Παντελάκη Ανδρέα Κωνσταντίνου ν. Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού, Γεν. Αίτηση αρ.: 957/13, 31/1/2017

(2)(β), στον περί Διαιτησίας Νόμο (Κεφ. 4) άρθρο 20

(2), στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.26 Θ.14, Δ.48 Θ.1-4 και 9(h), στο Σύνταγμα, άρθρο 30

(2)και

(3)και στις συμφυείς εξουσίες και στην πρακτική του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του ίδιου του Αιτητή, η μαρτυρία του οποίου έχει ως εξής. Στις 9.11.2010 εκδόθηκε εναντίον του και υπέρ των καθ' ων η αίτηση, διαιτητική απόφαση (δεν έχει εγγραφεί ακόμη στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού για σκοπούς εκτέλεσης), για το ποσό των €151.151,

1. Κατά τον ίδιο, η διαδικασία της διαιτησίας, η οποία οδήγησε στην έκδοση της διαιτητικής απόφασης, ήταν παράνομη και/ή παράτυπη καθότι ουδέποτε γνωστοποιήθηκε στον ίδιο, με αποτέλεσμα να στερηθεί του δικαιώματος του να προβάλει τους δικούς του ισχυρισμούς και/ή την υπεράσπιση του ενώπιον του «Διαιτητικού Δικαστηρίου». Η διαιτητική απόφαση επιδόθηκε σε κάποιο Νίκο Κωστέκογλου (φωτοαντίγραφο της διαιτητικής απόφασης και της ένορκης δήλωσης επίδοσης, επισυνάπτεται ως Τεκμήριο), τον οποίο «γνωρίζει μεν, αλλά δεν έχει πλέον οποιαδήποτε σχέση μαζί του». Ο τελευταίος (σ' αυτόν αποδίδεται ευθύνη για τα διαδραματισθέντα), ούτε τον ενημέρωσε για τη διαδικασία, ούτε και του παρέδωσε την «ειδοποίηση». Μόλις του επιδόθηκε, στις 6.5.2011, η διαιτητική απόφαση, επικοινώνησε με τους Καθ' ων η Αίτηση για να τους «επισημάνει» ότι ουδέποτε ενημερώθηκε για να παραστεί στη διαιτητική διαδικασία και πως συνεπεία τούτου η διαδικασία και συνακόλουθα η απόφαση ήταν «παράνομες, παράτυπες και αντινομικές». Οι τελευταίοι τον «διαβεβαίωσαν και τον καθησύχασαν ότι θα επαναλάμβαναν την διαδικασία με νομότυπο και/ή κανονικό τρόπο». Περαιτέρω του ανέφεραν πως θα «ανέμεναν την απόφαση των διαιτητών» σε κάποια άλλη διαιτησία (Αρ. Διαιτησίας Δ/499), την οποία θα εφάρμοζαν ανάλογα και στη δική του περίπτωση αφού και οι δύο περιπτώσεις ήταν «εντελώς παρόμοιες». Δύο χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα στις 13.6.2013 του επιδόθηκε η Γενική Αίτηση με αριθμό 441/2013, με την οποία επιζητείται η εγγραφή στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού για σκοπούς εκτέλεσης, της επίδικης διαιτητικής απόφασης. Διατείνεται περαιτέρω πως αν και έχει καλή υπεράσπιση ως προς την ουσία της υπόθεσης, δεν μπορεί να την παρουσιάσει στα πλαίσια της Αίτησης 441/13 και ούτε μπορεί να την προσβάλει καταχωρώντας Αίτηση/Έφεση, καθότι έχει εκπνεύσει προ πολλού, η προθεσμία που προνοεί ο σχετικός Νόμος για την συγκεκριμένη διαδικασία. Είναι η θέση του πως η σύναψη της επίδικης συμφωνίας δανείου ήταν προϊόν και/ή αποτέλεσμα δόλου και/ή ψευδών παραστάσεων εκ μέρους των καθ' ων η Αίτηση, οι οποίοι δια των εργοδοτουμένων τους και σε συνεργασία και/ή συνεννόηση με άλλα πρόσωπα όπως ο Νίκος Κωστέκογλου, τον έπεισαν να υπογράψει την συμφωνία δανείου, διαβεβαιώνοντας τον πως η ακίνητη περιουσία που θα αποκτούσε με το προϊόν του δανείου θα ήταν μεγαλύτερης αξίας από το ποσό που θα εδανείζετο. Συγκεκριμένα, ο Νίκος Κωστέκογλου και ο υιός του Ιορδάνης Κωστέκοκλου (είναι κτηματομεσίτης και εργάζεται στην εταιρεία DAMALONA LTD) τον έπεισαν ότι θα ήταν ιδιαίτερα προσοδοφόρο γι' αυτόν να αγοράσει συγκεκριμένο ακίνητο (ο ίδιος ουδέποτε σκόπευε να το αγοράσει) και γι' αυτό τον παρέπεμψαν στην ΣΠΕ Αγίας Φυλάξεως, από την οποία θα δανειοδοτείτο. Τόσο τα προαναφερόμενα πρόσωπα όσο και οι υπαλλήλοι της ΣΠΕ, του παρουσίασαν εκτίμηση (διενεργήθηκε κατόπιν οδηγιών της ΣΠΕ) η οποία παρουσίαζε ως αξία του ακινήτου το ποσό των €205.032,
2. Πείστηκε από τα προαναφερόμενα πρόσωπα πως εάν δανειζόταν ποσό €128.000,00 και αγόραζε το ακίνητο, θα μπορούσε να το πωλήσει στη συνέχεια σε πολύ ψηλότερη τιμή και έτσι θα αποπλήρωνε το δάνειο και θα αποκόμιζε και κέρδος. Όταν επισκέφθηκε την ΣΠΕ Αγίας Φυλάξεως, αντελήφθη πως τόσο οι Νίκος και Ιορδάνης Κωστέκογλου, όσο και οι υπαλλήλοι της ΣΠΕ, ήταν «απόλυτα συνεννοημένοι για την αξία του ακινήτου, το ποσό της δανειοδότησης και άλλα παρεμφερή θέματα». Εκ των υστέρων διαπίστωσε, αφού προέβη σε σχετική εκτίμηση, πως η αξία του ακινήτου δεν υπερέβαινε το ποσό των €55.
3. Εάν γνώριζε την πραγματική αξία του ακινήτου δεν θα προχωρούσε στη διαδικασία δανειοδότησης του από την ΣΠΕ Αγίας Φυλάξεως. Γι' αυτούς τους λόγους, καταλήγει, είναι ορθό και δίκαιο να ακυρωθεί η διαιτητική απόφαση ώστε να ασκήσει τα δικαιώματα που του παρέχει ο νόμος και να παρουσιάσει τους ισχυρισμούς του και την υπεράσπιση του ενώπιον του διαιτητικού δικαστηρίου. Οι καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν Ένσταση, προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους: «
4. Η συμπεριφορά του Αιτητή προσλαμβάνει την μορφή καταφρόνησης και/ή κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας καθ' ότι επέδειξε υπέρμετρη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης, από την ημερομηνία επίδοσης σε αυτόν της Διαιτητικής Απόφασης (08/01/2011) μέχρι την ημερομηνία καταχώρησης της παρούσας Αίτησης (25/09/2013), ήτοι καθυστέρηση 2 χρόνων και 8 ½ μηνών.
5. Ο Αιτητής δεν έχει καλή και/ή γνήσια και/ή συζητήσιμη υπεράσπιση στην παρούσα υπόθεση.
6. Ο Αιτητής,αν και κλητεύθηκε δεόντως να παρουσιαστεί στην διαιτησία κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη διαιτητική απόφαση ημερομηνίας 09/11/2010, εντελώς αδικαιολόγητα δεν εμφανίστηκε κατά την διαδικασία της εν λόγω διαιτησίας. Ως εκ τούτου εμποδίζεται και κωλύεται να προβάλλει, εκ των υστέρων, οποιουσδήποτε λόγους για την ακύρωση της προσβαλλόμενης Διαιτητικής Απόφασης τους οποίους όφειλε να προβάλει κατά την διεξαγωγή της διαιτητικής διαδικασίας.
7. Ο Αιτητής εμποδίζεται και/ή κωλύεται στην καταχώρηση της παρούσας Αίτησης, και/ή η καταχώρηση της παρούσας Αίτησης είναι καταχρηστική καθ' ότι ο Αιτητής παρέλειψε να καταχωρήσει, εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας, Αίτηση/Έφεση εναντίον της Διαιτητικής Απόφασης ημερομηνίας 09/11/2010 σύμφωνα με το άρθρο 52

(4)του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου.

1. Τα γεγονότα στην Αίτηση παρουσιάζονται κατά τρόπο ανακριβή και παραπλανητικό και δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
2. Η προσβαλλόμενη Διαιτητική Απόφαση είναι καθ' όλα νόμιμη, νομότυπη, έγκυρη και απόλυτα ορθή.» Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του Χρίστου Δημητρίου, υπαλλήλου στο Τμήμα Χρεών των Καθ' ων η Αίτηση, Συνεργατικού Ταμιευτήριου Λεμεσού Λτδ (Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγίας Φυλάξεως κατά τον ουσιώδη χρόνο), γνωρίζων προσωπικά τα γεγονότα της υπόθεσης και δεόντως εξουσιοδοτημένου. Ο ομνύων αρνείται τις θέσεις και τους ισχυρισμούς του Αιτητή, τους οποίους απορρίπτει ως ψευδείς και αβάσιμους. Προβάλλει πως ο Αιτητής «αν και κλητεύτηκε έγκαιρα και καθ' όλα νόμιμα και νομότυπα να παρευρεθεί στην διαιτητική διαδικασία, εντούτοις παρέλειψε να παρευρεθεί, με αποτέλεσμα στις 09.11.2010 να εκδοθεί η επίδικη διαιτητική απόφαση στην απουσία του». Προσθέτει πως η Ειδοποίηση, με την οποία καλείτο ο Αιτητής να παρευρεθεί στην διαιτησία, επιδόθηκε με ιδιώτη επιδότη στις 11.10.2010 στον Ιορδάνη Κωστέκογλου (εκ των υστέρων διεφάνη πως εκ παραδρομής ανεφέρθη το όνομα Ιορδάνης ενώ θα έπρεπε να αναφερθεί το όνομα Νίκος) ο οποίος ήταν υπεύθυνος στον χώρο εργασίας του Αιτητή (φωτοαντίγραφο της σχετικής Ειδοποίησης ημερομηνίας 13.9.2010 μαζί με την Ένορκη Δήλωση Επίδοσης, επισυνάπτονται ως Τεκμήριο Α). Η διαιτητική απόφαση ημερομηνίας 9.11.2010 επεδόθη στον Αιτητή στις 8.1.2011 (και όχι στις 6.5.2011 όπως ισχυρίζεται) και τούτο αναγράφεται στην Ένορκη Δήλωση Επίδοσης που ο ίδιος ο Αιτητής επισύναψε στην Αίτηση του. Αρνείται ότι οι καθ' ων η Αίτηση διαβεβαίωσαν τον Αιτητή «πως θα επαναλάμβαναν την διαιτητική διαδικασία». Είναι η θέση του πως ο Αιτητής στην προσπάθεια του να επιτύχει τον παραμερισμό της εναντίον του εκδοθείσης διαιτητικής απόφασης, προβάλλει ψευδείς ισχυρισμούς και άσχετα γεγονότα. Τονίζει πως η καθυστέρηση (2 χρόνια και 8 ½ μήνες) που σημειώθηκε στην καταχώριση της υπό κρίση Αίτησης (25.9.2013) από την ημερομηνία επίδοσης της διαιτητικής απόφασης (8.1.2011), προσλαμβάνει την μορφή «καταφρόνησης και/ή κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας». Με δεδομένο, τονίζει, το γεγονός ότι ο Αιτητής «εντελώς αδικαιολόγητα» δεν καταχώρισε «Αίτηση/Έφεση» εναντίον της διαιτητικής απόφασης εντός της προβλεπόμενης από τον περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο προθεσμίας, «εμποδίζεται και/ή κωλύεται στην καταχώριση και προώθηση της παρούσης Αίτησης». Όσον αφορά την ουσία της υπόθεσης, αναφέρει πως ο Αιτητής την 6.12.2007 ζήτησε και έλαβε δάνειο από την τότε Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Φυλάξεως και υπέγραψε την συμφωνία δανείου. Το δάνειο παραχωρήθηκε κατόπιν «αιτήματος και επιθυμίας του ίδιου του Αιτητή και σε καμία περίπτωση δεν ήταν προϊόν δόλου και/ή ψευδών παραστάσεων και/ή άλλως πως». Η Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Φυλάξεως ενήργησε «καθόλα νόμιμα». Η Ένσταση βασίζεται στον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο 22/85 και 68/87 άρθρο 52 όπως τροποποιήθηκε, στους Περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς, Θεσμοί 78 και 79, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.17 Θ.10, Δ.48 Θ.1, 2, 3, 4, 8 και 9,στον Περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ. 4, στους κανόνες της επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τόσο ο Αιτητής, όσο και ο ομνύων στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση (Χρίστος Δημητρίου), αντεξετάστηκαν επί του περιεχομένου αντίστοιχα, των Ενόρκων Δηλώσεων τους, χωρίς να προκύψει οτιδήποτε διαφορετικό από τα όσα περιλαμβάνονται στις Ένορκες τους Δηλώσεις. Όπως έχει προαναφερθεί, η Αίτηση στηρίζεται και στο άρθρο 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου (Ν.22/85). Το εδάφιο 1(α) του εν λόγω Νόμου προβλέπει πως όταν προκύπτει διαφορά μεταξύ Συνεργατικής Εταιρείας και μελών, καταθετών, οφειλετών ή των εγγυητών τους, η εν λόγω διαφορά θα παραπέμπεται από την Συνεργατική Εταιρεία ή από οποιοδήποτε από τα πιο πάνω πρόσωπα στον Έφορο Συνεργατικών Εταιρειών. Τα εδάφια

(2)και

(4)του ίδιου άρθρου προνοούν τα εξής: «

(2)Ο Έφορος δύναται, με τη λήψη της δυνάμει του εδαφίου

(1)παραπομπής: (α) να επιχειρήσει συνδιαλλαγή της διαφοράς ή (β) να παραπέμπει τη διαφορά προς επίλυση σε διαιτησία η οποία διεξάγεται σύμφωνα με τις διατάξεις των Θεσμών που εκδίδονται δυνάμει του εδαφίου

(6)ή, μέχρι την έκδοση τους, σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Διαιτησίας Νόμου και τις διατάξεις των Θεσμών 78 και 79 των περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμών του 1987 έως 2012.» «

(4)Οποιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση οποιουδήποτε διαιτητή ή διαιτητών, δύναται να υποβάλει Έφεση στο Δικαστήριο εντός 21 ημερών από την ημερομηνία γνωστοποίησης προς αυτόν της απόφασης.» Το εδάφιο 5 του άρθρου 52 προβλέπει πως σε περίπτωση που η απόφαση δεν εφεσιβληθεί εντός της προθεσμίας των 21 ημερών, τότε η Διαιτητική Απόφαση καθίσταται τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως οι αποφάσεις Πολιτικού Δικαστηρίου. Το πιο πάνω άρθρο υπήρξε αντικείμενο εξέτασης στην υπόθεση Ανδρέας Χατζηγεωργίου Νικολάου ν. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς, Π.Ε. 357/2008, ημερ. 11.4.2012, όπου το Εφετείο υπέδειξε τα πλαίσια της διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης Διαιτητικής απόφασης. Αναφέρονται τα εξής: «Το Επαρχιακό Δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς. Από την άλλη όμως, η διαδικασία δεν είναι απλώς τυπική εφόσον δι΄ αυτής επιδιώκεται η πρόσδοση δικαστικής ισχύος στη διαιτητική απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης μέσω του επαρχιακού δικαστηρίου δια της εφαρμογής των ανάλογων δικονομικών μέτρων που εφαρμόζονται για σκοπούς εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων. Γι΄ αυτόν ακριβώς το λόγο κάθε αίτηση που υποβάλλεται στο επαρχιακό δικαστήριο για εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης πρέπει να επιδίδεται στο πρόσωπο προς το οποίο στρέφεται η διαιτητική απόφαση ώστε να έχει την ευκαιρία να προβάλει ο,τιδήποτε που ενδεχομένως έχει σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης χωρίς το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε άλλα θέματα, αναγόμενα στην ουσία κλπ της διαφοράς αναφορικά με την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση. Βασική προϋπόθεση για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης είναι η διαπίστωση ότι η εν λόγω απόφαση φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στο πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται.» Έχει επίσης λεχθεί νομολογιακά πως το Επαρχιακό Δικαστήριο στα πλαίσια διαδικασίας που εγείρεται στη βάση του άρθρου 52 του Νόμου 22/85, εξετάζει περιορισμένα ζητήματα τα οποία καθορίστηκαν νομολογιακά. Στην υπόθεση Μανώλης Χριστοφή ν. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Λατσιών, ECLI:CY:AD:2014:A413, Πολιτική Έφεση αρ. 87/11, ημερ. 20.6.2014, αναφέρονται τα εξής: «Το πρωτόδικο δικαστήριο κατά την εξέταση της αίτησης ημερ. 3.12.2007, για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης, όφειλε μόνο να διαπιστώσει κατά πόσο αυτή επιδόθηκε, ότι η απόφαση έφερε τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στον εφεσείοντα.» Τούτων λεχθέντων επανέρχομαι στην υπό κρίση Αίτηση. Είναι παραδεκτό από τον Αιτητή, πως σε βάρος του εκδόθηκε στις 9.11.2010 η επίδικη Διαιτητική απόφαση. Παραδεκτό είναι και το γεγονός πως έλαβε γνώση της Απόφασης, αφού αυτή του επεδόθη. Από την Ένορκη Δήλωση επίδοσης που επισυνάπτει στην δική του Ένορκη Δήλωση, προκύπτει πως η Διαιτητική Απόφαση του επεδόθη στις 8.1.2011 και όχι στις 6.5.2011, όπως ο ίδιος διατείνεται. Το ότι η διαιτητική απόφαση φέρει τα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης, επίσης δεν αμφισβητείται. Ο Αιτητής δεν καταχώρησε Έφεση εντός της προθεσμίας των 21 ημερών που προβλέπεται από το νόμο, αλλά προσέφυγε στο Δικαστήριο μετά την πάροδο αρκετού χρόνου καταχωρώντας την υπό κρίση Αίτηση για ακύρωση και/ή παραμερισμό της διαιτητικής απόφασης. Τα θέματα τα οποία ήγειρε ο Αιτητής με την υπό κρίση Αίτηση και τα οποία ανάγονται στην ουσία της διαφοράς σε σχέση με την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση, αλλά και σε σχέση με την διαδικασία της διαιτησίας αυτής καθ΄ αυτής, ο Αιτητής όφειλε να τα εγείρει ενώπιον του διαιτητή στα πλαίσια της διαδικασίας της διαιτησίας ή στα πλαίσια Έφεσης που είχε δικαίωμα να υποβάλει ενώπιον του αρμόδιου Επαρχιακού Δικαστηρίου εντός 21 ημερών από την γνωστοποίηση σ΄ αυτόν της διαιτητικής απόφασης, όπως προνοεί το άρθρο 52

(4)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου, κάτι όμως που δεν έπραξε. Ελλείψει Έφεσης, η διαιτητική απόφαση κατέστη τελεσίδικη και σε περίπτωση που πληρούνται όλες οι απαιτούμενες προϋποθέσεις, δύναται να εγγραφεί και να εκτελεστεί ωσάν να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου. Τα γεγονότα της υπό κρίση υπόθεσης προσομοιάζουν με τα γεγονότα της υπόθεσης Μανώλη Χριστοφή (ανωτέρω). Εκεί ο εφεσείων δεν καταχώρισε Έφεση όπως προβλέπεται στο άρθρο 52

(4)αλλά καταχώρισε, όπως και εδώ, Αίτηση για παραμερισμό και/ή ακύρωση της διαιτητικής απόφασης. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την Έφεση, κατέληξε πως «η διαιτητική απόφαση ημερ. 28.6.2007 μετά την πάροδο των 21 ημερών από την γνωστοποίηση της στον εφεσείοντα κατέστη τελική και δεν μπορούσε πλέον, σύμφωνα με το Νόμο, να προσβληθεί με την διαδικασία της αίτησης ημερ. 14.10.2008 που καταχώρισε ο εφεσείων». Καταληκτικά, επαναλαμβάνω πως εν προκειμένω η διαιτητική απόφαση ημερομηνίας 9.11.2010 μετά την πάροδο των 21 ημερών από της γνωστοποίησης της στον εφεσείοντα έχει καταστεί τελική και δεν είναι δυνατόν, σύμφωνα με το Νόμο, να προσβληθεί με τη διαδικασία που επέλεξε ο Αιτητής. Ως εκ τούτου η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος του Αιτητή και υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση. Τα έξοδα, να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............................. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΣΤΚ/ΑΓ Subject: Civil / Other actions / Final Αναφορά: Αίτηση για ακύρωση και/ή παραμερισμό εκδοθείσας διαιτητικής απόφασης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο