Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού ν. Ανδρέας Ανδρέου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3633/14, 28/2/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:B45 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λάρμου-Παπαδήμα, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 3633/14 Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού και
- Ανδρέας Ανδρέου
- Παναγιώτης Νέμιτσας Κατηγορουμένων -------------------------------------------------------- Ημερομηνία : 28/2/2017 Εμφανίσεις: Για την κατηγορούσα αρχή: κ. Γ. Αργυρού Για τον κατηγορούμενο 2 : κ. Π. Ευσταθίου Κατηγορούμενος 2 παρών ΑΠΟΦΑΣΗ Ο κατηγορούμενος 2, αντιμετωπίζει τρεις συνολικά κατηγορίες. Κατηγορείται ότι λειτουργούσε κέντρο αναψυχής χωρίς άδεια, ότι χρησιμοποιούσε μεγάφωνα σε δημόσιο χώρο, επίσης χωρίς άδεια και ότι επέτρεψε σε άλλο πρόσωπο την λιανική πώληση οινοπνευματωδών ποτών χωρίς άδεια (1η, 2η και 4η Κατηγ. αντίστοιχα). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων όπως εκτίθενται στο κατηγορητήριο λειτούργησε το κέντρο αναψυχής Modiva Sky, χωρίς άδεια από το Διοικητικό Συμβούλιο του Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού, ότι στο ίδιο κέντρο χρησιμοποίησε μεγάφωνα επίσης χωρίς άδεια και ότι επέτρεψε στον κατηγορούμενο 1 να πωλεί λιανικώς στο ίδιο κέντρο οινοπνευματώδη ποτά, χωρίς άδεια. Για τον κατηγορούμενο 1 η υπόθεση έχει ολοκληρωθεί αφού αυτός παραδέχθηκε ενοχή στις κατηγορίες που ο ίδιος αντιμετώπιζε κατά τη διάρκεια της δίκης και του επιβλήθηκε ποινή. Η ακροαματική διαδικασία υπήρξε πολύ περιορισμένη αφού ακούστηκε ένας μόνο μάρτυρας κατηγορίας, ο Α/Αστυφ. 2615 Αντώνης Κονναρής, ενώ μετά την κλήση του κατηγορούμενου σε απολογία αυτός επέλεξε και κατάθεσε ενόρκως χωρίς να καλέσει κανένα μάρτυρα προς υπεράσπιση του. Η μαρτυρία τόσο του Μ.Κ.1 όσο και του κατηγορούμενου 2 είναι καταγραμμένη στα πρακτικά και για αυτό δεν προτίθεμαι να την παραθέσω αναλυτικά, αλλά θα προχωρήσω αμέσως σε αξιολόγηση της. Αρκετό είναι μόνο να αναφερθεί ότι Μ.Κ.1 υποστήριξε την ενοχή του κατηγορούμενου
- Κατέληξε σε αυτό γιατί όπως είπε ο τελευταίος είναι ένας από τους ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου στο οποίο λειτουργούσε το κέντρο αναψυχής Modiva Sky, αλλά και του ίδιου του Modiva το οποίο λειτουργούσε στην οροφή του ξενοδοχείου και γιατί προέβη στην δήλωση που καταγράφεται στο Τεκμήριο Α και την οποία ο μάρτυρας υιοθέτησε ως μέρος της κύριας του εξέτασης. Αντίθετα ο κατηγορούμενος 2 προέβαλε τη θέση ότι ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου δεν είναι ο ίδιος, αλλά η εταιρεία Pan Aman Hotels Ltd, στην οποία ήταν και ο ίδιος διευθυντής και μέτοχος μαζί με άλλο συγγενικό του πρόσωπο. Η εταιρεία αυτή έχει διαλυθεί από το 2003 και βρίσκεται υπό εκκαθάριση με αποτέλεσμα ο ίδιος να μην έχει από τότε καμία εμπλοκή με τα της εταιρείας. Διάφοροι λόγοι δεν μου επιτρέπουν να αποδεχθώ τη μαρτυρία του Μ.Κ.
- Αυτοί είναι οι ακόλουθοι. Ένας από τους βασικούς του ισχυρισμούς ότι δηλαδή ο κατηγορούμενος 2 είναι ένας από τους 5 με 6 ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου εντός του οποίου λειτουργούσε το επίδικο υποστατικό, βασίσθηκε αποκλειστικά και μόνο σε εξ' ακοής μαρτυρία. Μετά την τροποποίηση του Περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ.9 με το Νόμο 32
(1)/04, η εξ' ακοής μαρτυρία, δεν αποκλείεται πλέον γι' αυτό και μόνο το λόγο. Η βαρύτητα όμως που θα της προσδοθεί, εναπόκειται στο Δικαστήριο το οποίο κατά την κρίση του, μπορεί να λάβει υπόψη του διάφορους παράγοντες οι οποίοι ενδεικτικά και μόνο εκτίθενται στο Νόμο. Στην συγκεκριμένη περίπτωση κρίνεται ότι δεν μπορεί να αποδοθεί στην εξ' ακοής αυτή μαρτυρία καμία βαρύτητα. Και αυτό γιατί η συγκεκριμένη μαρτυρία, χαρακτηρίζεται από γενικότητα και αοριστία, ενώ επίσης δεν έχει διασαφηνισθεί ο βαθμός της έτσι ώστε να είναι δυνατή η ορθή αξιολόγηση της. Σε ερώτηση που του υποβλήθηκε κατά την αντεξέταση από πού γνωρίζει ότι ο κατηγορούμενος 2 είναι ιδιοκτήτης απάντησε κατά λέξη «Μας είπαν κάποιοι ιδιοκτήτες του μέρους, ένας από τους ιδιοκτήτες ότι ένας από τους 4-5 ιδιοκτήτες ήταν και ο κατηγορούμενος 2». Σε άλλο δε σημείο είπε ότι το πληροφορήθηκε από κάποιους υπαλλήλους του κατηγορούμενου
- Δεν διαφάνηκε όμως πια συγκεκριμένα ήταν τα άτομα που του έδωσαν την πληροφορία, από πού και πως τα άτομα αυτά γνώριζαν τα όσα του είπαν έτσι ώστε να διασαφηνισθεί ποια ήταν και αυτών η πηγή της γνώσης τους. Σημαντικό είναι επίσης ότι σύμφωνα με άλλη δήλωση του Μ.Κ.1, κανένα πρόσωπο από αυτά που συνάντησε στο υποστατικό δεν του ανάφερε ότι ο κατηγορούμενος 2 ήταν ιδιοκτήτης του επίδικου υποστατικού. Απορίες επίσης δημιουργεί η ενέργεια του να κατηγορήσει μόνο τον κατηγορούμενο 2 που ήταν όπως ο ίδιος είπε ο ένας μόνο από τους ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου και όχι όλους. Ιδιαίτερα μάλιστα αν ληφθεί υπόψη ότι ούτε και ο κατηγορούμενος 2 βρισκόταν στο υποστατικό την ώρα που έγινε η καταγγελία όπως δεν ήταν παρόντες σύμφωνα με τη μαρτυρία του ούτε και οι υπόλοιποι ιδιοκτήτες. Απαντώντας μάλιστα σε σχετική ερώτηση κατά την αντεξέταση για τους υπόλοιπους ιδιοκτήτες απάντησε κατά λέξη «... Να είστε σίγουροι ότι εάν τους έβρισκα θα τους κατάγγελλα την συγκεκριμένη νύχτα». Η απάντηση του αυτή δημιουργείτο εύλογα το πιο πάνω ερώτημα γιατί δηλαδή επέλεξε να κατηγορήσει μόνο τον κατηγορούμενο 2 που επίσης δεν βρισκόταν στο μέρος και όχι και τους λοιπούς ιδιοκτήτες. Ειδικότερα μάλιστα αν συνυπολογισθεί ότι ο μοναδικός λόγος που κατηγόρησε τον κατηγορούμενο 2 ήταν γιατί ήταν όπως υποστήριξε ιδιοκτήτης. Η προσπάθεια του δε να δικαιολογήσει την επιλογή του αυτή, δεν είναι καθόλου ικανοποιητική και πειστική. Ήταν προφανές από την όλη μαρτυρία του Μ.Κ.1 ότι αυτός συμπερασματικά και μόνο κατέληξε στην άποψη για εμπλοκή του κατηγορούμενου 2 στην διάπραξη των αδικημάτων, η οποία και οδήγησε στην καταχώρηση κατηγορητηρίου εναντίον του. Τούτο προκύπτει από διάφορες απαντήσεις που έδωσε, μερικές από τις οποίες είναι οι ακόλουθες. Σε υποβολή που του έγινε ότι ο κατηγορούμενος 2 δεν είχε οποιαδήποτε εμπλοκή στην λειτουργία του κέντρου είπε μόνο «Εμένα ποτέ δεν μου ανάφερε έτσι πράμα», χωρίς σε κανένα σημείο να αναφέρει οτιδήποτε θετικό που να τείνει να συνδέσει τον κατηγορούμενο 2 με άμεσο τρόπο με τη διάπραξη των αδικημάτων. Μια άλλη περίπτωση ήταν όταν του υποβλήθηκε ότι ο κατηγορούμενος 2 ούτε πωλούσε, ούτε έδωσε άδεια να πωλούνται οινοπνευματώδη ποτά στο συγκεκριμένο υποστατικό και στην οποία απάντησε «Επέτρεπε και επέτρεψε τα εν λόγω αδικήματα που ανέφερε και δεν ήταν η μόνη νύχτα η συγκεκριμένη για την οποία είχε καταγγελθεί ο δεύτερος κατηγορούμενος, καταγγέλθηκε και από άλλους συναδέλφους και εάν υπήρχε έστω 1 ή 5% να ήταν λάθος και να μην ήταν ο 2ος κατηγορούμενος, ποτέ μα ποτέ δεν είπε οποιουδήποτε συναδέλφου «εγώ δεν έχω σχέση με το εν λόγω μαγαζί». Πρέπει τέλος να λεχθεί ότι σε κάποιες περιπτώσεις παρουσίασε ο μάρτυρας επιλεκτική μνήμη. Όταν π.χ. δεν μπορούσε να θυμηθεί και να απαντήσει σε υποβολή που του έγινε για το μέρος που βρίσκονταν όταν κατηγόρησε τον κατηγορούμενο
- Και αυτό παρά το ότι σε άλλη απάντηση του είπε ότι αυτό έγινε στο ξενοδοχείο. Ούτε και όταν του υποβλήθηκε ότι ο κατηγορούμενος 2 μετέβη στον αστυνομικό σταθμό όχι μόνο για την παρούσα αλλά και για άλλες υποθέσεις κ.λ.π.. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία του την οποία και απορρίπτω. Πρέπει όμως να λεχθεί ότι ακόμα και στην περίπτωση που η μαρτυρία του για την ιδιοκτησία γινόταν αποδεκτή και πάλι το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε βασιζόμενο μόνο σε αυτή να οδηγηθεί σε εύρημα ενοχής του κατηγορούμενου
- Και αυτό γιατί σύμφωνα με τον λόγο της απόφασης στην Στέλιος Στυλιανού v. Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού
(1999)2 ΑΑΔ 47, στην οποία παρέπεμψε το Δικαστήριο ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου 2, «Το θεμέλιο της καταδίκης δεν έγκειται στη σχέση του εφεσείοντα με την ιδιοκτήτρια εταιρεία αλλά σ' αυτό τούτο το γεγονός της λειτουργίας του κέντρου από τον ίδιο. Το Άρθρο 18
(1)(β) του Ν. 29/85 δε συναρτά την ποινική ευθύνη του παραβάτη με την ιδιοκτησία του κέντρου αλλά με τις πράξεις λειτουργίας του, έννοια συνυφασμένη με τη συμμετοχή στη λειτουργία του κέντρου». Και στην εξεταζόμενη περίπτωση καμία απολύτως μαρτυρία δεν έχει προσκομισθεί που να συναρτά τη λειτουργία του υποστατικού με οποιεσδήποτε ενέργειες του κατηγορούμενου 2. Ούτε και η δήλωση που όπως ο Μ.Κ.1 ισχυρίσθηκε ότι του έκανε ο κατηγορούμενος 2 και καταγράφεται στο Τεκμήριο Α, ότι δηλαδή του είπε «Αφήστε μας να δουλέψουμεν, εν η τελευταία νύχτα», ακόμα και στην περίπτωση που γινόταν αποδεκτό ότι έγινε, δεν θα ήταν ικανή να οδηγήσει σε τέτοια κατάληξη. Γιατί το «αφήστε μας» δεν θα μπορούσε απαραίτητα να σημαίνει προσωπική ευθύνη και εμπλοκή του κατηγορούμενου 2 στη λειτουργία της επιχείρησης, αφού θα μπορούσε με αυτήν να εννοούνται διάφορα. Ότι η απάντηση την οποία ισχυρίσθηκε ο Μ.Κ.1 ότι του έδωσε ο κατηγορούμενος 2 είναι ασαφής, επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι ο Μ.Κ.1 ρωτήθηκε κατά την κυρίως εξέταση να πει τι με αυτήν ο κατηγορούμενος 2 εννοούσε. Απάντησε κατά λέξη. «Εννοούσε ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα έκλεινε το εν λόγω υποστατικό γιατί έβαλε τον εαυτό του ότι όντως είναι ο ιδιοκτήτης του μέρους». Εισηγήθηκε ο ευπαίδευτος συνήγορος της κατηγορούσας αρχής ότι δεν υποβλήθηκε στον Μ.Κ.1 βασική θέση της υπεράσπισης και συγκεκριμένα ότι η εταιρεία Pan Aman Hotels Ltd ήταν ιδιοκτήτρια του κέντρου. Διαπιστώνεται ότι πράγματι δεν έγινε στον μάρτυρα η συγκεκριμένη υποβολή. Όμως, του υποβλήθηκε ότι ο κατηγορούμενος 2 δεν ήταν ούτε ιδιοκτήτης του επίδικου κέντρου, αλλά ούτε και του ξενοδοχείου. Η υποβολή αυτή θεωρείται υπό τις περιστάσεις επαρκής και για αυτό το ζήτημα δεν χρειάζεται περαιτέρω εξέτασης. Σε αντίθεση με τον Μ.Κ.1 ο κατηγορούμενος μου έκαμε θετική εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας για αυτό και αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Και αυτό γιατί καθόλου δεν κλονίσθηκε η αξιοπιστία του κατά τη διάρκεια της αντεξέτασης, αλλά παρέμεινε σταθερός στις θέσεις του δίδοντας με σαφήνεια τη δική του εκδοχή. Όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Ευριπίδου, 2002
(2)ΑΑΔ 246: «Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την εκδοχή των μαρτύρων κατηγορίας. Η Κατηγορούσα Αρχή έχει την υποχρέωση να αποδείξει την υπόθεση της εναντίον του κατηγορούμενου. Το Δικαστήριο, πολύ ορθά, μετά την απόρριψη της εκδοχής της Κατηγορούσας Αρχής, δεν μπορούσε να προσπαθήσει μέσα από τη συμπεριφορά του εφεσίβλητου να αντλήσει συμπεράσματα τα οποία δυνατόν να στοιχειοθετούσαν την ενοχή του...... Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσείοντα εγείρει, δεν θα ήταν δυνατό να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής. Υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσον εύλογες και αν είναι αυτές, δεν επιτρέπονται (Λοϊζου v. Αστυνομίας
(1989)2 ΑΑΔ 363).» Έτσι και στην παρούσα περίπτωση και μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει σε οποιοδήποτε εύρημα που να μπορεί να οδηγήσει σε συμπέρασμα ενοχής του κατηγορούμενου 2, ούτε και είναι αναγκαία η εξέταση οποιουδήποτε άλλου ζητήματος. Πρέπει περαιτέρω να λεχθεί ότι καμία μαρτυρία δεν έχει τεθεί που να τείνει να συνδέσει τον κατηγορούμενο 2 με το αδίκημα της 4ης κατηγορίας. Συνακόλουθα ο κατηγορούμενος 2 αθωώνεται και απαλλάσσεται στην 1η, 2η και 4η κατηγορία. (Υπ.)............ Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε. Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Criminal/final Subject/litourgia kentrou anaphixis cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο