Δημοκρατία ν. Kristin Ivanov κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 6117/15, 30/5/2017

(1)και 20 του Ποινικού Κώδικα. Οι κατηγορούμενοι 2, 3 και 4 προέβηκαν σε παραδοχή στις πιο πάνω κατηγορίες την 10.4.17 ενώ η ακρόαση της υπόθεσης ήταν σε πλήρη εξέλιξη, είχαν ακουστεί δέκα μάρτυρες κατηγορίας και εκκρεμούσε η αντεξέταση της ΜΚ11, Ελένης Αντωνίου και αφού η πλευρά της Κατηγορούσας αρχής προχώρησε στην αναστολή των υπολοίπων κατηγοριών που οι κατηγορούμενοι 2, 3 και 4 αντιμετώπιζαν, η σοβαρότερη των οποίων ήταν η κατηγορία της ανθρωποκτονίας (κατηγορία αρ. 5). Σημειώνεται ότι ο πρώην κατηγορούμενος 1 είχε προβεί σε προγενέστερο στάδιο σε παραδοχή της κατηγορίας της ανθρωποκτονίας εν τω μέσω της ακροαματικής διαδικασίας και του επιβλήθηκε ποινή. Συνοψίζουμε τα γεγονότα ως αυτά έχουν εκτεθεί από τον εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής και με τα οποία συμφωνεί η Υπεράσπιση: Περί ώρα 00.30 της 15ης Μαρτίου 2015, το θύμα Maen Hamoud, Συριακής καταγωγής, μετέβη με φίλους του στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης με την επωνυμία «RICH CLUB» στη Λεωφ. Αρχιεπισκόπου Γ΄ στη Λεμεσό. Οι κατηγορούμενοι 2 και 3 εργάζονταν στο εν λόγω κέντρο διασκέδασης, ως φρουροί ασφαλείας. Μετά πάροδο κάποιου χρόνου κι ενώ το θύμα διασκέδαζε εντός του υποστατικού, δημιουργήθηκε ένταση μεταξύ αυτού και των κατηγορουμένων 2, 3 και 4, καθώς και λοιπών παρευρισκομένων, η οποία οδήγησε σε επίθεση εναντίον του θύματος. Είναι παραδεκτό από όλες τις πλευρές ότι το θύμα ήταν κατά το χρόνο αυτό υπό την επήρεια αλκοόλ. Οι τρεις κατηγορούμενοι μαζί με άλλα πρόσωπα, άρχισαν να κτυπούν το θύμα, το οποίο, εν τω μεταξύ, κατέληξε στο πάτωμα του χώρου. Καθ΄ ον χρόνο το θύμα βρισκόταν πεσμένο στο πάτωμα, δεχόταν από τους κατηγορουμένους και από άλλα πέντε περίπου άτομα κτυπήματα από γροθιές και κλωτσιές, αδιακρίτως, σε όλο το σώμα του. Το επεισόδιο συνεχίστηκε και εκτός του υποστατικού, το θύμα βρισκόταν πεσμένο στο δρόμο μπροστά από το υποστατικό και δεχόταν δυνατά κτυπήματα από γροθιές και κλωτσιές σε όλο του το σώμα, από αριθμό προσώπων, 7-8 άτομα, μεταξύ των οποίων και οι τρεις κατηγορούμενοι. Περί ώρα 01.55 μέλη του ΤΑΕ Λεμεσού μετέβησαν στο σημείο, όπου εντόπισαν το θύμα να κείτεται τραυματισμένο στο έδαφος. Μεταφέρθηκε στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού και ακολούθως εισήχθη στη Χειρουργική Κλινική του Νοσοκομείου. Υπεβλήθη σε ιατρικές εξετάσεις κατά τις οποίες διαγνώστηκαν εκτεταμένα τραύματα και κακώσεις. Τα πιο πάνω προκλήθηκαν από τα προαναφερθέντα κτυπήματα που δέχτηκε το θύμα. Λόγω της σοβαρότητας και της έκτασης των κακώσεων το θύμα μεταφέρθηκε άμεσα στη Μονάδα Εντατικής Παρακολούθησης (ΜΕΠ) του Νοσοκομείου, όπου διασωληνώθηκε. Την ίδια μέρα 15.3.15 στη ΜΕΠ, υπεβλήθη σε αξονική τομογραφία και έτυχε εξέτασης από την ιατροδικαστή Δρ. Αγγελική Παπέττα. Τα ευρήματα και οι διαπιστώσεις της ιατροδικαστού καταγράφονται σε Έκθεση που συνέταξε μετά την ολοκλήρωση της εξέτασης, Ένδειξη Κ. Σύμφωνα με την Ένδειξη Κ το θύμα έφερε θλαστικό τραύμα κατά μήκος της περιοχής της ρινός, εκδορά στην αριστερή ζυγωματική χώρα και πολλαπλές εκδορές στην αριστερή κροταφική χώρα, αποκόλληση επιδερμίδας στο δεξιό αντίχειρα, υπαραχνοειδή αιμορραγία κροταφο-βρεγματικά δεξιά και κροταφικά αριστερά, αιμορραγία ενδοκοιλιακά αριστερά και μικρή ενδοπαρεγχυματική μετωπιαία αριστερά, πολλαπλά κατάγματα στέρνου και πλευρών 12, 11, 10 δεξιά, εμφυσηματικές αλλοιώσεις πνευμόνων, κατάγματα ρινικών οστών, πρόσθιου τοιχώματος αριστερού ιγμόρειου με αιμορραγία στο ιγμόρειο, αιμορραγία στις ηθμοειδείς κυψέλες, μικρή επισκληρίδια αιμορραγία κροταφικά αριστερά εγκάρδιας διαμέτρου 13 μμ και πάχους 7,4 μμ και κάταγμα κροταφικού οστού. Το θύμα υποβλήθηκε σε τραχειοστομία, με σκοπό την εξασφάλιση ανοικτής αεροφόρου οδού και σε γαστροστομία, με στόχο τη σίτισή του. Το θύμα παρέμεινε στο νοσοκομείο μέχρι τις 7.9.15, οπόταν και απεβίωσε ενώ νοσηλευόταν στη μονάδα εντατικής παρακολούθησης. Η ιατροδικαστής Αγγελική Παπέττα προέβη σε εξετάσεις επί της σορού και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο θάνατος οφειλόταν σε σηψαιμία και πολυοργανική ανεπάρκεια που προκλήθηκαν από ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις εξαιτίας της παρατεταμένης νοσηλείας του στο νοσοκομείο. Από το μαρτυρικό υλικό της υπόθεσης, η κατηγορούσα αρχή δεν μπορούσε να αντιστοιχίσει ποιο τραύμα προκάλεσε στο θύμα συγκεκριμένο πρόσωπο και ως εκ τούτου δεν μπορούσε να υποδείξει στο Δικαστήριο ποιο τραύμα ή ποια τραύματα προκάλεσε έκαστος κατηγορούμενος. Το θύμα και στις δύο περιπτώσεις ήταν πεσμένο στο έδαφος και δεχόταν κτυπήματα από ομάδα ατόμων - μεταξύ των οποίων και οι τρεις κατηγορούμενοι - παράλληλα, λόγω της έντασης που δημιουργήθηκε, χωρίς όμως να είναι εφικτό να διαχωριστεί ποιος κτυπούσε και με ποια ένταση. Οι ενέργειες (actus reus) των τριών κατηγορουμένων και η συμμετοχή τους στο επεισόδιο ήταν της ίδιας έντασης και σοβαρότητας. Σημειώνεται βεβαίως ότι ο κατηγορούμενος 2, αντίθετα με τους κατηγορούμενους 3 και 4, παραδέχεται ότι οι πράξεις του είχαν εξαρχής σκοπό να προκαλέσουν στο θύμα βαριά σωματική βλάβη. Αποτελεί επίσης παραδεκτό γεγονός ότι δεν αναγνωρίστηκε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο από τους αυτόπτες μάρτυρες, πέραν των κατηγορουμένων. Αυτός είναι και ο λόγος που διώχθηκαν μόνο οι τέσσερεις κατηγορούμενοι και όχι όλα τα πρόσωπα που ενεπλάκησαν στο επεισόδιο. Οι κατηγορούμενοι 2, 3 και 4 δεν βαρύνονται με προηγούμενες καταδίκες. Οι κατηγορούμενοι 2 και 3 τελούν υπό κράτηση από την 15.3.15 ενώ ο κατηγορούμενος 4 από την 17.3.2015. Στις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους για σκοπούς μετριασμού της ποινής οι συνήγοροι των κατηγορουμένων 2, 3 και 4 μετέφεραν στο Δικαστήριο την απολογία τους ως επίσης τη μεταμέλεια τους για ό,τι επεσυνέβη ζητώντας κάθε δυνατή επιείκεια. Ζήτησαν από το Δικαστήριο να θεωρήσει την παραδοχή των κατηγορουμένων ως άμεση παραδοχή αφού αυτή συνδέεται άμεσα με την αναστολή των υπόλοιπων κατηγοριών που αντιμετώπιζαν και ιδίως την κατηγορία της ανθρωποκτονίας, 5η κατηγορία. Εκείνο όμως το στοιχείο στο οποίο στάθηκαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι ήταν το γεγονός ότι ο θάνατος του θύματος δεν οφείλετο στη βία και στα τραύματα που προκλήθηκαν σ΄ αυτόν από τους κατηγορούμενους χωρίς να αμφισβητείται ότι τα τραύματα αυτά ήταν σοβαρά. Ακόμα τόνισαν την απουσία προσχεδιασμού σε σχέση με τις ενέργειες των κατηγορουμένων. Ειδικότερα σε σχέση με τον κατηγορούμενο 2 ο ευπαίδευτος συνήγορος του ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος 2 ο οποίος εργαζόταν ως φρουρός ασφαλείας, έλαβε οδηγίες από το διευθυντή του υποστατικού να επέμβει για να τερματιστεί μία αντιπαράθεση μεταξύ μίας ομάδας Σύρων μεταξύ των οποίων και το θύμα και κάποιων κοπέλων από τη Ρουμανία. Ο κατηγορούμενος 2 έπιασε το θύμα για να τον απομακρύνει από το υποστατικό. Το θύμα ήταν μεθυσμένο και αντιστεκόταν. Εξύβρισε τον κατηγορούμενο 2 με αποτέλεσμα ο κατηγορούμενος 2 να χάσει τον αυτοέλεγχό του. Ο συνήγορος υπεράσπισης κάλεσε το Δικαστήριο να θεωρήσει την εξύβριση που έτυχε ο πελάτης του ως πρόκληση. Τόνισε επίσης το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος 2 δεν χρησιμοποίησε οποιοδήποτε επιθετικό όργανο και μετέβηκε οικειοθελώς στην Αστυνομία. Χαρακτήρισε το όλο περιστατικό ως "μεμονωμένο" το οποίο εξελίχθηκε πολύ σύντομα ενώ υπογράμμισε ότι σ΄ αυτό έλαβε μέρος και αριθμός ατόμων πέραν των κατηγορουμένων, οι οποίοι δεν έχουν διωχθεί. Τέλος, σε σχέση με τις προσωπικές του περιστάσεις υιοθέτησε την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας. Σε σχέση με τον κατηγορούμενο 3 ο συνήγορος του έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στις συνθήκες διάπραξης του αδικήματος και στους λόγους που τον ώθησαν να εμπλακεί στο επεισόδιο. Ο κατηγορούμενος 3 ενεπλάκη στο επεισόδιο λόγω της θέσης του ως φρουρού ασφαλείας στο κέντρο αναψυχής όπου έλαβε χώρα το επεισόδιο. Εξήγησε ότι ο κατηγορούμενος 3 προσπάθησε να περιορίσει το θύμα και να το απομακρύνει από το υποστατικό λόγω της συμπεριφοράς του θύματος προς γυναίκα θαμώνα του κλαμπ. Συγκεκριμένα το θύμα το οποίο είχε καταναλώσει αλκοόλ ζήτησε από παριστάμενη κοπέλα Ρουμανικής καταγωγής να χορέψουν τραβώντας την παράλληλα από τα χέρια και όταν αυτή αρνήθηκε έκανε σχόλιο για τα οπίσθια της με αποτέλεσμα να αντιδράσει τόσο η ίδια όσο και οι φίλοι της. Ο κατηγορούμενος 3 προσπάθησε να απομακρύνει το θύμα, αυτός αντιστεκόταν και τότε αυτός τον κτύπησε. Χαρακτήρισε την αντίδρασή του κατηγορουμένου 3 ως πράξη στιγμιαίας απερισκεψίας και αυθόρμητη η οποία λειτούργησε λανθασμένα στο μυαλό του ως φρουρού ασφαλείας για να μην επεκταθεί η έντονη φιλονικία που δημιουργήθηκε. Ο συνήγορος υιοθέτησε την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, προχώρησε όμως στην παράθεση κάποιων διευκρινίσεων. Κατά τον επίδικο χρόνο ο κατηγορούμενος 3 διέμενε στην Κύπρο με τη σύζυγό του. To ζευγάρι αντιμετώπισε προβλήματα τεκνοποίησης, γεγονός που το έφερε σε κακή ψυχολογική κατάσταση για αρκετό χρονικό διάστημα. Ο κατηγορούμενος 3 και η σύζυγός του επανέλαβαν τις προσπάθειες τους για τεκνοποίηση και τελικά η σύζυγος του πληροφορήθηκε ότι κυοφορούσε ξανά το παιδί τους όταν ο κατηγορούμενος 3 είχε συλληφθεί στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης. Έκτοτε η σύζυγος του κατηγορουμένου 3 ζει μαζί με το νέο μέλος της οικογένειας τους που ήρθε στον κόσμο την 9.11.2015 στο σπίτι της μητέρας της. Ο συνήγορος του κατηγορουμένου 4 εισηγήθηκε και αυτός με τη σειρά του ότι τα επίδικα γεγονότα αφορούσαν ένα μεμονωμένο περιστατικό και ότι ο κατηγορούμενος 4 ενεπλάκη σε αυτό "από αφέλεια και επιπολαιότητα" σε μια στιγμή αδυναμίας. Επρόκειτο για ένα επεισόδιο που δεν τον αφορούσε αφού ήτο απλός θαμώνας στο υποστατικό και ενεπλάκη σ΄ αυτό στην προσπάθεια του να βοηθήσει στον τερματισμό του. Δεν χρησιμοποίησε οποιοδήποτε όργανο. Ο συνήγορος στάθηκε και αυτός στη συμπεριφορά του θύματος, δίδοντας έμφαση ότι ήταν υπό την επήρεια αλκοόλ και δημιούργησε κάποια αναστάτωση με κοπέλες Ρουμανικής καταγωγής ενώ άλλα άτομα Αραβικής καταγωγής έβριζαν αόριστα. Χαρακτήρισε το ρόλο του πελάτη του στο επεισόδιο ως μειωμένο και την ευθύνη του ως οριακή. Το επεισόδιο διήρκησε λίγα λεπτά μέσα σε ένσταση. Υιοθετώντας την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας ο συνήγορος ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος προ της συλλήψεως του απασχολείτο ευκαιριακά ως εργάτης οικοδομών. Ήρθε στην Κύπρο από τη Βουλγαρία το έτος 2007 για σκοπούς εργασίας και τα τελευταία δύο χρόνια η απασχόλησή του ήτο ευκαιριακή. Ο συνήγορος του ανέφερε ακόμα ότι ο κατηγορούμενος 4 διέπραξε το αδίκημα έχοντας καταναλώσει αριθμό οινοπνευματωδών ποτών, γεγονός που του προκάλεσε χαλαρότητα και επηρέασε την κρίση του με αποτέλεσμα στην προσπάθεια του να βοηθήσει στη λήξη του επεισοδίου, να απωλέσει τη ψυχραιμία του και να κτυπήσει το θύμα στο πρόσωπο. Ανέφερε επίσης ότι στο επεισόδιο έλαβαν μέρος και άλλα άτομα, όμως μόνο οι τέσσερεις κατηγορούμενοι διώχθηκαν. Αναφέρθηκε ακόμα σε αργοπορία της αστυνομίας να ανακτήσει έγκαιρα το σκληρό δίσκο υπολογιστή που ήταν συνδεδεμένος με τις κάμερες ασφαλείας του νυκτερινού κέντρου που αν εξασφαλιζόταν θα μπορούσε ίσως να βοηθήσει στον εντοπισμό όλων των εμπλεκομένων. Θέλοντας να καταδείξει την ειλικρινή του μεταμέλεια δήλωσε την πρόθεση του πελάτη του να προσφέρει €1.000 ως αποζημίωση στην οικογένεια του θύματος, μόλις εξασφαλίσει εργασία μετά την αποφυλάκισή του. Η κατηγορία στην οποία ο κατηγορούμενος 2 έχει βρεθεί ένοχος, ήτοι τη διενέργεια πράξεων που στοχεύουν στην πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης είναι πολύ σοβαρή αφού σύμφωνα με το άρθρο 228(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, προνοείται ποινή φυλάκισης διά βίου ενώ η κατηγορία στην οποία έχουν βρεθεί ένοχοι οι κατηγορούμενοι 3 και 4, της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης είναι επίσης σοβαρή έχοντας υπόψη ότι σύμφωνα με το άρθρο 231 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 προνοείται ποινή φυλάκισης επτά χρόνων ή χρηματική ποινή ή και οι δύο αυτές ποινές. Στο σύγγραμμα του Γ. Μ. Πική, Sentencing in Cyprus, σελ. 50 - 51, (βλ. επίσης 2η έκδοση, σελ. 112-114), αναφέρεται ότι αδικήματα κάτω από το άρθρο 228 που ενέχουν τη χρήση βίας αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερη αυστηρότητα ως επίσης ότι η μόνη αποτελεσματική αντιμετώπιση βίαιης συμπεριφοράς που περιέχει αλαζονικά και βάρβαρα στοιχεία, είναι η πολυετής φυλάκιση. Περιπτώσεις σοβαρών τραυματισμών ή που έμμεσα οδηγούν σε θάνατο, αντιμετωπίζονται κατά τρόπο παρόμοιο με υποθέσεις ανθρωποκτονίας. Η σωματική ακεραιότητα αποτελεί ένα από τα ύψιστα αγαθά και οι οποιεσδήποτε πράξεις ή ενέργειες που στρέφονται εναντίον της αποτελούν πολύ σοβαρά αδικήματα τα οποία θα πρέπει να αντιμετωπίζονται από τα Δικαστήρια με αυστηρότητα. Όπως τονίστηκε στην απόφαση Γενικός Εισαγγελέας v. Τόκκαλλου[1]: "Η χρήση βίας κατά του συνανθρώπου συνιστά αδίκημα ιδιάζουσας σοβαρότητας· που πλήττει το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου το οποίο κατοχυρώνει το Άρθρο 7.1 του Συντάγματος και καταρρακώνει την αξιοπρέπεια του. Η ωμή χρήση βίας είτε ως μέσο επικράτησης, είτε ως μέσο εκδίκησης, είτε ως μέσο τιμωρίας, δεν έχει θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Η εκδήλωση της πρέπει να τιμωρείται με την αυστηρότητα που επιβάλει η σοβαρότητα του εγκλήματος και η ανάγκη για τη γενική καταστολή τέτοιας συμπεριφοράς". Περαιτέρω στην υπόθεση Φαναρτζής ν. Δημοκρατίας[2], αναφέρθηκε ότι ο νομοθέτης κατέταξε όλες τις διαζευκτικές περιπτώσεις που εντάχθηκαν στο αδίκημα του άρθρου 228 στο ίδιο επίπεδο από άποψη σοβαρότητας, αφού προέβλεψε για όλες την ίδια ανώτατη ποινή, Βεβαίως η ιδιαίτερη σοβαρότητα της κάθε περίπτωσης στο πλαίσιο της ταξινόμησης από το νόμο, κρίνεται με γνώμονα τα περιστατικά της. Το συγκεκριμένο δε αδίκημα κατατάσσεται στην κατηγορία των αδικημάτων που θέτουν σε κίνδυνο την ανθρώπινη ζωή και την υγεία, με αναντίλεκτη την έξαρση που παρατηρείται στη διάπραξη τους[3]. Ούτε βεβαίως η επίλυση προσωπικών διαφορών με τη χρήση βίας μπορεί να γίνει ανεκτή. Η ποινή για τέτοιου είδους αδικήματα θα πρέπει να είναι ανάλογη και με την έκταση της χρήσης βίας, τα μέσα που χρησιμοποιούνται, τις σωματικές βλάβες που προκαλούνται, το προβλεπτό αυτών και τις επιπτώσεις τους στο θύμα[4]. Λαμβάνεται ακόμα υπόψη και το κατά πόσο αυτή ασκείται σε δημόσιο χώρο στην παρουσία άλλων προσώπων εφόσον κάτι τέτοιο αποτελεί απαράδεκτη κοινωνική συμπεριφορά. Πρόκειται για συμπεριφορά, η οποία δεν επιφέρει μόνο σωματικό τραυματισμό αλλά και βάναυσο τραυματισμό της προσωπικότητας του θύματος. Όπως λέχθηκε στην Ευθυμίου ν. Αστυνομίας[5] "Επίδειξη ισχύος σε δημόσιο χώρο συνιστά μορφή αντιπαράθεσης προς το νόμο, που δεν γίνεται ανεκτή". (Βλέπε επίσης Ιωάννου ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 327). Η ύπαρξη ή έλλειψη προσχεδιασμού ή προσυνεννόησης είναι επίσης στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη είτε ως επιβαρυντικός είτε ως ελαφρυντικός παράγοντας ανάλογα με την περίπτωση[6]. Ειδικότερα για το αδίκημα της 3ης κατηγορίας, πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης, όπως υποδεικνύεται στο σύγγραμμα του Γ. Πική, Sentencing in Cyprus[7], η πλέον συνηθισμένη ποινή για παρόμοιου είδους αδικήματα είναι η ποινή της φυλάκισης, η οποία μπορεί να ανέρχεται σε ημέρες, μήνες ή και χρόνια. Σημασία για το ύψος της ποινής έχουν οι συνθήκες και περιστάσεις της κάθε υπόθεσης περιλαμβανόμενης ασφαλώς κάθε μιας εκ των προαναφερόμενων παραμέτρων που την χαρακτηρίζει[8]. Αδικήματα βίας όπως αυτό που διέπραξαν οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζονται από τα Δικαστήρια με την επιβολή αποτρεπτικών ποινών ακόμη και σε άτομα λευκού ποινικού μητρώου για να δοθεί έμφαση στο στοιχείο της αποτρεπτικότητας. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Θ. Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας[9], Γεώργιος Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας[10] και Γενικού Εισαγγελέα v. Μάστρου[11]. Στην Urgur v. Aστυνομίας[12] τονίστηκαν τα ακόλουθα: «Τα φαινόμενα βίας που συχνά παρατηρούνται τον τελευταίο καιρό σε διάφορες εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής, μας προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία. Η βία στα γήπεδα, στους δρόμους, στην οικογένεια ακόμη και στα σχολεία είναι πλέον θέματα της καθημερινότητας. Προτού αυτά τα φαινόμενα προσλάβουν μεγαλύτερες διαστάσεις και με ολέθριες συνέπειες, κάποιοι πρέπει να προβληματιστούν ώστε εγκαίρως και με τα κατάλληλα μέτρα να αντιμετωπιστεί όσο μπορεί πιο αποτελεσματικά η κατάσταση. Τα δικαστήρια από τη δική τους πλευρά, οφείλουν να μεριμνούν ώστε οι υποθέσεις αυτού του είδους να εκδικάζονται χωρίς καθυστέρηση και να επιβάλλονται στους δράστες αποτρεπτικές ποινές, στέλλοντας έτσι μήνυμα μηδενικής ανοχής.» Στην παρούσα περίπτωση οι κατηγορούμενοι 2, 3 και 4 περιλαμβάνονταν σε ομάδα ατόμων η οποία επιτέθηκε εναντίον του θύματος και του κατάφερε δυνατά κτυπήματα σε όλο του το σώμα, ακόμη και ενώ αυτό βρισκόταν πεσμένο στο έδαφος, χωρίς να μπορεί να προσδιοριστεί ποιο τραύμα προκάλεσε στο θύμα συγκεκριμένο άτομο ή η ένταση των κτυπημάτων. Έχοντας υπόψη το περιεχόμενο της ιατροδικαστικής έκθεσης της Δρος Α. Παπέττα, Ένδειξη Κ, τα τραύματα που προκλήθηκαν στο θύμα ήταν ιδιαίτερα σοβαρά. Προκύπτει επίσης ότι η βία ασκήθηκε σε δημόσιο χώρο στην παρουσία των θαμώνων του νυκτερινού κέντρου και ότι επρόκειτο για συγχρονισμένη ενέργεια αριθμού προσώπων. Η μη χρήση όπλου ή άλλου επικίνδυνου οργάνου λαμβάνεται υπόψη, τούτο βεβαίως δεν σημαίνει πως η χρήση γυμνών χεριών, ενέχει λιγότερη βαναυσότητα ή επικινδυνότητα. Το γεγονός αυτό δεν μειώνει σε σημαντικό βαθμό την εγκληματική συμπεριφορά των κατηγορουμένων. Περαιτέρω παρατηρούμε ότι τέτοιου είδους υποθέσεις άσκησης βίας όπως η παρούσα βρίσκονται σε έξαρση και λαμβάνουμε δικαστική γνώση γι΄ αυτό τόσο για τη συχνότητα που τέτοιου είδους υποθέσεις τίθενται ενώπιον μας όσο και από τη νομολογία[13]. Για σκοπούς μετριασμού της ποινής λαμβάνουμε υπόψη την παραδοχή των κατηγορουμένων, δεν θεωρούμε όμως ότι αυτή θα πρέπει να θεωρηθεί ως άμεση. Στην υπόθεση Hossain Radyan v. Δημοκρατίας[14], στην οποία παρέπεμψαν οι συνήγοροι υπεράσπισης, η παραδοχή προήλθε μετά την αποδοχή της ομολογίας του κατηγορουμένου ως εκούσιας αλλά και μετά που η Κατηγορούσα Αρχή προσέθεσε δεύτερη κατηγορία, αυτή της ανθρωποκτονίας, την οποία ο εφεσείοντας παραδέχθηκε και η αρχική κατηγορία του φόνου εκ προμελέτης ανεστάλη. Στην παρούσα όμως περίπτωση η κατηγορία 2, διενέργεια πράξεων που στοχεύουν στην πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης και η κατηγορία 3, πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης, υπήρχαν ευθύς εξαρχής στο κατηγορητήριο και οι κατηγορούμενοι προέβηκαν σε παραδοχή τους, ως αναφέρεται πιο πάνω, ενώ η ακρόαση της υπόθεσης βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη και είχαν κληθεί και καταθέσει οι πλείστοι μάρτυρες κατηγορίας. Παρόλα αυτά λαμβάνουμε δεόντως υπόψη την παραδοχή των κατηγορουμένων έστω και σ΄ αυτό το καθυστερημένο στάδιο της διαδικασίας. Όπως έχει επανειλημμένα τονιστεί, η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή, αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με αποτέλεσμα να μην σπαταλείται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων[15]. Δεν μας διαφεύγει βέβαια ότι ο συσχετισμός τους με την παρούσα υπόθεση, αντικείμενο των κατηγοριών στα οποία έχουν προβεί σε παραδοχή, δεν θα ήταν έργο ιδιαίτερα δύσκολο για τις ανακριτικές αρχές καθότι αναγνωρίστηκαν ότι συμμετείχαν στο επίδικο περιστατικό από αυτόπτες μάρτυρες[16]. Περαιτέρω λαμβάνουμε υπόψη σε σχέση με όλους τους κατηγορουμένους ως μετριαστικό παράγοντα την έλλειψη προσχεδιασμού αφού ως φαίνεται από τα γεγονότα που έχουν εκτεθεί επρόκειτο για ένα μεμονωμένο περιστατικό που προκλήθηκε λόγω της αντιπαράθεσης που προηγήθηκε μεταξύ του θύματος και κοπέλας Ρουμανικής καταγωγής και σε σύντομο χρονικό διάστημα έλαβε διαστάσεις[17]. Στο περιστατικό έλαβαν μέρος και άτομα που δεν είναι σήμερα ενώπιον του Δικαστηρίου. Δεν έγινε χρήση εκ μέρους τους οποιουδήποτε επιθετικού οργάνου. Όσον αφορά το δεύτερο κατηγορούμενο λαμβάνουμε υπόψη για σκοπούς μετριασμού της ποινής τις συνθήκες εμπλοκής του στο επεισόδιο, ότι δηλαδή στην προσπάθεια του να απομακρύνει το θύμα από το υποστατικό έχασε τον αυτοέλεγχό του κτυπώντας το θύμα. Δεχόμαστε ότι υπήρχε πρόκληση εκ μέρους του θύματος που τον εξύβρισε, ισχυρισμός που δεν αμφισβητήθηκε εκ μέρους της Κατηγορούσας Αρχής[18]. Η πρόκληση που αυτός δέχθηκε όμως ήταν σχεδόν ασήμαντη και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να δικαιολογήσει τον τρόπο με τον οποίο ενήργησε ο κατηγορούμενος

1. Ενόψει τούτου πολύ μικρή βαρύτητα μπορεί να δοθεί στο γεγονός αυτό. Δεχόμαστε ακόμη ότι μετέβηκε οικειοθελώς στην Αστυνομία[19]. Σε σχέση με τον κατηγορούμενο 3 λαμβάνουμε υπόψη τα ό,σα ανέφερε ο συνήγορος του σε σχέση με τον τρόπο εμπλοκής του στο όλο επεισόδιο, ότι δηλαδή πρόθεσή του αρχικά ήταν να απομακρύνει το θύμα που ήταν μεθυσμένο και αντιστεκόταν και στην προσπάθεια του αυτή, κτύπησε το θύμα. Όσον αφορά τον κατηγορούμενο 4 λαμβάνουμε υπόψη τις συνθήκες εμπλοκής του στο όλο περιστατικό, ότι δηλαδή ενώ ήταν απλός θαμώνας στο υποστατικό και η αρχική του πρόθεση ήταν να σταματήσει το επεισόδιο ενεπλάκη σε αυτό και κατέληξε και αυτός να κτυπά μαζί με τα άλλα πρόσωπα το θύμα. Λαμβάνουμε επίσης υπόψη το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος 4 διέπραξε το αδίκημα έχοντας καταναλώσει αριθμό οινοπνευματωδών ποτών, γεγονός που του προκάλεσε χαλαρότητα και επηρέασε την κρίση του με αποτέλεσμα να χάσει την ψυχραιμία του και να κτυπήσει το θύμα[20]. Δεν δεχόμαστε όμως ότι ο κατηγορούμενος 4 είχε μειωμένο ρόλο στο όλο επεισόδιο και ότι η ευθύνη του ήταν οριακή αφού σύμφωνα με τα γεγονότα που έχουν εκτεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου η συμμετοχή και των τριών κατηγορουμένων στο επεισόδιο ήταν η ίδια. Το γεγονός δε ότι το θύμα βρισκόταν σε κατάσταση μέθης δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να εκληφθεί ως μετριαστικός παράγοντας. Δεν μας διαφεύγει ακόμα ότι παρόλο που τα τραύματα του θύματος ήταν ιδιαίτερα σοβαρά, λόγω της άγριας επίθεσης που δέχθηκε, εν τούτοις ο θάνατος του δεν οφείλετο στη βία που δέχθηκε και τα τραύματα που του προκλήθηκαν. Η πλευρά της κατηγορούσας αρχής έχει αποδεχθεί ότι τα τραύματα του θύματος σε κάποια στιγμή είχαν αποθεραπευθεί. Το θύμα παρέμεινε στο νοσοκομείο λόγω του ότι είχε να αντιμετωπίσει λοιμώξεις που ήταν το επακόλουθο των τραυμάτων εισαγωγής του και λόγω της αδυναμίας του όλου συστήματος να τον μεταφέρει σε χώρο εκτός νοσοκομείου, σε άλλα κέντρα για να τύχει πλήρους αποθεραπείας χωρίς να εκτίθεται σε μικρόβια του νοσοκομείου. Δηλαδή το θύμα δεν έχρηζε περαιτέρω νοσηλείας εντός του νοσοκομείου, αλλά αντιθέτως θα έπρεπε να μεταφερθεί σε κάποια άλλα ιδρύματα για να βοηθηθεί η αποθεραπεία του. Σχετικές είναι οι δέσμες ιατρικών εκθέσεων και πιστοποιητικών που σημειώθηκαν με την Ένδειξη Ω1 και Ω
2. Λαμβάνουμε επίσης δεόντως υπόψη ότι όλοι οι κατηγορούμενοι είναι λευκού ποινικού μητρώου[21] ως επίσης τις προσωπικές και οικογενειακές τους συνθήκες ως αυτές περιγράφονται στις εκθέσεις του Γραφείου Ευημερίας και ως έχουν εκτεθεί από τους συνηγόρους τους. Τις συνοψίζουμε: Ο κατηγορούμενος 2 είναι ηλικίας 30 ετών και είναι άγαμος. Κατάγεται από τη Βουλγαρία από οικογένεια χαμηλής κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. Είναι απόφοιτος λυκείου της χώρας του και μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε ως μπάρμαν σε καφέ-μπαρ για περίοδο δύο ετών. Ήρθε για πρώτη φορά στην Κύπρο το έτος 2007 για σκοπούς εργασίας και εργάστηκε σε εργοστάσιο κατασκευής εργοστασιακών ψυγείων. Επέστρεψε στη Βουλγαρία και επανήλθε το έτος 2011 και εργάστηκε στις οικοδομές. Μετά από δύο χρόνια παραμονής επέστρεψε και επανήλθε στην Κύπρο το έτος 2014, διέμενε στη Λεμεσό και για κάλυψη των αναγκών του εργαζόταν περιστασιακά ως μπάρμαν και ως φρουρός ασφαλείας νυκτερινών κέντρων διασκέδασης. Ο κατηγορούμενος 3 κατάγεται από τη Βουλγαρία, είναι ηλικίας 29 ετών, έγγαμος και πατέρας ενός μικρού αγοριού ηλικίας 1 ½ ετών. Κατάγεται από συγκροτημένη οικογένεια μέτριας κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. Είναι απόφοιτος λυκείου της χώρας του και μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε ως φρουρός ασφαλείας. Ήρθε στην Κύπρο πριν από τρία περίπου χρόνια για σκοπούς εργασίας και κατά την παραμονή του γνώρισε τη νυν σύζυγό του την οποία παντρεύτηκε το Σεπτέμβριο του έτους
3. Η σύζυγός του έφερε στον κόσμο το παιδί τους ενώ αυτός τελούσε υπό κράτηση, το οποίο σήμερα είναι ηλικίας 1 ½ ετών. Η σύζυγός του η οποία διαμένει τώρα με τη μητέρα της δεν εργάζεται και αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Ο κατηγορούμενος 4 είναι σήμερα 40 ετών και άγαμος. Κατάγεται από τη Βουλγαρία και προέρχεται από οικογένεια χαμηλής κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. Φοίτησε στο σχολείο για έντεκα χρόνια το οποίο δεν ολοκλήρωσε λόγω της παράλληλης ενασχόλησής του με το ποδόσφαιρο. Μετά τη λήξη της στρατιωτικής του θητείας άρχισε να εργάζεται στις οικοδομές. Ήρθε στην Κύπρο για σκοπούς εργασίας το έτος 2007 και εγκαταστάθηκε στη Λεμεσό. Πριν τη σύλληψή του εργαζόταν ευκαιριακά στις οικοδομές. Σημειώνουμε πάντως ότι σε υποθέσεις τέτοιας σοβαρότητας όπως η παρούσα οι προσωπικές συνθήκες ενός καταδικασθέντα είναι ήσσονος σημασίας[22]. Σε σχέση με τη δήλωση του συνηγόρου του κατηγορουμένου 4 ότι αυτός προτίθεται να καταβάλει στο μέλλον το ποσό των €1.000 ως αποζημίωση στην οικογένεια του θύματος, παρατηρούμε ότι δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να της δοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα. Η πρόθεση του κατηγορουμένου 4 περί αποζημίωσης έχει ως προϋπόθεση την εξασφάλιση εργασίας εκ μέρους του ενώ δεν έχει ζητηθεί από το Δικαστήριο η έκδοση οποιουδήποτε σχετικού διατάγματος αποζημίωσης[23]. Δεν φαίνεται δηλαδή η δήλωση αυτή να έχει δεσμευτικό χαρακτήρα ενώ το ποσό των €1.000 είναι πολύ μικρό έχοντας υπόψη τα τραύματα που υπέστη το θύμα. Η Δημητρίου ν. Αστυνομίας[24] στην οποία παρέπεμψε ο συνήγορος του καμία εφαρμογή έχει στην υπό κρίση υπόθεση καθότι η υπόθεση εκείνη αφορούσε επιταγή και η πληρωμή του ποσού έγινε πριν την επιβολή ποινής. Εξάλλου και σε εκείνη την υπόθεση η καταβολή του ποσού δεν θεωρήθηκε βαρυσήμαντο στοιχείο. Όσον αφορά τον ισχυρισμό της πλευράς του κατηγορουμένου 4 ότι υπήρξε αργοπορία εκ μέρους της Αστυνομίας για ανάκτηση του σκληρού δίσκου υπολογιστή που ήταν συνδεδεμένος με τις κάμερες ασφαλείας του νυκτερινού κέντρου, κρίνουμε ότι αυτός ο ισχυρισμός δεν μπορεί να αποτελέσει μετριαστικό παράγοντα αφού το ενδεχόμενο να εντοπίζονταν άλλα άτομα που συμμετείχαν στο επίδικο περιστατικό, αποτελεί απλή πιθανότητα όπως έχει παραδεχθεί και ο συνήγορος του κατηγορουμένου
4. Όπως έχει διευκρινιστεί ο δίσκος αυτός αναζητήθηκε από την Αστυνομία μερικές ώρες μετά το περιστατικό χωρίς να εντοπιστεί. Η επιμέτρηση της ποινής είναι διαδικασία εξισορρόπησης όλων των πιο πάνω παραγόντων. Οι προηγούμενες αποφάσεις είναι καθοδηγητικές αλλά όχι καθοριστικής σημασίας. Η κάθε υπόθεση θα πρέπει να κρίνεται με βάση τα δικά της γεγονότα και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά[25]. Όπως έχουμε αναφέρει πιο πάνω οι κατηγορίες οι οποίες βαρύνουν τους κατηγορούμενους είναι σοβαρές και για το σκοπό αυτό παραθέτουμε ενδεικτικά κάποιες σχετικές αποφάσεις. Στην υπόθεση Πισκόπου ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω), σε κατηγορίες κάτω από το άρθρο 228(α) του Κεφ., 154 επεβλήθη εξαετής φυλάκιση η οποία επικυρώθηκε από το Εφετείο σε εφεσείοντα ο οποίος κρατώντας σουγιά κατάφερε τραύμα στον παραπονούμενο μήκους 4 εκ. στη μεσότητα της αριστερής τραχηλικής χώρας που έφθασε μέχρι το νωτιαίο μυελό προκαλώντας τετραπληγία στο θύμα. Στην Παρούτη ν. Δημοκρατίας[26], σε κατηγορία κάτω από το άρθρο 228(α) του Κεφ. 154, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 3 χρόνων και 2 χρόνων σε κατηγορία κάτω από το άρθρο 231 του Κεφ. 154 για πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης που επεβλήθη στην κατηγορούμενη μετά από ακρόαση, η οποία επιτέθηκε στην παραπονουμένη προκαλώντας της τραύματα στο σώμα, στο πρόσωπο και στην κεφαλή, ανάμεσα στα οποία ήτο κτύπημα με βέλος ψαροτούφεκου με αποτέλεσμα να τραυματιστεί στο 12ο θωρακικό σπόνδυλο (η καταδίκη και συνακόλουθα η ποινή για την κατηγορία της απόπειρας φόνου ανετράπη). Στην Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας[27], ο κατηγορούμενος-εφεσείων αντιμετώπιζε κατηγορία κάτω από το άρθρο 228(α) του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
5. Ο εφεσείων 74 ετών πυροβόλησε τρεις φορές με κυνηγετικό όπλο εναντίον οδηγού αυτοκινήτου που ενεπλάκη σε τροχαίο αδίκημα στο οποίο έχασε τη ζωή της η επιβάτιδα εγγονή του. Παραδέχθηκε ενοχή και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο αρνήθηκε να επέμβει παρά την τοποθέτηση της Δημοκρατίας ότι θα έπρεπε να επιβληθεί μικρότερη ποινή στον εφεσείοντα. Στη Φαναρτζής v. Δημοκρατίας[28], ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε από το Κακουργιοδικείο για το αδίκημα της εκ προθέσεως πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228(α) του Κεφ. 154 και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 4 ετών. Ο κατηγορούμενος, ηλικίας 46 ετών, είχε απρόκλητα επιτεθεί στον παραπονούμενο και του κατάφερε επανειλημμένα κτυπήματα με μαχαίρι στο πρόσωπο, στη ράχη και σε άλλα μέρη του σώματος του και σταμάτησε μόνο ύστερα από επέμβαση τρίτου προσώπου. Ο κατηγορούμενος περιγραφόταν ως σχιζοφρενής που διαχώριζε μεταξύ του καλού και του κακού αλλά είχε μειωμένη κρίση. Το Εφετείο έκρινε πως η ποινή δεν μπορούσε να επικριθεί ως έκδηλα υπερβολική. Στη Χ"Πέτρου v. Δημοκρατίας[29], ποινή φυλάκισης 3½ ετών επικυρώθηκε από το Εφετείο. Ο εφεσείων είχε τραυματίσει με μαχαίρι τον παραπονούμενο αλλά υπήρχε απουσία οργάνωσης και σχεδιασμού. Ο εφεσείων δεν είχε παραδεχθεί ενοχή αρχικά αλλά στη συνέχεια άλλαξε την απάντηση του στην κατηγορία από μη παραδοχή σε παραδοχή. Στην Ion v. Δημοκρατίας (ανωτέρω) ο εφεσείων καταδικάστηκε από το Κακουργιοδικείο κατόπιν παραδοχής του σε κατηγορίες που αφορούσαν πράξεις που στοχεύουν την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης δυνάμει του άρθρου 228(α) του Ποινικού Κώδικα. Ο εφεσείων, λευκού ποινικού μητρώου, ήρθε σε λεκτική αντιπαράθεση με ομοεθνή του, τον παραπονούμενο, σε θέματα που αφορούσαν τα αίτια απόλυσης του από την εργασία του. Κατά τη διάρκεια του καυγά ο εφεσείων έριξε thinner στον παραπονούμενο και έθεσε φωτιά στο υγρό καταφέρνοντας του αργότερα και κτύπημα στο κεφάλι με μεταλλικό εργαλείο. Ο παραπονούμενος υπέστη εγκαύματα 2ου και 3ου βαθμού περίπου στο 28% του σώματος του, δύο τραύματα στο μέτωπο και ένα στο φρύδι. Το Κακουργιοδικείο καταδίκασε τον εφεσείοντα σε ποινή φυλάκισης επτά ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο αποδεχόμενο την έφεση και μειώνοντας την ποινή σε τέσσερα έτη έκρινε ότι "το τι συνέβη ήταν της στιγμής", υπήρξε πρόκληση, δεν υπήρξε προσχεδιασμός, υπήρξε πρόκληση εκ μέρους του θύματος ενώ λήφθηκε υπόψη, μεταξύ άλλων, η παραδοχή, η άμεση μεταμέλεια του, το λευκό του ποινικό μητρώο και οι οικογενειακές του περιστάσεις. Εξετάσαμε όλα τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μας, συμπεριλαμβανομένων των μετριαστικών παραγόντων που εκθέσαμε πιο πάνω. Αφού συνυπολογίσαμε και σταθμίσαμε όλους τους παράγοντες κρίνουμε ότι η αρμόζουσα ποινή αναπόφευκτα είναι η ποινή της φυλάκισης και επιβάλλουμε τις ακόλουθες ποινές: Στον κατηγορούμενο 2 στην κατηγορία 2 ποινή φυλάκισης 4 ετών. Στον κατηγορούμενο 3 στην κατηγορία 3 ποινή φυλάκισης 3 ετών. Στον κατηγορούμενο 4 στην κατηγορία 3 ποινή φυλάκισης 3 ετών. Στο χρόνο φυλάκισης των κατηγορουμένων 2, 3 και 4 να συνυπολογιστεί ο χρόνος προφυλάκισής τους, ήτοι από 15.3.2015 για τους κατηγορούμενους 2 και 3 και 17.3.2015 για τον κατηγορούμενο
6. (Yπ.) .............. Τ. Καρακάννα, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Α. Κονής, Α.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Τ. Κατσικίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Assize Court/Sentence Αναφορά: πράξεις που στοχεύουν την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης και πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης /ΣΤ [1]

(2001)2 Α.Α.Δ. 95, 98, 99 [2]

(1998)2 Α.Α.Δ. 43 [3] Βλ. Χαράλαμπος Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 97 [4] Βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Evans

(2005)2 Α.Α.Δ. 639, Σακαρίδης κ.α. ν. Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 272 και Πισκόπου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 342 [5]

(2003)2 Α.Α.Δ. 581 [6] Βλ. Αχτάρ κ.α. ν. Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ 397 [7] (2η έκδοση) σελ. 116-117 [8] Βλ. Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ 463, Αεροπόρος ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 275 και Evans (ανωτέρω) [9]

(1996)2 Α.Α.Δ. 241 [10]

(1998)2 Α.Α.Δ. 463 [11]

(2003)2 Α.Α.Δ. 166 [12]

(2012)2 Α.Α.Δ. 189 [13] Βλ. Urgur v. Aστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 189), Εvans (ανωτέρω) και Φαναρτζής (ανωτέρω) [14] Ποινική Έφεση 115/13, ημερομηνίας 9.10.2015 [15] Βλ. σχετικά Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 28 [16] Βλέπετε σχετιικά Raymond Elias Ghafari και Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 442 [17] Βλ. Ion v. Δημοκρατίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 146 [18] Γενικός Εισαγγελέας ν. Αεροπόρου

(1997)2 Α.Α.Δ. 17 [19] Κιουντατζέ ν. Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 164 [20] Pernell κ.ά. ν. Δημοκρατίας (Αρ. 2)

(1998)2 Α.Α.Δ. 417, Φανάρας κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 50 και Υates κ.ά. ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 320 [21] Βλ. Ανδρέας Ανδρέου ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω) [22] Ιωάννου ν. Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 382 [23] Βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Τζιαουχάρη

(2005)2 Α.Α.Δ. 161 [24]

(2004)2 Α.Α.Δ. 46 [25] Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 123 [26]

(2009)2 Α.Α.Δ. 446 [27]

(2012)2 Α.Α.Δ. 930 [28]

(1998)2 Α.Α.Δ. 43 [29]

(2007)2 Α.Α.Δ. 468 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο