Δημοκρατία ν. Κ. X., Αρ. Υπόθεσης: 15448/16, 19/12/2017

(1)προβλέπει για το αδίκημα της πρόκλησης παιδιού να γίνει μάρτυρας απεικόνισης σεξουαλικών πράξεων, ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα δέκα έτη, ενώ σύμφωνα με το άρθρο 6

(7)όποιος διαπράττει οποιοδήποτε αδίκημα δυνάμει του άρθρου 6 με θύμα παιδί κάτω των 13 ετών υπόκειται σε ποινή φυλάκισης διά βίου. Για το άρθρο 6

(4)το οποίο αφορά το αδίκημα της συμμετοχής σε σεξουαλική πράξη με παιδί, μέσω και της χρήσης απειλής- άρθρο 6

(4)(γ), προνοείται ποινή φυλάκισης διά βίου. Φαίνεται πως ο Νομοθέτης διαβάθμισε τη σοβαρότητα των αδικημάτων του άρθρου 6 αναλόγως της φύσης αυτών και της ηλικίας του θύματος, ενώ τελικώς καθόρισε το όριο των 13 ως την ηλικία του θύματος που καθιστά το κάθε αδίκημα ιδιαιτέρως σοβαρό εξ ου και επιφέρει ποινή διά βίου φυλάκισης. Όπως έχει λεχθεί επίσης πρόσφατα στην υπόθεση Χριστοφόρου v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 59/16, ημ. 23.3.17, ο Ν.91(Ι)/14, «. και ειδικά τα άρθρα 2, 5 και 6

(3)έχουν σκοπό την προστασία των παιδιών από συμπεριφορές σεξουαλικής κακοποίησης που έχουν διαφορετικές βέβαια βαθμίδες. Εκείνο όμως που μένει ως σταθερή παράμετρος είναι το ίδιο το θύμα και η ηλικία του, που το κοινωνικό σύνολο θέλει να προστατεύσει ως ένα πολύτιμο αγαθό. . Τα Δικαστήρια, στο δύσκολο έργο της επιβολής ποινής, είναι επιβεβλημένο να προστατεύσουν το αγαθό που ο νομοθέτης ευλόγως θέλησε να προστατευθεί, δηλαδή, τα παιδιά.» Σημειώνουμε ακόμα πως για το αδίκημα της άσεμνης επίθεσης το άρθρο 151 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, προβλέπει ως μέγιστη ποινή τη φυλάκιση πέντε ετών. Λόγω του ότι ο Ν.91(Ι)/14είναι σχετικά νέος Νόμος, η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου για αδικήματα βάσει αυτού του Νόμου είναι ελάχιστες. Παραπέμπουμε στην υπόθεση Χριστοφόρου v. Δημοκρατίας (ανωτέρω) η οποία βεβαίως διακρίνεται όσον αφορά τα γεγονότα λόγω της φύσης της αξιόποινης πράξης και της ηλικίας του θύματος. Θεωρούμε πως χρησιμότερη όμως καθοδήγηση προσφέρει πλέον η υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Ν.Ν. (ανωτέρω). Αυτή αφορούσε έφεση κατά ποινής φυλάκισης 18 μηνών η οποία επιβλήθηκε από το Κακουργιοδικείο στον εφεσίβλητο ο οποίος ήταν φιλικό στην οικογένεια της ανήλικης άτομο, και ενόσω η ανήλικη, 6 ½ ετών, βρισκόταν υπό την εποπτεία της μητέρας του (εφεσίβλητου), αυτός την πήρε με ένα συγγενικό του παιδί να παίξουν στην αυλή της οικίας του και εκεί ενώ ο εφεσίβλητος την έσπρωχνε στην κούνια, έβαλε το χέρι του μέσα από το φόρεμα της και κάτω από το εσώρουχο και έτριψε τα γεννητικά της όργανα. Το Κακουργιοδικείο είχε αναφερθεί σε παλαιότερες υποθέσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου για παρόμοια αδικήματα βάσει προηγούμενης νομοθεσίας. Επί τούτου το Εφετείο επισήμανε πως «. ακριβώς η αύξηση της εκ του Νόμου προνοούμενης ανώτατης ποινής αλλά και η ανησυχητική έξαρση τέτοιων αδικημάτων θέτουν διαφορετικό πλαίσιο από αυτό της παλαιότερης νομολογίας». Έτσι το Εφετείο τόνισε την εγγενή σοβαρότητα των σεξουαλικών αδικημάτων που αφορούν παιδιά και λαμβάνοντας υπόψιν τη φύση της ενώπιον του υπόθεσης και την προβλεπόμενη από τον Νόμο ποινή, χαρακτήρισε την επιβληθείσα ποινή ως έκδηλα ανεπαρκή και την αύξησε σε τριετή φυλάκιση. Το ακόλουθο απόσπασμα αποδίδει με χαρακτηριστικό τρόπο την προσέγγιση του Εφετείου: «. όταν το παιδί-θύμα είναι κάτω των 13 ετών η προνοούμενη ποινή είναι αυτή της ισόβιας φυλάκισης. Αυτό συναρτάται και με την αντίστοιχη αδυναμία του θύματος να προστατευθεί από σεξουαλικές ορέξεις ατόμων ειδικά του φιλικού-οικογενειακού περιβάλλοντος του και την εγγενή δυσκολία έκφρασης παραπόνου ως προς το ανάλογο βίωμα μιας τέτοιας τραυματικής εμπειρίας. Το θύμα στην προκειμένη περίπτωση ήταν στην ηλικία των 6,5 ετών. Η ηλικία λοιπόν αυτή από μόνη της καθιστούσε το θύμα εύκολη λεία σε άτομα, όπως τον εφεσίβλητο. . ΄Εχοντας υπόψη τις περιστάσεις της υπόθεσης όπου η εντελώς αθώα εικόνα ενός παιδιού που θέλησε να παίξει στην κούνια αυλής οικίας φιλικού προς αυτήν περιβάλλοντος, μετατράπηκε σε εφιαλτικό και διαστροφικό σκηνικό κατά το οποίο ο εφεσίβλητος προσέβαλε τόσο την προσωπικότητα του θύματος, όσο και το ίδιο το σώμα ενός ανυπεράσπιστου παιδιού, κρίνουμε ότι η υπόθεση είναι σοβαρή. Το Κακουργιοδικείο, παρά το ότι, φραστικά, απέδωσε τη σοβαρότητα του αδικήματος καθώς και την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής, φαίνεται ότι δεν πραγμάτωσε το στόχο αυτό με την επιλογή της ποινής των 18 μηνών. Πρόκειται, κατά την κρίση μας, για έκδηλα ανεπαρκή ποινή, και η επέμβαση του Εφετείου είναι αναγκαία. Επιβαλλόταν η ποινή του πρωτόδικου Δικαστηρίου, χωρίς να αγνοεί τις περιστάσεις του εφεσίβλητου, να αντανακλά ακριβώς την ανάγκη προστασίας ανηλίκων θυμάτων από επίδοξους παραβάτες, με δεδομένη μάλιστα την ανησυχητική αύξηση διάπραξης τέτοιων αδικημάτων, όπως μπορούμε να διαγνώσουμε από τις ενώπιον μας υποθέσεις. . Με γνώμονα ότι η παρούσα υπόθεση αφορά παιδί 6 ½ ετών και η ανώτατη προνοούμενη ποινή είναι αυτή της ισόβιας φυλάκισης και λαμβάνοντας υπόψη την επιτακτική ανάγκη γενικής αποτροπής ως εκ της παρατηρούμενης έξαρσης, θεωρούμε ότι η ποινή των 18 μηνών που το Κακουργιοδικείο επέβαλε πρέπει να αντικατασταθεί με ποινή 3 ετών φυλάκισης. Τονίζουμε ότι αν εξέλιπε ο παράγων της παραδοχής που στα σεξουαλικά αδικήματα, ιδιαίτερα εναντίον μικρών παιδιών, είναι ιδιαζόντως σημαντικός και τα προσωπικά προβλήματα του εφεσίβλητου, η ποινή θα ήταν κατά πολύ μεγαλύτερη.» Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως στην εν λόγω υπόθεση το Εφετείο έκρινε κάπως βοηθητικές και άντλησε κάποια καθοδήγηση ως προς το ύψος της ποινής από τις κατευθύνσεις του Sentencing Council του Ηνωμένου Βασιλείου, Sexual Offences Definitive Guideline, αναφέροντας πως «Σημειώνουμε ακόμη ότι με βάση τις κατευθύνσεις του Sentencing Council του Ηνωμένου Βασιλείου, Sexual Offences Definitive Guideline, η παρούσα υπόθεση μπορεί να ενταχθεί στην Κατηγορία 2Β, Σεξουαλικών Αδικημάτων εναντίον παιδιών, Category 2B p.37-39 Touching of naked genitalia, Sexual assault of a child under 13 όπου η αφετηρία ποινής (starting point) καθορίζεται στα 2 χρόνια φυλάκισης. Τονίζουμε ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο η ανώτατη προνοούμενη ποινή είναι 14 χρόνια φυλάκιση και όχι ισόβια, όπως στην Κύπρο. Εν πάση περιπτώσει η αναφορά στις εν λόγω κατευθύνσεις είναι εν τίνι τρόπο βοηθητική». Υπό το φως αυτής της τελευταίας αναφοράς του Εφετείου, σημειώνουμε πως στην παρούσα το αδίκημα των κατηγοριών 1 και 2 αντιστοιχεί με το αδίκημα του άρθρου 12 του Αγγλικού Sexual Offences Act 2003 «Causing a child to watch a sexual act» και με βάση αυτές τις Κατευθυντήριες Γραμμές εντάσσεται στην Κατηγορία 2Β, σελ. 57-59, όπου η αφετηρία ποινής καθορίζεται στο ένα έτος και η ανώτατη στον Αγγλικό Νόμο ποινή είναι φυλάκιση δέκα ετών. Το αδίκημα των κατηγοριών 3-6 είναι το αντίστοιχο του αδικήματος του άρθρου 7 του Sexual Offences Act 2003 «Sexual assault of a child under 13» και εμπίπτει στην Κατηγορία 1Β, σελ. 37-39, εφόσον συνοδεύεται από απειλή, και έχει αφετηρία ποινή φυλάκισης τεσσάρων ετών με προβλεπόμενη στον Νόμο ποινή φυλάκισης 14 ετών. Το αδίκημα των κατηγοριών 7-9 αντιστοιχεί με το αδίκημα του άρθρου 8 του Sexual Offences Act 2003 «Causing or inciting a child under 13 to engage in sexual activity» για το οποίο πάλι προνοείται φυλάκιση 14 ετών και εμπίπτει στην Κατηγορία 2Β, σελ. 41-43, με αφετηρία έξι έτη φυλάκισης. Στην υπό κρίση υπόθεση αποδίδουμε ιδιαίτερη βαρύτητα στην πολύ μικρή ηλικία της παραπονούμενης, η οποία κατά τη διάρκεια της διάπραξης των αδικημάτων ήταν 78 ετών, και η οποία την καθιστούσε ευάλωτη για να τύχει εκμετάλλευσης από άτομα όπως τον Κατηγορούμενο. Σαφώς πρόκειται για ένα κορίτσι εντελώς αθώας ηλικίας, η οποία, όπως επισημαίνεται και στην απόφαση μας, έτυχε καθοδήγησης από τους γονείς της να σέβεται και τηρεί τους κανόνες ορθής συμπεριφοράς με το να κτυπά την πόρτα του υπνοδωματίου των γονιών της όταν ήθελε να εισέλθει και η οποία θεωρούσε φυσιολογικό να έβλεπε τη μητέρα της γυμνή λόγω του ότι είναι του ιδίου φύλου ενώ δεν εκτέθηκε ποτέ ενώπιον γυμνού αντίθετου φύλου, ούτε καν του πατέρα της. Αυτή η συμπεριφορά και αθωότητα της διακόπηκε εντελώς απρόσμενα και ξαφνικά και μάλιστα από ένα άτομο του φιλικού περιβάλλοντος της οικογένειας της. Ο Κατηγορούμενος ζούσε με τη συμβία του, εκπαιδευτικό, στη διπλανή οικία της οικογένειας της παραπονούμενης από το 2008 και οι δύο οικογένειες διατηρούσαν καλές φιλικές και γειτονικές σχέσεις. Αποτέλεσε επίσης διαπίστωση στην απόφαση μας πως ακριβώς λόγω αυτής της σχέσης, ο Κατηγορούμενος έχαιρε εκτίμησης και εμπιστοσύνης από τους γονείς της μικρής, εξ ου και αυτή πήγαινε στο σπίτι του για το μάθημα της ασυνόδευτη. Μάλιστα αυτή η σχέση ήταν ένα σημαντικό στοιχείο το οποίο εμπόδισε την παραπονούμενη από του να αποκαλύψει στους γονείς της τα όσα της συνέβαιναν και το οποίο διασφάλισε τη μυστικότητα στον Κατηγορούμενο, να συνεχίζει την έκνομη δράση του για σημαντικό χρονικό διάστημα. Εκεί, δηλαδή στη γειτονική οικία, αντί η μικρή να κάνει το μάθημα της για υποβοήθηση των δυσκολιών που αντιμετώπιζε στο σχολείο, υποβλήθηκε σε εντελώς διεστραμμένα βιώματα τα οποία είχαν λάβει διάφορες μορφές. Βασικά, ο Κατηγορούμενος εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία της παρουσίας της μικρής μόνης στο σπίτι του και την αθωότητα της και, αντί να της προσφέρει προστασία, ως ενήλικας και γείτονας, μέχρι την άφιξη της συμβίας του στο σπίτι για μάθημα προέβη στις διαπιστωθείσες και αναφερόμενες κατωτέρω αξιόποινες πράξεις του. Κατ΄ αρχάς ο Κατηγορούμενος της έβαλε σε δύο περιπτώσεις να βλέπουν ταινίες ερωτικού περιεχόμενου. Ξεπερνά κάθε λογική και όριο η προβολή και έκθεση ενός κοριτσιού τόσο μικρής ηλικίας σε εικόνες σεξουαλικής επαφής μεταξύ ανδρός και γυναικός, γυναικός σε πεολειχία και ακόμα σεξουαλικών πράξεων μεταξύ γυναικών. Και όλα αυτά με αποκλειστικό σκοπό την ικανοποίηση των ανώμαλων και διεστραμμένων ορέξεων του Κατηγορουμένου ο οποίος, κατά την παρακολούθηση τέτοιων εικόνων, είχε την παραπονούμενη να κάθεται στα γόνατα του και ήταν σε στύση ενώ μια φορά είχε εκσπερματώσει. Είναι δε αξιοσημείωτο πως ο Κατηγορούμενος προκαλώντας φόβο στην παραπονούμενη, η οποία αισθανόταν την παρουσία και έλεγχο του στο σπίτι της, την υπέβαλε στο να βλέπει και μόνη της τέτοιες ταινίες στο δωμάτιο της, ενώ δεν δίστασε να της βάλει τέτοια ταινία στο δικό της tablet όταν ο ίδιος βρισκόταν στο σπίτι της και ασχολείτο με οικοδομικές εργασίες στον διαχωριστικό τοίχο μεταξύ των δύο οικιών. Δυστυχώς όμως αυτή η αποτρόπαια δράση δεν αποτέλεσε τη μοναδική συμπεριφορά του Κατηγορουμένου έναντι στην παραπονούμενη. Ο Κατηγορούμενος προέβαινε σε ερωτικές χειρονομίες προς την παραπονούμενη, ήτοι έβαλε το δάκτυλο του στο αιδοίο της και χάιδεψε τα γεννητικά της όργανα. Όπως εύστοχα επισημαίνεται στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Ν.Ν. (ανωτέρω) τέτοιες ενέργειες προσβάλλουν την προσωπικότητα και το σώμα ενός μικρού παιδιού. Είναι δε λυπηρό το γεγονός πως ο Κατηγορούμενος είχε εξασφαλίσει τη μυστικότητα και πλήρη υποταγή της παραπονούμενης στις ορέξεις του με τη χρήση απειλών για τη σωματική ακεραιότητα της ίδιας και των γονιών της. Οι εκφράσεις του πως θα την έδερνε ή πως θα σκότωνε τους γονείς της είχαν ως αποτέλεσμα τον φόβο και το πάγωμα της με αποτέλεσμα την υποταγή στις ανώμαλες προτροπές του Κατηγορουμένου να κατεβάζει τα ρούχα της για να προβαίνει στις ανίερες πράξεις του και τη μυστικότητα. Η βεβαιότητα του Κατηγορουμένου για την εχεμύθεια της μικρής επιβεβαιώθηκε και από το περιστατικό στην κουζίνα του δικού του σπιτιού, όπου ο Κατηγορούμενος, αισθανόμενος ασφαλής, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τις ανώμαλες ορέξεις του και, στην παρουσία του πατέρα της μικρής και της συμβίας του έξω στη βεράντα, έβαλε το χέρι του εντός του εσωρούχου της και χάιδεψε τα γεννητικά της όργανα. Στις πιο πάνω ανίερες ενέργειες του Κατηγορουμένου προστίθεται και το γεγονός πως ανάγκαζε τη μικρή να του χαϊδεύει το πέος μέχρι να εκσπερματώσει. Έτσι, με τη χρήση των απειλών, εισέβαλε πλήρως στον συναισθηματικό και αθώο κόσμο της μικρής, διακόπτοντας τη φυσιολογική της εξέλιξη συναισθηματικά και σεξουαλικά και βάζοντας την να συμμετέχει ενεργά σε πράξεις σεξουαλικής φύσης έναντι του. Η δε εξήγηση του Κατηγορουμένου πως «έβγαζε γάλα» επειδή έπινε γάλα καταδεικνύει την έκταση της πλήρους ασέβειας του προς τη μικρή και κυρίως προς την ηλικία της με γνώμονα μόνο τη δική του ικανοποίηση. Τέλος, ο Κατηγορούμενος φίλησε την παραπονούμενη στο στόμα σε δύο περιπτώσεις. Θεωρούμε πως η όλη συμπεριφορά του Κατηγορουμένου η οποία εκδηλώθηκε με διάφορων μορφών δραστηριότητες είναι άκρως απαράδεκτη και προκαλεί αποστροφή. Παρά το γεγονός πως ο Ν.91(Ι)/14εντάσσει όλα τα προαναφερόμενα αδικήματα των κατηγοριών 1-9 στο ίδιο πλαίσιο σοβαρότητας εφόσον προβλέπει την ίδια ποινή, διά βίου φυλάκιση, (σε αντίθεση με την Αγγλία, όπως αναφέρεται ανωτέρω), εντούτοις θεωρούμε πως οι πράξεις του Κατηγορουμένου προς τη μικρή οι οποίες περιείχαν το στοιχείο της σωματικής επαφής του ιδίου με τα χέρια ή δάκτυλα του στις γυμνές ευαίσθητες περιοχές της μικρής είναι πιο σοβαρές από την απλή παρακολούθηση ταινιών ερωτικού περιεχομένου από τη μικρή, χωρίς να παραγνωρίζουμε πως κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης αυτή καθόταν στα γόνατα του Κατηγορουμένου και ένιωθε πως αυτός ήταν σε στύση. Θεωρούμε δε εξίσου σοβαρό τον εξαναγκασμό από τον Κατηγορούμενο της μικρής στο να προβαίνει η ίδια σε αντίστοιχη ενέργεια, δηλαδή να χαϊδεύει με το χέρι της το πέος του Κατηγορουμένου μέχρι την εκσπερμάτωση, στοιχείο το οποίο θεωρούμε επιβαρυντικό υπό τις περιστάσεις. Επιβαρυντικό στοιχείο αποτελεί επίσης και η χρήση απειλών για επίτευξη της καθήλωσης και σιωπής εκ μέρους της μικρής στην υλοποίηση των επιθυμιών του Κατηγορουμένου έναντι της. Τέτοιες πράξεις δεν έχουν θέση προς ένα κορίτσι της ηλικίας της παραπονούμενης, εξ ου και η όλη συμπεριφορά του Κατηγορουμένου, η οποία σημειώνεται ήταν επαναλαμβανόμενη και διήρκεσε για σχεδόν εννέα μήνες, της προκάλεσε οξεία διαταραχή μετατραυματικού στρες, αλλαγή στη συμπεριφορά της και εκδήλωση συμπεριφοράς η οποία δεν συνάδει με την ηλικία της, κατάλοιπα για τα οποία χρήζει μακρόχρονης θεραπείας. Οι συνέπειες έφθασαν μέχρι του σημείου μετακόμισης από το σπίτι της για να απομακρυνθεί από το περιβάλλον το οποίο της θύμιζε την παρουσία του Κατηγορουμένου και της έσπερνε τον συνεχή φόβο γι΄ αυτόν. Σημειώνουμε πως στην παρούσα περίπτωση οι ψυχολογικές επιπτώσεις επί της ανήλικης από τη συμπεριφορά του Κατηγορουμένου έχουν αποδειχθεί με επιστημονική μαρτυρία και δεν αναφέρονται απλώς ως θέμα κοινής ανθρώπινης εμπειρίας, δηλαδή ως συνέπεια που φυσιολογικά ούτως ή άλλως θεωρείται ότι προκύπτει από τέτοιου είδους συμπεριφορές (βλ. Μ.Θ. v. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 174). Η κατάσταση της παραπονούμενης λόγω ακριβώς της αξιόποινης συμπεριφοράς του Κατηγορουμένου ήταν ιδιαίτερα εμφανής και κατά την παρουσία της ενώπιον του Δικαστηρίου για σκοπούς αντεξέτασης της. Έχουμε σκιαγραφήσει την κατάσταση της στα πλαίσια αξιολόγησης της για σκοπούς της τελικής μας απόφασης, πλην όμως τονίζουμε πως ήταν εμφανής η αναστάτωση, σύγχυση και δυσκολία της στο να ανακαλεί και θυμάται τα όσα υπέστη από τον Κατηγορούμενο, ειδικότερα αναφορικά με τις ταινίες που της έβαζε να βλέπουν, καθότι σε κάθε τέτοια αναφορά κυριολεκτικά κατέρρεε. Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Α.Β.

(2002)2 Α.Α.Δ. 386: «Τα ψυχικά τραύματα που αφήνουν τέτοια εγκλήματα είναι βαθιά και δύσκολα επουλώνονται. Ανατρέπεται ο ψυχικός κόσμος του παιδιού, βεβηλώνεται η ύπαρξη του.» Η φύση της όλης συμπεριφοράς του Κατηγορουμένου έναντι της παραπονούμενης, η διάρκεια αυτής και οι συνέπειες στην ίδια, όπως επεξηγείται ανωτέρω, σαφώς αποτελούν παράγοντες οι οποίοι προσδίδουν ιδιαίτερη σοβαρότητα στην παρούσα υπόθεση. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Λευκαρίτης κ.ά. v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 135/14 και 138/14, ημ. 22.11.16, ακόμα και σε τέτοιας φύσης αδικήματα η εξατομίκευση της ποινής έχει τη θέση της, αλλά δεν μπορεί να οδηγεί στην εξουδετέρωση της ποινής και του αποτρεπτικού χαρακτήρα της. Σε αυτά τα πλαίσια λαμβάνουμε υπόψιν το γεγονός πως ο Κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Παρόλο που είναι αναφαίρετο δικαίωμα ενός κατηγορουμένου να μην παραδέχεται ενοχή, στάση η οποία δεν εκλαμβάνεται ως επιβαρυντικός παράγοντας, εντούτοις θεωρούμε πως υπό τις ανωτέρω περιστάσεις ο Κατηγορούμενος δεν μπορεί να τύχει του ευεργετήματος της έκπτωσης της ποινής όπως θα αναμένετο σε περίπτωση εξαρχής πλήρους παραδοχής (βλ. υπόθεση Ghafari v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 442), και ειδικότερα σε τέτοιας φύσης υποθέσεις όπου το θύμα υποχρεώθηκε να δώσει μαρτυρία. Σχετική επί τούτου είναι η υπόθεση Hamieh ν. Γενικού Εισαγγελέα

(2006)2 Α.Α.Δ. 259. Επισημαίνουμε βεβαίως, όπως αναφέραμε και στην απόφαση μας, ότι κατά τη μαρτυρία της η ανήλικη υπέστη μια ήπια αντεξέταση και ο συνήγορος Υπεράσπισης κατέβαλε κάθε προσπάθεια να την κάνει να αισθάνεται ήρεμα και καλά, ενώ επίσης διέκοψε και την αντεξέταση του όταν πλέον αντιλήφθηκε πως η μικρή δεν ήταν σε θέση να συνεχίσει τη διαδικασία ερωτήσεων. Παρά ταύτα όμως η παρουσία της στο Δικαστήριο εξ αντικειμένου υπέβαλε την ανήλικη στο να βιώσει εκ νέου την τραυματική εμπειρία της και να αισθανθεί πολύ άσχημα και άβολα, στοιχείο το οποίο δεν διαγράφεται, παρά τις πιο πάνω προσπάθειες. Σχετική είναι η υπόθεση Κ.Κ. v. Γενικού Εισαγγελέα

(2008)2 Α.Α.Δ. 294. Εδώ είναι κατάλληλο το στάδιο να αναφέρουμε επίσης πως κατά την αγόρευση για μετριασμό της ποινής ο συνήγορος επισήμανε πως ανεξαρτήτως της στάσης του Κατηγορουμένου έναντι των κατηγοριών, η αγόρευση έγινε με πλήρη σεβασμό προς την απόφαση του Δικαστηρίου και πως ο Κατηγορούμενος αντιλαμβάνεται πλήρως τη σοβαρότητα των αδικημάτων για τα οποία κρίθηκε ένοχος. Λαμβάνουμε ακόμα υπόψιν τις προσωπικές συνθήκες του Κατηγορουμένου, όπως αυτές περιέχονται αναλυτικά στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και εκτέθηκαν με λεπτομέρεια και από τον συνήγορο Υπεράσπισης. Ειδικότερα, λαμβάνουμε υπόψιν .. .Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Μ.Θ. v. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 174 «Οι επιπτώσεις της ποινής στην οικογένεια και στους εξαρτώμενους του κατηγορουμένου συνιστούν οπωσδήποτε στοιχεία μετριασμού της ποινής». Σε αυτό το πλαίσιο συνεκτιμούμε τη θέση του συνηγόρου Υπεράσπισης πως τυχόν επιβολή στερητική της ελευθερίας θα συνεπάγεται την απώλεια του εισοδήματος του Κατηγορουμένου το οποίο προσφέρετο για την κάλυψη των απαραίτητων οικογενειακών εξόδων της οικογένειας του, καθώς και ότι αναμφίβολα θα υπάρξουν και άλλου είδους συνέπειες στην οικογένεια του, σχετιζόμενες με την παρουσία του. Τέλος, λαμβάνουμε υπόψιν το χρονικό διάστημα που έχει παρέλθει από τη διάπραξη των αδικημάτων μέχρι και το στάδιο επιβολής ποινής. Είναι γεγονός πως τα αδικήματα έλαβαν χώρα μεταξύ Σεπτεμβρίου 2014 και Μαΐου 2015, όμως η αποκάλυψη η οποία έφερε στην επιφάνεια την υπόθεση και οδήγησε στην καταγγελία έγινε στις 24.12.

1. Είναι απολύτως φυσιολογικό ότι, ως εκ της φύσεως της, τέτοια υπόθεση και κυρίως από ένα παιδί δεν αποκαλύπτεται άμεσα. Η υπόθεση καταχωρίστηκε στις 13.9.16, ορίστηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου στις 19.10.16 και παραπέμφθηκε ενώπιον του Κακουργιοδικείου στις 9.11.16 το οποίο ξεκίνησε την ακρόαση της υπόθεσης στις 18.9.17 η οποία και ολοκληρώθηκε με την έκδοση της απόφασης στις 4.12.
2. Θεωρούμε πως το πιο πάνω ιστορικό δεν αποκαλύπτει τέτοια καθυστέρηση είτε από πλευράς ανακριτικών αρχών είτε από πλευράς Δικαστηρίου, όπως άλλωστε δεν έγινε και τέτοια εισήγηση, εντούτοις συνεκτιμούμε το χρονικό διάστημα που έχει διαρρεύσει από τη διάπραξη των αδικημάτων μέχρι και το στάδιο επιβολής ποινής και την αλλαγή στην οικογενειακή και επαγγελματική κατάσταση του Κατηγορουμένου, στοιχεία όμως τα οποία δεν εξουδετερώνουν ούτε τη σοβαρότητα των αδικημάτων ούτε και το στοιχείο της αποτροπής που είναι έντονο σε τέτοιες υποθέσεις. Με γνώμονα τη σοβαρότητα των αδικημάτων ως εκ της φύσης τους και έντονο το στοιχείο της αποτροπής, και λαμβάνοντας ιδιαίτερα υπόψιν τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, θεωρούμε πως η ποινή φυλάκισης είναι η μόνη αρμόζουσα ποινή υπό τις περιστάσεις. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Abunazha v. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 551 και επαναλήφθηκε στην Γενικός Εισαγγελέας v. Γενεθλίου, Ποιν. Έφ. 5/16, ημ. 1.3.16, «Η ανάγκη αποτρεπτικής ποινής τονίστηκε από το Δικαστήριο και σε συνάρτηση με την έξαρση που παρατηρείται στη διάπραξη αυτής της κατηγορίας αδικημάτων, μέτρο που πρέπει να δρα κατασταλτικά αλλά και καταλυτικά και να εκπέμπει τα κατάλληλα μηνύματα προς την κοινωνία και σε κάθε επίδοξο παραβάτη του νόμου». Η σοβαρότητα τέτοιας φύσης αδικημάτων και η επιτακτική ανάγκη γενικής αποτροπής λόγω της παρατηρούμενης έξαρσης τονίστηκε και αποτέλεσε καθοδηγητικό κριτήριο για το Εφετείο και στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. N.Ν. (ανωτέρω). Όλοι οι ελαφρυντικοί παράγοντες στην παρούσα, οι οποίοι εκτίθενται ανωτέρω, και κυρίως οι προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες του Κατηγορουμένου, δεν είναι ικανοί να διαφοροποιήσουν το είδος της ποινής όμως θα αντανακλούνται στην έκταση της. Τέλος, επισημαίνουμε πως εφόσον όλες οι κατηγορίες που αφορούν το αδίκημα της σεξουαλικής κακοποίησης και το αδίκημα της άσεμνης επίθεσης αφορούν γεγονότα μιας ενιαίας και συνεχόμενης συμπεριφοράς έναντι της ανήλικης, κρίνεται ορθό όπως επιβληθούν συντρέχουσες και όχι διαδοχικές ποινές. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Κέρκης v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 443 «Το θέμα της επιβολής διαδοχικών ποινών απασχόλησε κατ' επανάληψη το Ανώτατο Δικαστήριο. Στη Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 123, γίνεται αναφορά σε αγγλική νομολογία, όπου παρέχονται για το ζήτημα αυτό κατευθυντήριες γραμμές. Βασική αρχή είναι ότι δεν πρέπει να επιβάλλονται διαδοχικές ποινές για κατηγορίες που, ουσιαστικά, αποτελούν μέρος μιας ενιαίας συμπεριφοράς και τούτο, για να μην οδηγείται η συνολική ποινή που επιβάλλεται σε υπερβολή». Εν όψει των ανωτέρω διαπιστώσεων μας αναφορικά με τον βαθμό σοβαρότητας των αδικημάτων της σεξουαλικής κακοποίησης, κρίνουμε ορθό και δίκαιο όπως η ποινή στις κατηγορίες 1 και 2 είναι κάπως χαμηλότερη σε σχέση με την ποινή που θα επιβληθεί στις κατηγορίες 3-9 στις οποίες θα επιβληθεί το ίδιο ύψος ποινής λόγω ακριβώς της φύσης των αξιόποινων πράξεων του Κατηγορουμένου. Ως εκ τούτου στον Κατηγορούμενο επιβάλλονται οι ακόλουθες ποινές: Στις κατηγορίες 1 και 2 ποινή φυλάκισης 5 ετών σε καθεμιά. Στις κατηγορίες 3-9 ποινή φυλάκισης 7 ετών σε καθεμιά. Στις κατηγορίες 10 και 11 ποινή φυλάκισης 2 ετών σε καθεμιά. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Η έκτιση των ποινών φυλάκισης αρχίζει από τις 4.12.17 που ο Κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση. Τα €150 έξοδα να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. Όσον αφορά τα Τεκμήρια, τα τρία tablet να επιστραφούν στους ιδιοκτήτες τους ενώ τα υπόλοιπα Τεκμήρια κατάσχονται και να καταστραφούν. (Υπ.) ........ Ε. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ....... Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ........ Σ. Χριστοδουλίδου - Μέσσιου, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Ε.Ε./Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο