ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ADBOARD MEDIA LIMITED κ.α., Υπόθεση Αρ. 14360/16, 14/11/2017

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155. Προβλήθηκε άρνηση από την Κατηγορούσα Αρχή ως προς τη βασιμότητα του ισχυρισμού (άρθρο 69

(2)του Κεφ. 155), και τούτο είναι το θέμα που θα απασχολήσει το Δικαστήριο στα πλαίσια της παρούσας. Μέσα στα πλαίσια της διαδικασίας εκδίκασης του κατά πόσον ο ισχυρισμός της κατηγορουμένης 1 είναι βάσιμος, έγιναν παραδεκτά τα ακόλουθα γεγονότα.

1. Στις 29.3.16 καταχωρήθηκε η υπ' αριθμόν 2215/16 Ποινική Υπόθεση, εναντίον, μεταξύ άλλων προσώπων, και της κατηγορούμενης
3. Το κατηγορητήριο της Ποιν. Υπόθ. Αρ. 2215/16 καταχωρήθηκε στο Δικαστήριο (Έγγραφο Α). Σύμφωνα με αυτό, η κατηγορούμενη 1 (μαζί με τους κατηγορούμενους 2, 3 και 4) αντιμετώπισε την ακόλουθη κατηγορία: «Έκθεση Αδικήματος Πρώτη Κατηγορία Ανέγερση και έκθεση διαφήμισης χωρίς την έγκριση και/ή άδεια και/ή εξουσιοδότηση του Δημοτικού Συμβουλίου Λευκωσίας κατά παράβαση των άρθρων 4, 5, 6, 9 και 15 του περί Εκθέσεως Διαφημίσεων (Έλεγχος) Νόμου (Κεφ. 50), τα άρθρα 4, 5 και 9 της ΚΔΠ 233/99 και των άρθρων 20 και 29 του Κεφ.
4. Λεπτομέρειες Αδικήματος Οι κατηγορούμενοι μεταξύ της χρονικής περιόδου Μαρτίου 2016 στη Λευκωσία ανήγειραν και/ή τοποθέτησαν παράνομα διαφημιστική πινακίδα καλύπτοντας όλη την πρόσοψη του 1ου ορόφου του κτιρίου Γαβριηλίδη που βρίσκεται στη Λεωφ. Κυρ. Μάτση αρ. 1, Λευκωσία και διαφημίζουν και/ή εκθέτουν και/ή προβάλλουν διαφημίσεις τρίτων στην εν λόγω διαφημιστική πινακίδα χωρίς να εξασφαλίσουν εκ των προτέρων σχετική έγκριση ή άδεια ή εξουσιοδότηση του Δημοτικού Συμβουλίου Λευκωσίας ως αρμόδιας Αρχής.»
5. Η κατηγορούμενη 1 απάντησε με μη παραδοχή στην πιο πάνω κατηγορία στις 10.5.
7. Στις 13.9.16 η πιο πάνω Ποιν. Υπόθ. αρ. 2215/16 απορρίφθηκε λόγω παράλειψης προώθησης της από την Κατηγορούσα Αρχή. H κατηγορούμενη 1 αθωώθηκε και απαλλάχθηκε. Κατατέθηκε ως Έγγραφο Β επιστολή ημερ. 10.10.17 του Πρωτοκολλητή του Τμήματος Ποινικών Υποθέσεων, στην οποία αναφέρονται τα εξής: «Ποινική Υπόθεση αρ. 2215/16 Δήμος Λευκωσίας ν.
8. Adboard Media Ltd,
9. Μιχάλης Κυριακίδης,
10. Αλκιβιάδης Γαβριηλίδης,
11. Στέλλα Καμμίτση Σύμφωνα με το Μητρώο το οποίο τηρείται στο Πρωτοκολλητείο για καταχώρηση και ενημέρωση των υποθέσεων του Δικαστηρίου η απόφαση της πιο πάνω υπόθεσης είναι η ακόλουθη: Οι κατηγορούμενοι 2 και 4 απαλλάσσονται. Οι κατηγορούμενοι 1 και 3 αθωώνονται και απαλλάσσονται. Η υπόθεση έχει αποπερατωθεί στις 13.9.16.» Στην παρούσα υπόθεση, η οποία καταχωρήθηκε στις 19.9.16, η κατηγορούμενη 1 (μαζί με τους κατηγορούμενους 2 και 4) αντιμετωπίζει τις εξής κατηγορίες: «Έκθεση Αδικήματος Πρώτη Κατηγορία Ανέγερση και έκθεση διαφήμισης χωρίς την έγκριση και/ή άδεια και/ή εξουσιοδότηση του Δημοτικού Συμβουλίου Λευκωσίας κατά παράβαση των άρθρων 4, 5, 6, 9 και 15 του περί Εκθέσεως Διαφημίσεων (Έλεγχος) Νόμου (Κεφ. 50), τα άρθρα 4, 5 και 9 της ΚΔΠ 233/99 και των άρθρων 20 και 29 του Κεφ.
12. Λεπτομέρειες Αδικήματος Οι κατηγορούμενοι κατά ή περί την 1/4/16 στη Λευκωσία ανήγειραν και/ή τοποθέτησαν παράνομα διαφημιστική πινακίδα καλύπτοντας όλη την πρόσοψη του 1ου ορόφου του κτιρίου Γαβριηλίδη που βρίσκεται στη Λεωφ. Κυρ. Μάτση αρ. 1, Λευκωσία και διαφημίζουν και/ή εκθέτουν και/ή προβάλλουν διαφημίσεις τρίτων, ήτοι της κατηγορούμενης 4, στην εν λόγω διαφημιστική πινακίδα χωρίς να εξασφαλίσουν εκ των προτέρων σχετική έγκριση ή άδεια ή εξουσιοδότηση του Δημοτικού Συμβουλίου Λευκωσίας ως αρμόδιας Αρχής. Έκθεση Αδικήματος Δεύτερη Κατηγορία Έκθεση διαφημιστικής πινακίδας κατά παράβαση των άρθρων 4, 6, 9, 13, 14 και 15 του περί Εκθέσεως Διαφημίσεων (Έλεγχος) Νόμου (Κεφ. 50), τα άρθρα 4, 5 και 9 της ΚΔΠ 233/99 και των άρθρων 20 και 29 του Κεφ.
13. Λεπτομέρειες Αδικήματος Οι κατηγορούμενοι κατά ή περί την 1/4/16 στη Λευκωσία έκθεσαν παράνομα διαφημιστική πινακίδα που ανήγειραν και/ή τοποθέτησαν όπως αναφέρεται στην 1η κατηγορία ανωτέρω, καλύπτοντας όλη την πρόσοψη του 1ου ορόφου του κτιρίου Γαβριηλίδη που βρίσκεται στη Λεωφ. Κυρ. Μάτση αρ. 1, Λευκωσία και διαφημίζουν και/ή εκθέτουν και/ή προβάλλουν διαφημίσεις τρίτων, ήτοι της κατηγορούμενης 4, στην εν λόγω διαφημιστική πινακίδα χωρίς να εξασφαλίσουν εκ των προτέρων σχετική άδεια από το Δημοτικό Συμβούλιο Λευκωσίας ως αρμόδιας Αρχής. Έκθεση Αδικήματος Τρίτη Κατηγορία Εξουσιοδότηση τοποθέτησης διαφημιστικής πινακίδας κατά παράβαση των άρθρων 4, 6, 9, 13, 14 και 15 του περί Εκθέσεως Διαφημίσεων (Έλεγχος) Νόμου (Κεφ. 50), τα άρθρα 4, 5 και 9 της ΚΔΠ 233/99 και των άρθρων 20 και 29 του Κεφ.
14. Λεπτομέρειες Αδικήματος Οι κατηγορούμενοι κατά ή περί την 1/4/16 στη Λευκωσία εξουσιοδότησαν παράνομα την ανέγερση και/ή τοποθέτηση της διαφημιστικής πινακίδας που ανήγειραν και/ή τοποθέτησαν όπως αναφέρεται στην 1η κατηγορία ανωτέρω, καλύπτοντας όλη την πρόσοψη του 1ου ορόφου του κτιρίου Γαβριηλίδη που βρίσκεται στη Λεωφ. Κυρ. Μάτση αρ. 1, Λευκωσία και διαφημίζουν και/ή εκθέτουν και/ή προβάλλουν διαφημίσεις τρίτων, ήτοι της κατηγορούμενης 4, στην εν λόγω διαφημιστική πινακίδα χωρίς να εξασφαλίσουν εκ των προτέρων σχετική άδεια από το Δημοτικό Συμβούλιο Λευκωσίας ως αρμόδιας Αρχής. Έκθεση Αδικήματος Τέταρτη Κατηγορία Ανοχή έκθεσης διαφημιστικής πινακίδας κατά παράβαση των άρθρων 4, 6, 9, 13, 14 και 15 του περί Εκθέσεως Διαφημίσεων (Έλεγχος) Νόμου (Κεφ. 50), τα άρθρα 4, 5 και 9 της ΚΔΠ 233/99 και των άρθρων 20 και 29 του Κεφ.
15. Λεπτομέρειες Αδικήματος Οι κατηγορούμενοι κατά ή περί την 1/4/16 στη Λευκωσία ανέχονται παράνομα την ανέγερση και/ή τοποθέτηση και/ή την έκθεση της διαφημιστικής πινακίδας που ανήγειραν και/ή τοποθέτησαν όπως αναφέρεται στην 1η κατηγορία ανωτέρω, καλύπτοντας όλη την πρόσοψη του 1ου ορόφου του κτιρίου Γαβριηλίδη που βρίσκεται στη Λεωφ. Κυρ. Μάτση αρ. 1, Λευκωσία και διαφημίζουν και/ή εκθέτουν και/ή προβάλλουν διαφημίσεις τρίτων, ήτοι της κατηγορούμενης 4, στην εν λόγω διαφημιστική πινακίδα χωρίς να εξασφαλίσουν εκ των προτέρων σχετική άδεια από το Δημοτικό Συμβούλιο Λευκωσίας ως αρμόδιας Αρχής.» Είναι η θέση του κ. Πετρίδη ότι η κατηγορούμενη 1 δεν μπορεί να κατηγορηθεί εκ νέου για αδίκημα ταυτόσημο ή ουσιωδώς ταυτόσημο με το αδίκημα για το οποίο κατηγορήθηκε στην Ποινική Υπόθεση αρ. 2215/
16. Υποστηρίζει συναφώς ότι η κατηγορία στην Ποιν. Υπόθ. αρ. 2215/16 είναι ακριβώς η ίδια με την πρώτη κατηγορία στην παρούσα υπόθεση. Όσον αφορά τις κατηγορίες 2, 3 και 4 στην παρούσα υπόθεση, θέση του είναι ότι αυτές συμπεριλαμβάνονται στην έκθεση αδικήματος της κατηγορίας στην Ποιν. Υπόθ. 2215/
17. Οι κατηγορίες 2, 3 και 4 είναι «παρακλάδια» της πρώτης κατηγορίας (η οποία είναι η ίδια με την κατηγορία στην Ποιν. Υπόθ. 2215/16), σε περίπτωση δε καταδίκης στην παρούσα υπόθεση η νομολογία θα επέτασσε να επιβληθεί μόνο μία ποινή στους κατηγορούμενους. Στον αντίποδα, θέση του κ. Κουλαφέττη είναι ότι όταν απορρίπτεται ποινική υπόθεση λόγω μη εμφάνισης της κατηγορούσας αρχής, δεν δημιουργείται δεδικασμένο. Ακόμη όμως και αν η απόρριψη υπόθεσης για τέτοιο λόγο μπορεί να δημιουργήσει δεδικασμένο, στην προκειμένη περίπτωση τα αδικήματα της παρούσας υπόθεσης είναι διαφορετικά από το αδίκημα της Υπόθ. Αρ. 2215/16 επειδή ημερομηνία διάπραξης τους είναι η 1.4.16, δηλαδή ημερομηνία μεταγενέστερη της καταχώρησης της Υπόθ. αρ. 2215/
18. Σε κάθε περίπτωση, υποστηρίζει, πρόκειται για συνεχούς φύσης αδικήματα, συνεπώς κάθε μέρα δημιουργείται ένα νέο αδίκημα σε σχέση με το οποίο μπορεί να ασκηθεί δίωξη, οι δε περίοδοι που διαπράχθηκαν τα αδικήματα στις δύο υποθέσεις δεν αλληλοκαλύπτονται. Υπό το φως των ισχυρισμών των διαδίκων, το πρώτο που πρέπει να αποφασισθεί είναι το κατά πόσον η αθώωση της κατηγορούμενης 1 στα πλαίσια της Υπόθ. αρ. 2215/16 έχει δημιουργήσει δεδικασμένο και, κατ' επέκταση, αν η κατηγορούμενη 1 μπορεί, ένεκα της αθώωσης της στην πιο πάνω υπόθεση, να επικαλεσθεί επιτυχώς την ειδική απάντηση του autrefois aquit. Σύμφωνα με το σύγγραμμα Blackstone´s Criminal Practice, 2018, παρ. D.12.34, το βάρος απόδειξης εφαρμογής του δόγματος autrefois, το φέρει η κατηγορούμενη 1 στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων («Once the plea has been entered and issue joined by the prosecution, the burden of proof is on the accused to make good the plea on the balance of probabilities (Coughlan

(1976)63 Cr App R33)»). Στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Αντώνη Ιωάννου, Πολ. Έφ. 132/15, ημερ. 13.7.16 λέχθηκε πως οι ειδικές απαντήσεις autrefois acquit και autrefois convict που προβλέπονται από το άρθρο 69

(1)(β) του Κεφ. 155, αποτελούν κωδικοποίηση της αρχής του κοινού δικαίου ότι ο κατηγορούμενος δεν μπορεί να τεθεί δις σε κίνδυνο για το ίδιο αδίκημα και βρίσκουν έρεισμα στις πρόνοιες του άρθρου 19 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, αλλά και στις πρόνοιες του ιδίου του Συντάγματος το οποίο δια του Άρθρου 12.2 έχει εισάξει με συνταγματική ισχύ την απαγόρευση της διπλής διακινδύνευσης («ο απαλλαγείς ή καταδικασθείς δεν δικάζεται εκ δευτέρου δια το αυτό αδίκημα»). Στην υπόθεση Χαραλάμπους Πουλλαούας ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 494, με αναφορά στον Archbold 1995, στο σύγγραμμα των Spencer Bower και Turner, The Doctrine of Res Judicata (2η έκδοση), και στην αγγλική απόφαση Connelly v. D.P.P. [1964] A.C. 1254, λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με την εφαρμογή του δόγματος του δεδικασμένου:

1. Το δόγμα του δεδικασμένου τυγχάνει εφαρμογής στη σφαίρα του ποινικού δικαίου υπό τον τύπο του αποφθέγματος - nemo debet bis vexari pro eadem causa, ή nemo debet bis puniri pro uno delicto - κανένας δεν μπορεί να τίθεται δυο φορές σε κίνδυνο καταδίκης για το ίδιο αδίκημα (ο κανόνας κατά του διπλού κινδύνου) και ότι οι αρχές του autrefois convict και acquit είναι θεμελιωμένες επί των πιο πάνω αποφθεγμάτων.
2. Το γεγονός ότι οι λεπτομέρειες του προτεινόμενου αδικήματος είναι κάπως διαφορετικές από εκείνες της πρώτης κατηγορίας δεν εμποδίζει την επίκληση του δόγματος του autrefois.
3. Το δόγμα αυτό είναι διαθέσιμο όχι μόνο σε σχέση με οποιαδήποτε επανάληψη της πραγματικής κατηγορίας για την οποία ο κατηγορούμενος είχε προηγουμένως αθωωθεί αλλά επίσης προστατεύεται και για κατηγορίες για τις οποίες αυτός θα μπορούσε να καταδικαστεί στην αρχική διαδικασία, έστω και αν σε σχέση με αυτές δεν έτυχε τυπικής αθώωσης. Μπορεί να γίνει επίκληση του δόγματος αν η κατηγορία που περιέχεται σε μεταγενέστερο κατηγορητήριο είναι μία για την οποία ένας θα μπορούσε να καταδικαστεί κατά την εκδίκαση του αρχικού κατηγορητηρίου.
4. Για την εφαρμογή του δόγματος του autrefois είναι αναγκαίο όπως ο κατηγορούμενος να είχε τεθεί στον κίνδυνο καταδίκης για το ίδιο αδίκημα όπως εκείνο για το οποίο τώρα κατηγορείται. Η λέξη 'αδίκημα' περιλαμβάνει τόσο τα γεγονότα τα οποία συνιστούν το έγκλημα και τα νομικά χαρακτηριστικά τα οποία το καθιστούν αδίκημα. Για την εφαρμογή του δόγματος πρέπει να είναι το ίδιο αδίκημα τόσο όσον αφορά τα γεγονότα όσο και το νόμο. Βεβαίως, δεν είναι κάθε φύσης τερματισμός/διακοπή ποινικής δίωξης που μπορεί να θέσει σε εφαρμογή το δόγμα του autrefois. Το ερώτημα, όπως επεξηγήθηκε στην υπόθεση Κονέ ν. Φλουρή, Ποιν. Έφ. 209/13, ημερ. 5.3.15, με αναφορά στα αποφασισθέντα στην υπόθεση Connelly,[1] ανωτέρω, είναι το κατά πόσον ο κατηγορούμενος είχε τεθεί σε κίνδυνο καταδίκης στην προηγούμενη διαδικασία, αφού το δόγμα δεν ισχύει εκεί όπου ο κατηγορούμενος δεν ετέθη σε κίνδυνο καταδίκης. Όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση Αντώνη Ιωάννου, ανωτέρω: «Κώλυμα στην καταχώριση της ίδιας κατηγορίας αποτελεί η δικαστική κρίση επί της ουσίας της κατηγορίας και ο κατηγορούμενος να είχε τεθεί σε κίνδυνο καταδίκης. Η κρίση επί της ουσίας όμως, δεν εξυπακούει ακρόαση με μάρτυρες. Στην υπόθεση Κονέ ν. Φλουρή κ.α., Ποινική Έφεση 209/2013, 5.3.2015, υιοθετήθηκε η ακόλουθη διευκρίνιση επί της έννοιας αυτής από την υπόθεση R. v. Swansea Justices ex Purvis

(1980)JP 252: «In the present context "on the merits" is a phrase which distinguishes between where a court is in a position to convict but does not do so and the position where a court is unable to proceed to consider the question of conviction or acquittal because it has no power, or thinks it has no power, to adjudicate» Στην υπόθεση Κονέ, επίσης, ελέχθησαν τα ακόλουθα: "Όπως λέχθηκε και στην υπόθεση Haynes v. Davis [1915] 1 KB 332, από τον δικαστή Lush, J με αναφορά στην έκφραση «acquittal on the merits», αυτή χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την περίπτωση που η κατηγορία απορρίπτεται για κάποιο τεχνικό λόγο που εμποδίζει την άσκηση δικαστικής κρίσης επί της ουσίας της κατηγορίας (« the expression is used by way of antithesis to a dismissal of the charge upon some technical ground which had been a bar to the adjudicating upon it.»). Θέση που βρίσκει έκφραση και στη δική μας νομολογία (βλ. Yiallouri (ανωτέρω) και Αναφορικά με Αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(2002)1 Α.Α.Δ. 2085)."» Ως προς το σημείο στο οποίο κατηγορούμενος τίθεται σε κίνδυνο, στην υπόθεση Κονέ, ανωτέρω, το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθέτησε επί του προκειμένου την απόφαση του Αγγλικού Εφετείου στην υπόθεση Regina v. JFJ [2013] EWCA Crim 569, στην οποία το Αγγλικό Εφετείο κατέληξε ότι σε περίπτωση συνοπτικής διαδικασίας (ενώπιον Magistrates' Court), ένας κατηγορούμενος μπορεί να τεθεί σε κίνδυνο μόνο την ημέρα της ακρόασης με σκοπό να αποφασίσει το δικαστήριο εάν είναι ένοχος ή αθώος. Συγκεκριμένα, παρατέθηκε το ακόλουθο απόσπασμα από την παρ. 50 της εν λόγω απόφασης: «50. It is clearly right that a defendant is only in peril of conviction at the Crown Court when he is put in charge of the jury. S.9 of the MCA 1980 provides that at a summary trial the court shall put the information to the defendant and ask whether he pleads guilty or not guilty; the court, after hearing the evidence and the parties is to convict or dismiss the information. It does not mean that the trial always commences when the information is put and the plea made. There is no reason for treating the position in the Magistrates΄ Courts as being different. The defendant can be in peril only when the Magistrates or District Judge are at a hearing for the purpose of determining whether the defendant is guilty; that can be the first hearing when the plea is put, but these days it is more likely to be the date fixed for the summary trial.» Προκειμένου το Αγγλικό Εφετείο να καταλήξει στην πιο πάνω απόφαση, υιοθέτησε τα αποφασισθέντα στην υπόθεση Holmes v. Campbell

(1998)162 JP

1. Παραθέτω απόσπασμα από την παρ. 48 της απόφασης του Αγγλικού Εφετείου στην R. v. JFJ, ανωτέρω, από το οποίο προκύπτουν και τα γεγονότα της υπόθεσης Holmes: «
2. The question whether the defendant was in peril in such circumstances was considered in Holmes v Campbell

(1998)162 JP

1. That was a prosecution by the Environment Agency where summary trial had been agreed and not guilty pleas entered. The defendants then indicated at a later stage in the proceedings that they would plead guilty. A date was set for the taking of those pleas at a hearing. An error was made by the prosecutor as to the time of the hearing. When she did not appear, the Magistrates dismissed the informations. The Agency preferred new informations which the Magistrates declined to hear. In the appeal to the Divisional Court the Agency did not contend that the hearing at which the Magistrates dismissed the original informations was a nullity. Although the Agency accepted that the decision amounted to an acquittal, the Agency contended it did not give rise to the plea of autrefois in respect of the new informations. The Divisional Court (Schiemann LJ and Brian Smedley J) held the Agency was correct. Applying the principles set out by Lush J in Haynes v Davis, the court concluded that the second and third conditions were not met, as on the terms of s.15 of the Magistrates' Court Act 1980 (MCA), the court could not have convicted the defendants on the day that the Agency did not appear. They were therefore not in peril and there had been no acquittal on the merits. The court said in respect of the defendants' contention that they were in peril from the moment they had tended a plea of not guilty: "One has to bear in mind now that there are distinct procedures to be gone through when a person is summonsed to face offences which are triable either way before the plea is taken, but he says that at the latest the accused is in jeopardy from the moment of plea. Support for that proposition is derived from the words of Rougier J in Williams v DPP [1991] All ER at page 659, where he says that when an accused is to be tried on indictment the moment when he is in peril is when the jury are sworn to try him and he is put in their charge. The fact that he may have been arraigned at some much earlier stage, (and frequently nowadays is), is irrelevant. Until the jury have been sworn although he may be acquitted by order of the Judge he cannot be convicted. That is certainly correct but why the position should be so different in the Magistrates' court it is difficult to see. On the facts of the present case there was never any risk of the defendants being convicted by the court sitting on 12th November unless they had entered pleas of "Guilty" and, probably not even then, unless the prosecution advocate was there."» Εφαρμόζοντας τις πιο πάνω αρχές, στα γεγονότα της παρούσας, σημειώνω τα εξής. Είναι παραδεκτό ότι η κατηγορούμενη 1 κατηγορήθηκε στα πλαίσια της Υπόθ. αρ. 2215/16 και στις 10.5.16 απάντησε με μη παραδοχή. Πέραν όμως τούτου, δεν έχει προσφερθεί μαρτυρία ως προς τον λόγο για τον οποίο ήταν ορισμένη η υπόθεση στις 13.9.
2. Δεν έχει, δηλαδή, προσκομιστεί μαρτυρία ως προς το κατά πόσον η υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση σε σχέση με την κατηγορούμενη 1 στις 13.9.
3. Ούτε και για το κατά πόσον η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση σε σχέση με την κατηγορούμενη 1 σε οποιαδήποτε προγενέστερη ημερομηνία προσφέρθηκε μαρτυρία. Το μόνο που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου είναι η πιο πάνω επιστολή του Πρωτοκολλητή (Έγγραφο Β). Εφόσον δεν έχει αποδειχθεί ότι η ως άνω υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση σε σχέση με την κατηγορούμενη 1 (είτε στις 13.9.16, είτε σε κάποια προηγούμενη ημερομηνία), τότε δεν μπορεί, κατά τη γνώμη μου, να γίνει επιτυχής επίκληση του δόγματος του autrefois acquit σύμφωνα με τα όσα αποφασίστηκαν στην υπόθεση Κονέ, πιο πάνω, αφού δεν έχει αποδειχθεί στον βαθμό που απαιτείται ότι η κατηγορούμενη 1 ετέθη οποτεδήποτε σε κίνδυνο καταδίκης, κάτι που μπορεί να γίνει την ημέρα που η υπόθεση ορίζεται για ακρόαση, με σκοπό να αποφασίσει το Δικαστήριο αν ο κατηγορούμενος είναι αθώος ή ένοχος. Ακόμη, όμως, και αν θεωρήσω ότι μετά την απάντηση της κατηγορούμενης 1 στις 10.5.16 η υπόθεση ορίστηκε στις 13.9.16 για ακρόαση σε σχέση με αυτήν, τότε και πάλι, με βάση τα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης, δεν μπορεί να γίνει επιτυχής επίκληση του δόγματος, για τον λόγο που θα εξηγήσω. Όπως προαναφέρθηκε, είναι παραδεκτό γεγονός ότι στις 13.9.16 η υπόθεση απορρίφθηκε λόγω παράλειψης της κατηγορούσας αρχής να εμφανισθεί στο Δικαστήριο. Σύμφωνα με το άρθρο 89

(2)του Κεφ. 155: «89.

(2)Αν, κατά το χρόνο που ορίζεται για την ακροαματική διαδικασία της υπόθεσης, ο κατηγορούμενος εμφανίζεται αλλά ο κατήγορος παραλείπει να εμφανιστεί, το Δικαστήριο αθωώνει τον κατηγορούμενο εκτός αν για κάποιο λόγο θεωρεί ορθό να αναβάλει την ακροαματική διαδικασία για μερικές ημέρες, με τέτοιους όρους ως ήθελε θεωρήσει σκόπιμο.». Σε περίπτωση, λοιπόν, παράλειψης του κατηγόρου να εμφανιστεί την ημέρα που η υπόθεση είναι ορισμένη για ακρόαση, το Δικαστήριο έχει δύο επιλογές: είτε να αναβάλει την ακρόαση, είτε να αθωώσει τον κατηγορούμενο. Σε καμία περίπτωση όμως, δεν έχει εξουσία να τον καταδικάσει. Υπό αυτές τις περιστάσεις, στις 13.9.16 η κατηγορούμενη 1 δεν αθωώθηκε, κρίνω, «on the merits», αφού το Δικαστήριο την ημέρα εκείνη δεν είχε εξουσία να την καταδικάσει, ενόψει της απουσίας του κατηγόρου. Απόλυτα σχετικά είναι τα όσα ελέχθησαν στην υπόθεση Holmes, ανωτέρω: «There is no doubt that the court sitting on 12th November was competent to try the accused for the offences. However, in the light of section 15, in the absence of the prosecutor, that court had no power to convict them. The only options were to adjourn or dismiss. To that extent therefore, in my judgment, the accused on that occasion were not in jeopardy if, by that word, is meant "at risk of conviction by the court whose decision is under consideration" which is what I understand it to mean. Similarly, in my judgment on the facts in this case there was no acquittal on the merits. The distinction which is drawn between an acquittal on the merits and the dismissal on some technical ground is, as Lush J held, the antithesis between "an adjudication of not guilty upon some matter of fact or law and a discharge of the person charged on the ground that there are reasons why the court cannot proceed to find if he is guilty". Here the decision of the Magistrates on 12th November was on the basis that the prosecutor was not present and in the exercise of their discretion they decided to dismiss the informations rather than adjourn them. As I have said, convicting on them was not an option.» Δεν διαφεύγει την προσοχή μου ότι το άρθρο 15[2] του Magistrates Courts Act, 1980 αναφέρεται σε απόρριψη του κατηγορητηρίου («dismissal of the information»), ενώ το άρθρο 89

(2)του Κεφ. 155 σε αθώωση του κατηγορουμένου. Όμως, υπό το φως του άρθρου 27[3] του Magistrates Courts Act, 1980, φαίνεται να γίνεται αποδεκτό ότι η απόρριψη του κατηγορητηρίου ισοδυναμεί στην ουσία με αθώωση στο κατηγορητήριο, κάτι που σημειώνεται από το Αγγλικό Εφετείο στην παρ. 48 της απόφασης R. v. JFJ, ανωτέρω («.the Agency accepted that the decision amounted to an acquittal,.»). Όπως και να έχουν τα πράγματα, κοινό στοιχείο παραμένει ότι όταν το Δικαστήριο καλείται να χειριστεί υπόθεση στην οποία η κατηγορούσα αρχή παραλείπει να εμφανιστεί σε συνοπτική δίκη, το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να καταδικάσει τον κατηγορούμενο. Συνεπώς, στη βάση των όσων αποφασίστηκαν στην υπόθεση Κονέ, ανωτέρω, και αντλώντας καθοδήγηση από τις αγγλικές αποφάσεις R. v. JFJ και Holmes, ανωτέρω, κρίση μου είναι πως στις 13.9.16 η κατηγορούμενη 1 δεν ετέθη σε κίνδυνο καταδίκης και πως η αθώωση της την ημέρα εκείνη δεν ήταν αθώωση «on the merits». Περαιτέρω, και με δεδομένο ότι, όπως προαναφέρθηκε, δεν υπάρχει ενώπιον μου μαρτυρία ότι η υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση σε οποιαδήποτε ημέρα πριν την 13.9.16 (βλ. υπόθεση Κονέ, ανωτέρω[4]), δεν μπορώ να καταλήξω ότι η κατηγορούμενη 1 ετέθη οποτεδήποτε σε κίνδυνο καταδίκης στα πλαίσια της Υπόθ. αρ. 2215/16. Με βάση τα πιο πάνω, κρίση μου είναι πως η ειδική απάντηση του autrefois acquit της κατηγορούμενης 1 δεν μπορεί να επιτύχει. Παρά την πιο πάνω κατάληξη μου, για σκοπούς πληρότητας θα εξετάσω τους ισχυρισμούς του κ. Πετρίδη και επί της ουσίας τους. Στην Υπόθ. αρ. 2215/16 η κατηγορούμενη 1 κατηγορήθηκε ότι τον Μάρτιο του 2016 ανήγειρε και/ή τοποθέτησε παράνομα διαφημιστική πινακίδα στο κτίριο Γαβριηλίδη και διαφημίζει και/ή εκθέτει διαφημίσεις τρίτων στην εν λόγω πινακίδα, χωρίς έγκριση ή άδεια ή εξουσιοδότηση του Δημοτικού Συμβουλίου Λευκωσίας, κατά παράβαση των άρθρων 4, 5, 6, 9 και 15 του περί Εκθέσεως Διαφημίσεων (Έλεγχος) Νόμου, Κεφ. 50 και των άρθρων 4, 5 και 9 της Κ.Δ.Π. 233/99. Στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης, η κατηγορούμενη 1 κατηγορείται ότι, κατά παράβαση των ίδιων νομοθετικών προνοιών, (

1. i)κατά ή περί την 1.4.16 ανήγειρε και/ή τοποθέτησε παράνομα διαφημιστική πινακίδα στο κτίριο Γαβριηλίδη και διαφημίζει και/ή εκθέτει και/ή προβάλλει διαφημίσεις τρίτων στην εν λόγω πινακίδα, χωρίς έγκριση ή άδεια ή εξουσιοδότηση του Δημοτικού Συμβουλίου Λευκωσίας (πρώτη κατηγορία), (
2. ii)κατά ή περί την 1/4/16 εξέθεσε παράνομα την πιο πάνω διαφημιστική πινακίδα (δεύτερη κατηγορία) (iii) κατά ή περί την 1/4/16 εξουσιοδότησε παράνομα την ανέγερση και/ή τοποθέτηση της πιο πάνω διαφημιστικής πινακίδας (τρίτη κατηγορία) και (
3. iv)κατά ή περί την 1.4.16 ανέχθηκε παράνομα την ανέγερση και/ή τοποθέτηση και/ή την έκθεση της πιο πάνω διαφημιστικής πινακίδας (τέταρτη κατηγορία). Το άρθρο 4 του περί Εκθέσεως Διαφημίσεων (Έλεγχος) Νόμου, Κεφ. 50, το οποίο αναφέρεται τόσο στην έκθεση αδικήματος της Υπόθ. αρ. 2215/16 όσο και στις εκθέσεις αδικήματος των τεσσάρων κατηγοριών στην παρούσα υπόθεση, προνοεί τα εξής: «4. No person shall- (
4. a)erect, or cause to be erected, or authorize the erection of any hoarding except in accordance with the provisions of section 5 or section 6; or (
5. b)display or cause to be displayed any advertisements to which this Law applies except (
6. i)upon a hoarding lawfully erected in accordance with the provisions of section 5 or (
7. ii)in accordance with the provisions of section 6.» Λαμβάνοντας υπόψη το λεκτικό του πιο πάνω άρθρου, έχω την άποψη πως το αδίκημα το οποίο δημιουργεί εμπίπτει στην κατηγορία των συνεχούς φύσεως ποινικών αδικημάτων. Προς τούτο αντλώ καθοδήγηση από τις αποφάσεις Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού Λτδ ν. Δήμου Λεμεσού

(1994)2 Α.Α.Δ. 145[5] και Φράγκος Στέφανος ν. Αλεξάνδρας Αληφάντη κ.α.

(2003)2 Α.Α.Δ. 528[6] στις οποίες κρίθηκε ότι τα αδικήματα των άρθρων 3

(1)(β) και 10

(1)[7] του περί Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96 αποτελούν συνεχούς φύσεως αδικήματα. Έχω περαιτέρω την άποψη ότι σε περιπτώσεις συνεχούς φύσεως αδικημάτων, ο παραβάτης μπορεί να διωχθεί για διάφορες περιόδους και ημερομηνίες διάπραξης των αδικημάτων αυτών με διαφορετικά κατηγορητήρια που μπορούν να καταχωρηθούν διαδοχικά χωρίς να υπάρχει εμπόδιο στην προώθηση μεταγενέστερου χρονικά κατηγορητηρίου που περιέχει ίδιας φύσης αδικήματα, από τυχόν καταδίκη ή αθώωση του κατηγορουμένου σε προγενέστερο χρονικά κατηγορητήριο με τα ίδια αδικήματα αλλά με διαφορετική ημερομηνία διάπραξης. Με άλλα λόγια, δε μπορεί να τίθεται θέμα autrefois, εφόσον τα κατηγορητήρια καλύπτουν διαφορετικές περιόδους διάπραξης των αδικημάτων. Ενδεχομένως, βεβαίως, να τίθεται θέμα κατάχρησης της διαδικασίας, δεν έχει εγερθεί όμως τέτοιος ισχυρισμός στην παρούσα. Ως προς τα ανωτέρω, αντλώ καθοδήγηση από την απόφαση στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Άγγελου Μαυρομμάτη, Αίτ. αρ. 90/03

(2003)1(Β) Α.Α.Δ 1313, στην οποία λέχθησαν τα ακόλουθα: «Τα "συνεχιζόμενα αδικήματα", ακριβώς ως εκ της φύσεώς τους, μπορούν να αποτελέσουν το αντικείμενο μιας κατηγορίας, ως ένα αδίκημα, που διαπράχθηκε μέσα σε ορισμένη χρονική περίοδο, χωρίς η κατηγορία να πάσχει λόγω πολλαπλότητας. Τούτο, όμως, δεν σημαίνει ότι τα ίδια "συνεχιζόμενα αδικήματα" δεν μπορούν να αποτελέσουν, και πάλι ως εκ της φύσεώς τους, το αντικείμενο περισσοτέρων της μίας κατηγοριών, ως περισσότερα του ενός αδικήματα, που διαπράχθηκαν σε διάφορα χρονικά διαστήματα ή διάφορες ημερομηνίες χωρίς, σε τέτοια περίπτωση, να παραβιάζεται το Άρθρο 12.2 του Συντάγματος και/ή το άρθρο 19 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. (Βλέπε σχετικά την απάντηση του Εφετείου στο Νομικό Ερώτημα (c) στην Araouzos & Son v. The Police

(1980)2 C.L.R. 148-150, ιδιαίτερα τη σελίδα 150). [...]. Η υπόθεση Chiltern D.C. v. Hodgetts and another [1983] A.C. 120, H.L., στην οποία με παρέπεμψε ο δικηγόρος του αιτητή, δεν προωθεί τη θέση του. Εκείνο που προκύπτει από τη Chiltern είναι ότι ένα "συνεχιζόμενο αδίκημα" μπορεί να αποτελέσει το αντικείμενο μιας κατηγορίας, ως ένα ποινικό αδίκημα, που διαπράχθηκε μέσα σε ορισμένη χρονική περίοδο, χωρίς η κατηγορία να πάσχει λόγω πολλαπλότητας, και ότι η καλύτερη πρακτική θα ήταν όπως τα "συνεχιζόμενα αδικήματα" αποτελούν το αντικείμενο μιας κατηγορίας, ως ένα αδίκημα, που διαπράχθηκε μεταξύ της ημερομηνίας που άρχισε η παράβαση και της ημερομηνίας καταχώρησης του κατηγορητηρίου ή της ημερομηνίας συμμόρφωσης, οποιαδήποτε προηγείται χρονικά. Δεν προκύπτει ότι ένα "συνεχιζόμενο αδίκημα" δεν μπορεί, νομικά, να αποτελέσει και το αντικείμενο περισσοτέρων της μίας κατηγοριών, ως περισσότερα του ενός αδικήματα, που διαπράχθηκαν σε διάφορα χρονικά διαστήματα ή διάφορες ημερομηνίες. Ούτε προκύπτει ότι, σ΄αυτή την περίπτωση, εγείρεται ζήτημα autrefois convict ή acquit.» Στην προκειμένη περίπτωση, το αδίκημα για το οποίο η κατηγορούμενη 1 αθωώθηκε στην Υπόθ. αρ. 2215/16 διαπράχθηκε, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, τον Μάρτιο του

1. Το παρόν κατηγορητήριο καταχωρήθηκε στις 19.9.16 και αφορά σε αδικήματα που διαπράχθηκαν, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων, μία συγκεκριμένη ημέρα, ήτοι την 1.4.16, ημέρα, δηλαδή, μεταγενέστερη τόσο της καταχώρησης του κατηγορητηρίου στην Υπόθ. αρ. 2215/16 (που ήταν η 29.3.16), όσο και της περιόδου που το εν λόγω κατηγορητήριο κάλυπτε. Συνεπώς, ακόμη και αν κατέληγα ότι η αθώωση της κατηγορούμενης 1 στην Υπόθ. αρ. 2215/16 είχε δημιουργήσει δεδικασμένο, με δεδομένο ότι η περίοδος στην οποία αποδίδεται το αδίκημα στην κατηγορούμενη 1 στην Υπόθ. αρ. 2215/16 είναι άλλη από αυτήν που αποδίδεται στην κατηγορούμενη 1 στα πλαίσια της παρούσας, και πάλιν θα κατέληγα ότι δεν υπάρχει κώλυμα στην προώθηση της παρούσας, ένεκα της φύσης των αδικημάτων που η κατηγορούμενη αντιμετωπίζει. Υπό το φως των ανωτέρω, η ειδική απολογία της κατηγορούμενης 1 αποτυγχάνει. Η κατηγορούμενη 1 καλείται να απαντήσει στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. (Υπ.) .............. Μ. Θεοκλήτου, Ε.Δ ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] «The doctrine of autrefois protects an accused in circumstances in which he has actually been in peril. It cannot, naturally enough, protect him in circumstances in which he could have been put in peril but was not.» (απόφαση Λόρδου Devlin) [2] «
2. Non-appearance of prosecutor.

(1)Where at the time and place appointed for the trial or adjourned trial of an information the accused appears or is brought before the court and the prosecutor does not appear, the court may dismiss the information or, if evidence has been received on a previous occasion, proceed in the absence of the prosecutor.

(2)Where, instead of dismissing the information or proceeding in the absence of the prosecutor, the court adjourns the trial, it shall not remand the accused in custody unless he has been brought from custody or cannot be remanded on bail by reason of his failure to find sureties.» [3] «27. Effect of dismissal of information for offence triable either way. Where on the summary trial of an information for an offence triable either way the court dismisses the information, the dismissal shall have the same effect as an acquittal on indictment.» [4] «Περαιτέρω, δεν υπήρχε οποιοδήποτε τεχνικό ή άλλο πρόβλημα στην υπόθεση υπ΄αρ. 3682/10 που να εμποδίζει το δικαστήριο στην εκδίκαση της ουσίας των κατηγοριών και την άσκηση της κρίσης του αναφορικά με την ενοχή ή όχι των εφεσιβλήτων, οι οποίοι είχαν απαντήσει στο κατηγορητήριο δηλώνοντας μη παραδοχή. Μετά δε τον ορισμό της υπόθεσης για ακρόαση και σε κάθε αναβολή της υπόθεσης για το σκοπό τούτο, οι εφεσίβλητοι ήταν εκτεθειμένοι σε κίνδυνο καταδίκης.» [5] «Αναφορικά με το χρόνο διάπραξης του αδικήματος, όπως καθορίζεται στα κατηγορητήρια, επισημαίνουμε πως το αδίκημα που παραδέχθηκε ο εφεσείων είναι συνεχούς φύσεως. Το άρθρο 3

(1)(β) του Νόμου λέγει: "ουδέν πρόσωπον δύναται να ανεγείρει ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να ανέχεται οικοδομή....." Ο χρόνος διάπραξης του αδικήματος μπορεί να προσδιοριστεί στο κατηγορητήριο σε οποιαδήποτε συγκεκριμένη ημερομηνία, από την έναρξη των οικοδομικών εργασιών και μετά.» [6] «..εδώ έχουμε και το συνεχιζόμενο αδίκημα της κατοχής και χρήσης οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης για το οποίο ο Νόμος επίσης προβλέπει και την έκδοση διατάγματος κατεδάφισης.» [7] «10.-

(1)Ουδέν πρόσωπο κατέχει ή χρησιμοποιεί ή ενεργεί, ώστε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε οικοδομή ή τμήμα οικοδομής, μέχρις ότου εκδοθεί πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή ....» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο