ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΡΕΠΠΑ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 262/2016, 29/9/2017

(2), 30

(3), 31, 31Α και 6

(2)Β του Πρώτου Παραρτήματος - Τρίτος Πίνακας, του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου, Ν.29/77(«Ν.29/77»), όπως τροποποιήθηκε και συγκεκριμένα, ότι στις 27/6/14 κατείχαν ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως Β΄, δηλαδή 25,3530 γραμμάρια κάνναβης από την οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη. Οι κατηγορούμενοι αντιμετώπιζαν επίσης άλλες δύο κατηγορίες, της συνωμοσίας προς διάπραξη κακουργήματος και της κατοχής με σκοπό την προμήθεια, οι οποίες σε προγενέστερο στάδιο είχαν διακοπεί.

1. Σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης, στις 27/6/14 ο ΜΚ 1 (στο κατηγορητήριο) μαζί με άλλα μέλη της ΜΜΑΔ βρισκόταν σε μηχανοκίνητη περιπολία. Εντόπισαν ένα όχημα στο οποίο επέβαιναν και δύο κατηγορούμενοι. Τους υπέβαλαν σε σωματική έρευνα χωρίς να ανευρεθεί οτιδήποτε. Ακολούθως ερευνήθηκε και το όχημα, στο οποίο, ανευρέθηκε ένα νάιλον διαφανές σακούλι το οποίο περιείχε ξηρή φυτική ύλη. Το τεκμήριο στάληκε για εξέταση οπότε διαπιστώθηκε ότι επρόκειτο περί 25,3530 γραμμαρίων κάνναβης από τα οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη.
2. Και οι δύο κατηγορούμενοι είναι λευκού ποινικού μητρώου και παραδέχθηκαν στην αστυνομία άμεσα το αδίκημα της κατοχής. Ενώπιον του Δικαστηρίου οι κατηγορούμενοι, αν και αρχικά απάντησαν μη παραδοχή στην κατηγορία, στις 3/4/2017, με τη διακοπή των άλλων δύο κατηγοριών, προέβηκαν σε παραδοχή.
3. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου 1 υιοθέτησε τη γραπτή έκθεση που ετοιμάστηκε από το Γραφείο Ευημερίας. Ο κατηγορούμενος 1 σήμερα είναι ηλικίας 22 ετών. Εργάζεται ως διανομέας/μεταφορέας από τον Ιανουάριο του
4. Για κάποια περίοδο παρέμεινε άνεργος λόγω κάποιου προβλήματος που αντιμετώπιζε, σήμερα όμως έχει επαναπροσληφθεί. Είναι γι' αυτό το λόγο που στην έκθεση που ετοιμάστηκε αναφέρθηκε ότι ήταν άνεργος. Οι γονείς του εργάζονται, ο πατέρας του ως μηχανοδηγός σε ιδιωτική εταιρεία και η μητέρα του ως καθαρίστρια σε γυμνάσιο. Έχει δύο αδέλφια. Ο ένας, ηλικίας 27 ετών, είναι φοιτητής στην Ελλάδα και ο άλλος ηλικίας 25 ετών, εργάζεται ως μηχανοδηγός. Η οικογένεια φαίνεται να αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα αφού δάνεια σε πιστωτικά ιδρύματα ανερχόμενα στο ποσό των €270,000 δεν εξυπηρετούνται.
5. Ο κατηγορούμενος 1 φοίτησε αρχικά, στην Α΄ Τεχνική Σχολή Λευκωσίας αλλά εγκατέλειψε τη φοίτηση του προτού ολοκληρώσει την 3η τάξη. Ακολούθως φοίτησε σε νυκτερινό σχολείο και έλαβε το απολυτήριο του. Ήταν περιστασιακός χρήσης ναρκωτικών ουσιών, παρακολούθησε το πρόγραμμα «ΠΕΡΣΕΑΣ» για αποτοξίνωση το οποίο ολοκλήρωσε με επιτυχία. Κατατέθηκε ως Τεκμήριο Α, έκθεση του Υπουργείου Υγείας, ότι ο κατηγορούμενος 1 στις 19/8/14 ξεκίνησε πρόγραμμα απεξάρτησης το οποίο ολοκλήρωσε επιτυχώς στις 28/11/
6. Όταν είχε ενταχθεί στο πρόγραμμα ήταν ηλικίας 19 χρονών και 9 μηνών ενταγμένος στην Εθνική Φρουρά. Έχει ολοκληρώσει και τη στρατιωτική του θητεία.
7. Όσον αφορά τον κατηγορούμενο 2, ο συνήγορος του, επίσης υιοθέτησε την έκθεση που ετοιμάστηκε από το Γραφείο Ευημερίας. Ο κατηγορούμενος 2 εργάζεται σε ιδιωτική εταιρεία με μηνιαίο μισθό €
8. Είναι ηλικίας 25 ετών, η συμβία του 26 ετών, και είναι γονείς παιδιού ηλικίας 2 ετών. Διαμένουν σε ενοικιαζόμενη κατοικία. Η συμβία του επίσης εργάζεται σε ελεγκτική εταιρεία με μηνιαίο μισθό €
9. Τα χρέη του κατηγορουμένου 2 ανέρχονται στο ποσό των €10,000 για τα οποία δεν καταβάλλεται δόση. Προέρχεται από πολύτεκνη οικογένεια και είναι το μικρότερο σε ηλικία μέλος. Η μητέρα του εργάζεται ως καθαρίστρια σε εργοστάσιο, ο πατέρας του είναι άνεργος. Τα αδέλφια του εργάζονται. Αποφοίτησε από την Γ΄ Τεχνική Σχολή Λευκωσίας και υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία. Σε ηλικία 17 ετών ξεκίνησε τη χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών την οποία σταμάτησε σε ηλικία 21 ετών. Ο συνήγορος του παρουσίασε αποτελέσματα εξέτασης ημερ. 18/3/16, Τεκμήριο Β, με αρνητική ένδειξη για χρήση ναρκωτικών.
10. Και οι δύο συνήγοροι με αναφορά στην νομολογία αναφέρθηκαν στα λευκά ποινικά μητρώα των πελατών τους, στην παραδοχή τους στις ανακριτικές αρχές αλλά και ενώπιον του Δικαστηρίου και στη σημασία της παραδοχής στην επιβολή ποινής. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου 1, παρέπεμψε το Δικαστήριο συγκεκριμένα στην Χαρτούπαλλος v. Δημοκρατίας

(2002)2 ΑΑΔ 28, στην Ιωάννου v. Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 582 και στη Βασιλείου v. Δημοκρατίας, Π.Ε. 110/14, 5/6/

1. Αναφέρθηκε επίσης στη σημασία της συνεργασίας που έδειξε ο κατηγορούμενος 1 με την αστυνομία (Ανδρέου v. Δημοκρατίας, Π.Ε. 163/15 11/7/16).
2. Αναφέρθηκαν επίσης και οι δύο στην καθυστέρηση καταχώρισης και προώθησης της υπόθεσης. Ο κ. Παυλίδης ειδικά αναφέρθηκε ότι μεγάλο μέρος της καθυστέρησης, μετά την καταχώριση της υπόθεσης, οφειλόταν στο γεγονός ότι η Κατηγορούσα Αρχή έπρεπε να λάβει θέση σχετικά με τις δύο κατηγορίες που είχαν ακολούθως διακοπεί. Όσον αφορά την καθυστέρηση από τη διάπραξη μέχρι την καταχώριση ανέφερε ότι αυτή δεν δικαιολογείτο υπό τις περιστάσεις. Και οι δύο συνήγοροι με παρέπεμψαν στην υπόθεση Ανδρέου v. Αστυνομίας, Π.Ε. 34/16, 15/5/16, όπου υπήρξε ανάλογη περίοδος καθυστέρησης και το Ανώτατο Δικαστήριο επισήμανε ότι, το γεγονός αυτό, δεν έτυχε της δέουσας βαρύτητας από το πρωτόδικο δικαστήριο με αποτέλεσμα να ανατραπεί επιβληθείσα ποινή φυλάκισης. Τέλος αναφέρθηκαν στη σημασία της απεξάρτησης και των δύο κατηγορουμένων (βλ. Χριστοφόρου v. Αστυνομίας, Π.Ε. 150/16, 25/11/16) και στη μεταβολή των συνθηκών τους από τη διάπραξη το αδικήματος και μετά. Και οι δύο συνήγοροι κάλεσαν το Δικαστήριο όπως, σε περίπτωση επιβολής ποινής φυλάκισης, αναστείλει αυτήν.
3. Το αδίκημα που παραδέχθηκαν οι κατηγορούμενοι είναι σοβαρό. Το ανώτατο προβλεπόμενο όριο ποινής καταδεικνύει και την πρόθεση του Νομοθέτη. Εφόσον η κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου αφορά προσωπική χρήση, αν ο κατηγορούμενος κατά το χρόνο διάπραξης του δεν είχε συμπληρώσει το 25ο έτος και δεν έχει προηγούμενες καταδίκες για αδίκημα κατά παράβαση του Ν. 29/77, η προβλεπόμενη ποινή είναι φυλάκιση 2 ετών ή χρηματική ποινή ή και οι δύο ποινές (βλ. άρθρο 30

(2)του Νόμου 29/77). 10. Η αυστηρή αντιμετώπιση αδικημάτων αυτού του είδους έχει τονιστεί από το Ανώτατο Δικαστήριο (βλ. Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 240). Το είδος και η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται, είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο κατά τον καθορισμό της ποινής. Οι χρήστες τυγχάνουν διαφορετικής αντιμετώπισης από τους εμπόρους. Σύμφωνα με το άρθρο 30

(4)(β)(iii) του Ν. 29/77, το αδίκημα καθίσταται λιγότερο σοβαρό, μεταξύ άλλων, και από το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε οιανδήποτε ανάμειξη σε εμπορία ή διακίνηση ναρκωτικών και ότι το παράπτωμα του σχετίζεται αποκλειστικά με τη χρήση ναρκωτικών. Στην Beyki ν. Αστυνομίας

(2008)2 ΑΑΔ 60,64, επισημάνθηκε ότι για τους χρήστες, σε αντίθεση με τους εμπόρους: «. υπάρχει κάποιο περιορισμένο περιθώριο για επίδειξη επιεικείας, το οποίο (περιθώριο) σχετίζεται με την αδυναμία του ανθρώπου και ειδικά των χρηστών ναρκωτικών, ανάλογα βέβαια με τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης.»

1. Ακόμη όμως και στην περίπτωση των χρηστών, η ποινή φυλάκισης δεν είναι ως θέμα αρχής, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, λανθασμένη (βλ. Παγιαβλάς, ανωτέρω).
2. Η μικρή ποσότητα ναρκωτικών επίσης πρέπει να λαμβάνεται υπόψη. Όμως, από μόνο του το γεγονός αυτό, δεν έχει αναγκαία αποφασιστική σημασία. Θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να συνδυάζεται με άλλους μετριαστικούς παράγοντες όπως, π.χ. η απουσία εμπορίας και η περιστασιακή χρήση (βλ. Τρύφωνος ν. Αστυνομίας

(2009)2 ΑΑΔ 197 και Σελλάς ν. Δημοκρατίας

(2005)2 ΑΑΔ 215). 13. Η προσπάθεια ενός χρήστη να απεγκλωβιστεί από τον εθισμό του αποτελεί επιπρόσθετο μετριαστικό παράγοντα, έστω και αν η προσπάθεια έχει αποτύχει (βλ. Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 148, Καρακάννας ν. Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 463 και Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 82). Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Ανδρέου v. Αστυνομίας, Π.Ε. 34/16, 15/5/16, στην οποία με παρέπεμψαν και οι δύο συνήγοροι, επανατονίστηκε ότι η επιτυχής απεξάρτηση κατηγορουμένου, σε συνδυασμό με ενδεχόμενη καθυστέρηση στην προώθηση της διαδικασίας και μεταβολή των συνθηκών κατηγορουμένου κατά τρόπο θετικό, όπως π.χ. εργοδότηση του, πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη υπέρ του κατηγορουμένου. 14. Καθυστέρηση εκ μέρους των αρμοδίων αρχών να παρουσιάσουν κατηγορούμενο ενώπιον της δικαιοσύνης αποτελεί παράβαση των ουσιωδών δικαιωμάτων του κατηγορουμένου και τα δικαστήρια σε τέτοιες περιπτώσεις λαμβάνουν υπόψη αυτό το γεγονός προς μετριασμό της ποινής (βλ. Παντελίδης ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 309, 312 και Temenos v Republic

(1984)2 CLR 425, 429). 15. Στην ΓΕ ν. Αρέστη

(1996)2 ΑΑΔ 267, 271, αναφέρθηκε ότι η αποτίμηση κατά το πέρας της διαδικασίας της καθυστέρησης ως παράγοντα ελαφρυντικού της ποινής τείνει να μετριάσει την απόσταση που δημιουργείται, ως προς το άτομο του παραβάτη, μεταξύ του χρόνου που διαπράττεται το αδίκημα και του χρόνου της τιμωρίας του. Στην ΓΕ ν. Νεοκλέους

(2001)2 ΑΑΔ 48, 54, το Ανώτατο Δικαστήριο δεν επενέβη στην ποινή που επέβαλε το πρωτόδικο Δικαστήριο λόγω καθυστέρησης 4 ετών με το ακόλουθο αιτιολογικό: «Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν βλέπουμε ότι θα ήταν δίκαιη σήμερα η επιβολή ποινής φυλάκισης ή ότι η ποινή φυλάκισης θα εξυπηρετούσε δεόντως την επιδίωξη αποτροπής.» 16. Στην ΓΕ ν. Αβρααμίδη

(1993)2 ΑΑΔ 355, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελ. 361: «Έχει νομολογηθεί ότι η πάροδος αρκετού χρόνου από τη διάπραξη του αδικήματος είναι στοιχείο ουσιώδες που λαμβάνεται υπόψη στην επιβολή της ποινής, ειδικά αναφορικά με το είδος της ποινής, δηλαδή αν θα επιβληθεί ποινή φυλάκισης. Εκτός στις περιπτώσεις που θεωρείται απόλυτα αναγκαίο, είναι ανεπιθύμητη η επιβολή ποινής φυλάκισης μετά από περέλευση μακρού χρόνου από την ημέρα της διάπραξης του αδικήματος - (βλ., μεταξύ άλλων, Γενικός Εισαγγελέας ν. Νεοφύτου

(1991)2 Α.Α.Δ. 5, σελ. 10· και Γενικός Εισαγγελέας ν. Τέλλα

(1991)2 Α.Α.Δ. 71, σελ. 77). Η πάροδος μακρού χρόνου από το χρόνο της διάπραξης του αδικήματος μειώνει ουσιαστικά την αποτρεπτικότητα της ποινής και δεν ασκεί αναμορφωτικό ρόλο για τον κατηγορούμενο. Περαιτέρω οι προσωπικές συνθήκες ενός κατηγορουμένου στο διάστημα αυτό μπορεί να αλλάξουν ριζικά, όπως συνέβη στην παρούσα περίπτωση. Ο εικοσάχρονος εθνοφρουρός του Φεβρουαρίου του 1989 είναι σήμερα επιστήμονας, υποψήφιος για εργοδότηση στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου. Κρίνουμε ότι στην παρούσα περίπτωση η επιβολή ποινής φυλάκισης αντενδείκνυται, γιατί πέντε σχεδόν χρόνια μετά τη διάπραξη του αδικήματος δεν θα εξυπηρετήσει κανένα χρήσιμο σκοπό.» 17. Αν για την καθυστέρηση ευθύνεται αποκλειστικά ο κατηγορούμενος ο τελευταίος δεν μπορεί να επικαλείται την καθυστέρηση ως παράγοντα για μετριασμό της ποινής (βλ. Τσιολής ν. Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 154, 157, με αναφορά στις Γενικός Εισαγγελέας ν. Βαρνάβα

(1999)2 ΑΑΔ 638 και Κουλλαπής ν. Αστυνομίας

(2000)2 ΑΑΔ 273). 18. Στον καθορισμό του μέτρου για το εύλογο του χρόνου για την ολοκλήρωση της ποινικής διαδικασίας, με αφετηρία την ημέρα σύλληψης του κατηγορουμένου, λαμβάνονται υπόψη τα περιστατικά και το περίπλοκο της υπόθεσης, η συμπεριφορά των ανακριτικών και δικαστικών Αρχών, καθώς και εκείνη του κατηγορουμένου (βλ. Καυκαρής ν. Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ 203). Το καθήκον για την εξασφάλιση του δικαιώματος που κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.2 βαρύνει τις Δικαστικές Αρχές, (βλ. Agapiou v. Panayiotou

(1988)1 CLR 257).

1. Στην προκειμένη περίπτωση το αδίκημα διαπράχθηκε 27/6/2014 και οι κατηγορούμενοι φέρονται να είχαν παραδεχθεί άμεσα την κατηγορία της κατοχής. Το κατηγορητήριο καταχωρίστηκε 26/1/2016, 1 ½ χρόνο μετά. Η υπόθεση ορίστηκε στις 24/2/2016 και αναβλήθηκε ακόμη δυο φορές για να απαντηθούν οι κατηγορίες. Στις 26/4/2016 καταχωρίστηκε μη παραδοχή. Αναβλήθηκε άλλες τρεις φορές, με σκοπό, όπως διαφαίνεται, την ενδεχόμενη διακοπή των δυο κατηγοριών, που εν τέλει διακόπηκαν στις 3/4/
2. Οι κατηγορούμενοι τότε παραδέχθηκαν και την κατηγορία που απέμεινε. Αναβλήθηκε ακολούθως για επιβολή ποινής, άλλες τρεις φορές, μία γιατί δεν ετοιμάστηκαν οι εκθέσεις του Γραφείου Ευημερίας, μια λόγω απουσίας του συνηγόρου του 2ου κατηγορουμένου και μία λόγω απουσίας του κατηγορουμένου
3. Προκύπτει επομένως καθυστέρηση που δεν οφειλόταν στους κατηγορουμένους από τη διάπραξη μέχρι την καταχώριση. Από την καταχώριση και μετά, η καθυστέρηση δεν φαίνεται να αφορά και τους δύο κατηγορουμένους. Δύο αναβολές για επιβολή ποινής οφείλονταν στον κατηγορούμενο
4. Είχε ήδη όμως προκληθεί σοβαρή καθυστέρηση, η παρέλευση, επομένως, του χρονικού διαστήματος από την διάπραξη μέχρι και σήμερα λαμβάνεται υπόψη προς όφελος τους.
5. Όσον αφορά τον κατηγορούμενο 1, έλαβα υπόψη μου:

(1)την ηλικία του κατά το χρόνο διάπραξης, 19 ετών, και την ηλικία του σήμερα, αφού είναι 22 ετών,

(2)την ποσότητα και φύση των ουσιών που κατείχε,

(3)την επιτυχή του απεξάρτηση όπως αυτή βεβαιώνεται στην έκθεση Τεκμήριο Α,

(4)την μεταβολή των προσωπικών του συνθηκών αφού σήμερα εργάζεται,

(5)τις υπόλοιπες προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες,

(6)την μεταμέλεια του όπως αυτή εκφράστηκε με την παραδοχή του και την επακόλουθη απεξάρτηση του, και

(7)το λευκό ποινικό μητρώο του. 21. Όσον αφορά τον κατηγορούμενο 2, έλαβα υπόψη μου:

(1)την ηλικία του κατά το χρόνο διάπραξης, 22 ετών, και την ηλικία του σήμερα, αφού είναι 25 ετών,

(2)την ποσότητα και φύση των ουσιών που κατείχε,

(3)την επιτυχή του απεξάρτηση όπως αυτή βεβαιώνεται και από τα αποτελέσματα εξέτασης του, Τεκμήριο Β,

(4)την μεταβολή των προσωπικών του συνθηκών αφού σήμερα εργάζεται και έχει παιδί ηλικίας 2 ετών,

(5)τις υπόλοιπες προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες,

(6)την μεταμέλεια του όπως αυτή εκφράστηκε με την παραδοχή του και την επακόλουθη απεξάρτηση του, και

(7)το λευκό ποινικό μητρώο του.

1. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω, και χωρίς να μου διαφεύγει η σοβαρότητα των αδικημάτων, αλλά με δεδομένα ότι οι κατηγορούμενοι ήταν κατά τον επίδικο χρόνο και εξακολουθούν να είναι νεαρά πρόσωπα, σε ηλικία κατά τη διάπραξη κάτω των 25 ετών, την απουσία οποιασδήποτε σύνδεσης των αδικημάτων με αδικήματα εμπορίας ναρκωτικών αλλά και την πάροδο πολύ μεγάλου χρονικού διαστήματος από την διάπραξη των αδικημάτων σε συνδυασμό με το ότι έκτοτε έχουν μεταβληθεί οι προσωπικές τους περιστάσεις, κρίνω ότι ενόψει και της ποσότητας που εντοπίστηκε στην κατοχή τους επιβολή ποινής φυλάκισης είναι αναπόφευκτη, παρά την παρέλευση του χρονικού διαστήματος που διαπίστωσα.
2. Επιδεικνύοντας κάθε δυνατή επιείκεια, επιβάλλω στους κατηγορούμενους 1 και 2, ποινή φυλάκισης 2 μηνών στον καθένα σε σχέση με την κατηγορία
4. Επιπλέον ασκώντας τις εξουσίες που μου παρέχονται από τον άρθρο 31 του Ν. 29/77, διατάσσω όπως το τεκμήριο δημευθεί και καταστραφεί.
5. Προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο υπάρχουν λόγοι αναστολής των ποινών φυλάκισης που επέβαλα. Η αναστολή ποινών φυλάκισης διέπεται από το άρθρο 3[1] του περί της Υφ' Όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν. 95/72, όπως τροποποιήθηκε από τον Ν.186(Ι)/
7. Η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου για αναστολή της ποινής φυλάκισης έχει διευρυνθεί, έτσι ώστε αυτή αποφασίζεται, εάν δικαιολογείται, στη βάση του συνόλου των περιστάσεων της υπόθεσης και των προσωπικών περιστατικών του κατηγορουμένου (βλ. Siminoiu v. Αστυνομίας

(2012)2 ΑΑΔ 699 και Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(2009)2 ΑΑΔ 583). Τα όρια της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου δεν περιορίζονται με αναφορά σε συγκεκριμένους παράγοντες και δη με αναφορά σε παράγοντες οι οποίοι έχουν ήδη ληφθεί υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής (βλ. Παπαπαντελή ν Δημοκρατίας, Π.Ε. 17/10/2016). Παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη είναι (βλ. Demetriou v. R.

(1976)2 J.S.C. 386 και ΓΕ v. Φανιέρου

(1996)2 ΑΑΔ 303),

(1)η σοβαρότητα των περιστατικών και το κίνητρο,

(2)το μητρώο του κατηγορούμενου και η αναγκαιότητα αποτροπής,

(3)η διαγωγή του κατηγορούμενου μετά τη διάπραξη του αδικήματος, ιδιαίτερα η παρουσία ή απουσία στοιχείων μεταμέλειας. 27. Έλαβα υπόψη μου:

(1)Όσον αφορά τον κατηγορούμενο 1, την ηλικία του σήμερα και κατά τη διάπραξη, τις οικονομικές και οικογενειακές του περιστάσεις, το λευκό του ποινικό μητρώο, το γεγονός ότι εμφανίζεται μεταμελημένος, το γεγονός ότι έχει απεξαρτηθεί και ενταχθεί ως εργαζόμενο άτομο στην κοινωνία, τον χρόνο παρέλευσης από τη διάπραξη μέχρι και σήμερα και την απουσία στοιχείων που να καθιστούν την αναγκαιότητα άμεσης φυλάκισης του,

(2)Όσον αφορά τον κατηγορούμενο 2, την ηλικία του σήμερα και κατά τη διάπραξη, τις οικονομικές και οικογενειακές του περιστάσεις, το λευκό του ποινικό μητρώο, το γεγονός ότι εμφανίζεται μεταμελημένος, το γεγονός ότι έχει απεξαρτηθεί και ενταχθεί ως εργαζόμενο άτομο στην κοινωνία, το γεγονός ότι είναι πατέρας δίχρονου παιδιού, τον χρόνο παρέλευσης από τη διάπραξη μέχρι και σήμερα και την απουσία στοιχείων που να καθιστούν την αναγκαιότητα άμεσης φυλάκισης του. 28. Κρίνω ότι, παρά τη σοβαρότητα του αδικήματος, οι προαναφερθέντες λόγοι, συνιστούν, υπό τις περιστάσεις, λόγους που να δικαιολογούν την αναστολή των ποινών φυλάκισης που επιβλήθηκαν. Ως εκ τούτου οι ποινές φυλάκισης των κατηγορουμένων 1 και 2 αναστέλλονται για τρία έτη από σήμερα. (Το Δικαστήριο εξηγεί σε απλή γλώσσα τις συνέπειες διάπραξης αδικήματος κατά την περίοδο αναστολής) (Υπ.).............. Ν. Α. Π. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/ Sentence/ Narcotics - possession, under 25 years. Αναφορά: Ποινική/ Ποινή/ Ναρκωτικά - Κατοχή, κάτω των 25 ετών. [1] 3.-

(1)Τηρουμένων των διατάξεων του εδαφίου

(2)οσάκις Δικαστήριον επιβάλλη ποινήν φυλακίσεως μη υπερβαίνουσαν τα τρία έτη, τούτο δύναται να διατάξη όπως η ποινή μη εκτελεσθή εκτός εάν, διαρκούσης της εν τω διατάγματι οριζομένης τριετούς περιόδου από της ημέρας της εκδόσεως του διατάγματος (εν τω παρόντι Νόμω αναφερομένης ως "περίοδος εφαρμογής του διατάγματος"), ο καταδικασθείς ήθελε διαπράξει έτερον αδίκημα τιμωρούμενον διά φυλακίσεως και μετά την τοιαύτην διάπραξιν Δικαστήριον ήθελε διατάξει συμφώνως προς το άρθρον 4 όπως η αρχική ποινή εκτελεσθή.

(2)Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης, αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορούμενου. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο