προσωπικότητα του θύματος». Πέραν της εγγενούς σοβαρότητας του αδικήματος του βιασμού, δυστυχώς παρατηρούμε μια σταθερή και συνεχόμενη αύξηση στην καταχώριση υποθέσεων που αφορούν σεξουαλικά αδικήματα. Δεν είναι υπερβολή να λεχθεί πως τέτοιες υποθέσεις καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο ποσοστό του συνόλου των υποθέσεων που εκκρεμούν τώρα ενώπιον μας. Ενόψει της έξαρσης που παρατηρείται στη διάπραξη αυτού του είδους αδικημάτων, το καθήκον για επιβολή αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών καθίσταται αναγκαίο και επιβεβλημένο. Σημειώνουμε επίσης πως το αδίκημα της επίθεσης προκαλούσας πραγματική σωματική βλάβη θεωρείται πλημμέλημα, για το οποίο προβλέπεται ποινή φυλάκισης τριών ετών. Είναι καλώς γνωστή η αρχή ότι το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από τον Νόμο αποτελεί τη βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για την επιμέτρηση της ποινής την οποία θα επιβάλει (βλ. Μαληκκίδη ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 40/15, ημ. 25.11.16, Γενικός Εισαγγελέας v. Αριστοτέλους
(2004)2 Α.Α.Δ. 166 και Λεβέντης v. Αστυνομίας
(1996)2 Α.Α.Δ. 632). Ανασκόπηση της νομολογίας για αδικήματα βιασμού ενήλικης γυναίκας καταδεικνύει πως συνήθως επιβάλλονται πολυετείς ποινές φυλάκισης οι οποίες κυμαίνονται μεταξύ 6 και 14 ετών. Ενδεικτικά παραπέμπουμε στις υποθέσεις Ivarsson v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 159/15, ημ. 29.11.16, Tarita κ.ά. v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 106 και 114/14, ημ. 8.7.16, Νικολάου v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 23/13, ημ. 22.5.14, Neica v. Δημοκρατίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 527, Meterin v. Δημοκρατίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 120, Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 53, Λοΐζου κ.ά. v. Δημοκρατίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 469, Χριστοφή v. Δημοκρατίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 323, Akil v. Αστυνομίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 148, Φιλίππου v. Δημοκρατίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 341, Χριστοδούλου v. Δημοκρατίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 229, Hamieh v. Γενικού Εισαγγελέα
(2006)2 Α.Α.Δ. 259, Β.Ε.Κ. v. Δημοκρατίας
(2006)2 Α.Α.Δ. 228, Δ.Γ. v. Γενικού Εισαγγελέως
(2005)2 Α.Α.Δ. 485 και Rana κ.ά. v. Δημοκρατίας (ανωτέρω). Δεν παραγνωρίζουμε επίσης την υπόθεση Τrussler v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 65/12 και 70/12, ημ.16.1.13, στην οποία σε έφεση για ανεπάρκεια της τετραετούς ποινής που επιβλήθηκε για βιασμό, το Εφετείο τη χαρακτήρισε επιεική αλλά όχι έκδηλα ανεπαρκή και έτσι την επικύρωσε. Όπως λέχθηκε «η κάθε υπόθεση κρίνεται στα δικά της ιδιαίτερα περιστατικά και ανάλογη με αυτά είναι και η ποινή (βλ. Γιάγκου ν. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 67)» και αυτή ακριβώς η αρχή φαίνεται να αντανακλά τη διακύμανση των ποινών που επιβλήθηκαν στις προαναφερόμενες υποθέσεις. Κρίνεται σκόπιμη η παραπομπή στα γεγονότα κάποιων εκ των προαναφερομένων υποθέσεων οι οποίες παρουσιάζουν στοιχεία τα οποία προσομοιάζουν με την παρούσα. Τούτου λεχθέντος, ταυτόχρονα λαμβάνουμε υπόψιν και τη νομολογιακή αρχή πως τέτοιες αποφάσεις είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας για παρόμοιας φύσης αδικήματα, όμως δεν αποτελούν ένα σταθερό δείκτη καθορισμού ποινής καθότι η ποινή σε κάθε υπόθεση εξαρτάται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της και του παραβάτη. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 123 και Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 1. Στην Ivarsson v. Δημοκρατίας (ανωτέρω) το Εφετείο τόνισε πως «ο βιασμός αποτελεί τη χείριστη μορφή εξευτελισμού και κακοποίησης που μπορεί να υποστεί ένας άνθρωπος. Το σώμα εκάστου αποτελεί μέρος του είναι του [sic], και δικαιούται να το χρησιμοποιεί όπως ο ίδιος επιθυμεί. Η επέμβαση στο αναφαίρετο αυτό δικαίωμα, ιδιαιτέρως όταν επέρχεται με την άσκηση βίας, επιτάσσει την αυστηρή τιμωρία του παραβάτη». Στην εν λόγω υπόθεση ο εφεσείων τοποθετώντας το χέρι του πάνω στο στόμα και τη μύτη της παραπονούμενης εμποδίζοντας την να αναπνεύσει, έκαμψε, ουσιαστικώς, την αντίσταση της και όταν η παραπονουμένη παρέμεινε ακίνητη, προφασιζόμενη ότι έχασε τις αισθήσεις της, ο εφεσείων επανατοποθετούσε το χέρι του στο πρόσωπο της όποτε αυτή εκινείτο. Βρισκόμενη σε αυτή τη φάση, ακινητοποιημένη, ως «νεκρή», ο εφεσείων τοποθέτησε τα πόδια της παραπονουμένης στους ώμους του και τη βίασε. Αφού έκρινε τον εφεσείοντα ένοχο, κατά την επιβολή ποινής το Κακουργιοδικείο χαρακτήρισε τη συμπεριφορά του εφεσείοντος ως τη χειρότερης μορφής εκμετάλλευση της ευάλωτης θέσης στην οποία βρισκόταν η παραπονουμένη, περιλαμβανομένης της κατάστασης της λόγω κατανάλωσης οινοπνευματωδών ποτών, που ήταν εν γνώσει του εφεσείοντος πριν από τον βιασμό. Το Κακουργιοδικείο περαιτέρω επισήμανε μια άλλη, εξίσου σημαντική πτυχή, που άπτεται του τρόπου με τον οποίο ο εφεσείων εξευτέλισε την παραπονουμένη, σπρώχοντας την σχεδόν ολόγυμνη (φορώντας μόνο στηθόδεσμο) έξω από το δωμάτιο μετά που ικανοποίησε τις σεξουαλικές του ορέξεις, αναγκάζοντας την να ζητήσει βοήθεια πανικόβλητη τρέχοντας στον διάδρομο του ξενοδοχείου και κτυπώντας τις πόρτες των υπόλοιπων δωματίων, πριν κατευθυνθεί στην είσοδο του ξενοδοχείου. Η ποινή των 7 ετών επικυρώθηκε κατ΄ έφεσιν. Στην υπόθεση Tarita κ.ά. v. Δημοκρατίας (ανωτέρω) οι δύο εφεσείοντες προσφέρθηκαν να μεταφέρουν την παραπονούμενη, ηλικίας 50 ετών, Βιετναμέζικης καταγωγής, στην οικία όπου εργαζόταν και αντ΄ αυτού τη μετέφεραν σε απόμερο μέρος σε δάσος, ο ένας εκ των δύο την εμπόδισε να βγει από το αυτοκίνητο και τη χαστούκισε στο πρόσωπο ενώ και οι δύο τη βίασαν διαδοχικά και την εξανάγκασαν να τους κάνει στοματικό σεξ. Ο δεύτερος έκανε και ανεπιτυχή προσπάθεια για πρωκτικό βιασμό. Το Κακουργιοδικείο έκρινε και τους δύο ένοχους για απαγωγή και βιασμό κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας και επέβαλε σε αυτούς συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 12 ετών για τον βιασμό και 3 ετών για την απαγωγή. Το Εφετείο σημείωσε πως δεν χρησιμοποιήθηκε υπέρμετρη βία για τον εξαναγκασμό του θύματος και έλαβε υπόψιν την ηλικία του θύματος και το λευκό ποινικό μητρώο των εφεσειόντων. Έλαβε επίσης υπόψιν πως ο βιασμός ήταν επαναλαμβανόμενος, ήτοι από τους δύο, πως ήταν αποτέλεσμα προσχεδιασμού, πως το θύμα υποβλήθηκε σε επιπρόσθετες σεξουαλικές προσβολές και είχε δυσμενή, αλλά όχι ιδιαίτερα σοβαρά ψυχολογικά αποτελέσματα, και πως βίωσε τα όσα είχε ζήσει ξανά κατά τη μαρτυρία της στο Δικαστήριο. Έκρινε πως οι επιβληθείσες ποινές για τον βιασμό ήταν έκδηλα υπερβολικές και τις μείωσε σε 10 έτη ενώ επικύρωσε τις ποινές των 3 ετών για την απαγωγή. Αξίζει να σημειωθεί πως στην εν λόγω υπόθεση το Εφετείο αναφέρθηκε με επιδοκιμασία στην Αγγλική υπόθεση R. v. Billiam
(1986)8 Cr. App. R.(
- s)48, ως προσφέρουσα καθοδήγηση αναφορικά με τους παράγοντες οι οποίοι επαυξάνουν τη σοβαρότητα του αδικήματος του βιασμού. Αυτοί είναι οι ακόλουθοι: (
- i)Χρήση βίας για τον εκφοβισμό του θύματος (
- ii)Χρήση όπλου για εκφοβισμό ή τραυματισμό του θύματος (iii) Επαναλαμβανόμενος βιασμός (
- iv)Ο βιασμός είναι αποτέλεσμα προσεκτικού προγραμματισμού (
- v)Ύπαρξη προηγούμενων καταδίκων παρόμοιας φύσης (
- vi)Υποβολή του θύματος σε επιπρόσθετες σεξουαλικές προσβολές ή διαστροφές (vii) Το θύμα είναι μεγάλης ή πολύ μικρής ηλικίας (viii) Πρόκληση ιδιαίτερα σοβαρών δυσμενών αποτελεσμάτων για το θύμα, είτε σωματικά, είτε ψυχολογικά. Στη Νικολάου v. Δημοκρατίας (ανωτέρω) ο εφεσείων κρίθηκε ένοχος σε πέντε κατηγορίες για σεξουαλικής φύσεως αδικήματα σε βάρος της 31χρονης Ρωσίδας τουρίστριας και του επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές, με ψηλότερες των 8 ετών στις δύο κατηγορίες βιασμού ενώ οι άλλες τρεις αφορούσαν άσεμνη επίθεση, απαγωγή και επίθεση με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης. Η παραπονούμενη ήρθε στην Κύπρο για διακοπές και το επίδικο βράδυ πήγε για ποτό σε ένα μπαρ κοντά στο ξενοδοχείο όπου διέμενε. Εκεί γνωρίστηκε με τον εφεσείοντα, ο οποίος την πήρε με τη μοτοσυκλέτα του σε άλλο μπαρ για διασκέδαση. Γύρω στα μεσάνυκτα έφυγαν και η παραπονούμενη δέχθηκε την πρόταση του εφεσείοντος να τη μεταφέρει στο ξενοδοχείο της. Αυτός τη μετέφερε σε ένα μικρό σπιτάκι που είχε ο αδελφός του σε ερημική περιοχή, όπου η παραπονούμενη πέρασε εφιαλτικές στιγμές με αποκορύφωση να υποστεί δύο βιασμούς, αφού ο εφεσείων την έσπρωξε και την κτύπησε με γροθιές στο κεφάλι. Χωρίς εσώρουχο και παπούτσια μεταφέρθηκε από τον εφεσείοντα στο ξενοδοχείο. Η παραπονούμενη έφερε πολλαπλές εκδορές και εκχυμώσεις (α) στη θωρακική και κοιλιακή χώρα, (β) σε αμφότερους τους μηρούς και κνήμες, (γ) στη δεξιά και αριστερή γλουτιαία χώρα, (δ) στον δεξιό βραχίονα και αντιβραχίονα, (ε) στο πέλμα του δεξιού ποδιού, (στ) στο πρόσωπο και κεφάλι, (ζ) στην αυχενική χώρα και (η) στον αριστερό μαστό. Η έφεση τελικώς προωθήθηκε μόνο εναντίον της καταδίκης η οποία και επικυρώθηκε. Στην υπόθεση Neica v. Δημοκρατίας (ανωτέρω) ο εφεσείων καταδικάστηκε σε τρεις κατηγορίες βιασμού, πέντε κατηγορίες απαγωγής και μία κατηγορία συνωμοσίας με άλλο πρόσωπο προς διάπραξη των εν λόγω αδικημάτων. Του επιβλήθηκαν σε όλες τις κατηγορίες ποινές φυλάκισης με μέγιστο ύψος τα 7 έτη, οι οποίες συνέτρεχαν Η παραπονουμένη καταγόταν από το Βιετνάμ και βρισκόταν στην Κύπρο για να εργαστεί ως οικιακή βοηθός. Συνάντησε τον εφεσείοντα έξω από ένα περίπτερο ο οποίος της μίλησε και ακολούθως της είπε ότι στο σπίτι του ήταν μια άλλη Βιετναμέζα την οποία η παραπονούμενη προθυμοποιήθηκε να συναντήσει όταν ο εφεσείων της είπε ότι ήταν «κουρασμένη». Πήγαν μαζί στο διαμέρισμα του όπου την κλείδωσε και της είπε ότι δεν υπήρχε καμιά Βιετναμέζα και ότι της είχε πει ψέματα διότι ήθελε να κάνει σεξ μαζί της. Αυτή εξαρχής εκδήλωσε την πρόθεση της να φύγει, προσπαθώντας να πηδήξει και από το παράθυρο, ο εφεσείων όμως την εμπόδισε επανειλημμένα με βία και τελικά την οδήγησε στο υπνοδωμάτιο και, ρίχνοντας την στο κρεβάτι, τη βίασε για αρκετή ώρα χωρίς όμως να εκσπερματώσει, αφού τότε κτύπησε η πόρτα. Μπήκαν στο διαμέρισμα τέσσερις άνδρες και ένας από αυτούς ήρθε στο υπνοδωμάτιο και της ζήτησε να κάνουν σεξ. Όταν αυτή αρνήθηκε, εκείνος τη κτύπησε και στη συνέχεια τη βίασε για αρκετή ώρα συνεχίζοντας να την κτυπά μέχρι που αιμάτωσε, εκσπερματώνοντας σε μια πετσέτα. Όταν έφυγαν οι τέσσερις άνδρες, η παραπονούμενη προσπάθησε και πάλι να φύγει αλλά ο εφεσείων την εμπόδισε και, οδηγώντας την στο υπνοδωμάτιο, τη βίασε και πάλι τόσο κολπικά όσο και πρωκτικά για πολλή ώρα χωρίς να εκσπερματώσει, πράγμα το οποίο επανέλαβε μετά από ώρα, αυτή τη φορά εκσπερματώνοντας και τελικά την άφησε να φύγει. Τα τραύματα της παραπονούμενης ήταν τα ακόλουθα: «1. Θλαστική εκχύμωση μετά εξοιδήσεως στο κάτω βλέφαρο του δεξιού ματιού. 2. Θλαστική εκχύμωση στο άνω χείλος δεξιά. 3. Τραύμα στο κάτω χείλος αριστερά. 4. Δύο θλαστικές εκχυμώσεις διαστάσεων 1x0,5 εκ. και 0,7x0,5 εκ. στην πρόσθια χώρα του δεξιού βραχίονα. 5. Θλαστική εκχύμωση διαστάσεων 2,2x1,4 εκ. στον δεξιό αγκώνα. 6. Τέσσερις θλαστικές εκχυμώσεις διαστάσεων 1,5x1 εκ., 2,5x2 εκ., 1x1 εκ. και 1,5x1,6 στην πρόσθια χώρα του δεξιού μηρού. 7. Δύο θλαστικές εκχυμώσεις διαστάσεων 2x1,8 και 2x1,4 εκ. στην πρόσθια χώρα του αριστερού μηρού. 8. Πολλαπλές ρήξεις στο βλεννογόνο του πρωκτού.» Η καταδίκη και οι ποινές επικυρώθηκαν από το Εφετείο κατά πλειοψηφία. Στην υπόθεση Meterin v. Δημοκρατίας (ανωτέρω) ο εφεσείων βρέθηκε ένοχος, κατόπιν δίκης, στην κατηγορία του βιασμού και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 7 ετών. Ο βιασμός διαπράχθηκε τις πρωινές ώρες της 10.4.05 όταν άγνωστο πρόσωπο που είχε γνωρίσει η παραπονούμενη νωρίτερα, την οδήγησε σε κατοικία όπου μαζί με τον εφεσείοντα και ένα άλλο πρόσωπο, παρά τη θέλησή της, με χρήση βίας και απειλών τη βίασαν διαδοχικά. Το Εφετείο θεώρησε ως επιβαρυντικό παράγοντα το γεγονός των διαδοχικών βιασμών που υπέστη η παραπονούμενη από διάφορους άντρες μεταξύ των οποίων και ο εφεσείων και παρόλο που δεν διαφοροποίησε την ποινή αναγνώρισε πως, κάτω από τις δοσμένες περιστάσεις, θα μπορούσε να ήταν και αυστηρότερη. Στη Λοΐζου κ.ά. v. Δημοκρατίας (ανωτέρω) οι εφεσείοντες ήταν φίλοι. Με τον εφεσείοντα 1, η παραπονούμενη το καλοκαίρι του 2004 συνήψε ερωτική σχέση, κατά τη διάρκεια της οποίας είχαν δύο φορές σεξουαλική επαφή. Διέκοψε μαζί του και λίγο αργότερα, γνώρισε τον εφεσείοντα 2, με τον οποίο δημιούργησε ερωτικό δεσμό. Για την προηγούμενή της σχέση ενημέρωσε τον εφεσείοντα 2. Οι εφεσείοντες βίασαν την παραπονούμενη διαδοχικά, αρχής γενομένης από τον εφεσείοντα 2, ο οποίος αφού την κατέβασε από το αυτοκίνητο, όπου βρισκόντουσαν και οι τρεις μαζί, την έσπρωξε στην πόρτα του οδηγού και τη βίασε με το πρόσωπό της στραμμένο προς το αυτοκίνητο. Αμέσως μετά άρχισε να τη βιάζει και ο εφεσείων 1 αφού την έσπρωξε βίαια προς το αυτοκίνητο, με το πρόσωπό της πάλι στραμμένο προς αυτό. Ο εφεσείων 1 την άρπαξε από τα μαλλιά, της τραβούσε το κεφάλι και την πίεζε στον λαιμό. Της έλεγε πως αν δεν δεχόταν, θα την έσερνε στα κάτσαρα. Η ίδια φώναζε και ζητούσε βοήθεια. Σε κάποια στιγμή κατάφερε να διαφύγει αλλά οι εφεσείοντες την έφεραν πίσω τραβώντας την από το χέρι. Όταν φάνηκε μακριά ο φάρος της Αστυνομίας, την έβαλαν στο αυτοκίνητο και την οδήγησαν πίσω στην παρέα με την οποία ήταν οι εφεσείοντες πριν τον χρόνο κατά τον οποίο έλαβαν χώραν τα πιο πάνω γεγονότα, λέγοντας της να μην αναφέρει σε κανένα αυτό που συνέβη. Το Εφετείο επικύρωσε την καταδίκη και τις συντρέχουσες ποινές φυλάκισης των 10 ετών που επιβλήθηκαν στον εφεσείοντα στις δύο κατηγορίες βιασμού. Τόνισε πως παρά το γεγονός ότι η παραπονούμενη δεν κτυπήθηκε με ιδιαίτερη σκληρότητα, δεν μπορούσε να παραβλεφθεί ο σχεδιασμός και ο εξευτελισμός που αυτή υπέστη από τον εφεσείοντα 2, με τον οποίο την περίοδο εκείνη διατηρούσε μια ερωτική σχέση. Το γεγονός ότι δεν συνέτρεχαν επιβαρυντικοί παράγοντες, όπως προηγούμενες καταδίκες για βιασμό, επιπτώσεις στο θύμα ιδιάζουσας σοβαρότητας, χρησιμοποίηση όπλου για εκφοβισμό, δεν συνιστούσε λόγο για εξουδετέρωση της ανάγκης επιβολής αποτρεπτικής ποινής. Στη Φιλίππου v. Δημοκρατίας (ανωτέρω) η παραπονούμενη, Λετονή υπήκοος, 40 ετών, συνάντησε τον εφεσείοντα καθ' οδόν προς το κέντρο Παραλιμνίου. Του είπε ότι ήθελε να πάει στο Παραλίμνι και αυτός προθυμοποιήθηκε να τη μεταφέρει. Αντ΄ αυτού άλλαξε πορεία οδηγώντας προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η παραπονούμενη, η οποία είχε αντιληφθεί τις προθέσεις του αντέδρασε κλαίοντας και έχοντας την πόρτα του αυτοκινήτου ανοικτή ελπίζοντας ότι θα γινόταν αντιληπτή από κάποιο άλλο οδηγό ο οποίος θα αντιλαμβανόταν τι συνέβαινε και θα προσέτρεχε σε βοήθειά της. Ο εφεσείων σε απάντηση στις παρακλήσεις της παραπονούμενης να την αφήσει να φύγει, απάντησε «θέλω σεξ». Όταν ο εφεσείων έφθασε σε ερημική περιοχή στάθμευσε το αυτοκίνητο του και η παραπονούμενη μη έχοντας άλλη επιλογή του είπε «ok., you want sex, ok.». Τότε ο εφεσείων για μια περίπου ώρα ήλθε σε σεξουαλική επαφή μαζί της στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και τελείωσε μόνος του εκσπερματώνοντας στην κοιλιά και στο στήθος της. Όταν τελείωσε ξεκίνησε το αυτοκίνητο. Αμέσως μετά σταμάτησε και πάλι και της ζήτησε την τσάντα της. Αυτή αρνήθηκε να του τη δώσει και του έδωσε το ποσό των Λ.Κ.150 στην προσπάθειά της να αποφύγει την απώλεια ολόκληρης της τσάντας της. Αμέσως μετά ο εφεσείων άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου και την έσπρωξε έξω αφήνοντάς την στο σημείο αυτό και εγκαταλείποντας τη σκηνή ο ίδιος. Το Εφετείο έλαβε υπόψιν πως ο εφεσείων άσκησε σωματική και ψυχολογική βία στο θύμα, βαρύνετο με δύο προηγούμενες καταδίκες που εμπεριείχαν το στοιχείο της βίας και επικύρωσε τόσο την καταδίκη όσο και την ποινή των 8 ετών για βιασμό. Στην υπόθεση Χριστοδούλου v. Δημοκρατίας (ανωτέρω) ο εφεσείων οδηγούσε το αυτοκίνητό του όταν συνάντησε την παραπονούμενη, αλλοδαπή από τη Σρι Λάνκα, 47 ετών, η οποία περίμενε στον σταθμό λεωφορείων για να μεταβεί στο παρεκκλήσι της Αγίας Θέκλας, και της πρότεινε να τη μεταφέρει ο ίδιος στον προορισμό της. Κατά τη διαδρομή άλλαξε πορεία, οδήγησε το αυτοκίνητό του σε απόμερο μέρος, στάθμευσε, βγήκε από τη θέση του και πήγε στην πόρτα του συνοδηγού, όπου καθόταν η παραπονούμενη. Την έπιασε από τον ώμο και τη γύρισε προς το μέρος του χρησιμοποιώντας βία για να τη ρίξει στο κάθισμα, όπου και τη βίασε παρά τις αντιδράσεις της. Ο εφεσείων συνελήφθη, παραδέχθηκε την πράξη του λέγοντας πως έκαμε λάθος. Ενώπιον του Δικαστηρίου δήλωσε μη παραδοχή και κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας η παραπονούμενη δήλωσε πως συγχώρεσε τον εφεσείοντα, ο οποίος και ακολούθως παραδέχθηκε την κατηγορία. Το Κακουργιοδικείο, αφού έλαβε υπόψιν τα πιο πάνω γεγονότα, το λευκό ποινικό μητρώο του εφεσείοντος και τις προσωπικές του συνθήκες έκρινε πως η αρμόζουσα ποινή ήταν 6ετής φυλάκιση, ποινή η οποία επικυρώθηκε από το Εφετείο. Στην υπόθεση Hamieh v. Δημοκρατίας (ανωτέρω) ο εφεσείων, αλλοδαπός ηλικίας 24 ετών, κρίθηκε ένοχος κατόπιν ακρόασης πως βίασε 48χρονη Φιλιππινέζα. Δεν υπήρξε χρήση υπέρμετρης βίας και απειλής κατά της ζωής της, αλλά προσχεδιασμός στην αξιόποινη συμπεριφορά του. Συγκεκριμένα ο εφεσείων μπήκε στο διαμέρισμα της, την άρπαξε δυνατά από το χέρι, την έσπρωξε στο υπνοδωμάτιο όπου τη βίασε παρά τις εκκλήσεις της να μην το πράξει. Η συνουσία διήρκησε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Η ποινή φυλάκισης των 9 ετών που επιβλήθηκε πρωτόδικα επικυρώθηκε κατ' έφεση. Στην υπόθεση Rana κ.ά. v. Δημοκρατίας (ανωτέρω) το Εφετείο επικύρωσε τόσο την καταδίκη όσο και την 7ετή ποινή φυλάκισης στους δύο εφεσείοντες για βιασμό η οποία δικαιολογείτο λόγω της χρήσης βάναυσου τρόπου και απειλών κατά της ζωής της παραπονούμενης, τουρίστριας 24 ετών, από την Ιρλανδία προκειμένου αυτή να συγκατανεύσει στις ορέξεις τους. Η παραπονούμενη με μια φίλη της ήταν έξω και είχαν καταναλώσει αρκετά οινοπνευματώδη ποτά σε διάφορες μπυραρίες. Στη συνέχεια επισκέφθηκαν το άλλο κέντρο όπου έμειναν μέχρι που έκλεισαν τα φώτα και σταμάτησε η μουσική. Βγαίνοντας από το κέντρο κατευθύνθηκαν σε σνάκ-μπαρ απέναντι από το κέντρο και από εκεί απομακρύνθηκαν με τους εφεσείοντες. Ο εφεσείων 1 οδήγησε την παραπονούμενη σε σπίτι όπου διέμενε με τον εφεσείοντα 2. Το εσωτερικό του σπιτιού ήταν σκοτεινό. Σε ένα από τα δύο δωμάτια του σπιτιού, η παραπονούμενη αντιλήφθηκε τη φίλη της να βρίσκεται ξαπλωμένη στο πάτωμα ακίνητη. Της φάνηκε νεκρή. Φοβήθηκε και άρχισε να ουρλιάζει. Τότε ο εφεσείων 1 την οδήγησε σε παρακείμενο δωμάτιο, την έσπρωξε στο πάτωμα, την κτύπησε στο πρόσωπο και της έκλεισε το στόμα με το χέρι του, ενώ με το άλλο χέρι της έκαμε μια χειρονομία που υποδηλούσε ότι θα της έκοβε τον λαιμό. Στη συνέχεια άρχισε να της βγάζει τα ρούχα ενώ ταυτόχρονα την κτυπούσε. Η παραπονούμενη είπε «Εντάξει, εντάξει κάνε ότι θέλεις» και ο εφεσείων με βίαιο τρόπο ήλθε σε συνουσία μαζί της αφού προηγουμένως έσπρωξε το σε στύση πέος του μέσα στο στόμα της. Σε λίγο μπήκε στο δωμάτιο ο εφεσείων 2. Ο ένας από τους δύο εφεσείοντες την κάθισε στα γόνατά του και άρχισε να πιέζει το σε στύση πέος του στον πρωκτό της με βία. Η παραπονούμενη άρχισε και πάλι να ουρλιάζει από πόνο. Τότε ο εφεσείων 2 ξάπλωσε γυμνός στο πάτωμα και της ζήτησε να καθήσει πάνω στο πέος του. Ο εφεσείων 1 στεκόταν δίπλα. Αυτή συμμορφώθηκε από φόβο. Ο εφεσείων 2 πίεσε το πέος του βίαια μέσα στον κόλπο της. Αυτό συνεχίστηκε για ένα-δύο λεπτά. Σε κάποιο στάδιο οι εφεσείοντες σταμάτησαν απότομα. Ένας από αυτούς τη βοήθησε να φορέσει τα ρούχα της, ακολούθως δε κατευθύνθηκαν προς την έξοδο του σπιτιού. Βγαίνοντας η παραπονούμενη διαπίστωσε ότι η φίλη της δεν βρισκόταν στο άλλο δωμάτιο. Ακολούθως μπήκαν σε αυτοκίνητο, και αφού την εκφόβισαν ότι θα την σκότωναν αν έλεγε τίποτε σε κανένα, την κατέβασαν σε ένα έρημο τόπο. Στρεφόμενοι στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, αρχικά επισημαίνουμε πως συνυπάρχουν δύο από τους παράγοντες οι οποίοι καθιστούν την υπόθεση ιδιαίτερα σοβαρή. Ο πρώτος παράγοντας είναι η χρήση βίας. Έχει ήδη γίνει αναφορά στα ιατροδικαστικά ευρήματα κατόπιν εξέτασης της παραπονούμενης, όμως κρίνεται σκόπιμη η εκτενής παράθεση τους ακριβώς για να δοθεί η πλήρης εικόνα των τραυμάτων που προκλήθηκαν σε αυτή κατά τη διάρκεια του επίδικου επεισοδίου. Συγκεκριμένα η παραπονούμενη έφερε τα ακόλουθα πρόσφατα τραύματα: 1) Εκχύμωση στο άνω χείλος αριστερά 2) Εκχύμωση 3.5Χ1.5 εκ. στην αριστερή ζυγωματική χώρα 3) Εκχύμωση 7.5Χ8 εκ. με εξοίδηση στην αριστερή παρειακή χώρα 4) Εκχύμωση 4Χ3 εκ. στο ύψος του δεξιού αγκώνα αριστερά 5) Εκχύμωση 3Χ2 εκ. στη δεξιά υποκλείδια χώρα 6) Εκχύμωση στην τραχηλική χώρα 7) Εκχύμωση στο πέλμα και των δύο ποδιών 8) Εκχύμωση 0.5Χ0.5 εκ. στην αριστερή πρόσθια χώρα του αριστερού βραχίονα 9) Εκχύμωση 8.5Χ7 εκ. στην οπίσθια χώρα της δεξιάς δελτοειδούς περιοχής 10) Εκχύμωση 6Χ2.5 εκ. στην πρόσθια χώρα του αριστερού βραχίονα 11) Εκχύμωση στο πίσω πτερύγιο του αριστερού αυτιού 12) Δύο εκχυμώσεις 3Χ1.5 και 1.5Χ1 εκ. στη δεξιά πρόσθια δελτοειδή χώρα 13) Πολλαπλές εκχυμώσεις στην αριστερή μαστική χώρα 14) Εκχύμωση 1.5Χ1 εκ. στη δεξιά κροταφική χώρα 15) Εκχύμωση 0.1Χ0.1 εκ. στο δεξί αυτί 16) Εκχύμωση 3Χ2 εκ. με εξοίδηση στην αριστερή μετωπιαία χώρα 17) Εκχύμωση στο μπροστινό και οπίσθιο μέρος του δεξιού αυτιού 18) Εκχύμωση άνω και κάτω βλεφάρου αριστερού ματιού 19) Πολλαπλές εκδορές στο δεξιό γόνατο 20) Εκχύμωση 10Χ6 εκ. άνω και στην περιοχή του αιδοίου 21) Εκχύμωση 9Χ5 εκ. στον αριστερό γλουτό 22) Εκχύμωση 1.5Χ1 στην κοκκυγική περιοχή 23) Εντύπωμα δαγκώματος 5Χ3.5 εκ. στη δεξιά ωμοπλατιαία χώρα 24) Κυκλότερο αιμάτωμα σε βάθος 4 εκ. από την οδοντωτή γραμμή στον πρωκτό Η περιγραφή είναι ικανή αφ΄ εαυτής να καταδείξει την αντίσταση της παραπονούμενης στις σεξουαλικές ορέξεις του Κατηγορουμένου, καθιστώντας εμφανές πως η ίδια δεν επιθυμούσε ερωτική επαφή μαζί του, και παράλληλα τη συμπεριφορά του τελευταίου για να καταφέρει να καθηλώσει και ακινητοποιήσει το θύμα προς ικανοποίηση αυτών των ορέξεων του. Είναι καθόλα εύλογο το συμπέρασμα πως ο Κατηγορούμενος έκανε ό,τι ήταν δυνατό για να εξουδετερώσει την όποια αντίσταση του θύματος του χρησιμοποιώντας υπέρμετρη και απερίσκεπτη βία, μη διστάζοντας να το κτυπήσει σε όλα σχεδόν τα μέρη του σώματος. Αρχικά την έσπρωξε με αποτέλεσμα αυτή να κτυπήσει στο κεφάλι και στην πλάτη ενώ μετά την άρπαξε, τη δάγκωσε, την κτύπησε στο τραύμα στο κεφάλι της και στο υπόλοιπο της σώμα και μάλιστα της έκλεισε και το στόμα στη δεύτερη περίπτωση (πρωκτικού) βιασμού για να μην φωνάξει και ενδεχομένως ακουστεί. Πρόκειται κυριολεκτικά για μια πάλη μεταξύ θύματος και Κατηγορουμένου την οποία όμως δυστυχώς δεν κέρδισε το θύμα με κατάληξη να υποστεί την ικανοποίηση των ορέξεων του Κατηγορουμένου. Αυτή η συμπεριφορά του Κατηγορουμένου αποκαλύπτει βασικά ένα μαινόμενο θύτη που κτύπησε την παραπονούμενη ανελέητα και αλύπητα με μοναδικό σκοπό την καθήλωση της και την επίτευξη του διαστρεμμένου του στόχου. Πρόκειται αναμφίβολα για μια βάναυση συμπεριφορά εφόσον ο Κατηγορούμενος την ξυλοκόπησε και την κακοποίησε σε ολόκληρο της το σώμα. Ο δεύτερος παράγοντας είναι ο επαναλαμβανόμενος βιασμός. Ο Κατηγορούμενος βίασε δύο φορές την παραπονούμενη, την πρώτη φορά με κανονική συνουσία και τη δεύτερη με πρωκτική. Επιπλέον επισημαίνουμε ότι πέραν της βίας την οποία υπέστη καθόλη τη διάρκεια του επεισοδίου, η παραπονούμενη αναγκάστηκε να βιώσει όχι μόνο και δεύτερη, αυτή τη φορά πρωκτική συνουσία, αλλά προφανώς με αντίσταση και αίσθηση πόνου, όπως επιμαρτυρείται από τα ιατροδικαστικά ευρήματα στην περιοχή του πρωκτού. Αναμφίβολα η παραπονούμενη έζησε εφιαλτικές στιγμές τρόμου και πόνου στην προσπάθεια της να απομακρύνει και απωθήσει τον Κατηγορούμενο από τις παράνομες πράξεις του, ανεπιτυχώς και με αποτέλεσμα να υποστεί τη βάσανο των δύο βιασμών με παράλληλη χρήση βίας. Πέραν των πιο πάνω επιβαρυντικών στοιχείων, συνεκτιμούμε το πώς εξελίχθηκε το όλο επεισόδιο μέχρι την αξιόποινη συμπεριφορά του Κατηγορουμένου. Σύμφωνα με την αναντίλεκτη θέση του συνηγόρου Υπεράσπισης, κατά την επίδικη μέρα ο Κατηγορούμενος, άστεγος και άνεργος, περιπλανάτο, όπως συνήθιζε, στη γύρω περιοχή, όταν συνάντησε τυχαίως την παραπονούμενη γύρω στις 9 το βράδυ. Σημειώνεται πως η παραπονούμενη είχε ήδη βρεθεί στην περιοχή χωρίς καν η ίδια να γνωρίζει πώς, αφού είχε μαλώσει με τον σύζυγο της και καταναλώσει σχεδόν μια ολόκληρη μπουκάλα ζιβανία. Σύμφωνα με τη δική της κατάθεση, η ίδια πάσχει από διάφορα προβλήματα υγείας, ψυχολογικά προβλήματα και αλκοολισμό, επομένως είναι ευλόγως αντιληπτό πως κατ΄ εκείνη τη μέρα η παραπονούμενη προφανώς βρισκόταν σε μια άσχημη κατάσταση και περιτριγύριζε άσκοπα στην περιοχή εμφανώς υπό την επήρεια αλκοόλ. Όπως ανέφερε ο συνήγορος Υπεράσπισης και δεν αμφισβητήθηκε, ανεξάρτητη μαρτυρία επιβεβαίωσε πως μετά τη συνάντηση τους, η παραπονούμενη και ο Κατηγορούμενος θεάθηκαν να περπατούν κρατώντας χέρι-χέρι ή να είναι αγκαλιασμένοι. Η παραπονούμενη του ζήτησε χρήματα και αλκοόλ και ο Κατηγορούμενος ξόδεψε τα λιγοστά χρήματα που κρατούσε (€5) για να περάσουν τον υπόλοιπο χρόνο μαζί. Συγκεκριμένα, αγόρασε παξιμάδια και ένα φθηνό αλκοολούχο ποτό, και κάθισαν σε ένα παγκάκι στον χώρο του δημόσιου πάρκου στην πλατεία Σολωμού και τα κατανάλωσαν. Κατά τη διάρκεια αυτή υπήρξε και ένα «παιγνίδι» φλερτ μεταξύ τους κατά το οποίο η παραπονούμενη με τον Κατηγορούμενο συνέχισαν τις αγκαλιές και τα φιλιά. Σύμφωνα με τον συνήγορο του Κατηγορουμένου σε κάποιο στάδιο και ενώ η παραπονούμενη πήγε στο αποχωρητήριο και άφησε την πόρτα ανοικτή, ο Κατηγορούμενος εξέλαβε αυτή τη στάση της ως κάποιου είδους πρόκληση δεδομένης και της προγενέστερης συμπεριφοράς της, και λόγω της ψυχικής του κατάστασης, αυτός στιγμιαία και αυθόρμητα εισήλθε εντός του αποχωρητηρίου και προέβη στις άνομες πράξεις του. Από τα πιο πάνω γεγονότα θεωρούμε σημαντικό στοιχείο στην υπό κρίση περίπτωση την κατανάλωση αλκοόλ από την παραπονούμενη πριν το επίδικο συμβάν τόσο πριν συναντήσει τον Κατηγορούμενο όσο και μαζί του. Παρόλο που δεν μας έχει λεχθεί ρητώς κατά πόσον ο Κατηγορούμενος είχε αντιληφθεί πως το θύμα βρισκόταν υπό την επήρεια αλκοόλης, εντούτοις θεωρούμε πως η όλη κατάσταση της παραπονούμενης τόσο πριν όσο και μετά το συμβάν εμφανώς αποκάλυπτε την προηγηθείσα κατανάλωση αλκοόλ. Ως εκ τούτου λαμβάνουμε υπόψιν πως πριν το επίδικο συμβάν ο Κατηγορούμενος γνώριζε πως η παραπονούμενη είχε καταναλώσει αλκοόλ και ως εκ τούτου η κατάσταση της εξ αντικειμένου την καθιστούσε πιο ευάλωτη. Δεν μας διαφεύγει την προσοχή πως και ο Κατηγορούμενος είχε καταναλώσει αλκοόλ και μάλιστα σε κάποιο στάδιο, σύμφωνα με την κατάθεση του η οποία αποτέλεσε κοινό έδαφος επί τούτου, αυτός επισκέφθηκε μπυραρία και κατανάλωσε ακόμα τρεις μπύρες πριν μεταβεί ξανά στον επίδικο χώρο. Παρόλο που δεν έγινε εισήγηση πως ο Κατηγορούμενος έδρασε τελώντας σε κατάσταση μέθης, εντούτοις συνεκτιμούμε πως η κατανάλωση ποτού συνέδραμε σε κάποιο βαθμό στη μείωση της αντίληψης και του αυτοελέγχου του. Σχετική είναι η υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Τσιολή
(1991)2 Α.Α.Δ. 194. Δεν υιοθετούμε την όποια εισήγηση πως η συμπεριφορά της παραπονούμενης αποτέλεσε πρόκληση ή ακόμα και πρόσκληση προς τον Κατηγορούμενο για την όποια περαιτέρω σεξουαλική επαφή μεταξύ τους. Το γεγονός ότι οι δύο τους πέρασαν κάποιο χρόνο μαζί, κατανάλωσαν ποτό και ακόμα αντάλλαξαν φιλιά και αγκαλιές δεν ισοδυναμεί κατ΄ ουδένα τρόπο με ενθάρρυνση ή προώθηση επιθυμίας εκ μέρους της προς οτιδήποτε περαιτέρω. Ειδικότερα δε, από τη στιγμή που ο Κατηγορούμενος αποπειράθηκε την όποια σεξουαλική επαφή του με την παραπονούμενη και η τελευταία του έδειξε αμέσως και σαφώς την άρνηση και αντίσταση της, τότε ο Κατηγορούμενος δεν είχε κανένα απολύτως δικαίωμα αλλά ούτε και δικαιολογία να προχωρήσει σε οτιδήποτε το οποίο δεν έβρισκε την παραπονούμενη σύμφωνη και χωρίς τη συγκατάθεση της. Δεχόμαστε όμως πως ελλείπει οποιοσδήποτε προσχεδιασμός στην όλη δράση του Κατηγορουμένου. Όπως προκύπτει από τα γεγονότα ο Κατηγορούμενος συναντήθηκε τυχαίως με την παραπονούμενη, την οποία δεν γνώριζε από προηγουμένως, η ίδια ζήτησε από τον Κατηγορούμενο ποτό και φαίνεται να περνούσε οικειοθελώς και χωρίς πίεση ή παρότρυνση τον χρόνο της μαζί του, και μόνο όταν αυτή κατευθύνθηκε προς το αποχωρητήριο τότε ο Κατηγορούμενος την ακολούθησε με τον ανίερο σκοπό του. Φαίνεται πως ο Κατηγορούμενος όντως ενήργησε αυθόρμητα και χωρίς να είχε προγραμματίσει την όποια ενέργεια του. Επισημαίνουμε ακόμα πως το όλο επεισόδιο, πέραν από επώδυνο και τραυματικό, ήταν και ιδιαίτερα εξευτελιστικό για το θύμα. Και τούτο καθότι όταν ακούστηκαν οι φωνές της παραπονούμενης αυτή θεάθηκε γυμνή εντός του αποχωρητηρίου ενώ λίγο αργότερα, μετά τη μετάβαση της Αστυνομίας στο μέρος, η παραπονούμενη βγήκε από το αποχωρητήριο γυμνή και βρέθηκε ενώπιον αριθμού προσώπων, ήτοι μελών της Αστυνομίας, του Singh και των φίλων του τελευταίου, οι οποίοι και της έδωσαν ρούχα να φορέσει. Σαφώς αυτή η κατάσταση ήταν άκρως ντροπιαστική και μειωτική για την ίδια. Στο σημείο αυτό κρίνεται σκόπιμη η παραπομπή στην υπόθεση Mihalta κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 19-22/12, ημ. 14.10.14, στην οποία τονίστηκε πως ο εξευτελισμός που υφίσταται το θύμα βιασμού, απαιτεί την αυστηρή τιμωρία του δράστη. Έτσι σε εκείνη την υπόθεση επιβεβαιώθηκαν ποινές 10 και 13 χρόνων σε κατηγορίες για βιασμό από τέσσερις εφεσείοντες έναντι δύο θυμάτων, με γεγονότα πολύ πιο επιβαρυντικά για τους εφεσείοντες, απ' ότι στην παρούσα. Σε αυτό το σημείο θεωρούμε πως η περιγραφή της κατάστασης και γενικότερα του προφίλ του Κατηγορουμένου θα συμβάλει στον σχηματισμό μιας πιο ολοκληρωμένης εικόνας της παρούσας υπόθεσης. Όπως αναφέρεται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας ο Κατηγορούμενος είναι 47 ετών, ασθενής. Πριν τη σύλληψη του διέμενε σε βοηθητική οικία στον Στρόβολο η οποία ανήκει στους γονείς του με άθλιες συνθήκες διαβίωσης λόγω του ότι η οικία δεν διέθετε ηλεκτρικό ρεύμα και νερό, ενώ ακολούθως, λίγο πριν τη σύλληψη του, διέμενε σε έναν καναπέ στο ξενοδοχείο Rimi, ο οποίος του προσφέρθηκε και ο ίδιος προτίμησε να μένει εκεί για να έχει κάποιες διευκολύνσεις, όπως νερό και ρεύμα. Γεννήθηκε στην Αγγλία όπου ζούσαν οι γονείς του οι οποίοι κατάγονται από την Κύπρο και τώρα βρίσκονται σε Στέγη Ηλικιωμένων. Ο Κατηγορούμενος είναι ο μικρότερος από τα τέσσερα παιδιά. Και οι τρεις αδελφοί του είναι παντρεμένοι, οι δύο ζουν στην Αγγλία και ο ένας στην Κύπρο αλλά δεν έχουν οποιαδήποτε επικοινωνία με τον Κατηγορούμενο. Ο Κατηγορούμενος επέστρεψε στην Κύπρο σε ηλικία 9 ετών. Φοίτησε μέχρι τη Γ΄ τάξη Γυμνασίου και διέκοψε το σχολείο λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος. Σύμφωνα με τον ίδιο, από ηλικία 12 ετών παρουσίαζε προβλήματα ψυχικής υγείας και παρακολουθείτο από ψυχίατρο. Λόγω της κατάστασης του πήρε απαλλαγή από τη στρατιωτική του θητεία. Εργάστηκε ελάχιστα ως ισιωτής αυτοκινήτων και σε ηλικία 32 ετών τέλεσε γάμο και απέκτησε δύο παιδιά, μια κόρη 13 ετών και ένα γιο 9 ετών. Το ζεύγος χώρισε και είναι σε διάσταση τα τελευταία χρόνια ενώ λόγω των προβλημάτων υγείας του Κατηγορουμένου αυτός διατηρεί ελάχιστη επικοινωνία με τα παιδιά του. Μετά τον χωρισμό του διέμενε με τους γονείς του μέχρι που οι τελευταίοι μετακινήθηκαν στην Στέγη. Λαμβάνει επίδομα ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Δεν διατηρούσε κοινωνικές σχέσεις με κανένα. Λόγω αυτής της κατάστασης, ο συνήγορος ανέφερε πως ο Κατηγορούμενος συνήθιζε να περιπλανάται στην περιοχή της παλιάς Λευκωσίας, να βλέπει κόσμο και έτσι να αισθάνεται ως μέλος αυτής της κοινωνίας. Όπως αναφέρεται στην Έκθεση του Δρος Σαμαρτζή, ο Κατηγορούμενος είναι ενήλικας με φυσιολογική εξωτερική εμφάνιση και αυτοφροντίδα. Παρουσιάζει δυσαρθρία και η ομιλία του είναι μερικώς ακατάληπτη, λόγω του ότι δεν έχει καθόλου δόντια. Κατά την εξέταση διαπιστώθηκε πως είναι πλήρως προσανατολισμένος σε χώρο, χρόνο, πρόσωπα και εαυτό, δεν παρουσιάζει ψυχωσικά στοιχεία, είναι εύθυμος και ήπια λογορροϊκός. Δεν παρουσιάζει επιθετικότητα ούτε και άλλες διαταραχές συμπεριφοράς. Όσον αφορά τον βιασμό εκδηλώνει αδιαφορία, ευθυμία και απροσφορότητα, προφανώς στα πλαίσια ψυχοπαθητικής δομής προσωπικότητας. Παλαιότερα παρακολουθείτο από ψυχίατρο και λάμβανε ενέσιμη αγωγή την οποία διέκοψε μόνος ενώ τώρα λαμβάνει μόνο ηρεμιστικά χάπια τα οποία ο ίδιος θεωρεί ικανοποιητικά. Ο Κατηγορούμενος πάσχει από διαταραχή προσωπικότητας και χρήζει φαρμακευτικής αγωγής. Με βάση όσα αναφέρονται ανωτέρω, προκύπτει πως ο Κατηγορούμενος είναι άτομο με διαταραχή προσωπικότητας, αποκομμένο και απομονωμένο από το κοινωνικό σύνολο, άνεργος και άστεγος. Διέμενε σε βοηθητική οικία χωρίς τις απαραίτητες παροχές ενώ πρόσφατα διέμενε σε καναπέ σε ξενοδοχείο. Χρήζει παρακολούθησης από ψυχίατρο και φαρμακευτικής αγωγής. Αναμφίβολα η ψυχική κατάσταση του Κατηγορουμένου είναι στοιχείο το οποίο λαμβάνεται υπόψιν κατά την επιμέτρηση της ποινής, εφόσον αυτή επηρεάζει γενικά τη ψυχοσύνθεση και αντίδραση του. Σχετική είναι η υπόθεση Δ.Γ. v. Δημοκρατίας (ανωτέρω), η οποία αφορούσε τα αδικήματα της απαγωγής, του βιασμού και της επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης και ο εφεσείων βαρύνετο με προηγούμενες καταδίκες, αλλά λήφθηκαν υπόψιν και τα προβλήματα υγείας και ειδικότερα τα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετώπιζε. Το Κακουργιοδικείο επέβαλε στον εφεσείοντα συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 10 ετών σε δύο κατηγορίες (για βιασμό), ενώ στις άλλες κατηγορίες δεν επέβαλε ποινή καθότι τα γεγονότα τους εμπεριέχονταν στη μια από τις δύο κατηγορίες για βιασμό. Έκανε παραπομπή στην υπόθεση Ψύλλας ν. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 430, όπου λέχθηκε πως τα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο παραβάτης είναι παράγοντας που πρέπει να συνυπολογίζεται κατά την επιλογή της κατάλληλης ποινής και την επιμέτρηση της. Το Εφετείο κατέληξε πως το Κακουργιοδικείο έλαβε δεόντως υπόψιν όλα τα στοιχεία της υπόθεσης και επικύρωσε τις ποινές. Το γεγονός πως ο δράστης ήταν ψυχικά ασθενής λήφθηκε επίσης υπόψιν στην υπόθεση Χαραλάμπους v. Αστυνομίας (ανωτέρω). Εκεί ο εφεσείων βίασε δύο γυναίκες αφού τοποθετούσε χάπια στα ποτά των θυμάτων. Το Εφετείο μείωσε την ποινή φυλάκισης από 8 σε 6 έτη λόγω του ότι έκρινε πως η περίπτωση έπρεπε να διαφοροποιηθεί από εκείνη της χρήσης βίας, έστω και αν ο τρόπος λειτουργίας του εφεσείοντος, είχε το ίδιο αποτέλεσμα, ήτοι της εξουδετέρωσης αντίστασης, πως το Κακουργιοδικείο δεν απέδωσε τη δέουσα βαρύτητα στη συνεργασία του εφεσείοντος με την Αστυνομία (έστω και αν μετά αρνήθηκε τις κατηγορίες στο Δικαστήριο) και πως παρόλο που δεν υπήρχε άμεση σχέση της ψυχικής του κατάστασης με τις αξιόποινες πράξεις του, εντούτοις η περίπτωση παρέμενε ως περίπτωση ψυχικά ασθενούς ανθρώπου που εξαρχής αναγνώρισε το λάθος του και ζήτησε να βοηθηθεί. Έκρινε βεβαίως ως επιβαρυντικό το ότι υπήρχε προγραμματισμός και επανάληψη της συμπεριφοράς. Στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης, δεν μας διαφεύγει πως ο Κατηγορούμενος χρήζει φαρμακευτικής αγωγής και πως την σταμάτησε από μόνος του, όμως επικροτούμε την επανέναρξη της παρακολούθησης του από ειδικό των Κεντρικών Φυλακών και τη λήψη αγωγής ως επίσης τη δέσμευση του πως θα συνεχίσει απρόσκοπτα τη θεραπεία του για βελτίωση και σταθεροποίηση της κατάστασης του. Ως ελαφρυντικούς παράγοντες λαμβάνουμε υπόψιν την ομολογία του στην Αστυνομία (μέσω της κατάθεσης) και την παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου. Παρόλο που κατά τη σύλληψη του αρνήθηκε τη διάπραξη βιασμού εντούτοις η ομολογία του στην κατάθεση του έγινε λίγες μέρες αργότερα, ήτοι στις 4.10.16 μετά την εξέταση του από τον Δρα Σαμαρτζή, και ως εκ τούτου θεωρούμε πως η ομολογία του και συνεργασία του με την Αστυνομία έγινε σε σχετικά αρχικό στάδιο της διερεύνησης της υπόθεσης. Και η παραδοχή του στο Δικαστήριο έγινε σε σχετικά αρχικό στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας διασώζοντας πολύτιμο δικαστικό χρόνο και έξοδα, και κυρίως χωρίς να καταστεί αναγκαία η μαρτυρία της παραπονούμενης ενώπιον του Δικαστηρίου. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Hamieh v. Δημοκρατίας (ανωτέρω) «η παραδοχή κάθε αδικήματος, αλλά ιδιαίτερα αυτό του βιασμού, αποκτά ιδιαίτερη σημασία και επιδρά στη μείωση της ποινής, όταν αυτή γίνεται προτού το θύμα, με την αφήγηση των γεγονότων στο Δικαστήριο υποχρεωθεί να βιώσει εκ νέου την τραυματική εμπειρία που έζησε». Η παραδοχή του εφεσείοντος στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω) κρίθηκε ως το βασικό ελαφρυντικό στοιχείο, το οποίο βεβαίως σε συνδυασμό με τη συγχώρεση από τη βιασθείσα, οδήγησε στον χαρακτηρισμό της 6ετούς ποινής φυλάκισης ως αυστηρής αλλά όχι σε βαθμό που να δικαιολογείται η επέμβαση του Εφετείου. Η παραδοχή του Κατηγορουμένου στο Δικαστήριο σαφώς αποτελεί και στοιχείο της έμπρακτης μεταμέλειας του. Μάλιστα λαμβάνουμε υπόψιν και το γεγονός πως τόσο ο ίδιος όσο και ο συνήγορος του εξέφρασαν την απολογία του για την αξιόποινη συμπεριφορά του. Τέλος λαμβάνουμε υπόψιν ως ελαφρυντικό παράγοντα το λευκό ποινικό μητρώο του Κατηγορουμένου, το οποίο δείχνει τη στάση του απέναντι στον Νόμο και του δίδει το δικαίωμα να κριθεί με επιείκεια. Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω δεδομένα, και ειδικότερα τη χρήση πολλαπλής βίας και τη διαδοχικότητα των βιασμών, και με κύριο γνώμονα τη σοβαρότητα των αδικημάτων που διέπραξε ο Κατηγορούμενος και το στοιχείο της αποτροπής που προέχει σε τέτοιας φύσης υποθέσεις, θεωρούμε πως η μόνη αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της φυλάκισης. Όλοι οι ελαφρυντικοί παράγοντες οι οποίοι εκτίθενται ανωτέρω θα αντανακλούνται στην έκταση αυτής. Ως εκ τούτου στον Κατηγορούμενο επιβάλλονται οι ακόλουθες ποινές: Στην πρώτη κατηγορία ποινή φυλάκισης 8 ετών. Στη δεύτερη κατηγορία ποινή φυλάκισης 8 ετών. Στην τρίτη κατηγορία κρίνεται σκόπιμο όπως μην επιβληθεί ποινή λόγω του ότι τα γεγονότα αυτής εμπεριέχονται ή είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με αυτά των δύο πρώτων κατηγοριών. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Η έκτιση της ποινής θα αρχίζει από τις 7.10.16 που ο Κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση. Τα έξοδα που ανέρχονται στα €105 να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. Τα Τεκμήρια 1, 2, 3, 11 και 12 να επιστραφούν στον νόμιμο δικαιούχο τους ενώ τα υπόλοιπα κατάσχονται και να καταστραφούν από την Αστυνομία. (Υπ.)........... Ε. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. (Υπ.)............ Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. (Υπ.)............ Σ. Χριστοδουλίδου - Μέσσιου, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Ε.Ε./Α.Λ.Ο.