Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού ν. Μάριος Σάββα, Αρ. Υπόθεσης: 3606/14, 22/2/2017

(1)/04, η εξ' ακοής μαρτυρία, δεν αποκλείεται πλέον γι' αυτό και μόνο το λόγο. Η βαρύτητα όμως που θα της προσδοθεί, εναπόκειται στο Δικαστήριο το οποίο κατά την κρίση του, μπορεί να λάβει υπόψη του διάφορους παράγοντες οι οποίοι ενδεικτικά και μόνο εκτίθενται στο Νόμο. Στην συγκεκριμένη περίπτωση κρίνεται ότι θα πρέπει να προσδοθεί στην εξ' ακοής αυτή μαρτυρία, πλήρης βαρύτητα. Και αυτό λόγω της θετικής εντύπωσης που σχημάτισα για τον μάρτυρα, ο οποίος κατάθεσε με σταθερό και θετικό τρόπο τα όσα έπραξε και τα όσα του γνωστοποιήθηκαν μέσα στα πλαίσια άσκησης των καθηκόντων του, γιατί έδωσε πλήρη στοιχεία για το πρόσωπο που του έδωσε τις πληροφορίες, αλλά κυρίως γιατί η μαρτυρία αυτή δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση . Όπως προαναφέρεται ο κατηγορούμενος επέλεξε και κατάθεσε ενόρκως. Τον έχω παρακολουθήσει με ιδιαίτερη προσοχή κατά την διάρκεια που έδιδε την μαρτυρία του, αλλά δεν έχω πεισθεί για την ειλικρίνεια του και την γνησιότητα της εκδοχής του. Και αυτό γιατί κάποιοι ισχυρισμοί που προέβαλε δεν συνάδουν με την λογική, άλλοι δεν είναι καθόλου πειστικοί ενώ περαιτέρω δεν παρέμεινε σταθερός στη μαρτυρία του και σε πολλές περιπτώσεις απέφευγε επιμελώς να βλέπει προς το Δικαστήριο. Όλα αυτά δεν μου επέτρεψαν να σχηματίσω θετική εντύπωση για αυτόν ως μάρτυρα της αλήθειας. Ισχυρισμός του που δεν συνάδει με την λογική είναι τα όσα προέβαλε σε σχέση με την συμπεριφορά της Μ.Κ.1, όταν σύμφωνα με την εκδοχή του ο Μ.Κ.2 του επιτέθηκε. Από την μια δηλαδή ισχυρίστηκε ότι όταν ο Μ.Κ.2 του επιτέθηκε, η Μ.Κ.1 του φώναζε να σταματήσει και μάλιστα προσπάθησε να τον εμποδίσει, αλλά όταν ο Μ.Κ.2 την έσπρωξε προς τα πίσω και συνέχισε να κτυπά τον κατηγορούμενο, τότε και η Μ.Κ.1 τον τράβηξε από τα μαλλιά και άρχισε να τον κτυπά στην πλάτη, πηγαίνοντας μάλιστα από πίσω του. Θεωρώ ότι δεν είναι λογικό ούτε και αναμενόμενο από ένα μέσο άνθρωπο ο οποίος προσπαθεί να εμποδίσει κάποιον από το να χτυπά άλλον καλώντας τον να σταματήσει επικαλούμενος μάλιστα και ασθένεια του προσώπου στο οποίο γίνεται η επίθεση, αμέσως μετά και χωρίς τίποτε άλλο να μεσολαβήσει να αλλάξει εντελώς συμπεριφορά και να επιτεθεί και ο ίδιος. Να συμπεριφερθεί δηλαδή ακριβώς με τον τρόπο που αμέσως προηγουμένως προσπάθησε να παρεμποδίσει. Όπως είπε, περίμενε από τις 0.1.00 μέχρι τις 9.15 π.μ. γιατί ανησυχούσε για το που βρισκόταν το παιδί του. Όμως ο λόγος αυτός που επικαλέστηκε για να δικαιολογήσει την παραμονή του μέσα στο αυτοκίνητο για 8 και πλέον ώρες μέσα στην νύχτα δεν είναι καθόλου πειστικός. Διότι αν πράγματι ανησυχούσε και αγωνιούσε για το παιδί θα έβρισκε άλλους τρόπους να διακριβώσει που βρίσκεται και δεν θα ανέμενε 8 και πλέον ώρες μέσα σε ένα αυτοκίνητο κατά τη διάρκεια της νύχτας την εν διαστάσει σύζυγο του και χωρίς στο μεταξύ να ξέρει που βρίσκεται το παιδί. Καμία δε λογική εξήγηση δεν έδωσε επίσης για ποιο λόγο στάθμευσε το αυτοκίνητο του αρκετή απόσταση από αυτό της Μ.Κ.1, 20 με 30 μέτρα όπως ο ίδιος είπε. Συγκεχυμένες και ασαφείς απαντήσεις έδωσε για να δικαιολογήσει τον ισχυρισμό του ότι προέβη σε καταγγελία εναντίον των δύο παραπονούμενων στον αστυνομικό σταθμό Πολεμιδίων, ενώ όπως προκύπτει την κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία (Τεκμήριο 3), αυτή δόθηκε στον αστυνομικό σταθμό Αγίου Ιωάννη. Ο ισχυρισμός του μάλιστα αυτός ότι δηλαδή κατήγγειλε το περιστατικό στον αστυνομικό σταθμό Πολεμιδίων και ότι από εκεί παραπέμφθηκε για εξέταση στο νοσοκομείο καταρρίπτεται και από το Τεκμήριο 5, όπου ρητά καταγράφεται ότι παραπέμφθηκε για εξέταση από τον αστυνομικό σταθμό Αγίου Ιωάννη. Ενώ ισχυρίσθηκε ότι από την επίθεση που υπέστη έτρεχαν αίματα από το πρόσωπο του κανένας τέτοιος τραυματισμός δεν καταγράφεται στο Τεκμήριο 5 που το περιεχόμενο του αποτέλεσε μάλιστα παραδεκτό γεγονός. Ενώ ισχυρίσθηκε ότι από το 2011 δεν εργάζεται λόγω προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει και ότι λόγω των προβλημάτων αυτών μπορεί και οδηγεί μόνο μικρό αυτοκίνητο, κατά την αντεξέταση δέχθηκε ότι όχι μόνο συγκεκριμένη ημέρα αλλά όποτε χρειασθεί βοηθά στην οικογενειακή επιχείρηση, φορτώνοντας φορτία και οδηγώντας φορτηγό μέσα στο λιμάνι. Για όλους τους πιο πάνω λόγους δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία του την οποία και απορρίπτω εκτός μόνο από τα σημεία που αποτέλεσαν κοινό έδαφος. Μ.Υ.1 είναι η Πρωτοκολλητής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού που είχε στην κατοχή της και τον φάκελο της αγωγής αρ. 2307/14. Αυτή κατάθεσε τα όσα περιήλθαν σε γνώση της μέσα στα πλαίσια άσκησης των καθηκόντων της και χωρίς η μαρτυρία της να αμφισβητηθεί ουσιαστικά από την κατηγορούσα αρχή για αυτό και γίνεται πλήρως αποδεκτή. Δεδομένων των πιο πάνω παραδεκτών γεγονότων και της αξιολόγησης καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα. Ο κατηγορούμενος και η Μ.Κ.1 κατά τις 24/8/2013 ήταν σύζυγοι και βρίσκονταν σε διάσταση. Από τον γάμο τους απόκτησαν ένα κοριτσάκι ηλικίας τότε 1½ χρόνου. Στις 24/8/2013 και περί ώρα 9.15 π.μ.. οι Μ.Κ.1 και 2 μετέβησαν μαζί με το αυτοκίνητο του Μ.Κ.2 στην οδό Αντιόπης στη Λεμεσό όπου το αυτοκίνητο της πρώτης ήταν σταθμευμένο. Η Μ.Κ.1 κατέβηκε από το αυτοκίνητο του Μ.Κ.2, άνοιξε το δικό της και ο κατηγορούμενος την πλησίασε με το αυτοκίνητο του. Σταμάτησε και κατέβηκε από αυτό. Πλησίασε την Μ.Κ.1 και άρχισε να της φωνάζει λέγοντας της «είσαι πουτάνα, μαλακισμένη, εννα δεις τι θα σου κάμω». Την έπιασε επίσης από τα χέρια και την τραβούσε. Αυτή, του ζητούσε να σταματήσει αλλά ο κατηγορούμενος συνέχισε να την βρίζει και να την τραβά. Ο Μ.Κ.2 που βρισκόταν μέχρι εκείνη την στιγμή στο αυτοκίνητο του κατέβηκε, τους πλησίασε και προσπάθησε να τραβήξει πίσω τον κατηγορούμενο. Τότε ο κατηγορούμενος επιτέθηκε στον Μ.Κ.2 λέγοντας του «μπάσταρδε, μαλακισμένε, εννα σε σηκώσω ήσσια πάνω» και τον κτύπησε στο πρόσωπο. Η Μ.Κ.1 προσπάθησε να σταματήσει τον κατηγορούμενο και ο Μ.Κ.2 τον έσπρωξε προς τα πίσω και μπήκε στο αυτοκίνητο του για να φύγει. Ο κατηγορούμενος πλησίασε το αυτοκίνητο του Μ.Κ.2, το κουτούλησε και έδωσε και μια μπουνιά στην πίσω δεξιά πόρτα. Μετά κτύπησε ξανά τον Μ.Κ.2 από το παράθυρο του οδηγού που ήταν ανοικτό. Ο Μ.Κ.2 έφυγε από το μέρος και ο κατηγορούμενος γύρισε ξανά προς την Μ.Κ.1 στην οποία άρχισε να φωνάζει λέγοντας της μεταξύ άλλων «πουτάνα, μαλακισμένη». Η Μ.Κ.1 μπήκε στο αυτοκίνητο της και προσπάθησε να φύγει. Ο κατηγορούμενος προσπάθησε να ανοίξει την πόρτα αλλά δεν τα κατάφερε γιατί η Μ.Κ.1 είχε ήδη κλειδώσει . Έβαλε επίσης το χέρι του μέσα από το παράθυρο για να την κτυπήσει αλλά δεν τα κατάφερε γιατί το παράθυρο δεν ήταν πολύ ανοιχτό και η Μ.Κ.1 αναχώρησε από το μέρος. Οι παραπονούμενοι την ίδια μέρα κατήγγειλαν την υπόθεση στην αστυνομία και ο Μ.Κ.3 που ήταν ο εξεταστής της υπόθεσης τους έδωσε έντυπο ιατρικής εξέτασης. Αυτοί μετέβησαν στο νοσοκομείο όπου διαπιστώθηκε ότι αυτοί έφεραν τα ακόλουθα τραύματα. Η Μ.Κ.1 μώλωπες στην έσω επιφάνεια του δεξιού βραχίωνα, μώλωπες στην έσω και έξω επιφάνεια του αριστερού βραχίωνα και ο Μ.Κ.2 ερυθρότητα στην αριστερή ζυγωματική περιοχή, μώλωπα περιοφθαλμικά αριστερά, εκδορά οπισθωτιαία δεξιά οίδημα άλγος δεξιού δείκτη χωρίς άλλες κακώσεις. Ο κατηγορούμενος κατήγγειλε επίσης στην αστυνομία ότι οι δύο παραπονούμενοι τον κτύπησαν και εξετάσθηκε επίσης από γιατρό του νοσοκομείου όπου διαπιστώθηκε ότι παρουσίαζε εκδορές ρινός αριστεράς ζυγωματικής, ερύθυμα δέρματος τραχηλικής χώρας πρόσθιας επιφάνειας, εκδορές αιμάτωμα δεξιού γόνατος, ερύθημα δέρματος αριστερού αντιβραχιονίου έσσω πλάγια. Ανάφερε διπλωπία (Έχει ιστορικό με M.S.). Κρατήθηκε για παρακολούθηση στην χειρουργική κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού. Στις 28/8/2013 λήφθηκε από τον κατηγορούμενο ανακριτική κατάθεση αφού προηγουμένως του επιστήθηκε η προσοχή του στο Νόμο. Τόσο οι δύο παραπονούμενοι όσο και ο κατηγορούμενος κατηγορήθηκαν γραπτώς από την αστυνομία. Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω κατά πόσον η κατηγορούσα αρχή πέτυχε να αποσείσει, όπως και σε κάθε ποινική υπόθεση, το βάρος για απόδειξη της κάθε κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, το οποίο βέβαια βαρύνει εξ' ολοκλήρου την κατηγορούσα αρχή (βλ. Λοίζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Γενικός Εισαγγελέας v. Σαζός

(2001)2 Α.Α.Δ. 18), ξεκινώντας από το αδίκημα της 1ης κατηγορίας, το οποίο προκύπτει από το άρθρο 3

(4)του Περί της Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου 119(Ι)/2000 όπως τροποποιήθηκε και το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: «3

(1)Βία, για τους σκοπούς του Νόμου αυτού, σημαίνει οποιαδήποτε πράξη, παράλειψη ή συμπεριφορά με την οποία προκαλείται σωματική, σεξουαλική ή ψυχική βλάβη σε οποιοδήποτε μέλος της οικογένειας από άλλο μέλος της οικογένειας και περιλαμβάνει και την βία που ασκείται με σκοπό την επίτευξη σεξουαλικής επαφής χωρίς την συγκατάθεση του θύματος καθώς επίσης και τον περιορισμό της ελευθερίας του.

(2). . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ... ... ... ... ...

(3). . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

(4)Οποιοσδήποτε ασκεί βία με βάση το εδάφιο

(1), διαπράττει αδίκημα δυνάμει του Νόμου αυτού που τιμωρείται εκτός από την περίπτωση της κοινής επίθεσης που τιμωρείται με δύο χρόνια φυλάκιση και στην περίπτωση που σε άλλο ή στον παρόντα Νόμο προβλέπεται αυστηρότερη ποινή, με ποινή φυλάκισης μέχρι πέντε χρόνια ή με χρηματική ποινή μέχρι τρεις χιλιάδες λίρες ή και με τις δύο ποινές». Όπως προκύπτει από τις πρόνοιες του άρθρου, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα :

1. Ο κατηγορούμενος να ασκήσει βία,
2. εναντίον άλλου μέλους της οικογένειας του,
3. και αυτή να έχει ως αποτέλεσμα την πρόκληση σωματικής, σεξουαλικής ή ψυχικής βλάβης. Ξεκινώντας από το δεύτερο συστατικό στοιχείο του αδικήματος, διαπιστώνεται ότι η Μ.Κ.1 και ο κατηγορούμενος αποτελούν μέλη της ίδιας οικογένειας, αφού ήταν σύζυγοι σε διάσταση και που είχαν τελέσει προηγουμένως πολιτικό γάμο, κάτι που αποτέλεσε αδιαμφησβήτητο γεγονός. Και τούτο αφού και όπως προκύπτει από το ερμηνευτικό άρθρο 2 του Νόμου, «μέλος της οικογένειας» συμπεριλαμβάνει μεταξύ άλλων άντρα και γυναίκα που έχουν συνάψει νόμιμο γάμο, ανεξάρτητα αν ο γάμος υφίσταται ή όχι. Αναμφίβολα η συμπεριφορά του κατηγορούμενου έναντι της Μ.Κ.1 να της πιάσει τα χέρια και να την τραβά, αποτελεί πράξη άσκησης βίας που εμπίπτει εντός της έννοιας που καθορίζεται από το Νόμο. Έχει επίσης αποδειχθεί ότι από τη βίαιη αυτή συμπεριφορά του κατηγορούμενου, προκλήθηκαν στην Μ.Κ.1 οι σωματικές βλάβες που αποτέλεσαν παραδεκτά γεγονότα και επομένως και ευρήματα του Δικαστηρίου. Με βάση όλα τα πιο πάνω, κρίνεται ότι έχει αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος άσκησε εναντίον της παραπονούμενης, εν διαστάσει συζύγου του, βία η οποία προκάλεσε σε αυτήν σωματικές βλάβες. Συνεπώς το αδίκημα της 1ης κατηγορίας έχει αποδειχθεί. Η 2η κατηγορία, αφορά το αδίκημα της επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης, κατά παράβαση του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
4. Επίθεση, είναι οποιαδήποτε πράξη που σκόπιμα ή απερίσκεπτα προκαλεί σε κάποιον άλλο την αντίληψη πως απειλείται με άμεση και παράνομη βία. Η έννοια της, περικλείει και την πραγματική ή σκοπούμενη χρήση βίας σε αυτόν χωρίς την συναίνεση του. Μπορεί να διαπραχθεί ακόμα και χωρίς κάποιος να αγγιχθεί, όταν δε επέλθει ανεπιθύμητη σωματική επαφή, αυτή από μόνη της αρκεί όσο ανεπαίσθητη και αν είναι η βία που εξασκήθηκε. Θα πρέπει όμως πρώτα να αποδειχθεί η διάπραξη της επίθεσης αυτής καθεαυτής (βλ. D.P.P. v. Rogers

(1953)2 All E.R. 644). Θα πρέπει δηλαδή ο κατηγορούμενος να ασκήσει βία εναντίον του παραπονούμενου με πρόθεση ή απερίσκεπτα. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να συνοδεύεται από εχθρική πρόθεση που είναι υπολογισμένη να προκαλέσει την αίσθηση της απειλής για χρήση βίας στο μυαλό του άλλου προσώπου διαφορετικά η επίθεση δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί. (βλ. Archbold Pleading, Evidence & Practice, παρα 19-166 μέχρι 19-167, Georgiou ν. The Police

(1961)C.L.R, Fairclough v. Whipp

(1951)2 All E.R. 834). Άλλο συστατικό στοιχείο του αδικήματος που πρέπει να αποδειχθεί είναι ότι από την επίθεση, ο παραπονούμενος έχει υποστεί πραγματική σωματική βλάβη. Πραγματική σωματική βλάβη περιλαμβάνει οποιοδήποτε τραύμα εξωτερικό ή εσωτερικό που επέρχεται ως αποτέλεσμα της επίθεσης. Στην υπόθεση Georghiades v. Police

(1985)2 CLR επιφανειακή εκδορά στο πρόσωπο με ερέθισμα θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου 243 του Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε (Βλ., επίσης, R v. Miller

(1954)2 All E R 529, 534 και Αστυνομία ν. Ιωάννου

(1989)2 ΑΑΔ 61). Δεν χρειάζεται το τραύμα να είναι σοβαρό ή μόνιμου χαρακτήρα. Στην υπό εξέταση περίπτωση και από τη μαρτυρία που έγινε αποδεκτή, βρίσκω ότι έχει αποδειχθεί τόσο η επίθεση όσο και η πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης. Ο κατηγορούμενος άσκησε εναντίον του παραπονούμενου πραγματική βία χωρίς τη συγκατάθεση του και με πρόθεση, αφού του επιτέθηκε, όταν προσπάθησε να τον τραβήξει πίσω όταν αυτός είχε ήδη επιτεθεί στην Μ.Κ.1. Τότε ο κατηγορούμενος επιτέθηκε και στον Μ.Κ.2 και τον κτύπησε στο πρόσωπο. Ο κατηγορούμενος κτύπησε ξανά τον Μ.Κ.2 όταν ο τελευταίος μπήκε στο αυτοκίνητο του για να φύγει από το παράθυρο του οδηγού που ήταν ανοικτό. Αποδείχθηκε επίσης ότι οι σωματικές βλάβες που υπέστη ο Μ.Κ.2, προκλήθηκαν ως αποτέλεσμα της επίθεσης που υπέστη από τον κατηγορούμενο. Τούτο επιβεβαιώνεται από το περιεχόμενο του ιατρικού πιστοποιητικού (Τεκμήριο 2), το οποίο εκδόθηκε από επαρχιακό ιατρικό λειτουργό και ο οποίος εξέτασε τον παραπονούμενο την ίδια μέρα μετά το επεισόδιο και το περιεχόμενο του οποίου αποτέλεσε παραδεκτό γεγονός και κατά συνέπεια και εύρημα του Δικαστηρίου. Τα τραύματα που υπέστη ο Μ.Κ.2 από την επίθεση συνιστούν πραγματική σωματική βλάβη, εντός της έννοιας του Νόμου. Με βάση τα πιο πάνω, βρίσκω ότι η κατηγορούσα αρχή πέτυχε και απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και το αδίκημα της 2ης κατηγορίας που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει. Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει ακόμα δύο κατηγορίες για το αδίκημα της δημόσιας εξύβρισης (3η και 4η Κατηγ.) κατά παράβαση του άρθρου 99 του Ποινικού Κώδικα. Τι αποτελεί εξύβριση δεν καθορίζεται στον Ποινικό Κώδικα αλλά αποτελεί θέμα πραγματικό που αποφασίζεται από το Δικαστήριο στο πλαίσιο των γεγονότων της κάθε υπόθεσης και λαμβάνοντας υπόψη τις απόψεις που επικρατούν περί ηθικής και ευπρέπειας (βλ. Brutus v. Cozens

(1972)2 ALL ER). Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Bolster v. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 89, η εξύβριση στοιχειοθετείται όταν το λεκτικό που χρησιμοποιήθηκε κάτω από συνθήκες αντιπαράθεσης, δεν είναι δυνατό να εκληφθεί ως μη υβριστικό. Στις λέξεις αποδίδεται το συνηθισμένο τους νόημα και δεν χρειάζεται απόδειξη του στοιχείου της πραγματικής πρόκλησης οποιοδήποτε παρευρισκόμενου να επιτεθεί. Είναι αρκετό και μόνο το ενδεχόμενο όπως παρευρισκόμενο πρόσωπο αντιδράσει επιθετικά. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό, κατά πόσο δηλαδή θα μπορούσε να προκληθεί ένας μέσος λογικός άνθρωπος (βλ. Γ.Ε ν. Ναταλία Καζίνα

(1999)2 Α.Α.Δ. 403 και Αχιλλέως ν. Δημοκρατίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 98). Η έννοια του δημόσιου χώρου, καθορίζεται στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα ως ακολούθως: «δημόσιος χώρος ή δημόσιο υποστατικό περιλαμβάνει δημόσια διάβαση και κτήριο, μέρος ή τόπο φυσικής άνεσης, όπου το κοινό έχει δικαίωμα ή άδεια εισόδου, είτε χωρίς όρους είτε με όρο πληρωμής, καθώς και κτήριο ή χώρο που χρησιμοποιείται κάθε φορά για δημόσια ή θρησκευτική συγκέντρωση, για συνάθροιση ή ως δικαστήριο σε δημόσια συνεδρίαση». Χωρίς αμφιβολία ο χώρος όπου βρίσκονταν οι παραπονούμενοι και ο κατηγορούμενος κατά τον επίδικο χρόνο αποτελεί δημόσιο χώρο. Ο δρόμος ήταν δημόσιος αφού σε αυτό είχαν πρόσβαση και κυκλοφορούσαν οχήματα, όπως και των δύο παραπονούμενων όσο και του κατηγορούμενου. Σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου ο κατηγορούμενος εξύβρισε την Μ.Κ.1 με τις λέξεις «πουτάνα, μαλακισμένη» και τον Μ.Κ.2 με τις λέξεις «μπάσταρδε, μαλακισμένε». Τα όσα εκστόμισε ο κατηγορούμενος στον καθένα από τους παραπονούμενους τα άκουσαν και οι δύο. Οι λέξεις που ο κατηγορούμενος εξέφρασε, είναι αναμφίβολα υβριστικές, προσβλητικές αλλά και μειωτικές για την προσωπικότητα των δύο παραπονούμενων και τέτοιες που μπορούν να προκαλέσουν παριστάμενο πρόσωπο σε επίθεση. Κρίνεται συνεπώς ότι και τα αδικήματα της 3ης και 4ης κατηγορίας έχουν αποδειχθεί. Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω ο κατηγορούμενος βρίσκεται ένοχος σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. (Υπ.)................. Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής subject: criminal/final via stin ikogenia/ epithesi/dimosia exivrisi cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο