Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Παναγιώτα Χαραλάμπους, Aρ. Υπόθεσης: 29896/14, 16/2/2017

(4)μάρτυρες και μετά την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης, η κατηγορούμενη κατέθεσε ενόρκως ενώ σημειώνεται δεν κάλεσε οιουσδήποτε μάρτυρες για την υπεράσπιση της. Μετά την ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας, η ευπαίδευτη συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής αγόρευσε προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου ενώ ο ευπαίδευτος συνήγορος της κατηγορούμενης παρέδωσε στο Δικαστήριο γραπτή αγόρευση και πρόσθεσε προφορικά κάποια πράγματα ενώπιον του Δικαστηρίου. Δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω όσα ανέφεραν οι δύο πλευρές και αρκούμαι εδώ να αναφέρω ότι έχω μελετήσει ενδελεχώς τις θέσεις που προβλήθηκαν. Θα γίνει σημειώνω αναφορά σε συγκεκριμένα σημεία των αγορεύσεων κατωτέρω εφόσον τούτο κριθεί αναγκαίο. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Ως ΜΚ1 κατέθεσε ο Ειδικός Αστυφύλακας 5259 Γιώργος Γεωργίου: Κατ΄αρχήν στην κυρίως εξέταση του αναγνώρισε την κατάθεση που έχει δώσει για την υπόθεση η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο 1 και υιοθέτησε το περιεχόμενο της. Εις αυτήν αναφέρει ότι την 17/8/2014 και ώρα 19.25, ενώ βρίσκονταν μηχανοκίνητη περιπολία με τον Αστ. 2469 στην οδό Δωδεκανήσου είδαν πολύ κόσμο μαζεμένο στην οδό Πεκίνου, πάροδο της πιο πάνω οδού. Πλησίασαν με το περιπολικό και είδαν στη μέση του δρόμου μια κοπέλα να στέκεται κρατώντας πέτρες τις οποίες ετοιμαζόταν να ρίξει εναντίον πολιτών οι οποίοι στέκονταν στο πεζοδρόμιο. Τότε κατέβηκαν από το περιπολικό και στάθηκαν σε απόσταση 10 μέτρων από αυτή ζητώντας της να ρίξει στο έδαφος την πέτρα που κρατούσε. Αντ' αυτού έριξε την πέτρα προς το μέρος τους και συνέχιζε να αρπάζει πέτρες από παρακείμενο χωράφι τις οποίες συνέχισε να ρίχνει προς το μέρος τους. Της ζήτησαν επανειλημμένα να αφήσει τις πέτρες στο έδαφος και να ηρεμήσει. Της ανάφερε συγκεκριμένα «Άφησε τις πέτρες στο έδαφος και εξήγα μας τι συμβαίνει». Αυτή τους φώναξε «Γαμώ τις ράτσες σας, μπάσταρδοι, γαμώ τις μανάες σας». Τότε τόσο ο ίδιος όσο και ο Αστ. 2469 έτρεξαν προς το μέρος της και της άρπαξε τα χέρια της για να αφήσει τις πέτρες που κρατούσε. Αμέσως και ώρα 19.35 την πληροφόρησε ότι είναι υπό σύλληψη για τα αδικήματα της κοινής επίθεσης, δημόσιας εξύβρισης και ανησυχίας και αφού της επέστησε την προσοχή της στο νόμο αυτή απάντησε «Γαμώ σας αφήστε με ρε». Της τοποθετήθηκαν χειροπέδες και την οδήγησαν στο περιπολικό όχημα. Αφού ηρέμησε την ρώτησαν τα στοιχεία της και του είπε ότι ονομάζεται Παναγιώτα Χαραλάμπους, Δ.Τ.623399, οδός Ευγενίου Βουλγάρεως 39 Κ.Πολεμίδια. Ακολούθως οδηγήθηκε στο Τμήμα Μικροπαραβάσεων οπού της παραδόθηκαν τα δικαιώματα της τα οποία αρνήθηκε να υπογράψει. Στην αντεξέταση του ανέφερε ότι όταν πήγαν στο συγκεκριμένο σημείο που βρισκόταν η κατηγορούμενη, η τελευταία ήταν στην οδό Πεκίνου και συγκεκριμένα στον άσφαλτο εντός του δρόμου. Η κατηγορούμενη δε επανέλαβε ότι κρατούσε πέτρα την οποία έκανε κίνηση να τη ρίξει αλλά δεν την έριχνε και ήταν εμφανώς θυμωμένη. Ήταν νευριασμένη. Της ζήτησαν να αφήσει την πέτρα, να ηρεμήσει και να τους πει τι συμβαίνει και αντί να το πράξει έριξε την πέτρα εναντίον τους και ακολούθησαν τα γεγονότα που ανέφερε πιο πάνω και η σύλληψη της. Όταν της ζήτησαν να ηρεμήσει και να αφήσει τις πέτρες με σκοπό να την πλησιάσουν και να την ρωτήσουν γιατί το κάνει αυτό πρωταρχικός τους σκοπός ήταν να αφήσει τις πέτρες ώστε να μην κινδυνεύσουν ούτε οι ίδιοι αλλά ούτε και οι πολίτες που ήταν μαζεμένοι εκεί. Στη συνέχεια αναφέρθηκε στη σύλληψη της λέγοντας ότι της άρπαξαν τα χέρια και αφού της επέστησε την προσοχή στο νόμο της έβαλε χειροπέδες και την οδήγησε στο περιπολικό όχημα. Ακολούθως δε μεταφέρθηκε στον κεντρικό αστυνομικό σταθμό με το περιπολικό και αρνήθηκε ότι η κατηγορούμενη πήγε με τη θέληση της και με το αυτοκίνητο. Τέλος, αρνήθηκε ότι ασκήθηκε βία στην κατηγορούμενη λέγοντας ότι αυτό που έγινε ήταν να της αρπάξουν τα χέρια και να της βάλουν χειροπέδες οπότε υπό αυτή την έννοια εξάσκησαν την απαραίτητη βία. Επίσης αρνήθηκε ότι την άρπαξαν από τα μαλλιά. Ως ΜΚ2 κατέθεσε ο Μάριος Ηρακλέους: Στην κυρίως εξέταση του αναγνώρισε κατ' αρχήν την κατάθεση που έδωσε για την συγκεκριμένη υπόθεση η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο 2 και υιοθέτησε το περιεχόμενο της. Εις την κατάθεση του αναφέρει μεταξύ άλλων ότι τον περασμένο Αύγουστο του 2013, ενώ είχε το αυτοκίνητο του με αριθμό εγγραφής ΚΒΚ007 σταθμευμένο στο ιδιωτικό χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας όπου διαμένει στην οδό Πεκίνου, συχνά έβρισκε τους καθαριστήρες του αυτοκινήτου του πάνω και στο μπροστινό καπό έγραφε την λέξη «πουτάνα». Δεν έδινε σημασία μέχρι που μια ένοικος της πολυκατοικίας όπου διαμένει του ανάφερε ότι το πρόσωπο που του τα έκανε αυτά στο αυτοκίνητο του ήταν η οδηγός του αυτοκινήτου με αριθμό εγγραφής ΗΖΧ

1. Στην συνέχεια ενημέρωσε την Αστυνομία όπου διερεύνησαν το εν λόγω περιστατικό και του ανάφεραν ότι επρόκειτο για την Παναγιώτα Χαραλάμπους η οποία όπως έμαθε έτρεφε αισθήματα για τον γιατρό Νίκο Τσαγκαρίδη που διέμενε στην ίδια πολυκατοικία μαζί του και της είχε μπει η ιδέα ότι η γυναίκα του είχε ερωτική σχέση με τον γιατρό. Ζήτησε από την Αστυνομία να γίνει παρατήρηση στη Παναγιώτα και δεν επιθυμούσε την περαιτέρω ανάμειξη της. Στις 17/08/14 και γύρω στις επτά και είκοσι η ώρα το απόγευμα μόλις είχε φτάσει κάτω από την πολυκατοικία όπου διαμένει είδε την Παναγιώτα να βρίσκεται κοντά στο αυτοκίνητο του. Τότε την πλησίασε και της είπε «ήρθες πάλε να προκαλέσεις ζημιά στο αυτοκίνητο μου;» Τότε αυτή άρχισε να φωνάζει χωρίς να καταλαβαίνει τι έλεγε. Έτρεξε απέναντι στο χωράφι, άρπαξε κάποιες πέτρες τις οποίες ήταν έτοιμη να της ρίξει προς το μέρος του και εκείνη την στιγμή κατέφθασε στο μέρος περίπολο της Αστυνομίας. Οι Αστυνομικοί αφού εξήλθαν του αστυνομικού οχήματος ζήτησαν από την Παναγιώτα να αφήσει τις πέτρες και να ηρεμίσει να τους εξηγήσει τι συνέβηκε αλλά αυτή άρχισε να ρίχνει τις πέτρες προς το μέρος των αστυνομικών. Οι Αστυνομικοί ζήτησαν επανειλημμένες φορές από την Παναγιώτα να σταματήσει να ρίχνει πέτρες και να ηρεμίσει αλλά αυτή συνέχισε να ρίχνει πέτρες βρίζοντας τους αστυνομικούς μεγαλοφώνως με τις φράσεις «γαμώ τες ράτσες σας τζιαι τες μανάες σας» και «γαμώ σας μπαστάρτοι». Ακολούθως οι αστυνομικοί την πλησίασαν και την συνέλαβαν ενώ αυτή συνέχισε να τους βρίζει. Ακολούθως η Παναγιώτα μεταφέρθηκε από τους Αστυνομικούς. Αναφέρει τέλος ότι από τις φωνές της Παναγιώτας μαζεύτηκαν ένοικοι των γειτονικών σπιτιών οι οποίοι μπορούν να επιβεβαιώσουν τα πιο πάνω. Στην αντεξέταση του είπε ότι η κατηγορούμενη ερχόταν συχνά στην πολυκατοικία του και στάθμευε το αυτοκίνητο της αλλά ο ίδιος προσωπικά την γνώρισε από το περιστατικό που έχει γίνει. Πριν το συγκεκριμένο περιστατικό την είδε 6-7 φορές που πάρκαρε το αυτοκίνητο της και έτυχε 1-2 φορές που κατέβηκε κάτω αλλά αυτή έτρεχε, έμπαινε στο αυτοκίνητο της και έφευγε. Είδε πάνω από 7-8 φορές το αυτοκίνητο του με τους καθαριστήρες πάνω πριν γίνει το συγκεκριμένο περιστατικό, μέσα στο εξώστ του είχε διάφορα χαρτιά και πάνω στα γυαλιά έγραφε και αυτό που ανέφερε πριν δηλαδή «πουτάνα». Γνωρίζει ότι αυτά τα προκάλεσε η κατηγορούμενη επειδή την είδε και μια από τις ενοικιάστριες την ώρα που τα έκανε, πήρε τα νούμερα της και του το είπε και μετά από αυτό έκανε την πρώτη του κατάθεση στην Αστυνομία. Αυτό έγινε πριν περίπου δύο χρόνια. Στην Αστυνομία του είπαν ότι θα πρέπει να την κόψουν εκεί και όταν έτυχε 2-3 φορές που πήρε τηλέφωνο την ώρα που ήταν εκεί ώσπου να έρθει η Αστυνομία έφευγε. Δεν γνωρίζει όμως εάν η Αστυνομία κάλεσε την κατηγορούμενη να δώσει κατάθεση. Για το γεγονός ότι η κατηγορούμενη έτρεφε αισθήματα για τον γιατρό που έμενε στην πολυκατοικία έχει μιλήσει με τον ίδιο τον γιατρό και ανέφερε τι ακριβώς του είπε ο τελευταίος και για το ότι η κατηγορούμενη τον ενοχλούσε συστηματικά. Τη συγκεκριμένη ημέρα που έγινε το περιστατικό, δηλαδή 17.8.2014, είπε ότι η κατηγορούμενη είχε σταθμευμένο το αυτοκίνητο της μπροστά από την πολυκατοικία του, ακριβώς απέναντι από το δικό του parking και δεν μπορούσε να μπει μέσα. Σε υποβολή δε ότι η κατηγορούμενη βρέθηκε τυχαία σε εκείνο το σημείο εκείνη τη συγκεκριμένη ημέρα καθότι είχε σταματήσει για να φάει ένα σάντουιτς απάντησε ότι σταμάτησε πολλές φορές τυχαία επειδή δεν είναι η πρώτη φορά που σταμάτησε εκεί και δεν νομίζει να είναι τυχαία. Πολλές φορές πριν το συμβάν αυτός είδε το αυτοκίνητο της κατηγορούμενης σταματημένο εκεί και 2-3 φορές κατέβηκε κάτω και μόλις άνοιξε την πόρτα αυτή έφευγε με το αυτοκίνητο της. Δεν ανέφερε αυτό το γεγονός στην κατάθεση του διότι η κατάθεση του αφορούσε τη συγκεκριμένη ημέρα και το συγκεκριμένο περιστατικό. Επίσης ανέφερε ότι την ημέρα εκείνη πάρκαρε και κατέβηκε από το αυτοκίνητο του και πήγε προς το μέρος της και το περιπολικό περνούσε εντελώς τυχαία γιατί μένει κοντά στην Αστυνομία και περνούν συνέχεια περιπολικά. Αρνήθηκε δε ότι της άρπαξε τα κλειδιά του αυτοκινήτου ενώ ήταν έτοιμη να φύγει και είπε ακόμη ότι την ώρα που πήγε κοντά της πήγε στο χωράφι απέναντι και ξεκίνησε και έπιανε πράγματα δηλαδή ξυλά και πέτρες για να του ρίξει και εκείνη τη στιγμή ο ίδιος πήγε πιο πίσω για να μην τον κτυπήσει και εκείνη τη στιγμή βγήκαν έξω οι γείτονες από τη φασαρία. Τέλος, ανέφερε ότι η κατηγορούμενη κρατούσε τις πέτρες που πήρε από το χωράφι και ήταν έτοιμη να του τις ρίξει όμως δεν το έκανε. Μετά κατέβηκε η αστυνομία και πήγε κοντά της και έγιναν τα γεγονότα που ανέφερε στην κατάθεση του. Είπε ακόμη ότι όλα έγιναν πολύ γρήγορα και ίσως να έριξε δύο πέτρες αλλά δεν θυμάται διότι είχε και το μωρό μέσα στο αυτοκίνητο και πήγε στο μωρό όταν ήρθε η Αστυνομία. Δεν θα έμενε εκεί να βλέπει και τράβηξε πίσω. Ως ΜΚ3 κατέθεσε η Δρ. Παναγιώτα Καίμη: Στην κυρίως εξέταση της ανέφερε ότι είναι ψυχίατρος στα εξωτερικά ιατρεία του Παλαιού Νοσοκομείου Λεμεσού και αναγνώρισε την ιατρική έκθεση που ετοίμασε στις 18.8.2014 αναφορικά με την κατηγορούμενη, η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο
2. Εις την εν λόγω έκθεση σημειώνεται αναφέρονται τα εξής: «Η ανωτέρω εξετάστηκε σήμερα συνοδεία της αστυνομίας, μετά που έδωσε την συγκατάθεση της. Στην παρούσα φάση είναι σε εγρήγορση, προσανατολισμένη σε τόπο, χρόνο, πρόσωπα και εαυτό, χωρίς ψυχωσικά συμπτώματα και χωρίς συμπτώματα συναισθηματικής διαταραχής. Αναγνωρίζει τις έννοιες καλού-κακού, σωστού-λάθους, δίκαιου-άδικου, ξέρει τι είναι δικαστήριο και τι η δικαστική διαδικασία. Εκτιμάται ως άτομο υπεύθυνο των πράξεων του. Στην παρούσα φάση είναι ικανή για να παρακολουθήσει την δικαστική διαδικασία.» Κατά την αντεξέταση της ανέφερε ότι η κατηγορούμενη στις 18.8.2014 συνοδευόταν από την Αστυνομία αλλά δεν κράτησε τα ονόματα των αστυνομικών ούτε θυμάται εάν ήταν δύο άτομα. Επίσης ανέφερε ότι η κατηγορούμενη από ότι κοίταξε ήρθε ακόμη μια φορά στα εξωτερικά ιατρεία το 2002 και έγινε παραπομπή της σε νευρολόγο αλλά δεν γράφει κάτι άλλο ο φάκελος της μέσα. Τέλος είπε ότι η κατηγορούμενη δεν είναι πρόσωπο που απασχόλησε τις υπηρεσίες τους. Ως ΜΚ4 κατέθεσε η Αστυφύλακας 91 Χριστιάνα Βρυωνίδου: Στην κυρίως εξέταση της αναγνώρισε την κατάθεση που έδωσε για την παρούσα υπόθεση η οποία κατατέθηκε ως τεκμήριο 4 και υιοθέτησε το περιεχόμενο της. Επίσης κατέθεσε την γραπτή κατηγορία που έκανε στην κατηγορούμενη (Τεκμήριο 5) και την κατάθεση που έλαβε από την κατηγορούμενη σχετικά με την συγκατάθεση της να εξεταστεί από ψυχίατρο (Τεκμήριο 6). Εις την κατάθεση της τεκμήριο 4, αναφέρει ότι στις 18.8.2014 συνόδευσε την κατηγορούμενη στο παλαιό Νοσοκομείο Λεμεσού όπου εξετάστηκε από την ψυχίατρο Δρ. Παναγιώτα Καίμη (Μ.Κ.3) αφού προηγουμένως έδωσε τη συγκατάθεση της και η Δρ. Καίμη απεφάνθη ως η έκθεση της τεκμήριο
3. Επίσης αναφέρει ότι στις 18.8.2014 κατηγόρησε γραπτώς την κατηγορούμενη για τα αδικήματα της επίθεσης εναντίον αστυνομικών, της δημόσιας εξύβρισης και της ανησυχίας και αφού της επέστησε την προσοχή της στο νόμο απάντησε «παραδέχομαι ήταν πας τα νεύρα μου». Κατά την αντεξέταση της ανέφερε ότι οι οδηγίες της από τους προϊσταμένους της ήταν να διαπιστωθεί κατά πόσο η κατηγορούμενη ήταν ικανή να παρακολουθήσει τη δικαστική διαδικασία και εφόσον η ψυχίατρος έκανε διάγνωση ότι μπορούσε τότε να κατηγορηθεί γραπτώς και να απολυθεί. Μετά την κατηγόρησε και η κατηγορούμενη υπέγραψε ότι παραδέχεται ότι ήταν πάνω στα νεύρα της. Επίσης επανέλαβε ότι της έλαβε κατάθεση ότι συγκατατίθεται να εξεταστεί από ψυχίατρο και υπέγραψε η ίδια στην παρουσία της. Τέλος, όσον αφορά το τεκμήριο 5, σε υποβολή ότι η κατηγορούμενη δεν της είπε ότι παραδέχεται αυτές τις κατηγορίες αλλά ότι δεν τις παραδέχεται, απάντησε ότι κατηγόρησε την κατηγορούμενη και στην παρουσία της είπε ότι παραδέχεται και έδωσε μια απάντηση την οποία έγραψε αυτολεξεί και αφού της την έδειξε υπόγραψε η ίδια ολογράφως το όνομα της και την απέλυσε από την κράτηση της. Η κατηγορούμενη: στα πλαίσια της κυρίως εξέτασης της κατέθεσε γραπτή κατάθεση (Τεκμήριο 7) η οποία σημειώνω αναγνώστηκε ενώπιον του δικαστηρίου και η κατηγορούμενη υιοθέτησε το περιεχόμενο της. Εις την κατάθεση της δε αναφέρει ότι τις 17.8.14 το απόγευμα βρισκόταν εις το Παλαιόν Νοσοκομείον Λεμεσού για ιατρικές εξετάσεις. Μετά και κατά ή περί τις 18.00 έφυγε από το Νοσοκομείο για να μεταβεί εις την οικία της που βρίσκεται εις την οδό Ευγενίου Βουλγάρεως αρ. 39, Κ. Πολεμίδια, Λεμεσός. Πέρασε από την οδό Δωδεκανήσου και εισήλθε εις την οδό Πεκίνου. Σταμάτησε στην άκρη του δρόμου κατά μήκος του δρόμου δίπλα από μια πολυκατοικία. Ήταν εις την θέση του οδηγού. Ξαφνικά άκουσε ένα θόρυβο αυτοκινήτου να σταματά δίπλα της και είχε εμφανισθεί ένας άνδρας ο οποίος άρχισε να φωνάζει, και να την απειλεί. Άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου της και προσπάθησε να την βγάλει έξω δια της βίας από αυτό αρπάζοντας την από το χέρι, αντιστάθηκε και τελικά εφ' όσον δεν μπόρεσε να πετύχει τον σκοπό του, άρπαξε τα κλειδιά του αυτοκινήτου και απομακρύνθηκε από αυτό. Ο σκοπός του ήταν να την κτυπήσει και να της προκαλέσει και άλλες βλάβες. Τότε κατέβηκε από το αυτοκίνητο και του ζήτησε να της δώσει τα κλειδιά του αυτοκινήτου της για να φύγει. Αυτός ο άνδρας ονομάζεται Μάριος Ηρακλέους, αρνήθηκε να της τα δώσει και παράλληλα φαίνεται ότι ειδοποίησε την Αστυνομία καθ' ότι τον είδε που τηλεφωνούσε με το κινητό του. Μετά βρήκε μια πέτρα εις τον δρόμο, την άρπαξε με σκοπό να τον εκφοβίσει για να της παραδώσει τα κλειδιά του αυτοκινήτου που παράνομα και παράτυπα τα είχε αρπάξει από το αυτοκίνητο της. Με την πράξη της αυτή δεν είχε πρόθεση να βλάψει τον ως άνω Μάριο Ηρακλέους, απλώς ήτο μόνον για να τον εκφοβίσει. Μετά από λίγο έφθασε και η Αστυνομία εκεί και όπως φαίνεται είχε ειδοποιηθεί από τον ως άνω Μάριο Ηρακλέους. Από το Αστυνομικό όχημα είχε κατεβεί ο Αστυνομικός Γ. Γεωργίου, ο οποίος ήρθε κοντά της, του ανέφερε τι είχε γίνει, ότι ο Μάριος Ηρακλέους της πήρε τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Της ανέφερε ότι έπρεπε να τον ακολουθήσει εις την Κεντρική Αστυνομία. Αρνείται κατηγορηματικά και/ή ότι δεν είναι αλήθεια ότι είχε διαπράξει το αδίκημα της επίθεσης και ότι είχε εξυβρίσει με τις φράσεις που της αποδίδονται και ότι είχε προκαλέσει οιανδήποτε ανησυχία. Αρνείται ότι της είχαν τοποθετήσει χειροπέδες και ότι την οδήγησαν στο περιπολικό όχημα, κι' από εκεί στο Τμήμα Μικροπαραβάσεων της Κεντρικής Αστυνομίας. Το τι είχε γίνει στην πραγματικότητα ήταν μετά την συζήτηση που είχε με τον αστυνομικό Γ. Γεωργίου της ανέφερε ότι έπρεπε να τον ακολουθήσει εις την Αστυνομία με το αυτοκίνητο της πράγμα το οποίο έπραξε. Είναι ηλικίας 54 χρόνων, δεν έχει κανένα προηγούμενο παρόμοιας ή άλλης φύσεως, πρώτη φορά παρουσιάζεται εις το δικαστήριο, είναι καλού χαρακτήρα, και δεν είναι του χαρακτήρα της ούτε να διαπράττει επίθεση, ούτε να υβρίζει με αυτές τις φράσεις που την κατηγορούν, ούτε να προκαλεί ανησυχία. Αντίθετα κατά την παραμονή της εις την Αστυνομία παράνομα και παράτυπα της επιτέθηκε ο αστυνομικός Γ. Γεωργίου, επιπλέον δεν είναι αλήθεια αυτά τα οποία ισχυρίζεται ο αστυνομικός Γ. Γεωργίου ότι έριξε εναντίον του πέτρες και/ή ότι τον εξύβρισε, και/ή ότι του επιτέθηκε και/ή ότι έχει προκαλέσει ανησυχία. Στην αντεξέταση της ανέφερε ότι δεν έκανε αυτές τις πράξεις και έπιασε πάντα για να φάει και να αποχωρήσει και τότε της επιτέθηκε ο κ. Γεωργίου. Ξεκίνησε από το Νοσοκομείο να πάει στο σπίτι της και σταμάτησε όπως ανέφερε για να φάει και ήρθε ο Γεωργίου εκεί που στεκόταν και την τραβούσε από το χέρι για να την βγάλει έξω και να την χτυπήσει και έφερε ένσταση οπότε της άρπαξε τα κλειδιά και έφυγε. Του είπε να της δώσει τα κλειδιά αλλά αυτός δεν τα έδινε και ειδοποίησε την αστυνομία και ήρθε να την πάρει. Της είπαν να μπει στο αυτοκίνητο της αστυνομίας αλλά είπε ότι προτιμά να πάει με το δικό της και όταν πήγε στην αστυνομία της είπαν ότι επιτέθηκε του Γεωργίου και απάντησε ότι δεν το έκανε. Είπε επίσης ότι δεν τον έβρισε παρά μόνον την έβριζε αυτός και δεν είχε λόγο να το κάνει. Δεν του επιτέθηκε αφού δεν τον ήξερε και τον ρώτησε «τι σου έκαμα; να μου πεις τον λόγο και να σου ζητήσω συγνώμη». Δεν της έλεγε απλώς ειδοποίησε την αστυνομία, πήγε μέσα και την έβριζαν, την έβριζε ο κ. Γεωργίου και της έκαμαν και επίθεση και συγκεκριμένα την έσφιξε από τη μέση στο πλευρό με τα χέρια του, και πήγε στο νοσοκομείο στις πρώτες βοήθειες και δεν ανέπνεε και η γιατρός έγραψε ότι είχε κάταγμα στο πλευρό και της ανέφερε ότι εάν θέλει κάτι το δικαστήριο να την πιάσουν τηλέφωνο και της έβαλαν κρέμα και της πέρασε. Δεν τους έκανε τίποτε, δεν τους ενόχλησε. Στη συνέχεια ανέφερε ότι στις 17.8.2014 έφυγε από το νοσοκομείο η ώρα 6 και εξήγησε ποιο δρόμο πήρε λόγω κίνησης για να πάει σύντομα σπίτι της στην οδό Ευγενίου Βουλγάρεως και στη διαδρομή σταμάτησε στην οδό Πεκίνου για να φάει το σάντουιτς και να πιει το αναψυκτικό της. Είπε στη συνέχεια ότι για να πάει με το αυτοκίνητο στο νοσοκομείο από το σπίτι της χρειάζεται μισή ώρα με τρία τέταρτα περίπου. Στο νοσοκομείο εκείνη την ημέρα πήγε για να πιάσει τα χάπια της και να φύγει. Δεν θυμάται τι μέρα ήταν η 17.8.2014 αλλά πήγε στο νοσοκομείο και ήταν απόγευμα. Σε υποβολή ότι η ημέρα αυτή ήταν Κυριακή και δεν πήγε καν στο νοσοκομείο εκείνη την ημέρα και λέει ψέματα είπε ότι ορκίστηκε στο ευαγγέλιο και δεν λέει ψέματα και διερωτήθηκε τι γυρεύει την Κυριακή να πάει στο νοσοκομείο. Ακολούθως ανέφερε ότι τον Μάριο Ηρακλέους δεν τον ήξερε καθόλου και ότι ήταν άγνωστος και μέσα από την υπόθεση έμαθε το όνομα του, την αστυνομία δε την ειδοποίησε ο Ηρακλέους αφού τον άκουσε να τηλεφωνά. Όταν τον άκουσε τον ρώτησε για ποιο λόγο ειδοποιά την αστυνομία αφού δεν του έκανε τίποτε και τον ρώτησε να της πει εάν του έκανε κάτι και να ζητήσει συγνώμη. Αυτός δεν της απάντησε. Αναγνώρισε στη συνέχεια την υπογραφή της δίπλα από την απάντηση στο τεκμήριο
4. Είπε όμως ότι στην αστυνομία που πήγε του είπε ότι δεν παραδέχεται αυτά που λέει ο Ηρακλέους και δεν του έκανε τίποτε ούτε τον ύβρισε και εκείνος έγραψε ότι παραδέχεται ότι έγινε και υπόγραψε αυτά που λέει ο Ηρακλέους. Δεν τα παραδέχεται διότι δεν τα έπραξε αυτά τα αδικήματα. Είπε επίσης ότι την κατάθεση της της την διάβασαν πριν βάλει την υπογραφή της και έγραφε η κοπέλα εκεί στην αστυνομία ότι δεν παραδέχεται. Για να την εκθέσει ότι λέει ψέματα έγραψε τα και εγυρίσαν τα διαφορετικά. Δεν ξέρει ποιος το έκανε και είναι η υπογραφή της ότι δεν το παραδέχεται. Το έγραψε μια κοπέλα εκεί στην αστυνομία και είπε ότι δεν παραδέχεται, δεν τον ξέρει τον Ηρακλέους και εγυρίσαν τα διαφορετικά και εγράψαν ότι παραδέχεται αυτά όλα. Αυτό το είπε του δικηγόρου της αλλά δεν θυμάται εάν του είπε και νομίζει ότι το είπε. Νομίζει ότι του είπε ότι υπόγραψε ότι δεν παραδέχεται τίποτε, ότι αυτά που λέει ο Ηρακλέους δεν έγιναν και εγυρίσαντα διαφορετικά, εγράψαν τα διαφορετικά, τάχα ότι έγραψε ότι παραδέχεται ενώ έγραψε ότι δεν παραδέχεται τίποτε. Τελικά ανέφερε ότι του είπε αυτά τα πράγματα του δικηγόρου της. Ερωτώμενη εάν έδωσε κατάθεση στην αστυνομία ανέφερε ότι έδωσε κατάθεση ότι αυτά που είπε ο Ηρακλέους είναι ψέματα και δεν παραδέχεται τίποτε από ότι κατέθεσε ο Ηρακλέους. Και κατέβηκε και ο πατέρας της και του είπαν ότι θα την πάρουν ψυχιατρείο. Είναι εντάξει όμως, δεν έχει τίποτε ψυχικά και είναι ο αστυνομικός που δημιούργησε ότι είναι πελλή και δύο αστυνομικίνες την πήραν σε ψυχίατρο και ο γιατρός είπε ότι η κοπέλα είναι εντάξει και δεν έχει κανένα πρόβλημα. Μετά δε τηλεφώνησε στην αστυνομία ο Ηρακλέους και τους είπε να βγάλουν έξω την κοπέλα διότι δεν φταίει σε τίποτε. Είπε στη συνέχεια ότι ο αστυνομικός δεν την ήξερε από προηγουμένως και είπε περαιτέρω ότι ο αστυνομικός ήξερε τον Ηρακλέους και συνωμότησαν οι δύο μεταξύ τους για να την πιάσουν. Ερωτώμενη αφού δεν ήξερε ούτε τον αστυνομικό τον Γεωργίου ούτε τον Ηρακλέους προηγουμένως γιατί να συνωμοτήσουν εναντίον της απάντησε ότι δεν ξέρει τον λόγο και διερωτάται μέχρι τώρα για ποιο λόγο έγινε αυτό. Ανέφερε περαιτέρω ότι εκεί στην οδό Πεκίνου στον χώρο στάθμευσης εκτός από τον Ηρακλέους και τον Αστυνομικό τον Γεωργίου ήταν ακόμη ένας αστυνομικός και δύο αστυνομικίνες δηλαδή ήταν τέσσερα άτομα (αστυνομικοί) μαζί στο αυτοκίνητο. Αυτό το είπε στον δικηγόρο της και το έγραψε στην κατάθεση της. Και ο ένας αστυνομικός της άρπαξε τα μαλλιά και τράβηξε τα χωρίς να ξέρει ότι έχει ξένα μαλλιά και της τα έφκαλε και τράβησε της τα μαλλιά και στην Αστυνομία. Ερωτώμενη γιατί να της τραβήξει τα μαλλιά απάντησε ήταν για να παραδεχτεί αυτά όλα δηλαδή τις πράξεις που έκανε ο Ηρακλέους. Όσον αφορά την πέτρα που κρατούσε ήταν για να φοβίσει τον Ηρακλέους, όπως ανέφερε, για να της δώσει τα κλειδιά να φύγει και είπε ότι ο Ηρακλέους την τραβούσε με το χέρι του να βγει από το αυτοκίνητο για να την χτυπήσει. Τον ρωτούσε τι του έκανε και του έλεγε εάν του έκανε κάτι να του πει συγνώμη και είπε ότι δεν την χτύπησε. Δεν βγήκε έξω από το αυτοκίνητο και της άρπαξε τα κλειδιά τα οποία δεν της έδινε και ειδοποίησε την Αστυνομία. Γνωρίζει τον γιατρό τον Νίκο Τσαγκαρίδη ο οποίος την βλέπει στο Νοσοκομείο για την καρδιά της. Δεν πηγαίνει έξω από το σπίτι του και δεν ξέρει το σπίτι του. Είναι ύστερα που έμαθε ότι το σπίτι του είναι εκεί στην οδό Πεκίνου. Δεν δέχτηκε ότι πήγε εσκεμμένα στην οδό Πεκίνου. Επανερχόμενη στο θέμα της επίσκεψης της στο νοσοκομείο ανέφερε ότι στο παλαιό νοσοκομείο δεν είναι με ραντεβού που βλέπει γιατρό και ότι περιμένουν σειρά για να μπουν μέσα στο γιατρό. Ο γιατρός την είδε η ώρα έξι παρά τέταρτο περίπου και ύστερα πήγε έξι παρά πέντε στο φαρμακείο και η ώρα έξι περίπου ήταν στην οδό Πεκίνου. Η Αστυνομία ήρθε η ώρα επτά και επτάμισυ ήταν εκεί ακόμα διότι εκράταν τα κλειδιά της ο Ηρακλέους. Παρεμβάλλω ότι κατά την διάρκεια της αντεξέτασης της επανέλαβε σε διάφορα σημεία ότι η ίδια δεν έκανε τίποτε και δεν έριξε οποιαδήποτε πέτρα στους αστυνομικούς, ούτε εξύβρισε τους αστυνομικούς. Γενικότερα δεν αποδέχτηκε τίποτε από ότι της αποδίδεται. Είπε δε σε άλλο σημείο ότι η ώρα δέκα την νύχτα ο Ηρακλέους έπιασε τον νυχτοφύλακα να την αφήσει να φύγει γιατί δεν έκανε τίποτε και να της πει να αποσύρει την κουβέντα. Αυτό το γνωρίζει γιατί έφυε κουβέντα του αστυνομικού ότι πήρε τηλέφωνο ο Ηρακλέους να έρθουν να την συλλάβουν. Τέλος, είπε ότι όταν κάλεσαν τον πατέρα της για να την πάρουν ψυχιατρείο και ανέφερε στον πατέρα της ότι δεν έκανε τίποτε, έκανε ερωτήσεις του Ηρακλέους και δεν απαντούσε τίποτε. Επίσης απαντώντας σε ερώτηση για το πως γνώριζε ότι σκοπός του Ηρακλέους ήταν να την χτυπήσει και να της προκαλέσει βλάβες, όπως αναφέρει στην κατάθεση της, τεκμήριο 7, ανέφερε ότι της είπε να βγει έξω για να της κτυπήσει, να κάνει ζημιές πάνω της. Τελικά όμως δεν της έκανε οποιαδήποτε βλάβη ούτε είχαν οποιαδήποτε επαφή. Ακόμη, είπε ότι στον αστυνομικό σταθμό ο αστυνομικός ο Γεωργίου την έπιασε από τη μέση στο πλευρό και τρεις φορές από το λαιμό για να την πνίξει και του είπαν οι άλλοι αστυνομικοί «ρε σταμάτα τζιαί εν να την πεθάνεις, εχλώμιασε, εν να πεθάνει δαμέ τζιαί εν να μπετρέψεις» και σταμάτησε ετσίλλαν τον τσάρουκα και μια στιγμή δεν ανάπνεε. Δεν είχε άλλους αστυνομικούς εκεί και πετάχτηκαν οι άλλοι αστυνομικοί που την κάμαρα όταν τσιρίλισε. Οι άλλοι αστυνομικοί δεν έκαναν τίποτε, απλά έμειναν εκεί και έβλεπαν. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Είχα την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Αξιολογώ τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Ζαβρού ν. Χαραλάμπους Ποιν. Έφ. 9163, ημερ. 24.9.97, Αθανασίου ν. Κουνούνη Ποιν. Έφ. 9041 ημερ. 29.5.97 και Καρεκλά ν. Κλεάνθους Ποιν. Έφ. 9161, ημερ. 24.5.97). Η μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας 1, 2, 3 και 4 γίνεται αποδεκτή. Έκαναν κατ' αρχήν όλοι πολύ καλή εντύπωση στο Δικαστήριο και κατέθεσαν με φυσικό τρόπο, αμεσότητα και σαφήνεια, σε καμία περίπτωση δε η αξιοπιστία τους δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση τους. Όσον αφορά τους ΜΚ3 και 4 ειδικότερα αναφέρεται ότι αυτοί σε κάθε περίπτωση ήταν ανεξάρτητοι και δεν έχω καμία αμφιβολία ότι ήταν αντικειμενικοί. Ενώ οι Μ.Κ.1 και 2 σημειώνω έχω πειστεί ότι κατέθεσαν τα γεγονότα όπως εξελίχθηκαν την επίδικη ημέρα και βεβαίως την αλήθεια, δεν είχαν δε κανένα λόγο να πουν ψέματα ενώπιον του Δικαστηρίου. Σε κάθε περίπτωση όμως έχει σημασία να αναφερθεί εδώ ότι δεν υπάρχει εισήγηση ενώπιον του δικαστηρίου ότι η μαρτυρία οιουδήποτε εκ των μαρτύρων αυτών δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή για οποιοδήποτε λόγο. Ερχόμενος στη μαρτυρία της κατηγορούμενης ευθέως αναφέρω ότι δεν μπορώ να την κάνω αποδεκτή. Κατ' αρχήν επειδή δεν έχω καμία απολύτως αμφιβολία ότι αυτή δεν είπε την αλήθεια στο δικαστήριο και προσπάθησε με ψεύδη στα πλαίσια της προσπάθειας της να αποποιηθεί των ευθυνών της να παραπλανήσει το δικαστήριο. Περαιτέρω όμως και εκτός του ότι η εντύπωση που έκανε στο δικαστήριο δεν είναι καλή, αναφέρω περαιτέρω ότι η μαρτυρία της χαρακτηρίζεται κυρίως από σύγχυση και έλλειψη λογικής. Επίσης δεν έχει διαφύγει του δικαστηρίου η παντελώς αναξιόπιστη υπεράσπιση που προώθησε η πλευρά της κατηγορούμενης ενώπιον του δικαστηρίου και η οποία προκύπτει τόσο από την μη προβολή εξαρχής καθαρών θέσεων ενώπιον του δικαστηρίου όσο και από την αντίφαση που προκύπτει σε πολύ ουσιώδη θέση που προβλήθηκε κατά την αντεξέταση της ΜΚ4 εν σχέση με όσα ανέφερε η κατηγορούμενη στην μαρτυρία της. Πιο συγκεκριμένα: (α) Κατ' αρχήν να σημειώσω ότι από την παράθεση της μαρτυρίας της πιο πάνω αλλά και από την μελέτη των πρακτικών γενικότερα προκύπτει ξεκάθαρα η σύγχυση στην οποία κάνει αναφορά το δικαστήριο ανωτέρω, χωρίς να χρειάζεται θεωρώ να αναφερθεί οτιδήποτε περισσότερο. Παρεμβάλλω εδώ ότι δεν έχει διαφύγει του δικαστηρίου η δήλωση του συνηγόρου της κατηγορούμενης στην αρχή της μαρτυρίας της ότι αυτή αντιμετωπίζει κάποια μαθησιακά προβλήματα όπως επίσης κάποιο παλιό πρόβλημα υγείας, πλην όμως αναφέρεται ότι έχοντας εξετάσει την μαρτυρία αφενός δεν έχει παρουσιαστεί συγκεκριμένη μαρτυρία για τούτα οπότε η δήλωση του κ.Γεωργίου παρέμεινε μετέωρη και έκθετη σε απόρριψη, ενώ περαιτέρω σημειώνω ότι η εν λόγω διαπίστωση του δικαστηρίου σε συνάρτηση με όσα άλλα αναφέρονται πιο κάτω οδηγούν το δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι όλη η μαρτυρία της δεν παρουσιάζει απλά σύγχυση ή κενά που προέρχονται για παράδειγμα από μη ικανότητα της να εκφραστεί σωστά και εν πάση περιπτώσει λόγω των μαθησιακών προβλημάτων στα οποία αναφέρθηκε ο κ. Γεωργίου. Η κατηγορούμενη διαπιστώνω ότι δεν κατέθεσε την αλήθεια και συνεπώς όπως είναι φυσικό δεν μπορεί αυτό να δικαιολογηθεί μέσα από μια γενική δήλωση περί μαθησιακών προβλημάτων και κάποιου παλιού προβλήματος υγείας. (β) Η κατηγορούμενη προκειμένου να δικαιολογήσει την παρουσία της στη σκηνή όπου επισυνέβησαν τα επίδικα γεγονότα έπλασε μια φανταστική ιστορία. Συγκεκριμένα ανέφερε ότι τη συγκεκριμένη ημέρα είχε επισκεφθεί το νοσοκομείο Λεμεσού για εξέταση και όταν τελείωσε ξεκίνησε να πάει στο σπίτι της και προκειμένου να αποφύγει την κίνηση έπιασε ένα δρόμο δεξιά και σε κάποια στιγμή μπήκε στην οδό Πεκίνου όπου σταμάτησε για να φάει το σάντουιτς της και να πιει το αναψυκτικό της. Όμως μέσα από το σύνολο της μαρτυρίας της προκύπτει ότι είπε ψέματα στο δικαστήριο και προφανώς η παρουσία της τη συγκεκριμένη στιγμή στην οδό Πεκίνου, έξω από την πολυκατοικία που διέμενε ο ΜΚ2 και ο γιατρός Τσαγκαρίδης, δεν ήταν τυχαία. Αφενός σημειώνεται δεν μπορούσε να είχε πάει για εξέταση τη συγκεκριμένη ημέρα δηλαδή 17.8.2014 στο νοσοκομείο διότι ήταν Κυριακή. Όταν σημειώνεται της υποβλήθηκε ακριβώς αυτό, ακόμη και η ίδια διερωτήθηκε τι γυρεύει την Κυριακή να πάει στο νοσοκομείο, δεχόμενη προφανώς ότι δεν μπορούσε να είχε πάει για εξέταση την Κυριακή. Το γεγονός όμως ότι η 17η.8.2014 ήταν ημέρα Κυριακή αποτελεί σημειώνω δικαστική γνώση και συνεπώς το ψέμα της ήταν προφανές. Αφετέρου όμως το ψεύδος συνάγεται και από το ότι δεν έχει καμία λογική να σταματήσει στη συγκεκριμένη οδό για να φάει σάντουιτς όταν σε λίγη ώρα θα έφτανε στο σπίτι της, καθοδόν για το οποίο σημειώνεται βρισκόταν με βάση όσα η ίδια ανέφερε. Όμως ανεξάρτητα των ανωτέρω αναφέρεται περαιτέρω ότι η θέση της πιο πάνω ότι δηλαδή βρισκόταν στο νοσοκομείο και καθοδόν για το σπίτι της σταμάτησε στην οδό Πεκίνου είναι κάτι που πρώτη φορά ακούστηκε στη δική της μαρτυρία και δεν υποβλήθηκε ποτέ στους μάρτυρες κατηγορίας για σχολιασμό. (γ) Προσπάθησε να πείσει με κάθε τρόπο ότι στην πραγματικότητα όταν κατηγορήθηκε εν σχέση με τα συγκεκριμένα αδικήματα για τα οποία βρίσκεται ενώπιον του δικαστηρίου προέβη σε μη παραδοχή, σε αντίθεση με την παραδοχή της που καταγράφεται στο τεκμήριο
5. Υπενθυμίζω ότι η μαρτυρία της Μ.Κ.4 έγινε αποδεκτή και τα όσα η εν λόγω μάρτυρας ανέφερε δεν αφήνουν καμία αμφιβολία στο δικαστήριο ως προς το ότι η κατηγορούμενη στην πραγματικότητα όταν κατηγορήθηκε παραδέχτηκε ρητά τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται, δεχόμενη ότι έκανε ότι έκανε πάνω στα νεύρα της. Όσα ανέφερε σημειώνω η κατηγορούμενη δεν ήταν παρά εκ των υστέρων σκέψεις και το δικαστήριο δεν έχει καμία αμφιβολία ότι στην προσπάθεια της να ανατρέψει αυτό το δεδομένο είπε ψέματα. Όσα ανέφερε δε περί συνωμοσίας των αστυνομικών και σημείωσης στο τεκμήριο 5 της παραδοχής της ενώ στην πραγματικότητα ανέφερε ότι δεν παραδέχεται προκύπτει από το σύνολο της μαρτυρίας ότι ήταν εκ των υστέρων σκέψεις, οι αστυνομικοί δεν είχαν κανένα λόγο να συνωμοτήσουν εναντίον της ή να γράψουν στο τεκμήριο 5 άλλα πράγματα εν σχέση μ' αυτά που τους ανέφερε και σε κάθε περίπτωση σημειώνεται περαιτέρω ότι η κατηγορούμενη δεν μπόρεσε σε καμία περίπτωση να πείσει για τη θέση της αυτή από τη στιγμή που δέχθηκε ότι η γραπτή κατηγορία της διαβάστηκε και έδωσε την απάντηση της η οποία καταγράφηκε και την υπόγραψε. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι στην Μ.Κ.4 η οποία κατηγόρησε την κατηγορούμενη με βάση το τεκμήριο 5 δεν υποβλήθηκε ποτέ οτιδήποτε σχετικό, πέραν μόνον του ότι η κατηγορούμενη είπε ότι δεν παραδέχεται, ενώ ας σημειωθεί ότι η κατηγορούμενη δέχθηκε κατά την αντεξέταση της ότι η υπογραφή δίπλα από την απάντηση στο τεκμήριο 5 τέθηκε από την ίδια. Παρεμβάλλω εδώ ως ένδειξη αναξιοπιστίας της υπεράσπισης ότι σε αντίθεση με την τελευταία θέση της κατηγορούμενης, ο συνήγορος της στα πλαίσια της αντεξέτασης της ΜΚ4 επιχείρησε να αμφισβητήσει την υπογραφή της στο τεκμήριο
6. (δ) Επίσης η κατηγορούμενη προέβαλε τη θέση ότι ο αστυνομικός Γεωργίου (Μ.Κ.1) συνωμότησε με τον Ηρακλέους (Μ.Κ.2), ενώ στην πραγματικότητα η ίδια δεν έκανε τίποτε. Όμως αναφέρεται ότι δεν προκύπτει από πουθενά κάτι τέτοιο ούτε και έχει παρουσιαστεί μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου που να υποστηρίζει ή να δημιουργεί έστω ένα ίχνος υποψίας για κάτι τέτοιο. Υπενθυμίζω μάλιστα εδώ ότι η κατηγορούμενη ερωτώμενη σχετικά για ποιο λόγο οι δύο να συνωμοτήσουν απάντησε ότι δεν ξέρει τον λόγο. Εν πάση περιπτώσει θα πρόσθετα εδώ ότι η θέση αυτή δεν έχει καμία απολύτως λογική ούτε και οι εν λόγω δύο μάρτυρες είχαν λόγο έτσι απλά να «πλάσουν» μια ιστορία για να κατηγορήσουν την κατηγορούμενη, την οποία δεν γνώριζαν. Επίσης δεν πρέπει να διαφεύγει και έχει μεγάλη σημασία να αναφερθεί εδώ ότι ουδέποτε η υπεράσπιση έθεσε κατά την αντεξέταση των εν λόγω μαρτύρων κατηγορίας τέτοιο ισχυρισμό για συνωμοσία. (ε) Ανέφερε επίσης στην μαρτυρία της ότι : (i) στη σκηνή του επεισοδίου δεν ήταν δύο οι αστυνομικοί αλλά τέσσερις, μαζί συγκεκριμένα με τους 2 αστυνομικούς ήταν και 2 αστυνομικίνες, (ii) δέχθηκε επίθεση από τον Μ.Κ.1 στον αστυνομικό σταθμό ο οποίος μάλιστα την έπιασε από το λαιμό να την πνίξει και την έσφιξε στο πλευρό, και του είπαν άλλοι αστυνομικοί να σταματήσει, μάλιστα από το εν λόγω σφίξιμο στο πλευρό υπέστη κάταγμα, (iii) στον αστυνομικό σταθμό όπου πήγε υποβλήθηκαν ερωτήσεις προς τον Μ.Κ.2 από τον πατέρα της και ο Μ.Κ.2 δεν απάντησε, (iv) ο Ηρακλέους (MK2) τηλεφώνησε στην αστυνομία και τους είπε να βγάλουν έξω την κοπέλα διότι δεν φταίει σε τίποτε, ενώ σε άλλο σημείο ότι έπιασε τον νυχτοφύλακα να την αφήσει να φύγει γιατί δεν έκανε τίποτε και να της πει να αποσύρει την κουβέντα, και (v) ο Ηρακλέους (ΜΚ2) της είπε να βγει έξω από το αυτοκίνητο για να της κτυπήσει, να κάνει ζημιές πάνω της. Όμως όλα αυτά ουδέποτε τα υπόβαλε στους μάρτυρες κατηγορίας για σχολιασμό και είναι το κατάλληλο σημείο να αναφέρω ότι αυτούς τους ισχυρισμούς, όπως επίσης και άλλους ουσιώδεις ισχυρισμούς που το Δικαστήριο επισήμανε πιο πάνω κατά την κρίση μου η υπεράσπιση είχε υποχρέωση να τους θέσει στους μάρτυρες κατηγορίας για να δώσουν την απάντηση τους και να μπορέσει το Δικαστήριο να αξιολογήσει τις εκατέρωθεν θέσεις και να καταλήξει στην αλήθεια. Στην υπόθεση Tekinder Pal. ν Δημοκρατίας

(2010)2 ΑΑΔ 551, αναφέρθηκαν τα εξής: « Είναι γνωστή η νομική θεώρηση του θέματος. Η υπεράσπιση οφείλει να θέσει τα ζητήματα που έχει κατά νουν στους μάρτυρες κατηγορίας ώστε να έχουν τη δυνατότητα να απαντήσουν δεόντως. Ο κανόνας δεν διαφοροποιείται μεταξύ αστικών και ποινικών υποθέσεων. Η κλασσική τοποθέτηση επί του θέματος αφορούσε το αστικό δίκαιο. Έτσι στην Adidas Sportshunfabriken Adi Dassier KG v The Jonitexo Ltd

(1087)1 CLR 383, λέχθηκε ακριβώς ότι στο επίκεντρο του αντιπαραθετικού συστήματος δικαιοσύνης, πρέπει να τίθεται η θέση της υπεράσπισης στους μάρτυρες του ενάγοντος, το δε Δικαστήριο στην απουσία ικανής δικαιολογίας ως προς το λόγο της παράλειψης, δικαιούται να αγνοήσει την μονομερώς τεθείσα εκδοχή που προέρχεται από τον ένα και μόνο των διαδίκων. Το πώς θα ενεργήσει το Δικαστήριο εξαρτάται βεβαίως και από το ουσιώδες ή μη του παραλειφθέντος ισχυρισμού. Σχετική είναι και η υπόθεση Βάσος Τάκη ν Δημοκρατίας

(2009)2 ΑΑΔ

1. Σημαντική στο θέμα ήταν η προβληθείσα υπεράσπιση περί κακοποίησης του εφεσείοντα. Η θέση αυτή προβλήθηκε όμως για πρώτη φορά κατά την αντεξέταση του εφεσείοντα στις 18.9.09, ενώ κατά τη συνέχιση της κυρίως εξέτασης του Δαμιανού Χατζηχριστοφή, ΜΚ5 στις 27.3.2009, μετά το πέρας της διαδικασίας της δίκης εντός δίκης, η ανακριτική κατάθεση του εφεσείοντα κατατέθηκε ως Τεκμήριο 6, χωρίς καμιά ένσταση, στη δε συνοπτική αντεξέταση του, ουδέν τέθηκε από την υπεράσπιση. Ορθά επομένως το Κακουργιοδικείο αναφέρθηκε στο σημείο αυτό ως πλήττον την αξιοπιστία της γενικότερης εκδοχής των εφεσειόντων. ..» Εφαρμόζοντας συνεπώς την πιο πάνω αρχή και στη δική μας περίπτωση, κρίνω ακριβώς ότι η εκ των υστέρων προβολή των πιο πάνω ουσιωδών ισχυρισμών, δεν είναι αποδεκτή. Συνεπώς η σχετική μαρτυρία που αφορά τα πιο πάνω σημεία, ούτως ή άλλως δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή, ενώ περαιτέρω κρίνω ότι η αξιοπιστία της γενικότερης εκδοχής της Υπεράσπισης, έχει πληγεί ανεπανόρθωτα, ακριβώς με την μη προβολή εξ' αρχής καθαρών θέσεων ενώπιον του Δικαστηρίου. Παραπέμπω επίσης σχετικά στο σύγγραμμα των Τάκη Ηλιάδη και Νικόλα Σάντη «Το Δίκαιο της Απόδειξης», σελίδες 720 -
2. Καταληκτικά αναφέρω ότι η μαρτυρία της κατηγορούμενης δεν γίνεται αποδεκτή και απορρίπτεται. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Με βάση την αξιολόγηση της μαρτυρίας πιο πάνω, τα ευρήματα του Δικαστηρίου είναι τα εξής: Την 17/8/2014 και ώρα 19.25, ενώ ο ΜΚ1 (Ε/Αστ.5259) μαζί με τον Αστ. 2469 Ι.Κωνσταντινίδη βρίσκονταν μηχανοκίνητη περιπολία στην οδό Δωδεκανήσου, είδαν πολύ κόσμο μαζεμένο στην οδό Πεκίνου, πάροδο της πιο πάνω οδού. Πλησίασαν με το περιπολικό και είδαν στη μέση του δρόμου μια κοπέλα να στέκεται κρατώντας πέτρες τις οποίες ετοιμαζόταν να ρίξει εναντίον πολιτών οι οποίοι στέκονταν στο πεζοδρόμιο. Τότε κατέβηκαν από το περιπολικό και στάθηκαν σε απόσταση 10 μέτρων από αυτή ζητώντας της να ρίξει στο έδαφος την πέτρα που κρατούσε. Αντ' αυτού έριξε την πέτρα προς το μέρος τους και συνέχιζε να αρπάζει πέτρες από παρακείμενο χωράφι τις οποίες συνέχισε να ρίχνει προς το μέρος τους. Της ζήτησαν επανειλημμένα να αφήσει τις πέτρες στο έδαφος και να ηρεμήσει. Ο ΜΚ1 της ανάφερε συγκεκριμένα «Άφησε τις πέτρες στο έδαφος και εξήγα μας τι συμβαίνει». Αυτή τους φώναξε «Γαμώ τις ράτσες σας, μπάσταρδοι, γαμώ τις μανάες σας». Τότε τόσο ο ΜΚ1 όσο και ο Αστ. 2469 έτρεξαν προς το μέρος της και ο ΜΚ1 της άρπαξε τα χέρια της για να αφήσει τις πέτρες που κρατούσε. Αμέσως και ώρα 19.35 την πληροφόρησε ότι είναι υπό σύλληψη για τα αδικήματα της κοινής επίθεσης, δημόσιας εξύβρισης και ανησυχίας και αφού της επέστησε την προσοχή της στο νόμο αυτή απάντησε «Γαμώ σας αφήστε με ρε». Της τοποθετήθηκαν χειροπέδες και την οδήγησαν στο περιπολικό όχημα. Αφού ηρέμησε την ρώτησαν τα στοιχεία της και τους είπε ότι ονομάζεται Παναγιώτα Χαραλάμπους, Δ.Τ.623399, οδός Ευγενίου Βουλγάρεως 39 Κ.Πολεμίδια, επρόκειτο δηλαδή για την κατηγορούμενη. Ακολούθως οδηγήθηκε στο Τμήμα Μικροπαραβάσεων οπού της παραδόθηκαν τα δικαιώματα της τα οποία αρνήθηκε να υπογράψει. Την 18.8.2014 η ΜΚ4 συνόδευσε την κατηγορούμενη στο παλαιό Νοσοκομείο Λεμεσού όπου εξετάστηκε από την ψυχίατρο Δρ. Παναγιώτα Καίμη (Μ.Κ.3) αφού προηγουμένως έδωσε τη συγκατάθεση της και η Δρ. Καίμη απεφάνθη ότι η κατηγορούμενη είναι άτομο υπεύθυνο των πράξεων του και ικανή να παρακολουθήσει δικαστική διαδικασία. Επίσης στις 18.8.2014 η ΜΚ4 κατηγόρησε γραπτώς την κατηγορούμενη για τα αδικήματα της επίθεσης εναντίον αστυνομικών, της δημόσιας εξύβρισης και της ανησυχίας και αφού της επέστησε την προσοχή της στο νόμο απάντησε «παραδέχομαι ήταν πας τα νεύρα μου». ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 244(β) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154, προνοεί ότι : "
3. Όποιος- (α) ............................ ή (β) επιτίθεται ή αντιστέκεται ή εσκεμμένα παρεμποδίζει όργανο τήρησης της τάξης κατά την κανονική εκτέλεση του καθήκοντος του ή άλλο που παρέχει συνδρομή σε τέτοιο όργανο τήρησης της τάξης ή .............................., είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων." Όπως προκύπτει συνεπώς τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της επίθεσης που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη στις δύο πρώτες κατηγορίες είναι τα ακόλουθα:
4. Ο κατηγορούμενος να επιτέθηκε εναντίον οργάνου τήρησης της τάξης,
5. Η επίθεση να έγινε κατά την κανονική εκτέλεση του καθήκοντος του οργάνου τήρησης της τάξης. Όσον αφορά το τι συνιστά επίθεση, τέτοια είναι οποιαδήποτε πράξη, που γίνεται με πρόθεση ή με απερισκεψία (recklessly) να προκαλέσει και που προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο το φόβο ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του (βλ. R. v. Venna

(1975)3 All E.R. 788). Ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης χρήσης παράνομης βίας από κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς τη συγκατάθεση του. Σε σχέση με το νοητικό στοιχείο της επίθεσης (mens rea), σχετική είναι η υπόθεση Πετρόπουλος ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 574 όπου λέχθηκε ότι ο νόμος δεν συναρτά το νοητικό στοιχείο του αδικήματος της επίθεσης με πρόθεση χρήσης βίας. Απαγορεύει τη χρήση βίας χωρίς νομικό έρεισμα παρανόμως (unlawfully). Με αυτή την έννοια, η διάπραξη του αδικήματος θα μπορούσε να γίνει όχι μόνο εκεί που υπάρχει πρόθεση χρήσης βίας αλλά και στις περιπτώσεις που ο κατηγορούμενος ενεργεί με απερισκεψία. Η απερισκεψία καλύπτει τις περιπτώσεις όπου ο παραβάτης, πριν ενεργήσει, είτε παραβλέπει την πιθανότητα του κινδύνου, είτε, παρά το ότι συνειδητοποιεί την ύπαρξη του, προβαίνει στις ενέργειες του (βλ. R. v. Lawrence

(1981)1 All E.R. 974 και R. v. Caldwell

(1981)1 All E.R. 964). Το αδίκημα του άρθρου 244(β) όσον αφορά την επίθεση εναντίον οργάνου τήρησης της τάξης είναι πανομοιότυπο με το αδίκημα που προβλέπει το άρθρο 89

(1)του αγγλικού Police Act 1996. Ανάλυση αυτού του γίνεται επίσης στο σύγγραμμα Blackstone's Criminal Practice 2003 σελ. 171 όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: «Actus Reus B2.25 An offence under the Police Act 1996, s. 89, must involve an assault or battery (as defined in B2.5 et seq.) and it must be proved that the victim was a police or prison officer (of any rank) acting in the execution of his duty, or a person assisting such an officer. As to assaults on members of international joint investigation teams, see the Police Act 1996, s. 89

(4), as inserted by the Police Reform Act 2002, s. 104. An off-duty police officer may act in the course of duty if a breach of the peace or other incident occurs which justifies immediate action on his part (see Albert v Lavin [1982] AC 546) but it is essential in all cases that the officer is shown to have been acting lawfully, because even a minor, technical and inadvertent act of unlawfulness on his part will mean that he cannot have been acting in the execution of his duty (Riley v DPP

(1989)91 Cr App R 14; Kerr v DPP [1995] Crim LR 394). ................................................................................................................................ Mens Rea B2.26The mens rea required in respect of this offence is no different from that required in respect of common assault or battery. The defendant need not know, or even have reason to suspect, that his victim is a police officer or that the officer is acting in the execution of his duty (Forbes

(1865)10 Cox CC 362; Blackburn v Bowering [1994] 1 WLR 1324). In this respect, the offence is one of strict liability». Το άρθρο 99 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154, προνοεί ότι : " Όποιος, σε δημόσιο χώρο ή σε χώρο που δεν είναι δημόσιος με τέτοιο τρόπο ή κάτω από συνθήκες ώστε να ενδέχεται να ακουστεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο, εξυβρίζει άλλο με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση ενός μήνα ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις εβδομήντα πέντε λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές. " Από το λεκτικό του πιο πάνω άρθρου συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα: (α) Ο κατηγορούμενος να εξυβρίζει άλλο, (β) σε δημόσιο χώρο ή σε χώρο που δεν είναι δημόσιος με τέτοιο τρόπο ή κάτω από συνθήκες ώστε να ενδέχεται να ακουστεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο, και (γ) με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση. Σε ότι αφορά τον 'δημόσιο χώρο' η έννοια του όρου οριοθετείται από το άρθρο 4 του Κεφ.154 που είναι το ερμηνευτικό πλαίσιο της εν λόγω νομοθεσίας και έχει επεξηγηθεί στην υπόθεση Ιωάννου v. Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 493, μέσα από τα οποία σημειώνεται πως 'δημόσιος χώρος' ή 'δημόσιο υποστατικό' περιλαμβάνει δημόσια διάβαση και κτίριο, μέρος ή τόπο φυσικής άνεσης όπου το κοινό έχει δικαίωμα ή άδεια εισόδου είτε χωρίς όρους είτε με όρο πληρωμής, καθώς και κτίριο που χρησιμοποιείται κάθε φορά για δημόσια ή θρησκευτική συγκέντρωση, για συνάθροιση ή ως δικαστήριο σε δημόσια συνεδρίαση. Σύμφωνα δε με το ίδιο άρθρο, 'δημόσια διάβαση' καλύπτει κάθε κύρια οδό, αγορά, πλατεία, οδό, γέφυρα ή άλλη διάβαση, που χρησιμοποιείται νόμιμα από το κοινό. Στην υπόθεση Αχιλλέως v. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 98 αποφασίστηκε ότι το ερώτημα κατά πόσο συγκεκριμένη συμπεριφορά είναι υβριστική αποτελεί θέμα πραγματικό. Στις λέξεις που εκστομίζονται πρέπει να αποδίδεται το συνηθισμένο τους νόημα. Δεν χρειάζεται απόδειξη ότι προκλήθηκε οποιοσδήποτε παρευρισκόμενος να επιτεθεί. Είναι αρκετό ότι ήταν ενδεχόμενο από την εξύβριση να αντιδράσει επιθετικά παριστάμενο πρόσωπο. Επίσης, στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ναταλία Καζίνα

(1999)2 Α.Α.Δ.503 υποδείχτηκε πως το κριτήριο είναι κατά πόσο ο μέσος λογικός άνθρωπος θα προκληθεί. Δεν χρειάζεται μαρτυρία ειδικού από την κατηγορούσα αρχή για να ερμηνεύσει την υβριστική φράση, δεδομένου ότι ο παραπονούμενος κατάλαβε τι του λέχθηκε και θεώρησε την φράση υβριστική. Όπως εξηγήθηκε στην υπόθεση Bolster ν. Αστυνομίας

(1997)2 ΑΑΔ 89, η εξύβριση στοιχειοθετείται όταν το χρησιμοποιηθέν υπό συνθήκες αντιπαράθεσης λεκτικό δεν είναι δυνατόν να εκληφθεί ως μη υβριστικό. Επομένως, η ακριβής λεκτική απόδοση των εκφρασθέντων στερείται οιασδήποτε ουσιώδους σημασίας. Ο Ποινικός Κώδικας δεν καθορίζει τι ακριβώς αποτελεί εξύβριση. Ως αναφέρθηκε πιο πάνω, το ζήτημα της εξύβρισης είναι πραγματικό και ως τέτοιο που είναι αποφασίζεται από το Δικαστήριο στο πλαίσιο των γεγονότων της υπόθεσης και έχοντας υπόψη τις επικρατούσες απόψεις περί ηθικής και ευπρέπειας. Το κριτήριο που χρησιμοποιείται είναι αντικειμενικό και όπως ειπώθηκε στην αγγλική υπόθεση Brutus v. Cozens

(1972)2 ALL ER 1297: "An ordinary sensible man knows an insult when he sees or hears it." Τέλος, το άρθρο 95 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154, προνοεί ότι : " Όποιος χωρίς εύλογη αιτία προκαλεί θόρυβο ή ταραχή σε δημόσιο χώρο με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να οδηγήσει σε ανησυχία τους περίοικους ή να προκαλέσει διασάλευση της ειρήνης, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών μηνών. " Από το λεκτικό του υπό αναφορά άρθρου συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι (βλ. Pitsillos v. The Police

(1966)2CLR 50):

1. Ο κατηγορούμενος να προκαλεί θόρυβο ή ταραχή,
2. Σε δημόσιο χώρο,
3. Κατά τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει διασάλευση της ειρήνης,
4. Η πιο πάνω ενέργεια του κατηγορούμενου να γίνεται χωρίς εύλογη αιτία. Όσον αφορά το τι συνιστά δημόσιο χώρο, ο όρος αυτός ερμηνεύεται στο άρθρο 4 του Κεφ. 154, και σχετικά παραπέμπω σε όσα αναφέρθηκαν σε άλλο σημείο πιο πάνω. Για το αδίκημα της ανησυχίας γενικά παραπέμπω στις υποθέσεις Ηροδότου ν. Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 373 και Νετζιήπ ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ.

1. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Έχοντας κατά νουν όσα αναφέρθηκαν είναι προφανές ότι όλα τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη πληρούνται. Διότι αναμφίβολα η όλη συμπεριφορά της κατηγορούμενης και το ρίξιμο πετρών προς τους 2 αστυνομικούς οι οποίοι κατ' εκείνη τη στιγμή προσπαθούσαν να κάνουν τη δουλειά τους και να εκτελέσουν το καθήκον τους δηλαδή να επιβάλουν την τάξη και αφού προηγουμένως της είχαν ζητήσει να αφήσει τις πέτρες και να τους εξηγήσει τι συμβαίνει, συνεπάγεται ότι έχουν αποδειχθεί τα συστατικά των κατηγοριών 1 και
2. Επίσης λαμβάνοντας υπόψη ότι τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης εκτυλίχθηκαν στην οδό Πεκίνου στη Λεμεσό και συνεπώς σε δημόσιο χώρο, σημειώνεται περαιτέρω ότι αφενός οι λέξεις που χρησιμοποιήθηκαν από την κατηγορούμενη προς τους 2 αστυνομικούς ήταν υβριστικές, ενώ αφετέρου το γεγονός ότι με τη συμπεριφορά και τις φωνές της, χωρίς να υπάρχει εύλογη αιτία, δημιούργησε όλη αυτή τη φασαρία με αποτέλεσμα να βγουν έξω οι γείτονες και να μαζευτεί κόσμος (βλ. μαρτυρία ΜΚ1 & 2), αναμφίβολα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι έχουν αποδειχθεί τα συστατικά και των κατηγοριών 3-
3. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Συνεπώς αποτελεί κατάληξη μου ότι η κατηγορούσα αρχή πέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τις κατηγορίες 1, 2, 3, 4 και 5 εναντίον της κατηγορούμενης, την οποία κρίνω ένοχη σε αυτές. (Υπ.) ........................................... Μ. Παπαθανασίου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Final Judgment Αναφορά: Επίθεση κατά οργάνου τηρήσεως της τάξεως κατά τη δέουσα εκτέλεση του καθήκοντος του, άρθρο 244(β) του Κεφ. 154, δημόσια εξύβριση, άρθρο 99 του Κεφ. 154, ανησυχία, άρθρο 95 του Κεφ.
4. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο