Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού ν. Ηρακλής Χριστοφή, Αρ. Υπόθεσης: 29812/14, 7/3/2017

(1)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 όπως τροποποιήθηκε, εισήγηση, ότι από την προσαχθείσα μαρτυρία δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου στην 4η και 5η κατηγορία και για αυτό ο πελάτης του δεν θα πρέπει να κληθεί σε απολογία στις συγκεκριμένες κατηγορίες. Υποστήριξε ότι ενώ σύμφωνα με το κατηγορητήριο αποδίδονται στον κατηγορούμενο τέσσερεις τέτοιες άσεμνες επιθέσεις εναντίον της Ιουλιάνας Τσιάκκα (Μ.Κ.1), σύμφωνα με την προσκομισθείσα από την κατηγορούσα αρχή μαρτυρία και ιδιαίτερα αυτήν της Ιουλιάνας, μόνο τρεις και όχι τέσσερεις άσεμνες επιθέσεις έγιναν. Κατά συνέπεια η 4η κατηγορία θα πρέπει να απορριφθεί από το στάδιο αυτό. Υποστήριξε επίσης ότι και η 5η κατηγορία που αφορά το ίδιο αδίκημα εναντίον της Άντρεας Τσιάκκα θα πρέπει επίσης να απορριφθεί γιατί η προσκομισθείσα από την ίδια την παραπονούμενη (Μ.Κ.2) μαρτυρία δεν είναι ικανή για στοιχειοθέτηση του αδικήματος της συγκεκριμένης κατηγορίας αφού δεν έχουν αποδειχθεί όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος. Η απαλλαγή κατηγορούμενου στο στάδιο αυτό, σύμφωνα με τη νομολογία, δικαιολογείται μόνο όταν: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος και (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει την καταδίκη του κατηγορούμενου σε αυτή. [Βλέπε Δικαστική Πρακτική του 1962 (Practice Note of the Divisional Court of the Queen´s Bench Division of the High Court of England issued in 1962 -

(1962)1 All E. R. 448]. H κλήση κατηγορούμενου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης δικαιολογείται εκ πρώτης όψεως η κλήση του σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Στέφανου Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133). Στο στάδιο που γίνεται η υποβολή το Δικαστήριο κατά κανόνα δεν προβαίνει στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής. Και εδώ έγκειται η σημασία της Πρακτικής του 1962, η οποία υιοθετήθηκε στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Azinas and Another v. Police

(1981)2 C.L.R. 9 και κρίθηκε ότι ενσωματώνει τις αρχές που εφαρμόζονται επί του θέματος. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση στο στάδιο αυτό έχει αντικειμενικό έρεισμα και πρέπει να αντέχει στη βάσανο που θέτει η πρακτική του 1962, δηλαδή, ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας, στο ίδιο συμπέρασμα. Τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό αφού το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου Δικαστηρίου δηλαδή, υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας ή σε βάθος θεώρηση της υπόθεσης, αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού Δικαστηρίου (βλ. Αzinas and another v. Police, (πιο πάνω)). Ως προς το βαθμό απόδειξης που πρέπει να αποδειχθεί στο στάδιο αυτό, σχετική είναι η απόφαση στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Ευστάθιου Θεοδώρου

(2002)2 ΑΑΔ 9. Βοηθητική επίσης για το ζήτημα που εξετάζεται είναι η υπόθεση The Police v. Kallenos

(1980)1 JSC 145. Για να αποφασισθεί εάν ο κατηγορούμενος θα πρέπει να κληθεί να προβάλει την υπεράσπιση του ή όχι, το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει την μαρτυρία που έχει προσκομισθεί χωρίς βέβαια να προχωρήσει σε αξιολόγηση της. Σημαντική επί του θέματος είναι η μαρτυρία των δύο παραπονούμενων, δηλαδή της Μ.Κ.1 και Μ.Κ.2, της Ιουλιάνας και της Άντρεας. Εξετάζοντας τη μαρτυρία αυτή και χωρίς να προβαίνω σε αξιολόγηση της, καταλήγω ότι δεν έχει καταδεχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου σε σχέση με την μία περίπτωση της άσεμνης επίθεσης εναντίον της Ιουλιάνας σύμφωνα με τις λεπτομέρειες όπως αυτές εκτίθενται στο κατηγορητήριο. Και αυτό γιατί σύμφωνα με την προσκομισθείσα μαρτυρία, ο κατηγορούμενος σε τρεις περιπτώσεις και όχι σε τέσσερεις, όσες είναι οι αντίστοιχες κατηγορίες, επιτέθηκε άσεμνα στην Ιουλιάνα πιάνοντας της το στήθος της. Για αυτό και η 4η κατηγορία που αφορά την τέταρτη άσεμνη επίθεση με τον συγκεκριμένο τρόπο δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί. Ως αποτέλεσμα ο κατηγορούμενος στην 4η κατηγορία θα πρέπει να αθωωθεί. Η απόφαση όμως του Δικαστηρίου δεν σταματά εδώ. Και αυτό γιατί σύμφωνα με τη μαρτυρία που προσκομίσθηκε και ειδικότερα αυτή της Ιουλιάνας, εκτός από τις τρεις περιπτώσεις που σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της ο κατηγορούμενος της επιτέθηκε άσεμνα αγγίζοντας το στήθος της, έπραξε το ίδιο και σε μία τέταρτη αγγίζοντας της το πόδι. Για αυτό και θα προχωρήσω να εξετάσω εάν το Δικαστήριο έχει στο στάδιο αυτό την εξουσία να προχωρήσει σε τροποποίηση του κατηγορητηρίου με την προσθήκη νέας κατηγορίας, ίδιας με την 4η, αλλά με διαφορετικές λεπτομέρειες ως προς την συμπεριφορά του κατηγορούμενου, ότι δηλαδή η τέταρτη άσεμνη επίθεση συνίστατο σε άγγιγμα του ποδιού της Ιουλιάνας. Στην υπόθεση Pouris and Others v. The Republic

(1983)2 CLR 148 οι εφεσείοντες αντιμετώπιζαν τέσσερις κατηγορίες για φόνο εκ προμελέτης 4 προσώπων. Μετά την προσκόμιση της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής το Δικαστήριο αποφάσισε ότι δεν είχε αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον τους έτσι ώστε να κληθούν σε απολογία. Προχώρησε, όμως, σε τροποποίηση του κατηγορητηρίου με την προσθήκη δύο νέων κατηγοριών δυνάμει των εξουσιών που παρέχονται στο Δικαστήριο από το άρθρο 83

(1)του Κεφ. 155, όπως τροποποιήθηκε. Το Ανώτατο Δικαστήριο αφού αποφάσισε, ότι το κατηγορητήριο ήταν ελαττωματικό ανέφερε στην σελίδα 167 (σε ελεύθερη μετάφραση) : «Υπό το φως όλων των πιο πάνω είμαστε της άποψης ότι το Δικαστήριο είχε την ευχέρεια με βάση τα συγκεκριμένα περιστατικά της παρούσης υπόθεσης να προχωρήσει στην τροποποίηση του κατηγορητηρίου με την προσθήκη των νέων κατηγοριών, 5 και 6, δυνάμει του άρθρου 83

(1)του Κεφ. 155, μετά την αθώωση των εφεσειόντων στις 4 κατηγορίες του κατηγορητηρίου στην βάση των οποίων είχε αρχίσει η δίκη τους». Σχολιάζοντας μάλιστα το επιχείρημα των εφεσειόντων ότι από την στιγμή που είχαν αθωωθεί στις αρχικές κατηγορίες, δεν ήταν νομικά επιτρεπτό όπως το Δικαστήριο κάνει χρήση των εξουσιών του κάτω από το άρθρο 83

(1)του Κεφ. 155, το Εφετείο ανέφερε τα ακόλουθα στις σελίδες 167 και 168 (και πάλι σε ελεύθερη μετάφραση) : « ... δεν είμαστε διατεθειμένοι να αποδώσομε μια τόσο αυστηρή ερμηνεία στο εν λόγω άρθρο έτσι ώστε να παραμερίσομε την προσέγγιση που υιοθετήθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο στην παρούσα υπόθεση. Είμαστε της άποψης ότι η συμπερίληψη σε αυτό (στο άρθρο 83

(1)) της φράσης «καθ' οιονδήποτε στάδιο της δίκης» καταδεικνύει, ότι μπορεί να γίνει επίκληση του άρθρου με τον τρόπο που αυτό έγινε στην παρούσα υπόθεση, ήτοι κατά το στάδιο που το Δικαστήριο αποφαίνεται, ότι δεν έχει καταδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον κατηγορούμενου ώστε να μπορεί να κληθεί σε απολογία στο κατηγορητήριο όπως αυτό έχει αρχικά συνταχθεί και πριν η δίκη έχει οριστικά ολοκληρωθεί. Και συναφώς είμαστε της άποψης ότι οι πρόνοιες του άρθρου 74

(1)(β) του Κεφ. 155 πρέπει να διαβάζονται σε συνδυασμό και υπό το φως των προνοιών του άρθρου 83

(1)του ιδίου Νόμου». Στην υπόθεση Georghios Chr. Leonidou v. The Police

(1987)2 CLR 96 το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθετώντας τον λόγο της απόφασης στην Pouris, πιο πάνω, επιβεβαίωσε, ότι όταν ζήτημα τροποποίησης εγείρεται κατά το κλείσιμο της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής και μετά που υποβάλλεται εισήγηση από την υπεράσπιση ότι δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση ώστε ο κατηγορούμενος να κληθεί σε απολογία, δηλαδή πριν την ολοκλήρωση της δίκης, το ζήτημα αυτό ρυθμίζεται αποκλειστικά από το άρθρο 83

(1)του Κεφ. 155, όπως τροποποιήθηκε. Στην πιο πάνω υπόθεση το Δικαστήριο αφού διαπίστωσε, ότι δεν είχε καταδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου προχώρησε στην αθώωση του στην κατηγορία που αντιμετώπιζε και διέταξε την προσθήκη νέας κατηγορίας για αδίκημα για το οποίο διαπίστωσε ότι είχε καταδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Το Εφετείο αποφάσισε, ότι μια τέτοια προσέγγιση έβρισκε έρεισμα στο άρθρο 83

(1)του Κεφ. 155, όπως τροποποιήθηκε. (βλ. επίσης Αίτηση Λοίζου Χρ. Μαραγκού, 1999

(1)(Β) 890). Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Mehmet v. The Police

(1970)2 CLR 62, ο σκοπός της θέσπισης των άρθρων 83-85 του Κεφ. 155 είναι η απονομή της δικαιοσύνης σε περιπτώσεις όπου τεχνικά κωλύματα (technicalities) δυνατόν να οδηγήσουν σε αθώωση παρά το ότι με την προσκόμιση της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής αποδεικνύονται επαρκώς γεγονότα που μπορούν να στοιχειοθετήσουν μια κατηγορία, κάτι το οποίο είχε συμβεί σε αρκετές περιπτώσεις πριν την τροποποίηση του Νόμου. Τι συνιστά ελαττωματικό κατηγορητήριο καθορίζεται και στο σύγγραμμα Archbold's Criminal Pleading, Evidence and Practice, 40η έκδοση, σελ. 52, παράγραφος 53, όπου σε ελεύθερη μετάφραση αναφέρονται τα ακόλουθα: (α) Ένα κατηγορητήριο είναι ελαττωματικό όχι μόνο όταν είναι άκυρο στην όψη του αλλά επίσης: Ι. Όταν δεν συμβαδίζει με την μαρτυρία ενώπιον των παραπέμποντων ειρηνοδικών είτε εξαιτίας ανακριβειών είτε παραλείψεων στο κατηγορητήριο ή επειδή περιέχει κατηγορίες οι οποίες δεν αποκαλύπτονται με την πιο πάνω μαρτυρία ή επειδή σε αυτό παραλείπεται η συμπερίληψη κατηγορίας η οποία απoκαλύπτεται με την εν λόγω μαρτυρία, ΙΙ. Όταν για τέτοιους λόγους δεν συνάδει με την μαρτυρία η οποία παρουσιάζεται κατά την δίκη: R v. Hall

(1968)52 Cr. App. R. 528; R v. Johal and Ram». Στην υπό εξέταση περίπτωση το κατηγορητήριο είναι ελαττωματικό αφού η 4η κατηγορία δεν συνάδει με την μαρτυρία που δόθηκε κατά την δίκη. Υπό το φως όλων των πιο πάνω και ασκώντας τις εξουσίες που παρέχονται από το άρθρο 83

(1)του Κεφ. 155, όπως τροποποιήθηκε, κρίνω σκόπιμο για σκοπούς ορθής απονομής της δικαιοσύνης όπως διατάξω την τροποποίηση του κατηγορητηρίου με την προσθήκη νέας 6ης κατηγορίας και συγκεκριμένα της ακόλουθης: ΕΚΘΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Αρ. Κατηγορίας 6 Άσεμνη επίθεση εναντίον γυναίκας κατά παράβαση των άρθρων 3

(4)και 4

(2)(α) του Περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου 119(Ι)/2000 όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 212 (Ι)/2004 και των άρθρων 151 και 35 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.

1. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Ο κατηγορούμενος σε άγνωστη ημερομηνία του έτους 2013 στον Ύψωνα της επαρχίας Λεμεσού παράνομα και άσεμνα επιτέθηκε κατά της θυγατέρας της συζύγου του Ιουλιάνας Τσιάκκα, δηλαδή της άγγιξε το πόδι. Θα προχωρήσω τέλος να εξετάσω την εισήγηση της υπεράσπισης σε σχέση με την 5η κατηγορία που αφορά το αδίκημα της άσεμνης επίθεσης εναντίον της Άντρεας. Δεν θα συμφωνήσω με την εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του κατηγορούμενου. Αντίθετα κρίνεται ότι η προσκομισθείσα μαρτυρία είναι ικανή για το στάδιο τούτο στο βαθμό που επιτρέπει την κλήση του κατηγορούμενου σε απολογία στην κατηγορία αυτή έτσι ώστε να αξιολογηθεί. Εν' όψει όλων των πιο πάνω ο κατηγορούμενος αθωώνεται στην 4η κατηγορία και καλείται να προβάλει την υπεράσπιση του στις κατηγορίες 1, 2, 3, 5 και
2. (Εξηγούνται στον κατηγορούμενο τα δικαιώματα του σύμφωνα με τον Νόμο). (Υπ.)................. Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής