Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Λεύκιου Μιλτιάδους, Αρ. Υπόθεσης: 18255/14, 20/1/2017

(6)(α) του Νόμου 112

(1)/2004 τις οποίες έχει παραδεχθεί και θα εκτεθούν τα γεγονότα μετά την ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας. Για την απόδειξη της υπόθεσης κατέθεσαν συνολικά επτά μάρτυρες κατηγορίας οι καταθέσεις των οποίων κατατέθηκαν και σημειώθηκαν ως ενδείξεις Α - Ζ και περαιτέρω κατατέθηκαν 18 τεκμήρια. Ο κατηγορούμενος μετά που κλήθηκε σε απολογία κατέθεσε ενόρκως. Η μαρτυρία που έχει τεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή πολύ περιληπτικά είναι η ακόλουθη: Η Μ.Κ.1 Α/Αστ. 3615 Γιαννοπούλου είναι η εξετάστρια της υπόθεσης σε σχέση με τις κατηγορίες 4 και 5 και πέραν του γεγονότος ότι κατέθεσε ως Ένδειξη Α την γραπτή της κατάθεση το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε. Εν τω μεταξύ ο κατηγορούμενος άλλαξε απάντηση από μη παραδοχή σε παραδοχή σε αυτές τις κατηγορίες και ο μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε από την υπεράσπιση. Ο Μ.Κ.2 Α/Αστ. 3160 Α. Χαραλάμπους ανέφερε ότι στις 4.5.2012 στον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό Λεμεσού έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο Λεύκιο Μιλτιάδους και τον κατηγόρησε γραπτώς, μεταξύ άλλων και για το αδίκημα της 2ης κατηγορίας. Ο Μ.Κ.3 Λοχίας 4822 Δ. Δράκος ανέφερε ότι στις 8.6.2012 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον Λεύκιο Μιλτιάδους σε σχέση με τα αδικήματα της 6ης και 8ης κατηγορίας. Ο μάρτυρας αντεξετάστηκε επί του περιεχομένου του διατάγματος Τεκμήριο 5 και συγκεκριμένα αν το διάταγμα Τεκμήριο 5 έχει αναγνωριστικό χαρακτήρα ή όχι. Ο μάρτυρας εξήγησε ότι το μόνο που μπορεί να πει μετά βεβαιότητας είναι ότι για τον κατηγορούμενο υπήρχε ένα διάταγμα το περιεχόμενο του οποίου ήταν γνωστό σε αυτόν. Περαιτέρω ο μάρτυρας ρωτήθηκε αν είχε προσέλθει ξανά στο Δικαστήριο για να μαρτυρήσει σε άλλη υπόθεση που αφορούσε τον κατηγορούμενο και την παραπονούμενη χωρίς να είναι σε θέση να θυμηθεί. Η Μ.Κ.4 Γεωργία Ιωάννου - παραπονούμενη ανέφερε ότι με τον κατηγορούμενο ήταν πρώην σύζυγοι. Έχουν μια κόρη ηλικίας 11 ετών το 2012 και λόγω αρκετών προβλημάτων βρίσκονταν σε διάσταση. Σε σχέση με τις 4.6.2012 η μάρτυρας ανέφερε ότι η ώρα 07:30 βγήκε από το σπίτι της μαζί με την κόρη της για να την μεταφέρει στο σχολείο. Ο κατηγορούμενος βρισκόταν έξω από το σπίτι μέσα στο αυτοκίνητο του και όταν τους είδε τους είπε ότι ήλθε για να δώσει χρήματα στη κόρη του για το σχολείο. Αυτή του είπε ότι «δεν μπορεί μετά από ένα χρόνο να έρχεται έτσι πρωί για να δει την κόρη του και να της δώσει χρήματα». Αφού αρνείτο να φύγει του είπε ότι θα καλούσε την αστυνομία, τότε αυτός φεύγοντας της είπε «έμεινε σου μια εβδομάδα και μετά έννα τελειώσεις». Τον ρώτησε «αν την απειλεί» και της απάντησε «να δεις τι θα πάθεις» και έφυγε. Συνέχισε να την ενοχλεί με το τηλέφωνο και μηνύματα στο κινητό της. Την ίδια ημέρα περί ώρα 9:30 και ενώ βρισκόταν στο σχολείο που εργάζεται στο Καλογεροπούλειο Γυμνάσιο έξω στην αυλή τον είδε να περνά από το σχολείο, να επιστρέφει ξανά και να σταθμεύει έξω από το σχολείο, κατέβηκε από το αυτοκίνητο και της έκανε νόημα να απαντήσει το τηλέφωνο της. Φεύγοντας της έστειλε άλλο μήνυμα. Ενημέρωσε την αστυνομία. Στην κατάθεση της 4.5.2012 η ώρα 18:00 η μάρτυρας προσθέτει ότι όταν στις 7:30 το πρωί ο κατηγορούμενος ήταν έξω από το σπίτι της και της ανέφερε τις πιο πάνω αναφερόμενες φράσεις αυτή φοβήθηκε για το λόγο ότι εννοούσε ότι θα την σκοτώσει ή θα της κάνει κακό καθότι και στο παρελθόν της έδωσε παρόμοιες απειλές. Στην κατάθεση της ημερομηνίας 7.6.2012 μάρτυρας ανέφερε ότι περί ώρα 16:30 ήλθε ο κατηγορούμενος έξω από το σπίτι της, κτυπούσε τις πόρτες και φώναζε να του ανοίξουν να μπει μέσα. Ειδοποίησε την αστυνομία και η αστυνομία της ανέφερε ότι δεν μπορούσε να παρέμβει. Ο κατηγορούμενος έμεινε για μια περίπου ώρα στην αυλή, έπλυνε τις βεράντες και συνέχιζε να φωνάζει. Μετά που έφυγε ο κατηγορούμενος πήρε την κόρη της και έφυγαν από το σπίτι. Η ώρα 19:00 επέστρεψε μαζί με την αδελφή της και διαπίστωσε ότι τα shatter των παραθύρων του σπιτιού της ήταν ανοικτά. Άνοιξε με κλειδί την μπροστινή είσοδο και στην κουζίνα πάνω στο τραπέζι υπήρχε μια μεγάλη βαλίτσα, ενώ τα κλειδιά που είχε από μέσα στην κουζίνα έλειπαν. Η μάρτυρας αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι από ότι θυμάται η επίδοση του διατάγματος έγινε στον κατηγορούμενο περί ώρα 10:00 το πρωί και ότι ο επιδότης έδωσε το διάταγμα στον κατηγορούμενο όταν αυτός βρισκόταν έξω από το σπίτι. Ισχυρίστηκε ότι υπήρχε διάταγμα που του απαγόρευε την είσοδο στο σπίτι και ανέφερε ότι για τις 7.6.2012 τις δύο πρώτες φορές που ήλθε ο κατηγορούμενος στο σπίτι εισήλθε μόνο στα δέκα πόδια. Περαιτέρω στο στάδιο της αντεξέτασης η δικηγόρος υπεράσπισης υπέδειξε αριθμό εγγράφων που αφορούσαν άλλες διαδικασίες ενώπιον του Δικαστηρίου μεταξύ της παραπονούμενης και του κατηγορούμενου. Αρνήθηκε τις υποβολές ότι οι καταγγελίες της στην αστυνομία ήταν για να εκδικηθεί τον κατηγορούμενο και ανέφερε ότι γίνονταν καταγγελίες γιατί τις δημιουργούσε προβλήματα, προσπαθούσε να της κάνει ζημιές και να της δυσκολέψει τη ζωή της. Στην υποβολή ότι στις 7.6.2012 ο κατηγορούμενος μπήκε στο σπίτι για να βάλει φαγητό στους σκύλους, η μάρτυρας ανέφερε ότι από το 2011 στην αυλή του σπιτιού της δεν υπήρχαν σκύλοι αλλά ο κατηγορούμενος έμπαινε για να αφήνει τις διατρήσεις ανοικτές να γίνεται σπατάλη ρεύματος ώστε η ίδια να μην μπορεί να ανταποκριθεί. Ο Μ.Κ. 5 Α/Αστ. 2177 Γεώργιος Κουλουντής στις 4.5.2012 συνέλαβε τον κατηγορούμενο και από έρευνα στην οικία του παρέλαβε δύο ΔΟΚΟ και ένα αεροβόλο και δύο κάννες ΔΟΚΟ. Ο μάρτυρας εξήγησε για τα όπλα υπήρχε δικαστικό ένταλμα έρευνας και είναι μέσα στα πλαίσια αυτού του εντάλματος που τα παρέλαβε και δεν γνωρίζει αν τα όπλα επιστράφηκαν. Ο Μ.Κ. 6 Νίκος Νικολάου είναι ιδιώτης επιδότης και στις 7.6.2012 του επέδωσε το διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου Τεκμήριο

1. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι το επέδωσε σε κατοικία στην οδό Σαλαμίνος και στο χώρο υπήρχε ακόμα ένα άλλο παιδί που όπως του είπε είναι αδελφός του κατηγορούμενου. Δεν ήταν σίγουρος. Η επίδοση έγινε μέσα στο σπίτι, στο σπίτι δεν ήταν η παραπονούμενη. Δεν θυμάται ακριβής ώρα της επίδοσης, πρέπει να ήταν απόγευμα μεταξύ των ωρών 4 -
2. Αρνήθηκε ότι η επίδοση έγινε στις 7 η ώρα το απόγευμα και στην υποβολή ότι έγινε μετά τις 5 το απόγευμα ο μάρτυρας απάντησε ότι δεν ήταν σίγουρος. Ο Μ.Κ. 7 Σάββας Κυριάκου είναι ο Πρωτοκολλητής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού και έχει στην κατοχή του τους φακέλους του Δικαστηρίου. Βλέποντας το Τεκμήριο 5 ανέφερε ότι είναι διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου στην αίτηση 34/2011 το οποίο εκδόθηκε στις 25.5.2012 και είναι γι' αυτό το διάταγμα που κάνει αναφορά στην κατάθεση του Ένδειξη Z. Το διάταγμα αυτό επιδόθηκε στις 7.6.2012 στον Λεύκιο Μιλτιάδους και κατέθεσε ως Τεκμήριο 13 πιστό αντίγραφο ένορκης δήλωσης του ιδιώτη επιδότη Νίκου Νικολάου. Αναγνώρισε το Τεκμήριο Α προς αναγνώριση και ανέφερε ότι η πρώτη σελίδα αποτελεί το προσωρινό διάταγμα που εκδόθηκε στην αίτηση 34/2011 στις 7.6.2011 το οποίο έγινε απόλυτο με το δεύτερο διάταγμα στις 5.7.
3. Τα κατέθεσε και σημειώθηκαν ως Τεκμήριο
4. Το διάταγμα 7.6.2011 επιδόθηκε στις 10.6.2011 και το διάταγμα που το κατέστησε απόλυτο δεν φαίνεται από το φάκελο να έχει επιδοθεί. Η ένορκη δήλωση επιδότη του προσωρινού διατάγματος κατατέθηκε και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
5. Περαιτέρω αναφέρθηκε σε ποινικές υποθέσεις που κατατέθηκαν στα πλαίσια της αντεξέτασης της παραπονούμενης Μ.Κ. 4 καθώς και στα αποτελέσματα τους. Στο ίδιο μέτρο προχώρησε και η αντεξέταση από την υπεράσπιση. Περαιτέρω κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 16, 17 και 18 φωτοαντίγραφο πρακτικού Δικαστηρίου στην αίτηση 34/2011 ημερομηνίας 14.3.2013, πιστό αντίγραφο αίτησης ημερομηνίας 8.6.2012 και πιστό αντίγραφο αίτησης ημερομηνίας 12.6.2012 στην αίτηση 34/2011 αντίστοιχα. Ο κατηγορούμενος κατέθεσε ενόρκως και ανέφερε ότι στις 4.5.2012 μετέβηκε έξω από την οικία στην οδό Σαλαμίνος 21 στα Πάνω Πολεμίδια για να δώσει λεφτά στη κόρη του καθότι είχε συνεννοηθεί μαζί της από την προηγούμενη μέρα. Επικοινωνούσε μαζί της μέσω του Facebook και η σχέση του με την κόρη του ήταν άψογη. Όταν βγήκαν έξω η κόρη του μαζί με την Γεωργία και της φώναξε να έλθει να της δώσει τα λεφτά η Γεωργία άρχισε να φωνάζει ότι το σπίτι είναι δικό της και να μην ξαναπατήσει. Ισχυρίζεται ότι δεν αντάλλαξε ο ίδιος καμία κουβέντα μαζί της. Σε σχέση με το διάταγμα ημερομηνίας 25.5.2012 το οποίο εκδόθηκε μέσα στα πλαίσια της αίτησης 34/2011 ανέφερε ότι του το επέδωσε ο κ. Νίκος ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού του στην οδό Σαλαμίνος στα Πάνω Πολεμίδια μεταξύ των ωρών 4:30 - 5:
6. Πήρε το διάταγμα και πήγε στο σταθμό Πολεμιδιών και τους ανέφερε ότι είναι λάθος και δεν είναι οπισθογραφημένο. Μεταξύ των ωρών 5:30 - 6:00 ο κ. Νίκος του επέδωσε το διορθωμένο διάταγμα. Έφυγε από την αυλή του σπιτιού του γύρω στις 7:00 - 7:30 το απόγευμα. Αντεξεταζόμενος ανέφερε κατ' αρχάς ότι στις 4.5.2012 πήγε στην οικία της παραπονούμενης για να καθαρίσει τους σκύλους και μετά ανέφερε ότι πήγε για να δώσει λεφτά στην κόρη του. Η κόρη του ήταν μαθημένη να παίρνει μαζί της το ποσό των €5 ως «pocket money». Ανέφερε ότι από το σπίτι του έφυγε σε χρονικό διάστημα 15 ημερών από τις 5.7.
7. Συμφώνησε ότι από την ημέρα που έφυγε από το σπίτι του στις 4.5.2012 ήταν η πρώτη φορά που πήγε στο σπίτι του για να δώσει λεφτά στην κόρη του, είχε όμως επικοινωνία μαζί της. Δεν έδωσε λεφτά τελικά γιατί φώναζε η Γεωργία. Αρνήθηκε ότι απείλησε την παραπονούμενη στις 4.5.
8. Για τις 7.6.2012 ανέφερε ότι μετέβηκε στην οικία της οδού Σαλαμίνος για να καθαρίσει το χωράφι στο πίσω μέρος. Μετέβηκε περί ώρα 4:30 - 4:45 και έμεινε στο χώρο μέχρι τις 7:30 το απόγευμα. Ενώ βρισκόταν στο χώρο αυτό ήλθε και του επέδωσε το διάταγμα ο κ. Νίκος. Αρνήθηκε ότι στις 7/
9. πήγε δύο φορές στο σπίτι, αρνήθηκε ότι πήγε και κτυπούσε τις πόρτες και φώναζε να του ανοίξουν. Ανέφερε ότι μέσα στο σπίτι δεν μπήκε καθόλου αλλά «μετέβηκε στην αυλή, έβγαλε τα χόρτα, έσασε τους σκύλους και έφυγε». Αρνήθηκε ότι η επίδοση του διατάγματος έγινε μέσα στο σπίτι και ισχυρίστηκε ότι έγινε στη βεράντα. Είχα την ευκαιρία και παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου και με αυτή την προσοχή προχωρώ στην εξέταση της μαρτυρίας τους, αφού το έργο της αξιοπιστίας είναι ένα πολυσύνθετο και λεπτό έργο παρατήρησης κατατεθέντων μαρτύρων και ορθά έχει χαρακτηριστεί ως σημαντικότερο καθήκον του Δικαστηρίου (βλ. C & A Pelekanos Associates Ltd

(1999)1 (Β) Α.Α.Δ. 1273). Αξιολογώντας τη μαρτυρία δεν περιορίστηκα μόνο στη προσωπική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα (βλ. Rana κ.α. v. Δημοκρατίας, 2 Α.Α.Δ. 489) αλλά τη διερεύνησα στο σύνολο της υπόλοιπης μαρτυρίας είτε αυτή προερχόταν από την κατηγορούσα αρχή είτε από τον κατηγορούμενο. Το Δικαστήριο διατηρεί πάντα τη δυνατότητα να αποδεχθεί μέρος μιας μαρτυρίας και να απορρίψει άλλη. Δεν υπάρχει κανόνας ότι μια μαρτυρία θα πρέπει να γίνει αποδεκτή ή να απορριφθεί στην ολότητα της. (βλ. Γεώργιος Σάββα ν. Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 391). Όλοι οι μάρτυρες αστυνομικοί κρίνονται καθόλα αξιόπιστοι και απέδωσαν στο Δικαστήριο τα γεγονότα όπως αυτά περιήλθαν στην αντίληψη τους μέσα από τις καταθέσεις που έλαβαν χωρίς να διακατέχονται από υπερβάλλοντα ζήλο κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους σε σχέση με την υπόθεση. Ουσιαστικά μετέφεραν στο Δικαστήριο τις ενέργειες τους από τη στιγμή που η παραπονούμενη κατήγγειλε τα διάφορα συμβάντα σε σχέση με τον κατηγορούμενο. Η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής έχει ως κεντρικό πυρήνα την μαρτυρία της παραπονούμενης. Η μαρτυρία της θα πρέπει να ελεγχθεί κάτω από τα αυστηρότατα δυνατά πλαίσια (βλ. Μουζάκης v. Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 220), λόγω της φύσεως της υπόθεσης των διαφορών που υπήρχαν μεταξύ κατηγορουμένου και παραπονουμένης και ειδικά τις σοβαρές διαφορές που επέφερε η μεταξύ τους διάσταση και συγκεκριμένα η κατοχή της οικίας που διέμεναν όταν ήταν σύζυγοι από την παραπονούμενη. Εξετάζοντας λοιπόν τη μαρτυρία της Μ.Κ. 4 Γεωργίας Ιωάννου κάτω από τα αυστηρότερα πλαίσια διαπιστώνω ότι αυτή έχει δύο άξονες. Μέσα από την όλη συμπεριφορά της ενώπιον του Δικαστηρίου, τις καταθέσεις που έχει δώσει στην αστυνομία διαπιστώνεται μια συνεχείς καταγγελία της παραπονουμένης προς τις αστυνομικές αρχές για την όλη συμπεριφορά του κατηγορούμενου. Οι διαφορές τους σε διαδικασίες ενώπιον Οικογενειακού Δικαστηρίου την οδηγεί συνεχώς σε καταγγελίες για διάφορες πράξεις του κατηγορούμενου στις αστυνομικές αρχές με αποτέλεσμα αρκετές φορές η αστυνομία να μην είναι σε θέση να ανταποκριθεί σε όλες. Όμως αυτό το γεγονός δεν μειώνει και την αξιοπιστία της μάρτυρος σε διάφορες πράξεις που επεσυνέβησαν εναντίον του προσώπου της από τον κατηγορούμενο. Άνετα αρκετές από τις καταγγελίες μπορεί να χαρακτηρισθούν ως υπερβολικές όμως στο τέλος της μέρας διαπιστώνεται ότι ο κατηγορούμενος δεν ήταν αμέτοχος από την διάπραξη αδικημάτων κάτι που διαπιστώνεται και μέσα από τις καταθέσεις του και την όλη συμπεριφορά του τη στιγμή που κατέθετε ενώπιον του Δικαστηρίου. Σε σχέση με τις εναπομείναντες κατηγορίες και ειδικά για το αδίκημα που αποδίδεται στον κατηγορούμενο στη 2η κατηγορία και συγκεκριμένα για τις 4.5.2012 έχοντας υπόψη και την μαρτυρία του κατηγορουμένου και την όλη συμπεριφορά του αυτό που βγαίνει είναι ότι τα όσα η παραπονούμενη έχει καταθέσει για τον τρόπο αντίδρασης του κατηγορούμενου όταν βγήκαν έξω από την οικία τους μαζί με την κόρη τους και ειδικά την φραστική επίθεση που δέχθηκε από τον κατηγορούμενο η παραπονούμενη αποτελούν γεγονότα και η μαρτυρία της παραπονούμενης επί του θέματος αυτού κρίνεται καθόλα αξιόπιστη και αποδεκτή. Ενίσχυση της θέσης της παραπονούμενης αποτελεί και η αναφορά της ότι στις 4.5.2012 ο κατηγορούμενος δεν εισήλθε στην οικία της. Όσον αφορά την μαρτυρία της για τις 7.6.2012 η παραπονούμενη στην προσπάθεια της να προσδώσει καλύτερα και με σαφήνεια τα γεγονότα που επεσυνέβησαν την συγκεκριμένη μέρα έθεσε τα γεγονότα με υπερβολικό τρόπο. Φυσικά η ώρες και η χρονική διάρκεια παραμονής του κατηγορουμένου όπως τις παρουσίασε η παραπονούμενη μπορεί να μην συμπίπτουν με την υπόλοιπη μαρτυρία που έχει προσφέρει η Κατηγορούσα Αρχή όμως αυτό που διαπιστώνεται από το Δικαστήριο είναι ότι ο κατηγορούμενος την επίδικη ημερομηνία και μετά τις 4:00 το απόγευμα εισήλθε στην οικία της παραπονούμενης. Συνεπώς σε αυτό το σημείο το Δικαστήριο θα λάβει από την μαρτυρία της παραπονούμενης τα στοιχεία εκείνα τα οποία δεν διαφέρουν από την υπόλοιπη μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής αλλά και τις παραδοχές του κατηγορουμένου. Ο Μ.Κ.6 Νίκος Νικολάου ιδιώτης επιδότης κρίνεται καθόλα αξιόπιστος και η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή στο σύνολο της. Το ίδιο ισχύει και για τον Μ.Κ.7 Σάββα Κυριάκου Προτωκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ο οποίος απέδωσε τα γεγονότα στα οποία είχε ερωτηθεί αφού άντλησε τη γνώση του από τους φακέλους των διαφόρων υποθέσεων που εκκρεμούσαν τόσο ενώπιον Οικογενειακού Δικαστηρίου όσο και ενώπιον Ποινικού Δικαστηρίου μεταξύ παραπονούμενης και κατηγορουμένου. Ο κατηγορούμενος ουσιαστικά καταθέτοντας στο Δικαστήριο έδειξε τον πραγματικό του εαυτό και το τι θέλει ο ίδιος. Όπως έχει τονίσει πρόθεση του είναι να του επιστραφεί το σπίτι που ως ισχυρίζεται ο ίδιος το έχει φτιάξει. Δεν είναι διατεθειμένος να σεβαστεί ακόμη και αυτά τα διατάγματα Δικαστηρίου και με την όλη εικόνα και παρουσία του προσπάθησε να πείσει ότι πρόκειται για το θύμα που έχει βρεθεί στην πλεκτάνη που έχει κατασκευάσει γι' αυτόν η παραπονούμενη. Πέραν των παραδοχών του για κάποια θέματα τα οποία έγινε ανωτέρω αναφορά αυτό που διαπιστώνω είναι ότι η όλη υπόλοιπη μαρτυρία του είναι κατασκευασμένη για να μπορέσει να προωθήσει τη δική του θέση και ως τέτοια απορρίπτεται. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση και την αποδοχή της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής διαπιστώνονται τα ακόλουθα: Ο κατηγορούμενος στις 4.5.2012 το πρωί μετέβηκε στην οικία όπου διαμένει η παραπονούμενη και η ανήλικη κόρη τους και όταν η παραπονούμενη μαζί με την κόρη τους βγήκαν από το σπίτι τότε ο κατηγορούμενος τους ανέφερε ότι ήλθε για να δώσει λεφτά στην κόρη του για το σχολείο. Η παραπονούμενη του ανέφερε ότι δεν μπορεί μετά από ένα χρόνο να έρχεται το πρωί για να δει την κόρη του και να της δώσει λεφτά. Και όταν του ανέφερε ότι θα καλέσει την αστυνομία, φεύγοντας αυτός της ανέφερε «έμεινε σου μια εβδομάδα και μετά εννα τελειώσεις» και σε ερώτηση της παραπονούμενης αν την απειλή αυτός της απάντησε «να δεις τι θα πάθεις». Στις 7.6.2012 ο κατηγορούμενος εισήλθε στην οικία όπου διαμένει η παραπονούμενη με την κόρη τους στην οδό Σαλαμίνος 21, στα Πάνω Πολεμίδια. Ενώ βρισκόταν μέσα σε αυτή ο Μ.Κ. 6 ιδιώτης επιδότης και μεταξύ των ωρών 4:00 - 6:00 το απόγευμα του επέδωσε το διάταγμα Τεκμήριο 5. Το διάταγμα Τεκμήριο 5 αναφέρει ότι παραχωρείτε στην Γεωργία Ιωάννου η αποκλειστική χρήση της οικογενειακής στέγης των διαδίκων η οποία βρίσκεται στην οδό Σαλαμίνος 21, Πάνω Πολεμίδια, το διάταγμα ισχύει μέχρι τις 11.10.2012 και έχει οπισθογράφηση εάν ο Λεύκιος Μιλτιάδους αρνηθεί να υπακούσει στο αναφερόμενο διάταγμα υπόκειται σε σύλληψη. Η 2η κατηγορία, απειλή βιαιοπραγίας εδράζεται στο άρθρο 91(γ) του Ποινικού Κώδικα το οποίο αναφέρει: «91. όποιος, α. ............................. β. ............................. γ. με σκοπό υποκίνησης οποιουδήποτε προσώπου για να διενεργήσει πράξη την οποία αυτό δεν έχει νομική υποχρέωση να διενεργήσει ή για να παραλείψει πράξη την οποία αυτό έχει νομικό δικαίωμα να διενεργήσει, απειλεί άλλον ότι δυνατόν να προξενήσει βλάβη στο πρόσωπο, την υπόληψη, ή την περιουσία του ή στο πρόσωπο ή την υπόληψη οποιουδήποτε για τον οποίο ενδιαφέρεται εναντίον του οποίου γίνονται οι απειλές, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων». Στην υπόθεση Νετζιήπ v. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 16 σε σχέση με τα συστατικά στοιχεία του εν λόγω αδικήματος λέχθηκε ότι η απειλή πρέπει να έχει πραγματικό έρεισμα και να δημιουργεί εξ αντικειμένου την δυνατότητα εκφοβισμού προς τον σκοπό αποφυγής εκτέλεσης καθήκοντος. Κενή απειλή, δηλαδή απειλή η οποία λόγω του εξωπραγματικού χαρακτήρα της ή των συνθηκών κάτω από τις οποίες διατυπώθηκε, δεν στοιχειοθετεί πρόθεση εκφοβισμού. Ως φαίνεται στην πιο πάνω υπόθεση το κριτήριο δεν είναι υποκειμενικό. Δεν απαιτείται δηλαδή να προκληθεί στην πραγματικότητα φόβος στον παραπονούμενο ότι οι απειλές θα πραγματοποιηθούν. Αρκεί η απειλή να δημιουργεί εξ αντικειμένου δυνατότητα εκφοβισμού του θύματος. Στην υπόθεση Βοσκού v. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 510, λέχθηκε ότι πέρα από τα απειλητικά λόγια, συστατικό στοιχείο του αδικήματος είναι η απειλή να αποσκοπεί στο να εκφοβίσει κάποιον για να μην διενεργήσει πράξη την οποία δικαιούται νόμιμα να διενεργήσει ή για να διενεργήσει πράξη την οποία δεν έχει νομική υποχρέωση να διενεργήσει. Αν λείπει το τελευταίο αυτό στοιχείο, τα απειλητικά λόγια δεν στοιχειοθετούν το αδίκημα της απειλής βιαιοπραγίας (βλ. Kallenos v. The Police

(1969)2 C.L.R. 210). Οι φράσεις του κατηγορούμενου προς την παραπονούμενη «έμεινε σου μια εβδομάδα και μετά έννα τελειώσεις» και «να δεις τι θα πάθεις», αναμφίβολα αποτελούν απειλή για πρόκληση βλάβης στο πρόσωπο της παραπονούμενης. Όμως πέραν από την απειλή συστατικό στοιχείο του αδικήματος είναι η απειλή να αποσκοπεί στο να εκφοβίσει κάποιον για να μην διενεργήσει πράξη η οποία δικαιούται νόμιμα να διενεργήσει ή να διενεργήσει πράξη που δεν έχει νομική υποχρέωση να διενεργήσει. Στην υπό αναφορά υπόθεση μέσα από αυτά που ανέφερε ο κατηγορούμενος δεν διαπιστώνεται να καλεί την παραπονούμενη να μην διενεργήσει πράξη την οποία δικαιούται νόμιμα να διενεργήσει ή να διενεργήσει πράξη που δεν έχει νόμιμη υποχρέωση να κάνει. Η αναφορά της ευπαίδευτου δικηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής στο στάδιο των αγορεύσεων ότι η πράξη που την καλούσε να κάνει ο κατηγορούμενος ήταν να εγκαταλείψει την οικία που διέμενε με την κόρη της δεν στηρίζεται από μαρτυρία. Συνεπώς η 2η κατηγορία δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Η 6η κατηγορία εδράζεται στο άρθρο 137 του Ποινικού Κώδικα το οποίο αναφέρει: «137. Όποιος ανυπακούει σε διάταγμα, ένταλμα, ή διαταγή που εκδόθηκε από Δικαστήριο, λειτουργό ή πρόσωπο που ενεργεί με οποιαδήποτε επίσημη ιδιότητα και κανονικά εξουσιοδοτημένο για αυτό, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων, εκτός όταν καθορίζεται ρητά κάποια άλλη ποινή ή διαδικασία σε συνάφεια με τέτοια ανυπακοή». Αντικείμενο της πιο πάνω κατηγορίας αποτελεί το διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λεμεσού στην αίτηση υπ' αριθμό 34/2011 ημερομηνίας 25.5.2012, Τεκμήριο 5 με το οποίο παραχωρείται στην Γεωργία Ιωάννου η αποκλειστική χρήση της οικογενειακής στέγης η οποία βρίσκεται στην οδό Σαλαμίνος 21 στα Πάνω Πολεμίδια. Με βάση τα όσα αναφέρονται στο διάταγμα η οικογενειακή στέγη των διαδίκων (κατηγορούμενου και παραπονούμενης) παραχωρείται στην αποκλειστική χρήση της παραπονούμενης. Το διάταγμα με βάση την αποδεχτή μαρτυρία επιδόθηκε στον κατηγορούμενο φέροντας την ειδική οπισθογράφηση στις 7.6.2012 μεταξύ των ωρών 4:00 - 6:00 το απόγευμα στην οικία της οδού Σαλαμίνος 21, Πάνω Πολεμίδια και παρών ήταν εκτός από τον κατηγορούμενο και ακόμα ένα πρόσωπο. Ο Μ.Κ. 6 ανέφερε ότι μπορεί να ήταν ο αδελφός του. Τα πιο πάνω πλην της ώρας επίδοσης που η υπεράσπιση την προσδιορίζει λίγο αργότερα δεν έχουν αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση. Στην υπόθεση Police v. Georghios Kyriakides

(1988)2 C.L.R. 172 το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε σε νομικό ερώτημα που υποβλήθηκε από το επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου ότι η επίδοση διατάγματος που εκδόθηκε στα πλαίσια ποινικής διαδικασίας εναντίον προσώπου που ήταν παρών κατά την έκδοση του δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος της απείθειας κατά νομίμων διαταγών κατά παράβαση του άρθρου 137 του Ποινικού Κώδικα. Σύμφωνα με το Εφετείο τίποτα τέτοιο δεν υπαγορεύεται στον περί Ποινικής δικονομίας νόμο ή στους δυνάμει του πιο πάνω Νόμου εκδιδόμενους Κανονισμούς σε αντίθεση με ανυπακοή διαταγμάτων που εκδίδονται σε αστικές υποθέσεις όπου και σύμφωνα με την Διαταγή 42(Α), θ.2 των Θεσμών της Πολιτικής δικονομίας τέτοια διατάγματα πρέπει να έχουν την δέουσα οπισθογράφηση και να επιδίδονται στο πρόσωπο προς το οποίο απευθύνονται. Η επίδοση οπισθογραφημένου διατάγματος του Δικαστηρίου αποτελεί προϋπόθεση για τη στοιχειοθέτηση κατηγορίας για την παρακοή διατάγματος του Δικαστηρίου. Η απόδειξη του γεγονότος αυτού βαρύνει, όπως και σε κάθε ποινική υπόθεση, την Κατηγορούσα Αρχή. Υποθέσεις για την ύπαρξη γεγονότων, που συνθέτουν την κατηγορία, δεν χωρούν (βλ. Λοίζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, 365). Με βάση τα πιο πάνω και σύμφωνα με την αποδεχτή μαρτυρία το διάταγμα οπισθογραφημένο επιδόθηκε στον κατηγορούμενο την ίδια μέρα για την οποία κατηγορείται ότι απείθησε στο συγκεκριμένο διάταγμα και η επίδοση έγινε το απόγευμα μεταξύ των ωρών 4:00 - 6:

1. Μετά την επίδοση του διατάγματος δεν έχει παρατεθεί μαρτυρία από την Κατηγορούσα Αρχή ότι ο κατηγορούμενος συνέχισε να παραμένει στο σπίτι πλην της αναφοράς της παραπονουμένης ότι όταν επέστρεψε βρήκε την βαλίτσα του κατηγορούμενου στην κουζίνα. Αυτή όμως η αναφορά της παραπονουμένης από μόνη της δεν μπορεί και δεν αποτελεί μαρτυρία ότι ο κατηγορούμενος την επίδικη ημερομηνία μετά την επίδοση του διατάγματος συνέχισε να παραμένει εντός της οικίας και ως αποτέλεσμα να απειθήσει στις διατάξεις του επίδικου διατάγματος. Συνεπώς από τη στιγμή που δεν υπάρχει η πιο πάνω μαρτυρία, δηλαδή η παραμονή του κατηγορούμενου στην οικία μετά την επίδοση του διατάγματος είναι αδύνατο να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα της απείθειας του άρθρου 137 του Ποινικού Κώδικα. Μετά την πιο πάνω κατάληξη μου θεωρώ ανεδαφικό να υπεισέλθω στην εισήγηση της δικηγόρου του κατηγορουμένου ως προς την ερμηνεία του επίδικου διατάγματος και συγκεκριμένα ότι το επίδικο διάταγμα είναι ερμηνευτικό δεν υπάρχει οποιαδήποτε απαγόρευση με την οποία απαγορεύεται στον κατηγορούμενο να εισέρχεται στην οικία που διαμένει η παραπονούμενη στην οδό Σαλαμίνος 21 στα Πάνω Πολεμίδια. Επιγραμματικά αναφέρω ότι στο διάταγμα ημερομηνίας 25.5.2012 Τεκμήριο 5, δεν υπάρχει η λέξη απαγόρευση όμως με αυτό το διάταγμα παραχωρείται η αποκλειστική χρήση της οικογενειακής στέγης των διαδίκων (κατηγορούμενου και παραπονούμενης) που βρίσκεται στην πιο πάνω οδό στην παραπονούμενη. Ως εκ τούτου δεν θεωρώ αναγκαίο να υπάρχει η λέξη απαγόρευση ρητός και οποιαδήποτε είσοδος του κατηγορούμενου στη συγκεκριμένη οικία θα μπορεί να αποτελεί παρακοή του συγκεκριμένου διατάγματος όσο χρόνο αυτό βρίσκεται εν ισχύ. Η 8η κατηγορία εδράζεται στο άρθρο 280 του Ποινικού Κώδικα το οποίο αναφέρει: «
2. Όποιος εισέρχεται σε περιουσία που είναι στην κατοχή άλλου, με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία ή με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή όποιος, αφού εισέρθει νόμιμα σε τέτοια περιουσία, παραμένει σε αυτή παράνομα, με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων». Από τη μελέτη του άρθρου 280 του Ποινικού Κώδικα είναι εμφανές ότι το υπό κρίση αδίκημα μπορεί να συντελεστεί με διάφορους τρόπους. Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Andreas Elia Lambides v. The Police

(1967)2 C.L.R. 142, το άρθρο 280 του Ποινικού Κώδικα καλύπτει ένα ευρύ φάσμα συμπεριφοράς που συνιστά εγκληματική επέμβαση γι' αυτό θα πρέπει στο κατηγορητήριο να αναφέρεται η συγκεκριμένη συμπεριφορά η οποία αποτελεί το αντικείμενο της κάθε κατηγορίας. Περαιτέρω στην πιο πάνω υπόθεση, έγινε αναφορά σε απόφαση του Ανακτοσυμβουλίου σε υπόθεση της Κεϋλάνης που αναφέρεται στην παράγραφο 10488 του Current Law Consolidation 1947-1951. Στην υπόθεση αυτή λέχθηκε ότι όταν ο πραγματικός ή βασικός σκοπός της εισόδου του κατηγορούμενου σε περιουσία είναι για να διαπράξει αδίκημα ή να υβρίσει ή ενοχλήσει τον κάτοχο και ότι η επίκληση δικαιώματος ήταν μια απλή δικαιολογία για να καλύψει τον πραγματικό λόγο, τότε το αδίκημα της εγκληματικής επέμβασης θεωρείται ότι έχει πραγματοποιηθεί (βλ. Sinnasany Selranayagam v. R.

(1951)A.C. 83, P.C.). Στην παρούσα υπόθεση προκύπτει από τα ευρήματα του Δικαστηρίου ότι ο κατηγορούμενος στις 7.6.2012 εισήλθε στην οικία που διαμένει η παραπονούμενη Γεωργία Ιωάννου με την κόρη τους. Όπως ο ίδιος παραδέχεται εγκατέλειψε την οικία εδώ και ένα χρόνο, πριν από τις 7.6.

1. Θέση του είναι ότι αυτό το σπίτι του ανήκει και θα το πάρει. Η αιτιολογία που έδωσε ότι μετέβη για να καθαρίσει την αυλή και τους σκύλους του αποτελεί μια απλή δικαιολογία που παρέμεινε ατεκμηρίωτη με σκοπό να καλύψει τον πραγματικό λόγο που ήταν η ενόχληση της παραπονούμενης. Συνεπώς με βάση τα πιο πάνω η Κατηγορούσα Αρχή ως όφειλε έχει αποδείξει τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της 8ης κατηγορίας. Με βάση τα όσα πιο πάνω έχω εξηγήσει βρίσκω ένοχο τον κατηγορούμενο στην κατηγορία
2. Αθωώνεται και απαλλάσσεται από τις κατηγορίες 2 και
3. (Υπ.) ............. Μ. Δρουσιώτης, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ..Ο.Ρ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο