ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ν. ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ, Υπόθεση Αρ. 29917/14, 15/2/2017

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, το Δικαστήριο, αφού η κατηγορούσα αρχή παρουσιάσει την υπόθεσή της, εάν κρίνει ότι έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση, καλεί τον κατηγορούμενο να προβάλει την υπεράσπισή του. Η κατηγορούσα αρχή φέρει το βάρος να στοιχειοθετήσει κάθε επιμέρους συστατικό του επίδικου αδικήματος. Ως προς την ύπαρξη γεγονότων δεν επιτρέπονται υποθέσεις, όσον εύλογες και εάν είναι αυτές. Κενά εν σχέσει με την συνδρομή πρωτογενών γεγονότων, τα οποία στοιχειοθετούν το αδίκημα, αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη (Λοίζου ν. Αστυνομία

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, 365-6). Οι αρχές οι οποίες οριοθετούν το έργο του Δικαστηρίου σε αυτό το στάδιο έχουν ανακεφαλαιωθεί στην πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Ι.Π.Κ. ΗΧΟΚΙΝΗΣΗ ΛΤΔ ν. ΧΡΙΣΤΑΚΗΣ (ΤΑΚΗΣ) ΣΙΕΓΓΕΡΗΣ κ.α., Ποινική Έφεση Αρ. 121/2014, 16/12/2016 , όπου λεχθήκαν τα ακόλουθα: «Η διαχρονική θέση της νομολογίας αναφορικά με την εκ πρώτης όψεως κρίση, είναι η ακόλουθη: Όπως ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» υποδηλώνει η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν ως θέμα πρώτης όψεως, δηλαδή, μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης, δικαιολογείται η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεσης, δηλαδή, την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Χρήσιμη ανάλυση του όρου «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» γίνεται στην απόφαση της ολομέλειας In Re Kakos

(1985)1 C.L.R.250. Το δικαστήριο δεν προβαίνει κατά κανόνα στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της Κατηγορίας στο ενδιάμεσο στάδιο της δίκης. Άλλωστε, τέτοια αξιολόγηση θα οδηγούσε, μεταξύ άλλων, στη δημιουργία προκατάληψης εναντίον του κατηγορούμενου οποτεδήποτε κρινόταν ότι η μαρτυρία της Κατηγορίας είναι αξιόπιστη. Και εδώ έγκειται η σημασία της Πρακτικής του 1962 που υιοθετήθηκε στην απόφαση της ολομέλειας Azinas and Another v. Police,

(1981)2 C.L.R. 9 και κρίθηκε ότι ενσωματώνει τις αρχές που εφαρμόζονται για να διαπιστωθεί αν η Κατηγορία έχει τεκμηριώσει εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Η πρώτη όψη του πράγματος είναι εκείνη η οποία χαρακτηρίζεται από τα εξωτερικά του γνωρίσματα. Είναι με αυτή την έννοια που ο όρος χρησιμοποιείται στην Πρακτική του

1. Η απαλλαγή του εφεσίβλητου δικαιολογείται μόνο όταν, (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ΄αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου. Και στη δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό διότι το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου δικαστηρίου αλλά εκείνες ενός νοητικού λογικού δικαστηρίου..» Για σκοπούς απόδειξης της παρούσας υπόθεσης, μαρτυρία έδωσε ο παραπονούμενος και κάλεσε ακόμα τρεις μάρτυρες. Ο παραπονούμενος είναι ιδιοκτήτης του ½ μεριδίου του ακινήτου με αρ. εγγραφής 3/45690, τμήμα 3, τεμάχιο 549, στη Λεμεσό. Η κατηγορούμενη είναι η ιδιοκτήτρια του άλλου ½ μεριδίου του πιο πάνω ακινήτου εις το οποίο βρίσκεται η κατοικία της. Δυνάμει πωλητηρίου εγγράφου ημερ. 2.2.12 ο παραπονούμενος αγόρασε από κάποιο Σάμερ Μίρζα το μερίδιο του επί του πιο πάνω ακινήτου. Σύμφωνα με τον παραπονούμενο, η κατηγορούμενη ανέλαβε την υποχρέωση με γραπτή δήλωση της ημερ. 2.2.12 (Τεκμήριο 4) να υπογράψει οποιαδήποτε αίτηση ή άλλο αναγκαίο έγγραφο προς τις αρμόδιες αρχές για τον επίσημο διαχωρισμό του πιο πάνω οικοπέδου σε δυο ίσα μερίδια. Σύμφωνα με τον ίδιο, περί τα τέλη του 2013 με αρχές του 2014 επισκέφθηκε την κατηγορούμενη και σε συζήτηση που είχαν μεταξύ τους η κατηγορούμενη του ανέφερε ότι το οικόπεδο της είναι μεγαλύτερο από το δικό του και δεν θα πάρει ούτε εκατοστό πίσω και όπως είναι τοποθετημένα τα ττέλια έτσι θα μείνουν. Μετά το πιο πάνω περιστατικό η κατηγορούμενη με το σύζυγο της προχώρησαν παράνομα στην ανέγερση παράνομης αποθήκης εντός του δικού του οικοπέδου και σε σημείο που δεν δικαιούται. Μετά τα πιο πάνω έδωσε οδηγίες περί τα μέσα του έτους 2014 σε ιδιώτη τοπογράφο να προχωρήσει στη χωρομέτρηση του εμβαδού του ½ μεριδίου και του όλου ακινήτου και με σκοπό την κατάθεση αίτησης για έκδοση πολεοδομικής και οικοδομικής άδειας για προσθηκομετατροπές στην υφιστάμενη κατοικία που είχε αναγερθεί παλαιότερα στο οικόπεδο που είχε αγοράσει. Στις ως άνω μετρήσεις βρέθηκε ότι η κατηγορούμενη παράνομα έλαβε κατοχή περί τα 29,5 τετραγωνικά μέτρα τοποθετώντας ττέλια και ανήγειρε τοίχο από τσιμεντόλιθους και αποθήκη προς την μεριά που συνορεύουν οι δυο κατοικίες παράνομα σε τέτοιο σημείο που παράνομα νέμεται και κατέχει 29,5 τετραγωνικά μέτρα από το οικόπεδο του. Ο παραπονούμενος ενημέρωσε το Δήμο Λεμεσού για τις πιο πάνω παρανομίες. Όταν αγόρασε το οικόπεδο υπήρχαν τα ττέλια και οι τσιμεντόλιθοι. Σύμφωνα με τον παραπονούμενο, η κατηγορούμενη έχει ανεγείρει επίσης παράνομο γκαράζ στην άλλη πλευρά του οικοπέδου της αλλά και άλλες παράνομες κατασκευές όπως πέργολα με κεραμίδι που επεκτείνεται μέχρι τον δρόμο στην πρόσοψη. Αποτελεί θέση του παραπονούμενου, ότι λόγω των παράνομων ενεργειών της κατηγορούμενης έχουν επηρεαστεί άμεσα τα συμφέροντα και δικαιώματα ιδιοκτησίας του αφού δεν κατέχει το ½ μερίδιο του όλου οικοπέδου. Περαιτέρω έχει δυσκολίες να εξασφαλίσει άδεια για τις προσθηκομετατροπές που έχει αιτηθεί αφού η αίτηση του αφορά κάλυψη τετραγωνικών μέτρων του μεριδίου του και η αίτηση του παραμένει σε εκκρεμότητα όπως του ανέφεραν από το Δήμο μέχρι να τελειώσει το Δικαστήριο. Αντεξεταζόμενος του υποβλήθηκε η θέση ότι τα ττέλια είχαν τοποθετηθεί πριν το 1972 σύμφωνα με οριοθέτηση του Κτηματολογίου και απάντησε ότι λάθη γίνονται, το 1972 το μέτρημα γινόταν με μεζούρες και πολύ πιθανό να έγινε λάθος. Ανέφερε επίσης ότι ζήτησε από το κτηματολόγιο να γίνει επίσημος διαχωρισμός αλλά το κτηματολόγιο δεν ήρθε ποτέ και όπως του ανέφεραν από το κτηματολόγιο περνούν χρόνια για την διαδικασία αυτή. Επόμενος μάρτυρας ο Μάριος Λαδιάς (ΜΚ2), είναι αγρονόμος, τοπογράφος μηχανικός. Μετά από οδηγίες του παραπονούμενου αποτύπωσε και ετοίμασε σχέδιο που φαίνονται τα μέτρα που έχει στην κατοχή του ο κάθε συνιδιοκτήτης. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 7 σχέδιο με αποτύπωση των υφιστάμενων κατασκευών το οποίο περιλαμβάνει πρόταση προς εξεύρεση συναινετικής λύσης. Σύμφωνα με το σχέδιο το τμήμα Α κατέχει 267 μέτρα και το τμήμα Β 326 μέτρα, διαφορά η οποία ανέρχεται εις τα 59 τετραγωνικά μέτρα. Ετοιμάστηκε όπως είπε ακόμα ένα σχέδιο Τεκμήριο 8, το οποίο αποτελεί το επίσημο σχέδιο το οποίο κατατέθηκε στο κτηματολόγιο στα πλαίσια αίτησης την οποία υπέβαλε ο παραπονούμενος για εξωτερική οριοθέτηση του όλου οικοπέδου. Εξήγησε σε αυτό το σημείο ότι το αίτημα του παραπονούμενου, για το οποίο γνώριζε ο ίδιος αφορούσε μόνο επίσημη εξωτερική οριοθέτηση του ακινήτου και όχι οτιδήποτε που αφορούσε τη συνιδιοκτησία. Εις ότι αφορά το περιτοίχισμα δεν γνωρίζει πότε και από ποιον έγινε, αναφορικά με το κτίσμα το οποίο παρατήρησε στο τμήμα Β ανέφερε ότι το 2014 δεν υπήρχε και δεν γνωρίζει ποιος το τοποθέτησε εκεί. Επόμενη μάρτυρας παρουσιάστηκε η Χρύσα Θεοχάρη Βοσκού (ΜΚ3), ανώτερη τεχνικός του Δήμου Λεμεσού. Ανέφερε ότι εξετάστηκε αυτεπάγγελτα η έκδοση πιστοποιητικού τελικής έγκρισης για την κατοικία της κατηγορουμένης και στις 24.3.14 εκδόθηκε το πιστοποιητικό με σημειώσεις (Τεκμήριο 11). Οι σημειώσεις αφορούν τον καλυμμένο χώρο στάθμευσης με ευτελή υλικά, μια βεράντα και μια μικρή αποθήκη επί το νοτίου συνόρου. Σύμφωνα με τη μάρτυρα απαιτείτο η εξασφάλιση άδειας η οποία δεν λήφθηκε. Δεν πρόσεξε κατά πόσο υπάρχει τοίχος μεταξύ των ακινήτων. Σύμφωνα με τα εγκεκριμένα σχέδια επιτρέπονταν τα ττέλια ή μεταλλικό κυκγκλίδωμα. Επί τόπου μετέβηκε στο ακίνητο στις 26.2.
2. Άδεια οικοδομής για την οικεία της κατηγορούμενης εκδόθηκε στις 3.9.
3. Τελευταίος μάρτυρας παρουσιάστηκε ο Κώστας Παυλίδης (ΜΚ4), πολιτικός μηχανικός, αρχιτέκτονας από το
4. Ανέφερε ότι σε πρόσφατη επίσκεψη του εις το ακίνητο του παραπονούμενου διαπίστωσε ότι ο παραπονούμενος κατέχει μικρότερο μερίδιο επί της συνιδιόκτητης περιουσίας. Υπάρχουν παρανομίες στην οικοδομή της κατηγορούμενης όπως μια βεράντα καλυμμένη προς τα κάτω βόρεια, χώρος στάθμευσης με ευτελή υλικά, μια μικρή βεράντα ανατολικά που έκλεισε, μια αποθήκη στο νότιο σύνορο μεταξύ των 2 τεμαχίων και μεταξύ των δυο μεριδίων υπάρχει τοίχος 6 μέτρα μήκος και 180 εκατοστά ύψος. Για τα πιο πάνω κατέθεσε τα Τεκμήρια 12 και 13 όπου απεικονίζονται τα όσα ανέφερε ο μάρτυρας. Ο παραπονούμενος ανέθεσε στο μάρτυρα να υποβάλει στο Δήμο Λεμεσού αίτηση για προσθηκομετατροπές η οποία δεν εκγρίθηκε λόγω των παρανομιών σε ολόκληρο το τεμάχιο. Αποτέλεσε θέση του ότι εάν φύγουν οι παρανομίες θα εξασφαλιστεί άδεια. Ερωτηθείς αντεξεταζόμενος ποιος έκανε τις πιο πάνω παρανομίες αποτέλεσε θέση του ότι αυτές βρίσκονται εις το μερίδιο της κατηγορούμενης άρα η ίδια πρέπει να της έκαμε. Προσωπικά όπως είπε δεν γνωρίζει ποιος τις έκαμε. Πρέπει όμως να έγιναν πριν το 2012 εφόσον όταν ο παραπονούμενος αγόρασε το ακίνητο, οι κατασκευές αυτές βρίσκονταν εκεί, σύμφωνα με τα όσα του είπε ο παραπονούμενος. Το σύνολο της προσκομισθείσας μαρτυρίας έχει μελετηθεί από το Δικαστήριο και λήφθηκε υπόψη χωρίς αυτή να αξιολογηθεί. Μετά το πέρας της υπόθεσης του παραπονουμένου, η πλευρά της κατηγορούμενης εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της, υποστηρίζοντας ουσιαστικά ότι δεν έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη και θα πρέπει να απαλλαχθεί σε αυτό το στάδιο. Η πλευρά του παραπονουμένου υποστήριξε από την άλλη ότι έχουν αποδειχθεί εις τον απαιτούμενο βαθμό τα συστατικά στοιχεία των κατηγοριών που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη, υποστηρίζοντας παράλληλα ότι τα δικαιώματα του παραπονούμενου έχουν επηρεαστεί άμεσα και ως εκ τούτου νομιμοποιείται εις την άσκηση της ποινικής δίωξης. Οι θέσεις των δυο πλευρών οι οποίες έχουν καταγραφεί σε γραπτές αγορεύσεις, έχουν μελετηθεί και ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο. Η πρώτη κατηγορία, αποδίδει στην κατηγορούμενη παράβαση του άρθρου 281 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
5. Σύμφωνα με το εν λόγω άρθρο: «281.-

(1)Όποιος κατέχει, καλλιεργεί, νέμεται ή χρησιμοποιεί με οποιοδήποτε τρόπο- (α) γη εγγεγραμμένη επί ονόματι άλλου (β) γη, σχετικά με την οποία κατατέθηκε στο Κτηματολογικό Γραφείο σύμβαση πώλησης, δυνάμει των διατάξεων του περί Πωλήσεως Γαιών (Ειδική Εκτέλεσις) Νόμου, από τον αγοραστή αυτής, χωρίς τη συναίνεση του εγγεγραμμένου ιδιοκτήτη ή των κληρονόμων του ή του αγοραστή από τους κληρονόμους του, ανάλογα με την περίπτωση, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές.» Όπως προκύπτει από τις πρόνοιες του πιο πάνω άρθρου τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος αυτού είναι: α) η κατοχή, καλλιέργεια, νομή ή χρησιμοποίηση με οποιοδήποτε τρόπο β) γης εγγεγραμμένης επί ονόματι άλλου και γ) χωρίς τη συναίνεση του εγγεγραμμένου ιδιοκτήτη. Στην Κυριακή Μ. Μουστάκα v. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 209 λέχθηκε ότι ο όρος «εγγεγραμμένη ιδιοκτησία» αποτελεί προϋπόθεση για τη στοιχειοθέτηση της κατηγορίας. Αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των δυο πλευρών ότι οι δυο τους είναι συνιδιοκτήτες κατά ½ μερίδιο του οικοπέδου. Σύμφωνα με τον ΜΚ2 ο παραπονούμενος ζήτησε από το κτηματολόγιο την εξωτερική οριοθέτηση του όλου ακινήτου και σύμφωνα με εργασία την οποία έκανε ο ίδιος διαπίστωσε τα εμβαδά που η κάθε πλευρά κατέχει. Όπως εξήγησε ο ΜΚ2 η αίτηση αυτή δεν αφορά την συνιδιοκτησία. Σύμφωνα επίσης με τον ΜΚ2 επίσημη οριοθέτηση των δυο μεριδίων δεν έχει γίνει. Προφορικά σε κάποιο σημείο της μαρτυρίας του ανέφερε ο παραπονούμενος ότι ζήτησε τον επίσημο διαχωρισμό των τεμαχίων από το κτηματολόγιο κάτι το οποίο όμως δεν εξετάστηκε ακόμα. Τονίζεται ότι σύμφωνα με τη μαρτυρία του παραπονούμενου, η οποία επαναλαμβάνω δεν αξιολογείται σε αυτό το στάδιο, φαίνεται ότι το παράπονο του εστιάζεται στο ότι ενώ αγόρασε το ½ μερίδιο από τον Σάμερ Μίρζα, διαπίστωσε αργότερα ότι κατέχει μικρότερο ποσοστό. Από την άλλη όμως διαπιστώνω μέσα από την μαρτυρία του ιδίου και του ΜΚ2 μέχρι σήμερα δεν έγινε επίσημη οριοθέτηση των δυο μεριδίων. Επομένως είμαι της άποψης ότι τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα του παραπονούμενου δεν έχουν αποκρυσταλλωθεί εις τον βαθμό που απαιτείται στο στάδιο αυτό για να αποδείξει το μέρος του ακινήτου που είναι εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης. Το ότι ο παραπονούμενος είναι εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του ½ μεριδίου είναι κοινώς αποδεκτό, ποια όμως είναι η συγκεκριμένη εγγεγραμμένη ιδιοκτησία του ιδίου επί του συνόλου της συνιδιοκτησίας, δεν έχει αποδειχθεί, έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω. Επομένως ο παραπονούμενος δεν έχει αποδείξει το συστατικό στοιχείο του αδικήματος ότι ο ίδιος του είναι εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης συγκεκριμένου ½ μεριδίου επί της συνιδιόκτητης περιουσίας. Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι το παράπονο του παραπονούμενου είναι αστικής φύσεως. Αυτό που στην ουσία ζητά ο παραπονούμενος είναι να καθορίσει την οριοθέτηση των δυο μεριδίων. Στα πλαίσια όμως της ποινικής διαδικασίας και εξέτασης αυτού του αδικήματος αυτό που προαπαιτείται είναι η ξεκάθαρη και σαφής εικόνα ως προς την εγγεγραμμένη ιδιοκτησία του παραπονούμενου. Ενόψει των πιο πάνω δεν έχει αποδειχθεί το συστατικό στοιχείο της εγγεγραμμένης ιδιοκτησίας. Δεν έχει επίσης αποδειχθεί η κατοχή από μέρους της κατηγορούμενης μέρους της περιουσίας του παραπονούμενου, όπου επίσης αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Εφόσον δεν υπάρχει ξεκάθαρη εικόνα για την εγγεγραμμένη ιδιοκτησία του παραπονούμενου, συνεπακόλουθα δεν έχει καταδειχθεί ότι η κατηγορούμενη κατέχει μέρος της εγγεγραμμένης περιουσίας του παραπονούμενου. Δεν παραβλέπω επίσης ότι σύμφωνα με τη μαρτυρία του παραπονούμενου, η κατηγορούμενη υπέγραψε στις 2.2.12, τη δήλωση, Τεκμήριο 4, δια της οποίας η κατηγορούμενη αναλαμβάνει, μεταξύ άλλων, να υπογράψει οποιαδήποτε αίτηση ή άλλο αναγκαίο έγγραφο προς τις αρμόδιες αρχές για τον επίσημο διαχωρισμό του οικοπέδου συνιδιοκτησίας του παραπονούμενου και της κατηγορούμενης, σε δυο ίσα μερίδια. Ενώπιον του Δικαστηρίου δεν έχει τεθεί μαρτυρία με την οποία να φαίνεται ότι ο παραπονούμενος ζήτησε από την κατηγορούμενη τον διαχωρισμό του οικοπέδου σε δυο ίσα μερίδια και αυτή αρνήθηκε. Δεν έχει επίσης τεθεί μαρτυρία που να καταδεικνύει σε αυτό το στάδιο ότι η κατηγορούμενη με οποιαδήποτε πράξη της προέβηκε στην παράνομη κατοχή μέρους του ακινήτου το οποίο ανήκει στον παραπονούμενο. Σε ερώτηση κατά πόσο το κτηματολόγιο μπορεί να έκανε λάθος κατά την τοποθέτηση των συνόρων, ο παραπονούμενος ανέφερε ότι λάθη γίνονται και πιθανό να έγινε τέτοιο λάθος από το κτηματολόγιο. Ουδεμία μαρτυρία παρουσιάστηκε ότι η κατηγορούμενη είτε προέβηκε στην τοποθέτηση ττελιών ή στην ανέγερση του τοίχου. Δεν έχει επίσης τεθεί ξεκάθαρη εικόνα ως προς την ισχυριζόμενη παράνομη κατοχή. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της πρώτης κατηγορίας η παράνομη κατοχή συνίσταται σε 29,5 τετραγωνικά μέτρα. Σύμφωνα με τον ΜΚ2 ο οποίος προέβηκε σε αποτύπωση της επί τόπου κατάστασης σύμφωνα με το Τεκμήριο 7 φαίνεται ότι η διαφορά εις το εμβαδό ανέρχεται σε 59 τετραγωνικά μέτρα. Ενόψει των πιο πάνω, καταλήγω ότι η πλευρά του παραπονούμενου απέτυχε να αποδείξει το συστατικό στοιχείο του αδικήματος, αυτό της κατοχής, και αυτό προκύπτει χωρίς να απαιτείται αξιολόγηση της προσκομισθείσας μαρτυρίας. Για τους πιο πάνω λόγους καταλήγω ότι η 1η κατηγορία την οποία αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη, δεν στοιχειοθετείται λόγω απουσίας των πιο πάνω συστατικών στοιχείων του εν λόγω αδικήματος. Εις ότι αφορά τη 2η κατηγορία την οποία αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη για ισχυριζόμενες παραβάσεις του Κεφ. 96, σύμφωνα με πάγια νομολογία, θα πρέπει να εξετάζεται κατά πόσο ο παραπονούμενος ως ιδιώτης κατήγορος νομιμοποιείται στην προώθηση της ιδιωτικής ποινικής δίωξης. (βλ. Νεόφυτος Παναγιώτου ν. Σάββα Ευαγγέλου, Ποινική Έφεση 194/2013, 2 Δεκεμβρίου 2014). Στην υπό κρίση υπόθεση προκύπτει ότι το παράπονο του παραπονούμενου πηγάζει από συνιδιοκτησία. Στην υπόθεση Hogg v. Παπαδοπούλου

(1992)2 Α.Α.Δ. 36 αποφασίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι η συνιδιοκτησία νομιμοποιεί οποιοδήποτε των συνιδιοκτητών να εγείρει υπόθεση εναντίον των υπολοίπων εφόσον εντοπίζεται παράβαση στα δικαιώματα των συνιδιοκτητών που απορρέουν από τη συνιδιοκτησία. Ενόψει της προσκομισθείσας μαρτυρίας προκύπτει εκ πρώτης όψεως ότι ο παραπονούμενος νομιμοποιείται στην έγερση της παρούσας ιδιωτικής ποινικής δίωξης. Στρεφόμενη τώρα στην ουσία της 2ης κατηγορίας, ένα από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος του άρθρου 3 του Κεφ. 96 αποτελεί η ανέγερση οικοδομής εν τη εννοία του νόμου. Ότι δηλαδή η κατηγορούμενη είτε ξεκίνησε να ανεγείρει είτε ανήγειρε τις επίδικες οικοδομές ως αναφέρονται εις τις λεπτομέρειες της 2ης κατηγορίας χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή. Έχοντας υπόψη μου τη δοθείσα μαρτυρία, εν σχέση με την 2η κατηγορία φαίνεται ότι τουλάχιστον για σκοπούς εκ πρώτης όψεως υπόθεσης έχει τεθεί μαρτυρία αναφορικά με την ύπαρξη των κατασκευών ως οι λεπτομέρειες που αναφέρονται εις την 2η κατηγορία. Παρ' όλα αυτά να σημειωθεί ότι ενώπιον του Δικαστηρίου δεν τέθηκε οποιαδήποτε μαρτυρία η οποία να συνδέει την ανέγερση των πιο πάνω κατασκευών, βεραντών, αποθήκης, περιτοιχίσματος, γκαράζ, με την κατηγορούμενη ούτε και πότε αυτές έγιναν. Το γεγονός ότι αυτές βρίσκονται εις την κατοικία την οποία μένει η κατηγορούμενη δεν εξυπακούεται ότι η ίδια της προέβηκε σε τέτοια ανέγερση, όπως αποτέλεσε θέση του ΜΚ4. Δεν παραβλέπω επίσης ότι ο παραπονούμενος στην γραπτή δήλωση του αναφερόμενος εις την ανέγερση της αποθήκης καταγράφει στην παρ. 9 ότι η παράνομη αποθήκη κτίστηκε κατά το 2014 από την κατηγορούμενη και το σύζυγο της. Εξετάζοντας την προσκομισθείσα μαρτυρία δεν διαπιστώνω να έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε μαρτυρία είτε εν σχέση με ενέργειες τις κατηγορούμενης για την ανέγερση των οικοδομών ούτε για τον χρόνο κατά τον οποίο αυτές έγιναν. Σύμφωνα με τον παραπονούμενο, όταν αγόρασε το ακίνητο οι παρανομίες αυτές ήταν ήδη εκεί, εκτός της αποθήκης η οποία κατά τον ίδιο πρέπει να έγινε κατά το 2014, εμπλέκοντας και το σύζυγο της κατηγορούμενης ο οποίος δεν είναι κατηγορούμενος. Ο ΜΚ2 δεν γνώριζε να πει πότε και από ποιον έγιναν οι εν λόγω κατασκευές. Η ΜΚ3 δεν προέβηκε σε οποιαδήποτε αναφορά εν σχέση με το πρόσωπο το οποίο προέβηκε στις εν λόγω ανεγέρσεις. Ο ΜΚ4 συμπέρανε απλά ότι για να είναι αυτές οι κατασκευές εις το ακίνητο της κατηγορούμενης τότε θα έγιναν από αυτή. Η μαρτυρία η οποία προσφέρθηκε προς απόδειξη της 2ης κατηγορίας και χωρίς αυτή να αξιολογείται δεν αποδυκνείει το συστατικό στοιχείο της ανέγερσης από την κατηγορούμενη των εν λόγω οικοδομών. Τα όσα αναφέρθησαν επί τούτου αποτελούν μόνο υποθέσεις σε βαθμό που δεν δικαιολογούν την κλήση της κατηγορούμενης σε απολογία. Η απουσία οιασδήποτε μαρτυρίας προς το σκοπό στοιχειοθέτησης του συγκεκριμένου πρωτογενούς γεγονότος οδηγεί την 2η κατηγορία σε απόρριψη. Ενόψει των όσων ανέφερα πιο πάνω, η πλευρά του παραπονουμένου έχει αποτύχει να αποδείξει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της κατηγορουμένης στην 1η και 2η κατηγορία. Η υπόθεση απορρίπτεται και η κατηγορούμενη αθωώνεται και απαλλάσσεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της κατηγορούμενης και εναντίον του παραπονουμένου, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. .......... Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο