Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Morteza Eimanifard, Αρ. Υπόθεσης: 5746/15, 31/1/2017

(1)(α)(Ι)(γ) του Ν.113

(1)/2004. Συγκεκριμένα κατηγορείται ότι στις 3.1.2014 στη Λεμεσό κατείχε μη πυροβόλο όπλο δηλαδή μια γεμιστήρα στρατιωτικού όπλου χωρίς να είναι κάτοχος άδειας κατοχής. Κατηγορία 2 Παράνομη κατοχή περιουσίας κατά παράβαση του άρθρου 309 του Ποινικού Κώδικα. Συγκεκριμένα κατηγορείται ότι είχε στη κατοχή του μια αθλητική τσάντα μάρκας Nike, δύο ατομικά παγούρια και αριθμό από πανσαλάκια της Εθνικής Φρουράς και μια πιστωτική κάρτα της Λαϊκής Τράπεζας με αριθμό 4909930074823701 η οποία εκδόθηκε στο όνομα της Ευδοκίας Νταμουτσίδου από την Ελλάδα για τα οποία υπήρχαν εύλογες υπόνοιες ότι ήταν κλοπιμαία. Κατηγορία 4 Επίθεση η οποία προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη κατά παράβαση του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα. Συγκεκριμένα κατηγορείται ότι στις 14.3.2015 διέπραξε επίθεση που προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη στον Zahir Al Kayali από τη Συρία. Κατηγορία 5 Παραμονή στη Δημοκρατία μετά την λήξη της άδειας παραμονής του κατά παράβαση των άρθρων 2 και 19

(1)(λ) του Κεφ. 105. Συγκεκριμένα κατηγορείται ότι μεταξύ 17.12.2010 και της 14.3.2015 στη Λεμεσό ενώ ήταν αλλοδαπός Ιρανός υπήκοος ευρίσκετο στην Κύπρο ως αιτητής πολιτικού ασύλου μέχρι 16.12.2010 οπόταν και απορρίφθηκε η αίτηση του από την Αναθεωρητική Αρχή, παρέμεινε στη Δημοκρατία μετά τη λήξη της άδειας του χωρίς να εξασφαλίσει τη σχετική άδεια. Περαιτέρω ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει και την 3η κατηγορία για την οποία έχει παραδεχθεί ενοχή. Αφορά το αδίκημα μεταφοράς μάχαιρας η οποία απολήγει σε αιχμηρό άκρο εκτός της οικίας ή του περιβόλου αυτής κατά παράβαση των άρθρων 82

(2), 85 και 86 του Ποινικού Κώδικα. Συγκεκριμένα κατηγορείται ότι μετέφερε μάχαιρα η οποία απολήγει σε αιχμηρό άκρο εκτός της κατοικίας και της αυλής του στις 3.1.

1. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε πέντε μάρτυρες. Ο κατηγορούμενος μετά που κλήθηκε σε απολογία κατέθεσε ενόρκως. Κατατέθηκαν συνολικά 19 τεκμήρια και οι καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας 1 μέχρι 4 σημειώθηκαν ως Ενδείξεις Α μέχρι Δ και αποτελούν μέρος της κυρίως εξέτασης τους. Πολύ περιληπτικά η μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής είναι η ακόλουθη: Ο Μ.Κ. 3 Αστ. 3669 Κωνσταντίνου ο οποίος στις 3.1.2014 υπηρετούσε στην Υπηρεσία Καταπολέμησης Ναρκωτικών στο κλιμάκιο Λεμεσού και μέσα στα πλαίσια διερεύνησης υπόθεσης, διενήργησε με συγκατάθεση του κατηγορουμένου έρευνα στην οικία του και παρέλαβε μεταξύ άλλων μια αθλητική τσάντα μάρκας Nike, μέσα στην οποία υπήρχαν πανσαλάκια της Ενικής Φρουράς, μια γεμιστήρα στρατιωτικού όπλου και δύο ατομικά παγούρια της Εθνικής Φρουράς. Σε περαιτέρω έρευνα εντός της οικίας ανευρέθηκε μια visa της Laikis Bank με αριθμό 4909930074823701 στο όνομα της Ntamoutsidou Evdokia. Όλα τα πιο πάνω αντικείμενα που περιγράφει ο Μ.Κ. 3 τα παρέδωσε στον Μ.Κ. 1 Α/Αστ. 1680 Δημήτρη Δημητρίου ο οποίος είναι και ο εξεταστής της υπόθεσης. Πέραν των πιο πάνω ο Μ.Κ. 1 παρέλαβε και από τον Αστ. 3804 Μαθυκολώνη ένα μαχαίρι τύπου σουγιά μήκους 8 εκατοστών και με τη σειρά του τα κατέθεσε ως τεκμήρια Δικαστηρίου 1-
2. Περαιτέρω ο Μ.Κ.1 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο και διερεύνησε τους ισχυρισμούς του. Σε σχέση με άλλα αντικείμενα που παραλήφθηκαν από την οικία τους τα επέστρεψε στον κατηγορούμενο. Όσον αφορά δε τα Τεκμήρια Δικαστηρίου 1 μέχρι 5 επειδή οι ισχυρισμοί του κατηγορουμένου δεν ευσταθούσαν τα κράτησε και τα κατέθεσε ως Τεκμήρια. Σε σχέση με την visa της Λαϊκής Τράπεζας ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος εξέφρασε άγνοια για το πώς βρέθηκε στην κατοικία του, αναζητήθηκε ο κάτοχος της, διαπιστώθηκε ότι βρίσκεται στην Ελλάδα. Από περαιτέρω έρευνα διαπιστώθηκε ότι η κάρτα ήταν σε ισχύ, δεν υπήρχαν όμως διαθέσιμα κεφάλαια. Από περαιτέρω έρευνα που διενήργησε ο Αστ. 2542 Κλεοβούλου διαπιστώθηκε ότι ο κατηγορούμενος βρισκόταν παράνομα στο έδαφος της Δημοκρατίας καθότι στις 16.12.2010 το αίτημα του για πολιτικό άσυλο είχε απορριφθεί. Ο Μ.Κ. 2 Zahir Al Kayali ανέφερε ότι κατάγεται από τη Συρία και πριν από τέσσερα χρόνια από την ημερομηνία που έδωσε κατάθεση στην αστυνομία στις 14.3.2015 πήγε στη Λαϊκή για ένα συμβάν που έγινε με τον κατηγορούμενο. Ισχυρίστηκε ότι μετά την αποφυλάκιση του όπου έβλεπε τον κατηγορούμενο αυτός του δημιουργούσε προβλήματα γι' αυτό συνέχεια άλλαζε σπίτια για να μην συναντιέται με αυτόν. Στις 14.3.2015 και περί ώρα 19:30 κατέβηκε σε ένα mini market με το όνομα Άγγελος μαζί με μια φίλη του για να αγοράσει κάποια πράγματα. Ψώνισε και κατευθύνθηκε στο ταμείο να πληρώσει. Τότε είδε τον κατηγορούμενο να τρέχει προς τα πάνω του και να τον κτυπά με δύο, τρεις γροθιές στο πρόσωπο. Έπεσε πάνω στα ράφια και όταν σηκώθηκε ο άνθρωπος που ήταν στο ταμείο τους χώρισε. Αμέσως έφυγε, πήγε στην αστυνομία, του έδωσαν χαρτί και επισκέφθηκε το Νοσοκομείο. Σε σχέση με τα προβλήματα που ως ισχυρίζεται του προκαλούσε ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι έκαψαν το αυτοκίνητο του και άλλα πρόσωπα του ανέφεραν ότι τον «ψάχνει ο κατηγορούμενος να τον έβρει». Το μεγαλύτερο μέρος της αντεξέτασης του αφορούσε το συμβάν που ο μάρτυρας κτύπησε τον κατηγορούμενο. Όταν αποφυλακίστηκε βρήκε δύο φορές τον κατηγορούμενο. Την μια φορά ήταν δίπλα από μια εκκλησία και τον είδε να τρέχει πίσω από το αυτοκίνητο και η δεύτερη στο super market. Σε σχέση με το επεισόδιο της 14.3.2015 ανέφερε ότι του επιτέθηκε και του έδωσε την πρώτη γροθιά στην αριστερή πλευρά της κεφαλής του, το ίδιο και την δεύτερη και τρίτη γροθιά. Περαιτέρω ανέφερε ότι έπεσε στο έδαφος, δεν θυμάται αν του έδωσε και τέταρτη γροθιά και ανέφερε ότι έπεσε κάτω από την πρώτη γροθιά. Δίπλα του υπήρχαν ράφια ψηλά. Έπεσε πάνω στα ράφια και μετά έπεσε κάτω. Ισχυρίστηκε ότι τις υπόλοιπες γροθιές τις δέχθηκε όταν βρισκόταν στο έδαφος. Ζήτησε από τον ιδιοκτήτη του mini market να τον κρατά μέχρι να φύγει και αμέσως έφυγε από το mini market και μπήκε στο αυτοκίνητο του. Έφυγε για να μην του κτυπήσει ξανά και να μην τον κτυπήσει και αυτός. Ο Μ.Κ. 4 Νέαρχος Νεάρχου ανέφερε ότι είναι εργολάβος οικοδομών και πριν από 8 χρόνια αγόρασε μια κατοικία στην οδό Βασιλέως Κωνσταντίνου. Για κάποια χρόνια το ενοικίασε σε μια οικογένεια από την Ρουμανία η οποίοι έφυγαν περί το
3. Το 2013 το ενοικίασε στον κατηγορούμενο και σε κάποιο άλλο ομοεθνή του. Το σπίτι ήταν εντελώς άδειο και πριν 3 μήνες από την ημερομηνία που έδωσε κατάθεση που ήταν η 5.1.2014 εγκατέλειψαν την οικία γιατί δεν τον πλήρωναν. Φεύγοντας πήραν όλα τα πράγματα μαζί τους. Την τσάντα την Nike και το περιεχόμενο που του υπέδειξε ο αστυνομικός καθώς και την γεμιστήρα στρατιωτικού όπλου ανέφερε ότι δεν είναι δικά του και ουδέποτε προηγουμένως ο κατηγορούμενος του τηλεφώνησε και του είπε ότι μετέφερε μαζί του κατά την μετακόμιση την συγκεκριμένη τσάντα. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ανέφερε ότι μετά που έφυγαν οι ρουμάνοι από την συγκεκριμένη οικία μετέφερε σε αποθήκη που διατηρούσε κάποιες καρέκλες και τραπεζάκια με την βοήθεια του κατηγορουμένου και μετά ανέφερε ότι ίσως να έμειναν και κάποια άλλα αντικείμενα πίσω. Περαιτέρω ο μάρτυρας ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος τον έπαιρνε τηλέφωνο από το CID ώστε να πάει να πει ότι την βαλίτσα την πήρε από το σπίτι του. Προηγουμένως όμως δεν θυμόταν να τον πήρε οποιοδήποτε τηλέφωνο. Στο CID πήγε για να δει τη τσάντα και να τους πει αν την αναγνωρίζει. Την τσάντα και τα αντικείμενα της τα είδε στο CID για πρώτη φορά. Η Μ.Κ. 5 Χριστίνα Σταύρου ανάφερε ότι εργάζεται στο Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης. Έχει στη κατοχή της το φάκελο του κατηγορούμενου και ανέφερε ότι στις 16.12.2010 στάληκε επιστολή από την Αναθεωρητική Αρχή στον κατηγορούμενο στη διεύθυνση Ανδρέα Χριστοφίδη 4, 3106 Λεμεσός, διεύθυνση την οποία υπέβαλε ο κατηγορούμενος κατά την υποβολή της αίτησης του. Η επιστολή αυτή επιστράφηκε ως αζήτητη, κατατέθηκε και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
4. Στις 12.12.2011 από το δικηγορικό γραφείο Θεόδωρος Αχιλλέως στάληκε επιστολή με την οποία ζητείτο να του παραχωρηθεί ειδική άδεια παραμονής λόγω κάποιων προβλημάτων που αντιμετωπίζει. Η επιστολή αυτή κατατέθηκε και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
5. Παρομοίου περιεχομένου επιστολή στάλθηκε και από το δικηγορικό γραφείο Π. Τσαγγάρη στις 25.4.
6. Κατατέθηκε και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
7. Απαντηθήκαν και οι δύο επιστολές και οι απαντήσεις κατατέθηκαν και σημειώθηκαν ως Τεκμήρια 14 και
8. Τον Μάιο του 2016 έγινε επανάννοιγμα του φακέλου του κατηγορούμενου στην Αναθεωρητική Αρχή και το αίτημα του απορρίφθηκε την 1.8.
9. Στάληκε επιστολή στη διεύθυνση Αγίου Ανδρέα και Διστόμου 6Β, 3022 Λεμεσός, διεύθυνση που είχε ο ίδιος καταθέσει κατά το αίτημα του για επανάνοιγμα του φακέλου η οποία πάλι επιστράφηκε ως αζήτητη, η επιστολή αυτή κατατέθηκε και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
10. Αντεξεταζόμενη η μάρτυρας κατέθεσε επιστολή του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης ημερομηνίας 2.5.2011 προς τον κατηγορούμενο ως Τεκμήριο 17 και επιστολή του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης ημερομηνίας 19.12.2016 ως Τεκμήριο
11. Ο κατηγορούμενος κατέθεσε ενόρκως. Ανέφερε ότι όλα όσα βρίσκονταν μέσα στην αθλητική τσάντα Nike δεν είναι δικά του. Τα μετέφερε στο σπίτι του μαζί με τα υπόλοιπα το πράγματα όταν άλλαξε σπίτι. Την περίοδο εκείνη είχε πρόβλημα υγείας και τον βοήθησαν να κουβαλήσει τα πράγματα του δύο φίλοι του οι οποίοι ήταν και συγκάτοικοι του. Όταν είδε την τσάντα στο σπίτι, την άνοιξε, πρόσεξε ότι αυτά τα πράγματα δεν του ανήκουν, τηλεφώνησε στο σπιτονοικοκύρη του σπιτιού που έμενε προηγουμένως, του ανέφερε για την τσάντα και τα αντικείμενα που υπήρχαν μέσα και αυτός του ανέφερε ότι «τώρα είναι διακοπές και θα έλθει μετά τις διακοπές για να την πάρει». Σε σχέση με το αδίκημα της 4ης κατηγορίας ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι ήταν μέσα στο κατάστημα, αγόραζε κάτι για το σπίτι. Όταν πλήρωνε στο ταμείο αντιλήφθηκε ότι στεκόταν δίπλα του στα αριστερά ο Zahir - Μ.Κ.
12. Όταν κοιτάχθηκαν ο Μ.Κ. 2 τον άρπαξε από τα χέρια και του είπε «σε έψαχνα». Στην προσπάθεια του να τον ξεφορτωθεί έπεσαν πάνω στο τραπέζι. Μετά και οι δυό τους έπεσαν στο πάτωμα, ήλθε κόσμος, τους χώρισε. Δεν γνώριζε ότι θα του δημιουργούσε πρόβλημα, διαφορετικά θα πήγαινε στην αστυνομία να κάνει το παράπονο. Με τον Μ.Κ. 2 βρέθηκαν ακόμα δύο με τρεις φορές και ο Μ.Κ. 2 του ζήτησε να τον συγχωρέσει και να πάει να πει στο Δικαστήριο ότι δεν έχει πρόβλημα μαζί του. Αυτός του απάντησε ότι δεν μπορεί να αποφασίσει τώρα. Εναντίον του Μ.Κ. 2 έχει απαίτηση και το Δικαστήριο επιδίκασε προς όφελος του και εναντίον του Μ.Κ. 2 το ποσό των €50.000 ως αποζημίωση. Σε σχέση με την άδεια παραμονής του στη Δημοκρατία ανέφερε ότι δεν γνωρίζει οτιδήποτε, ποτέ του δεν πήρε οποιαδήποτε επιστολή που να λέει ότι πρέπει να φύγω από την χώρα. Σήμερα διαμένει κοντά στον Αστυνομικό σταθμό Διστόμου
13. Τις προηγούμενες διευθύνσεις δεν τις θυμάται. Είχα την ευκαιρία και παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου και με αυτή την προσοχή προχωρώ στην εξέταση της μαρτυρίας τους, αφού το έργο της αξιοπιστίας είναι ένα πολυσύνθετο και λεπτό έργο παρατήρησης κατατεθέντων μαρτύρων και ορθά έχει χαρακτηριστεί ως σημαντικότερο καθήκον του Δικαστηρίου (βλ. C & A Pelekanos Associates Ltd

(1999)1 (Β) Α.Α.Δ. 1273). Αξιολογώντας τη μαρτυρία δεν περιορίστηκα μόνο στη προσωπική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα (βλ. Rana κ.α. v. Δημοκρατίας, 2 Α.Α.Δ. 489) αλλά τη διερεύνησα στο σύνολο της υπόλοιπης μαρτυρίας είτε αυτή προερχόταν από την κατηγορούσα αρχή είτε από τον κατηγορούμενο. Το Δικαστήριο διατηρεί πάντα τη δυνατότητα να αποδεχθεί μέρος μιας μαρτυρίας και να απορρίψει άλλη. Δεν υπάρχει κανόνας ότι μια μαρτυρία θα πρέπει να γίνει αποδεκτή ή να απορριφθεί στην ολότητα της. (βλ. Γεώργιος Σάββα ν. Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 391). Όλοι οι μάρτυρες αστυνομικοί κρίνονται καθόλα αξιόπιστοι και απέδωσαν στο Δικαστήριο τα γεγονότα όπως αυτά περιήλθαν στην αντίληψη τους μέσα από τις καταθέσεις που έλαβαν χωρίς να διακατέχονται από υπερβάλλοντα ζήλο κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους σε σχέση με την υπόθεση. Οι ισχυρισμοί της υπεράσπισης για αλλότρια κίνητρα κατά τη στιγμή της διερεύνησης της υπόθεσης εκ μέρους των αστυνομικών έχουν παραμείνει ατεκμηρίωτοι και ως τέτοιοι απορρίπτονται στο σύνολο τους. Ο Μ.Κ. 3 διενήργησε την έρευνα στην οικία του κατηγορουμένου και παρέλαβε τα αντικείμενα που κάνει αναφορά στην κατάθεση του. Η έρευνα στην οικία του διενεργήθηκε ενώ ο κατηγορούμενος βρισκόταν υπό κράτηση με γραπτή συγκατάθεση του, συνεπώς που υπάρχει το μεμπτό στις ενέργειες του. Περαιτέρω η όλη συμπεριφορά των αστυνομικών ως προς το πρόσωπο του κατηγορούμενου και γενικά στο ότι ήταν αμερόληπτοι διαπιστώνεται και από το γεγονός ότι αντικείμενα που παραλήφθηκαν από την οικία του και ο κατηγορούμενος έδωσε εξηγήσεις τα επέστρεψαν. Ο Μ.Κ. 2 Zahir Al Kayali έδειξε ουσιαστικά τον πραγματικό του εαυτό, έφυγε από το μαγαζί για να μην του κτυπήσει ξανά ο κατηγορούμενος και τον κτυπήσει και αυτός πίσω. Προσπάθησε ουσιαστικά να αποκρύψει σοβαρές διαφορές που είχε με τον κατηγορούμενο και ιδιαίτερα ότι ο κατηγορούμενος έχει ζητήσει αποζημιώσεις σε σχέση με αδίκημα που προκάλεσε στον κατηγορούμενο και για το οποίο του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης. Εντελώς αστήρικτοι έχουν παραμείνει οι ισχυρισμοί του ότι απέφευγε τον κατηγορούμενο γι' αυτό αναγκάστηκε να αλλάζει συνεχώς σπίτια. Σε σχέση με το όλο επεισόδιο και τους τραυματισμούς που υπέστη η εκδοχή του κατηγορουμένου είναι πολύ πιο κοντά στην κοινή λογική και περαιτέρω οι τραυματισμοί που υπέστη δεν συνάδουν με τα όσα ανέφερε και συγκεκριμένα ότι τον γρονθοκόπησε δύο με τρεις φορές. Σε άλλο σημείο της μαρτυρίας του αναφέρει ότι τον γρονθοκόπησε και έπεσε πάνω στα ράφια. Σε άλλο σημείο αναφέρει ότι από την πρώτη γροθιά έπεσε στο έδαφος αφού κτύπησε αρχικά στα ράφια και ενώ βρισκόταν στο έδαφος τον γρονθοκόπησε άλλες δύο φορές ο κατηγορούμενος. Η εντύπωση που έχει αφήσει στο Δικαστήριο είναι ότι λόγω των σοβαρών διαφορών που είχε με τον κατηγορούμενο και των σοβαρών αποζημιώσεων που ζητά ο κατηγορούμενος, αυτός έψαχνε ευκαιρία ώστε να εκδικηθεί τον κατηγορούμενο. Ως τέτοια η μαρτυρία του απορρίπτεται στο σύνολό της. Ο Μ.Κ. 4 Νέαρχος Νεάρχου ουσιαστικά ήλθε στο Δικαστήριο να δώσει μαρτυρία σε σχέση με την τσάντα Nike που ανευρέθηκε στην οικία του κατηγορούμενου και αν ο κατηγορούμενος επικοινώνησε προηγουμένως μαζί του και του ανέφερε για τη συγκεκριμένη τσάντα. Αυτό που έχει παραμείνει αναντίλεκτο είναι ότι στην οικία που ενοικίαζε ο κατηγορούμενος αρχικά από τον Νέαρχο Νεάρχου, ο Νεάρχου ουδέποτε παρέμεινε σε αυτή. Προηγουμένως και για κάποια περίοδο ήταν ενοικιασμένη σε τρίτα πρόσωπα και αργότερα στον κατηγορούμενο. Δεν διαπιστώνω να έχει οποιοδήποτε συμφέρον για να δώσει μια διαφορετική απάντηση από αυτή που έδωσε για την συγκεκριμένη τσάντα και ούτε διαπιστώνω κάποιοι κίνητρο εκ μέρους του Μ.Κ.4 για την απάντηση σχετικά με το γεγονός ότι δεν γνώριζε ποιου ήταν η συγκεκριμένη τσάντα. Συμφώνησε ο μάρτυρας ότι ο κατηγορούμενος ενώ βρισκόταν στο CID επικοινώνησε μαζί του για να πάει αυτός στην αστυνομία και να πει ότι η τσάντα ήταν δική του. Οι παραλείψεις και οι ελάχιστες αντιφάσεις που υπάρχουν μεταξύ της κατάθεσης που έδωσε στην αστυνομία και της κατάθεσης που έδωσε στο Δικαστήριο είναι τόσο αμελητέες που δεν μειώνουν την αξιοπιστία του. Η μαρτυρία κρίνεται καθόλα αξιόπιστη και αποδεκτή. Η Μ.Κ. 5 Χριστίνα Σταύρου του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης κρίνεται καθόλα αξιόπιστη μάρτυρας. Τα όσα έχει αναφέρει τα έχει αντλήσει μέσα από το φάκελο που διατηρεί η υπηρεσία της για τον κατηγορούμενο. Η μαρτυρία της γίνεται αποδεκτή στο σύνολο της. Ο κατηγορούμενος καλυπτόμενος κάτω από το πέπλο του προβλήματος υγείας που αντιμετωπίζει λόγω του σοβαρού τραυματισμού του αφήνει να νοηθεί ότι για όλα που του συμβαίνουν ευθύνονται όλοι οι άλλοι και όλο το σύμπαν συνωμότησε εναντίον του πλην του ιδίου. Ισχυρίζεται ότι η συγκεκριμένη τσάντα που ανευρέθηκε στην οικία του δεν του ανήκει, την είδε, την περιεργάστηκε, είδε τα αντικείμενα που ήταν μέσα και τηλεφώνησε στον σπιτονοικοκύρη του στην προηγούμενη κατοικία που διέμενε να του πει να έλθει να πιάσει την τσάντα. Και ερωτάται το Δικαστήριο. Εφόσον η συγκεκριμένη τσάντα δεν ήταν δική του, ο κατηγορούμενος είδε το περιεχόμενο της τσάντας, γιατί ο ίδιος από την πρώτη στιγμή δεν το μετέφερε στον σπιτονοικοκύρη που ως ισχυρίζεται το παρέλαβε; Και περαιτέρω, γιατί ενώ είδε το περιεχόμενη της δεν πήρε την τσάντα να την παραδώσει στην αστυνομία. Επί του θέματος αυτού η μαρτυρία του έχει παραμείνει εντελώς αστήριχτη, ανυπόστατη και ως τέτοια απορρίπτεται. Όσον αφορά τους ισχυρισμούς του σε σχέση με το επεισόδιο που συνέβηκε μεταξύ του και του Μ.Κ. 2 στις 14.3.2015 τα όσα ο ίδιος κατέθεσε σε σχέση με το πώς βρέθηκε με τον Μ.Κ.2, την αντίδραση του Μ.Κ. 2, πως ήλθαν στα χέρια και έπεσαν στο έδαφος αποτελούν γεγονότα τα οποία είναι πολύ κοντά στη κοινή λογική και άνετα μπορούν να συμβαδίσουν και με τους τραυματισμούς που περιγράφονται στο ιατρικό πιστοποιητικό Τεκμήριο 8 και αφορούν τον Μ.Κ.

1. Ως εκ τούτου η μαρτυρία του επί αυτού του σημείου κρίνεται καθόλα αξιόπιστη και αποδεκτή από το Δικαστήριο. Εντύπωση έχει προκαλέσει στο Δικαστήριο η ευκολία με την οποία ανέφερε ότι δεν έλαβε καμία επιστολή από την υπηρεσία και δεν γνώριζε ότι απορρίφθηκε η αίτηση του. Αυτή του η θέση έρχεται σε αντίθεση τουλάχιστο με τις επιστολές δύο δικηγόρων Τεκμήρια 12 και 13 προς τον Γενικό Διευθυντή Υπουργείο Εσωτερικών και προς το Υπουργείο Εσωτερικών, Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και μετανάστευσης με ημερομηνία 12.12.2011 και 25.4.2012 με τις οποίες ζητείται από τους δικηγόρους του επανεξέταση του θέματος λόγω των προβλημάτων υγείας και λόγω της ύπαρξης αγωγών που έχει καταχωρήσει εναντίον τρίτου προσώπου. Συνεπώς ο κατηγορούμενος είχε γνώση ότι το αίτημα του για πολιτικό άσυλο είχε απορριφθεί. Επίσης εντύπωση προκαλεί στο Δικαστήριο το γεγονός ότι ο ίδιος δεν θυμόταν καν τις διευθύνσεις που άλλαξε αλλά ήταν υπόχρεη η αρμόδια αρχή να του επιδώσει οποιαδήποτε αναγκαία επιστολή όπου ο κατηγορούμενος αποφάσιζε να βρίσκεται. Η μαρτυρία του επί τούτου του σημείου απορρίπτεται στο σύνολο της. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση και την αποδεκτή μαρτυρία διαπιστώνεται ότι ο κατηγορούμενος στις 3.1.2014 είχε στη κατοχή του μια γεμιστήρα στρατιωτικού όπλου και ο ίδιος δεν παρουσίασε οποιαδήποτε άδεια με την οποία του επιτρέπετο η κατοχή της συγκεκριμένης γεμιστήρας. Στη κατοχή του και συγκεκριμένα μέσα στην αθλητική τσάντα μάρκας Nike βρέθηκαν ακόμα δύο ατομικά παγούρια, αριθμός από πανσαλάκια και στην οικία του κατηγορουμένου βρέθηκε και μια κάρτα της Λαϊκής Τράπεζας με αριθμό 4909930074823701 η οποία ήταν εκδομένη στο όνομα της Ευδοκίας Νταμουτσίδου. Η κάρτα ήταν σε ισχύ αλλά ο λογαριασμός δεν είχε διαθέσιμα κεφάλαια. Ο κατηγορούμενος δεν γνώριζε για την ύπαρξη της visa, ούτε την είδε πριν ο αστυνομικός του την υποδείξει. Ο Μ.Κ.3 η μόνη αναφορά που κάνει επί του θέματος της visa είναι ότι ανευρέθηκε στην οικία που διαμένει ο κατηγορούμενος. Στις 14.3.2015 ο κατηγορούμενος και ο Μ.Κ. 2 βρέθηκαν σε mini market στην Λεωφόρο Μακαρίου. Την ώρα που ο κατηγορούμενος βρισκόταν στο ταμείο αντιλήφθηκε τον Μ.Κ. 2 να βρίσκεται δίπλα του, κοιτάχθηκαν και ο Μ.Κ. 2 τον άρπαξε από τα χέρια και του είπε ότι τον έψαχνε. Στην προσπάθεια του ο κατηγορούμενος να τον ξεφορτωθεί έπεσαν πάνω στο τραπέζι και οι δύο τους έπεσαν στο έδαφος. Τρίτα πρόσωπα τους χώρισαν. Με βάση το ιατρικό πιστοποιητικό Τεκμήριο 8 και την έκθεση του γιατρού Δρ. Χρ. Πιλάσα ο οποίος εξέτασε τον Μ.Κ. 2 στις 14.3.2015 διαπίστωσε να έχει εκδορά, οίδημα και άλγος στην περιοχή του πέμπτου μετακάρπιου αριστερά. Υπήρχε ερυθρότις του τριχωτού της αριστερής βρεγματικής χώρας, εκδορές στο ραχιαίο δεξιό άκρο του χεριού. Ο κατηγορούμενος κατάγεται από το Ιράν, ήρθε στην Κύπρο το 2006 και υπέβαλε αίτηση για πολιτικός πρόσφυγας. Στις 17.12.2010 στάληκε επιστολή στον κατηγορούμενο από την Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων στη διεύθυνση Ανδρέα Χριστοφίδη 4 στη Λεμεσό με την οποία πληροφορείτο η απόρριψη του αιτήματος του ως πολιτικός πρόσφυγας. Η αίτηση αυτή επιστράφηκε ως αζήτητη. Η διεύθυνση που στάληκε η επιστολή είναι η διεύθυνση που ο κατηγορούμενος κατέθεσε στην αρχή κατά την κατάθεση της αίτησης του για πολιτικό άσυλο. Στις 12.12.2011 ο δικηγόρος του κατηγορουμένου Θεόδωρος Αχιλλέως με επιστολή του ζητά όπως εξεταστεί και παραχωρηθεί ειδική άδεια στον πελάτη του για λόγους καθαρά ανθρωπιστικούς. Σε αυτή αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι η αίτηση του για άσυλο έχει απορριφθεί το
2. Στις 25.4.2012 με επιστολή του δικηγορικού γραφείου Π. Τσαγγάρης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ στο Υπουργείο Εσωτερικών, Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης ζητείται παράταση ή ανανέωση της άδειας παραμονής του στη Δημοκρατία και επανάνοιγμα του φακέλου αν αυτός είναι κλειστός μέχρι ουσιαστικά την ολοκλήρωση της αγωγής που έχει καταθέσει στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού με αριθμό 1491/
3. Τόσο στην πρώτη επιστολή όσο και στη δεύτερη τα αρμόδια τμήματα απάντησαν και συγκεκριμένα στις 10.7.2012 από το Υπουργείο Εσωτερικών Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης προς τους δικηγόρους Π. Τσαγγάρης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ όπου αναφέρουν ότι απορρίφθηκε και δευτεροβάθμια το αίτημα του κατηγορούμενου για άσυλο στις 16.12.2010 και συνεπώς αν υπάρχει οποιοδήποτε αίτημα για επανάνοιγμα να απευθυνθούν στις αρμόδιες αρχές. Με την επιστολή ημερομηνίας 8.4.2013 απαντά το Υπουργείο Εσωτερικών στον κ. Θεόδωρο Αχιλλέως και τον ενημερώνει ότι το αίτημα έχει απορριφθεί και συνεπώς θα πρέπει να ενημερώσει τον πελάτη του ότι θα πρέπει να αναχωρήσει από την Δημοκρατία. Τον Μάιο του 2016 έγινε επανάνοιγμα του φακέλου, το αίτημα απορρίφθηκε την 1.8.2016, του στάληκε επιστολή ημερομηνίας 1.8.2016 στη διεύθυνση Αγίου Ανδρέου, Διστόμου 6Β, Βοηθητικά. Στις 19.12.2016 στάληκε νέα επιστολή στον κατηγορούμενο στη διεύθυνση Αγίου Ανδρέου, Διστόμου 6Β, Βοηθητικά με την οποία ενημερώνεται για την απόρριψη των αιτήσεων του και τον καλεί να εγκαταλείψει την Κύπρο. Για την απάντηση σε αυτή την επιστολή ο κατηγορούμενος έχει δικαίωμα εντός 75 ημερών να προσφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο. Νομική Πτυχή Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις η Κατηγορούσα Αρχή φέρει το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. μεταξύ άλλων Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.

(1953)AC 462). Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (βλ. Λοίζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 Α.Α.Δ. 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (βλ. Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Το αδίκημα της κατηγορίας 1 εδράζεται στα άρθρα 21 και 22

(1)(α)(γ) του Ν.113(Ι)/2004 τα οποία έχουν ως ακολούθως: «21. Η απόκτηση ή κατοχή μη πυροβόλων όπλων επιτρέπεται μόνο στις περιπτώσεις και υπό τις προϋποθέσεις και όρους που προβλέπονται στο παρόν Μέρος. 22(Ι)(α) Με την επιφύλαξη της παραγράφου (β), απαγορεύεται η απόκτηση, κατοχή ή χρήση - (ι) οποιουδήποτε μη πυροβόλου όπλου, εξαιρουμένων των όπλων που δυνατό να χρησιμοποιηθούν από δήμους ή άλλες αρμόδιες αρχές αποκλειστικά για αναισθητοποίηση ή θανάτωση ζώων (ιι) ......................... (β) .......................... (γ) πρόσωπο, το οποίο παραλείπει να συμμορφωθεί με οποιαδήποτε διάταξη της παραγράφου (α), χωρίς την εξουσιοδότηση άδειας που εκδίδεται με βάση την παράγραφο (β), είναι ένοχο αδικήματος και υπόκειται σε περίπτωση καταδίκης του σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τα δύο έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις 3 χιλιάδες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές. Με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου ανευρέθηκε μέσα στην τσάντα Nike μεταξύ άλλων αντικειμένων μια γεμιστήρα στρατιωτικού όπλου, συνεπώς αποτελεί εξάρτημα όπλου και είναι μη πυροβόλο όπλο εν τη εννοία του όρου από την στιγμή που δεν συγκαταλέγεται στα πυροβόλα όπλα όπως αυτά παρουσιάζονται στο παράρτημα Α του υπό αναφορά Νόμου. Από τη στιγμή που η γεμιστήρα αποτελεί μη πυροβόλο όπλο εν τη εννοία του όρου θα πρέπει να εξετάσω αν έχει αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος κατείχε την εν λόγω γεμιστήρα εν τη εννοία του νόμου. Θεωρώ ότι ο όρος κατοχή στον Νόμο 113(Ι)/2004 θα πρέπει να περιλαμβάνει τόσο τον φυσικό έλεγχο του αντικειμένου (actus reus) όσο και τη γνώση για το τι αυτό είναι (mens rea) (βλ. Panayis Stylianou Chronias v. The Police

(1962)C.L.R. 304). Αντίστοιχη ερμηνεία έχει δοθεί στον όρο αυτό στις υποθέσεις ναρκωτικών (βλ. Κώστας Κοσμά Κούκος v. Δημοκρατίας, Π.Ε. αρ. 125/2010, ημερομηνίας 20.2.2012, Αθηνής v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 256, Σταυρινού v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 706, Ιακώβου v. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 211, Queiss v. Republic

(1987)2 C.L.R., Πολυδώρου v. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 492, Λαζάρου v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 633 και Σιβιτανίδης κ.α. v. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 166). Στην παρούσα υπόθεση η συγκεκριμένη τσάντα Nike βρέθηκε στην κατοχή του κατηγορούμενου. Ο κατηγορούμενος σύμφωνα με την αναφορά του στην κατάθεση είδε μέσα στην τσάντα τόσο την γεμιστήρα όσο και τα υπόλοιπα αντικείμενα, γνώριζε ότι ήταν γεμιστήρα στρατιωτικού όπλου, κάτι το οποίο δεν έχει αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση, εν αντιθέσει με τα άλλα αντικείμενα που υπήρχαν στην τσάντα. Συνεπώς προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε την ακριβή φύση του εν λόγω αντικειμένου. Συνεπώς βρίσκω ότι η Κατηγορούσα Αρχή ως όφειλε έχει αποδείξει τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της πρώτης κατηγορίας. Το αδίκημα της κατηγορίας 2 εδράζεται στο άρθρο 309 του Ποινικού Κώδικα, το οποίο έχει ως ακολούθως: «

1. Όποιος έχει στην κατοχή του κινητό, χρήματα, αξιόγραφο ή οποιαδήποτε άλλην περιουσία, για τα οποία υπάρχουν εύλογες υπόνοιες ότι είναι κλοπιμαία, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση έξι μηνών, εκτός αν αποδείξει με αυτό τον τρόπο που να ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι απόκτησε νόμιμα την κατοχή τους». Από το λεκτικό της πιο πάνω διάταξης προκύπτει ότι για στοιχειοθέτηση του αδικήματος, απαιτείται όπως η Κατηγορούσα Αρχή αποδείξει:
2. Την κατοχή περιουσίας από τον κατηγορούμενο, και
3. Ότι υπάρχει εύλογη υπόνοια ότι η περιουσία αυτή είναι κλοπιμαία. Με την απόδειξη των πιο πάνω, το βάρος μετατίθεται στον κατηγορούμενο να αποδείξει, στο μέτρο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, ότι απέκτησε νόμιμα την περιουσία. Η εύλογη υπόνοια ότι η περιουσία που βρίσκεται στην κατοχή του κατηγορούμενου είναι κλοπιμαία πρέπει να αποδεικνύεται ως αντικειμενικό γεγονός από το σύνολο της μαρτυρίας που παρουσιάζεται. Η έκφραση υποκειμενικής κρίσης και αντίληψης περί τούτου από οποιονδήποτε περιλαμβανομένων των αστυνομικών αρχών δεν αποτελεί τέτοια απόδειξη. Με άλλα λόγια η ύπαρξη εύλογης υποψίας από πλευράς των διωκτικών αρχών ή οποιουσδήποτε άλλου προσώπου δεν αποδεικνύει το εν λόγω συστατικό στοιχείο. Αντίθετα πρέπει να προσκομισθεί τέτοια μαρτυρία ώστε αντικειμενικά εξεταζόμενη να κριθεί από το Δικαστήριο ότι στοιχειοθετείται η απαιτούμενη εύλογη υπόνοια περί του κλοπιμαίου της περιουσίας (βλ. Καριπίδης v. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 237). Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω ευρήματα σε συνδυασμό με τις προαναφερόμενες αρχές διαπιστώνω τα ακόλουθα: Η τσάντα Nike, τα δύο παγούρια και τα πανσαλάκια βρέθηκαν στην κατοχή του κατηγορούμενου. Στις λεπτομέρειες του αδικήματος της 2ης κατηγορίας αναφέρεται ότι τα παγούρια και τα πανσαλάκια είναι στρατιωτικά αντικείμενα. Μαρτυρία η οποία να καταδεικνύει ότι ήταν στρατιωτικά αντικείμενα δεν έχει δοθεί και δόθηκε μαρτυρία ότι μπορεί να βρεθούν στην αγορά. Περαιτέρω δεν έχει δοθεί μαρτυρία ότι ήταν αντικείμενο κλοπής τα πιο πάνω αντικείμενα. Συνεπώς σε σχέση με αυτά τα αντικείμενα δεν έχει αποδειχθεί το συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Όσον αφορά την visa είναι δεδομένο ότι ανήκει σε τρίτο πρόσωπο. Ο κατηγορούμενος δεν είναι δικαιούχος. Όταν υποδείχθηκε η κάρτα από την αστυνομικό ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι δεν γνωρίζει την ύπαρξη της και η πρώτη φορά που την είδε ήταν την στιγμή που του την υπέδειξε ο αστυνομικός. Οι συνθήκες ανεύρεσης της και η εξήγηση που έδωσε ο κατηγορούμενος δεν αφήνουν περιθώριο απόδειξης του συστατικού στοιχείου του αδικήματος σε σχέση με την 2η κατηγορία. Το αδίκημα της 4ης κατηγορίας εδράζεται στο άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα το οποίο έχει ως ακολούθως: «Όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων». Για θεμελίωση του αδικήματος της επίθεσης η Κατηγορούσα Αρχή πρέπει να αποδείξει ότι ο κατηγορούμενος άσκησε βία εναντίον του άλλου προσώπου είτε εκ προθέσεως, είτε απερίσκεπτα. Ο όρος επίθεση περιλαμβάνει κάθε πράξη που ηθελημένα ή κατ' αδιαφορία προς το αποτέλεσμα δημιουργεί σε κάποιον την αίσθηση της άμεσα επερχόμενης βίας (βλ. Archbold, volume 2, έκδοση 1994, Παρ. 19 - 166). Στο σύγγραμμα Russel on Crime, σελ. 629, αναφέρεται ότι δεν υπάρχει ορισμός της «πραγματικής σωματικής βλάβης» και αυτή μπορεί να σημαίνει εσωτερικές ή εξωτερικές βλάβες. Στην υπόθεση Γεωργιάδης v. Αστυνομίας

(1985)2 Α.Α.Δ. 56, αναφέρθηκε ότι μια επιπόλαιη εκδορά στο πρόσωπο και κοκκίνισμα ήταν αρκετά για να στοιχειοθετήσουν «πραγματική σωματική βλάβη» μέσα στην έννοια του άρθρου 243 του Κεφ. 154. Με βάση την αποδεκτή μαρτυρία ο κατηγορούμενος αντέδρασε όταν ο Μ.Κ. 2 - παραπονούμενος τον έπιασε από τα χέρια και στην προσπάθεια να τον αποφύγει έπεσαν και οι δύο στο έδαφος. Η θέση αυτή όπως έχει εκφραστεί από τον κατηγορούμενο και έγινε αποδεχτεί από το Δικαστήριο ισοδυναμεί με αυτοάμυνα. Η νομική πτυχή του θέματος της αυτοάμυνας σε υποθέσεις επίθεσης σύμφωνα με το σύγγραμμα Archbold, 40th Ed. Παρ. 2648 κ.ε. μπορεί να εγερθεί όταν ο παραπονούμενος ή ο κατήγορος επιτέθηκε ή κτύπησε πρώτος τον κατηγορούμενο και ότι ο κατηγορούμενος τον τραυμάτισε υπερασπιζόμενος τον εαυτό του. Είναι απαραίτητο όπως το πρόσωπο που διεκδικεί την άσκηση του δικαιώματος της αυτοάμυνας επιδείξει με τη στάση του ότι δεν θέλει να το πράξει. Πρέπει να επιδείξει ετοιμότητα να ξεφύγει και να ξεμπλέξει (βλ. R.V. Julien

(1969)5 Cr. App. R. 407). Η παράλειψη του κατηγορούμενου να οπισθοχωρήσει όταν ήταν δυνατό και ασφαλές να κάνει κάτι τέτοιο, είναι ένας παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη όταν αποφασίζεται κατά πόσο ήταν αναγκαία η άσκηση βίας και κατά πόσο η βία που ασκήθηκε ήταν λογική (βλ. R. v. Mclines

(1971)55 Cr. App. R. 551). Συνεπώς η πράξη του κατηγορούμενου να αποσείσει τον Μ.Κ.2 αποτελούσε αυτοάμυνα και οι τραυματισμοί που επήλθαν στον παραπονούμενο έγιναν την στιγμή που ο κατηγορούμενος προσπάθησε να τον αποσείσει. Η υπεράσπιση της αυτοάμυνας έχει έδαφος στην παρούσα υπόθεση και έρει το αξιόποινων της πράξης του κατηγορούμενου. Ως εκ τούτου η 4η κατηγορία οδηγείται σε απόρριψη. Η 5η κατηγορία εδράζεται στο άρθρο 19(Ι)(λ) του περί Αλλοδαπών και Μετάνάστευσης Νόμου Κεφ. 105 το οποίο έχει ως ακολούθως: «19. Πρόσωπo τo oπoίo- (λ) αφoύ έχει εισέλθει στη Δημoκρατία ως πρoσωριvός κάτoικoς για περιoρισμέvη περίoδo παραμέvει στη Δημoκρατία μετά τηv εκπvoή της περιόδoυ αυτής χωρίς vα έχει εξασφαλίσει άδεια από τov Αvώτερo Διευθυντή» Με βάση το πιο πάνω άρθρο συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα: Ι ότι ο κατηγορούμενος είναι αλλοδαπός ΙΙ ότι είχε προσωρινή άδεια παραμονής ΙΙΙ ότι αυτή η άδεια εξέπνευσε ΙV ότι παρέμεινε στη Δημοκρατία μετά την εκπνοή της άδειας του χωρίς να έχει εξασφαλίσει άδεια από τον Διευθυντή. Το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος με βάση το κατηγορητήριο μέχρι τις 16.12.2010 ήταν αιτητής πολιτικού ασύλου καθιστά αναγκαία την εξέταση όπως έχει τεθεί από την υπεράσπιση με βάση τις διατάξεις του πιο πάνω Νόμου όσο και τις διατάξεις του περί Προσφύγων Νόμου του 2000 Ν.6

(1)/2000 ως έχει τροποποιηθεί. Με βάση το άρθρο 8

(1)(α) ο αιτητής πολιτικού ασύλου έχει δικαίωμα παραμονής στη Δημοκρατία και ισχύει από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης του μέχρι και την ημερομηνία που λήγει η προθεσμία των 75 ημερών για άσκηση προσφυγής με βάση το άρθρο 146 του Συντάγματος και στην περίπτωση άσκησης προσφυγής μέχρι την έκδοση της πρωτόδικης απόφασης του Διοικητικού Δικαστηρίου. Περαιτέρω με βάση το ίδιο άρθρο στην παράγραφο 2(α) ο τόπος διαμονής καθορίζεται στην αίτηση και ο αιτητής σε περίπτωση αλλαγής του τόπου διαμονής υποχρεούται να ενημερώνει το συντομότερο δυνατό το κλιμάκιο συμπληρώνοντας έντυπο κατά τον τύπο που αποφασίζεται από τον προϊστάμενο. Υποχρεούται ο αιτητής να ενημερώσει το κλιμάκιο εντός 5 εργάσιμων ημερών από την ημερομηνία αλλαγής του τόπου διαμονής ή σε μεταγενέστερο χρόνο αφού δοθεί η αναγκαία αιτιολογία. Από την ενώπιον μου τεθείσα μαρτυρία συνάγεται ότι ο κατηγορούμενος υπέβαλε αίτηση για παραχώρηση πολιτικού ασύλου το 2006 και εξασφάλισε άδεια προσωρινής παραμονής. Στις 16.12.2012 στάληκε από την Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων επιστολή με την οποία ο κατηγορούμενος ενημερωνόταν για την απόρριψη του αιτήματος του και του επεξηγείτο ότι από τη λήψη της παρούσας επιστολής δικαιούτο να προσφύγει ενώπιον διοικητικού δικαστηρίου μέσα στο χρόνο των 75 ημερών. Η επιστολή αυτή στάληκε στη διεύθυνση Ανδρέα Χριστοφίδη 4, Essex Apartment, Flat. 201, 3106 Λεμεσός, διεύθυνση η οποία δηλώθηκε από τον αιτητή κατά την υποβολή της αίτηση. Στο φάκελο της υπόθεσης δεν υπάρχει οποιαδήποτε ενημέρωση από τον αιτητή για αλλαγή της διεύθυνσης. Η επιστολή αυτή επεστράφηκε ως αζήτητη. Ένα χρόνο μετά στέλλεται επιστολή στον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών από δικηγόρο εκ μέρους του κατηγορουμένου με την οποία ζητείται να εξεταστεί το θέμα του κατηγορουμένου λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας που προέκυψαν από σοβαρό τραυματισμό τον Ιούλιο του

1. Σε αυτή την επιστολή υπάρχει παραδοχή ότι η αίτηση του για άσυλο απορρίφθηκε το
2. Τον Απρίλιο του 2012 εκ μέρους άλλου δικηγόρου του κατηγορουμένου ζητείται παράταση ή ανανέωση της άδειας παραμονής του και αν δεν υπάρχει κάτι τέτοιο επανάνοιγμα του φακέλου. Η επιστολή αυτή απευθύνεται στο Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης του Υπουργείου Εσωτερικών. 10.7.2012 η διευθύντρια του τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης ενημερώνει τους δικηγόρους του κατηγορουμένου στην επιστολή ημερομηνίας 25.4.2012 ότι το αίτημα του κατηγορουμένου για άσυλο απορρίφθηκε και δευτεροβάθμια από την Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων στις 16.12.2010 και συνεπώς αν υπάρχει αίτημα για επανάνοιγμα του φακέλου του αλλοδαπού να απευθυνθούν στην αρμόδια αρχή. Επίσης από το Υπουργείο Εσωτερικών και εκ μέρους του γενικού διευθυντή του Υπουργείου στάληκε επιστολή στον πρώτο δικηγόρο του κατηγορουμένου με ημερομηνία 8.4.2013 με την οποία ενημερώνεται ότι το αίτημα του έχει απορριφθεί και ότι η εξέταση του αιτήματος παραχώρησης διεθνούς προστασίας κατέληξε σε αρνητική απόφαση και τον καλούσε να ενημερώσει τον κατηγορούμενο ότι θα πρέπει να αναχωρήσει από τη Δημοκρατία. Με βάση τα πιο πάνω διαπιστώνεται ότι ο κατηγορούμενος δεν έχει τηρήσει τις υποχρεώσεις του που προβλέπει ο Νόμος 6

(1)/

1. Έχει αλλάξει διεύθυνση με αποτέλεσμα οι επιστολές από τις αρμόδιες αρχές να είναι αδύνατο να παραληφθούν. Όμως διαπιστώνεται ότι τον Δεκέμβριο του 2011 ο κατηγορούμενος γνώριζε ότι η αίτηση του για άσυλο είχε απορριφθεί. Συνεπώς για την περίοδο την οποία ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι βρισκόταν παράνομα στη Δημοκρατία η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος καθότι ο κατηγορούμενος είναι αλλοδαπός, είχε προσωρινή άδεια παραμονής η οποία εξέπνευσε και παρέμεινε στη Δημοκρατία μετά την εκπνοή της άδειας του. Το ότι δεν υπάρχει επίδοση της απόφασης αυτό οφείλεται σε αμέλεια του ιδίου του κατηγορουμένου. Αυτό μπορώ να πω ότι τίθεται σε δεύτερη μοίρα αφού ο κατηγορούμενος δια μέσου επιστολής του δικηγόρου του παραδέχεται ότι απορρίφθηκε η αίτηση του για άσυλο. Το ότι αργότερα και μετά την χρονική περίοδο την οποία κατηγορείται ότι παρέμεινε παράνομα στο έδαφος της Δημοκρατίας υπήρξε επανάνοιγμα του φακέλου του και εκ νέου απόρριψη του χωρίς φυσικά όμως να λήξει ο χρόνος που του παρέχει ο Νόμος για προσφυγή σε Διοικητικό Δικαστήριο αυτό δεν αίρει το αξιόποινο της πράξης του. Ως εκ τούτου βρίσκω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της 5ης κατηγορίας που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Με βάση τα όσα πιο πάνω έχω εξηγήσει βρίσκω ένοχο τον κατηγορούμενο στις κατηγορίες 1 και
2. Αθωώνεται και απαλλάσσεται από τις κατηγορίες 2 και
3. (Υπ.) ............ Μ. Δρουσιώτης, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Ο.Ρ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο