JEREMY R. ZIGMAN ν. Αναστάσιου Αναστασιάδη, Αρ. Υπόθεσης: 30515/14, 17/5/2017

JEREMY R. ZIGMAN ν. Αναστάσιου Αναστασιάδη, Αρ. Υπόθεσης: 30515/14, 17/5/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:B55 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Πασχαλίδη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 30515/14 JEREMY R. ZIGMAN Παραπονούμενος -εναντίον- Αναστάσιου Αναστασιάδη Κατηγορούμενου --------------------------------------- Ημερομηνία: 17 Μαΐου 2017 Εμφανίσεις: Για Κατήγορο: κ. Πολυκάρπου και κα Χ. Μάρκου Για Κατηγορούμενο: κ. Α. Αργυρού με κ. Στεφάνου Κατηγορούμενος: παρών --------------------------------------- ΑΠΟΦΑΣΗ (Εκ Πρώτης Όψεως) Στην παρούσα υπόθεση, ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει δύο κατηγορίες. Η 1η κατηγορία, αφορά στο αδίκημα της απάτης του αρ.300 Κεφ.154, ενώ η 2η κατηγορία, η οποία αφορά σε κατ' ισχυρισμό απόσπαση χρημάτων με ψευδείς παραστάσεις, εδράζεται επί των αρ. 297 και 298 Κεφ.

1. Αυτό που καταλογίζεται στον κατηγορούμενο με τις λεπτομέρειες αδικήματος, ως αυτές τροποποιήθηκαν στις 7/9/16, οι οποίες είναι ουσιαστικά κοινές και για τις δύο κατηγορίες, είναι ότι αυτός, κατά ή περί το χρονικό διάστημα μεταξύ Νοεμβρίου 2011 και Ιανουαρίου 2012, με σκοπό εξαπάτησης και πρόθεση καταδολίευσης του παραπονούμενου, απέσπασε από τον τελευταίο, το ποσό των $193.894,72 χρησιμοποιώντας δόλιο τέχνασμα και/ή επινόημα (1η κατηγορία) και ψευδείς παραστάσεις (2η κατηγορία). Το κατ' ισχυρισμό δόλιο τέχνασμα και/ή επινόημα σε σχέση με το αδίκημα του αρ.300 και οι κατ' ισχυρισμό ψευδείς παραστάσεις σε σχέση με το αδίκημα του αρ.298, ήταν, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του κατηγορητηρίου, ότι ο κατηγορούμενος, παρουσίασε και παρέστησε στον παραπονούμενο ότι, επειδή σκοπός του ήταν «να προβεί σε ενέργειες προς εξεύρεση ενδιαφερόμενων πωλητών ακινήτων του με σκοπό τη σύναψη συμφωνιών αγοραπωλησίας ακίνητης περιουσίας», αν ο παραπονούμενος του έδινε το εν λόγω ποσό, αυτός (ο κατηγορούμενος), θα το χρησιμοποιούσε για τον εν λόγω σκοπό, πράγμα το οποίο όμως μέχρι σήμερα, ο κατηγορούμενος δεν έπραξε και εξακολουθεί να κατακρατεί το προαναφερόμενο ποσό, αρνούμενος να το επιστρέψει στον παραπονούμενο. Προς υποστήριξη της υπόθεσης του παραπονούμενου, κλήθηκαν και κατέθεσαν πέντε μάρτυρες ήτοι ο παραπονούμενος ως ΜΚ1, η A.Στυλιανού, Πρωτοκολλητής Ε.Δ. Λ/σου ως ΜΚ2, ο Μ. Μαρκίδης, Δικαστικός Γραφολόγος ως ΜΚ3, η Λ.Γεωργίου, Λειτουργός Κτηματολογίου ως ΜΚ4 και η Κ. Περικλέους, τραπεζικός υπάλληλος στη Societe Generale Bank, ως ΜΚ
2. Στο σύνολο τους, κατατέθηκαν επίσης, 18 Τεκμήρια. Η ουσία της εκδοχής του παραπονούμενου, όπως αυτή δύναται να εξαχθεί από τις λεπτομέρειες των αδικημάτων, την προσκομισθείσα μέχρι τώρα μαρτυρία καθώς και τις δηλώσεις των συνηγόρων των μερών όπως αυτές είναι καταγραμμένες στα πρακτικά της υπόθεσης, είναι η εξής: Ο παραπονούμενος είναι Αμερικανός υπήκοος και τον κατηγορούμενο το γνώρισε το καλοκαίρι 2011 μέσω ενός Κύπριου κοινού φίλου τους, τον Μ. Σαπαρίλλα. Ο Σαπαρίλλας τότε, του είχε συστήσει τον κατηγορούμενο, ως ένα έμπειρο και ικανό επιχειρηματία, ο οποίος ειδικευόταν σε επενδύσεις ακινήτων και ότι επρόκειτο για άτομο εμπιστοσύνης με δυνατές πολιτικές διασυνδέσεις (συγγενής του νυν ΠτΔ). Μη έχοντας οποιοδήποτε λόγο να αμφισβητήσει το φίλο του, ο παραπονούμενος, συζητώντας με τον κατηγορούμενο, αποφάσισε να συνεργαστεί μαζί του στις επενδύσεις ακινήτων. Για το σκοπό αυτό, περί τον Ιούλιο 2011, ο παραπονούμενος ίδρυσε την κυπριακή εταιρεία Zenouthia Ltd, στην οποία ο ίδιος ήταν μέτοχος και ο κατηγορούμενος διευθυντής. Αναφορικά με το κεφάλαιο της εταιρείας, ένα μεγάλο μέρος του καταβλήθηκε από ένα επαγγελματικό φίλο και συνεργάτη του παραπονούμενου, τον Fred Cohrs, επίσης Αμερικανό υπήκοο και το υπόλοιπο από τον παραπονούμενο. Τα λεφτά που ο Fred και ο παραπονούμενος συνεισέφεραν στη Zenouthia μέχρι και τον Δεκέμβριο 2011, χρησιμοποιήθηκαν από τον κατηγορούμενο για την αγορά αριθμού ακινήτων (Τεκ.7) και τα σχετικά αγοραπωλητήρια συμβόλαια, κατατέθηκαν στο Κτηματολόγιο προς όφελος της Zenouthia. Σε μία εκ των περιπτώσεων, ο παραπονούμενος ήταν και αυτός παρών στο Κτηματολόγιο, μαζί με τον κατηγορούμενο. Περί τον Νοέμβριο 2011 και αφού δεν είχε καταστεί δυνατή η οποιαδήποτε μεταπώληση των αγορασθέντων ακινήτων ως όλοι οι εμπλεκόμενοι ευελπιστούσαν, ο Fred, ως το πρόσωπο που συνεισέφερε το μεγαλύτερο μέρος του κεφαλαίου της Zenouthia, άρχισε να ανησυχεί για την πορεία των επενδύσεων και ζήτησε από τον παραπονούμενο όπως καταστεί αυτός (ο Fred), αποκλειστικός μέτοχος της εταιρείας και κατ' επέκταση «ιδιοκτήτης» των αγορασθέντων ακινήτων, αίτημα με το οποίο παραπονούμενος συμφώνησε. Ακολούθως, στις 4/1/12, μέσω του κατηγορούμενου ως διευθυντή της Zenouthia, οι μετοχές του παραπονούμενου στην Zenouthia, μεταβιβάστηκαν εξ' ολοκλήρου στον Fred (Τεκ.1). Τον ίδιο καιρό που ο Fred ζήτησε να καταστεί αποκλειστικός μέτοχος της Zenouthia, ήτοι τον Νοέμβριο 2011, ο κατηγορούμενος, εισηγήθηκε στον παραπονούμενο, ότι θα ήταν πιο κερδοφόρο και για τους δύο τους, αν άφηναν «έξω» από τις μελλοντικές επενδύσεις τον Fred και προχωρούσαν μόνοι τους. Με τη σκέψη ότι τα κέρδη θα ήταν περισσότερα, αφού θα διανέμονταν πλέον μεταξύ των δύο τους και ότι ο Fred, έχοντας καταβάλει το μεγαλύτερο μέρος του κεφαλαίου της Zenouthia θα δικαιούτο να επωφεληθεί περισσότερο από ενδεχόμενες πωλήσεις των ακινήτων της Zenouthia, ο παραπονούμενος αποφάσισε να ακολουθήσει την εισήγηση του κατηγορούμενου. Ενεργώντας στη βάση των πιο πάνω και στις προτροπές του κατηγορούμενου ότι έπρεπε να ενεργήσουν γρήγορα για να μη χάσουν ευκαιρία, ο παραπονούμενος απέστειλε στον προσωπικό τραπεζικό λογαριασμό του κατηγορούμενου στη Societe Generale Bank, στις 1/12/11 και 25/1/12, το συνολικό ποσό των $193.894,72 (Τεκ. 2,3,4 και 5). Ο κατηγορούμενος τον πληροφόρησε στη συνέχεια ότι, για να μπορέσουν να «καθαρίσουν» τα ποσά, η τράπεζα απαιτούσε όπως αυτά δικαιολογηθούν και αυτό ένεκα των αυστηρών κανονισμών σε θέματα «ξεπλύματος βρώμικου χρήματος», κάτι το οποίο ο παραπονούμενος θέωρησε πολύ εύλογο, ένεκα προηγούμενης προσωπικής του εμπειρίας με παρόμοιο θέμα. Σύμφωνα με τον παραπονούμενο, ο κατηγορούμενος του εισηγήθηκε τότε, όπως καταρτιστεί και υπογραφεί ένα «ψεύτικο» - «εικονικό» συμβόλαιο, το οποίο θα παρουσίαζε ότι τα εν λόγω ποσά, καταβάλλονταν στον κατηγορούμενο για το σκοπό αγοραπωλησίας ακινήτων που ανήκαν στον κατηγορούμενο οπόταν και του έδωσε ένα τέτοιο συμβόλαιο για να το υπογράψει. Σύμφωνα πάντα με τον παραπονούμενο, το εν λόγω συμβόλαιο, θυμάται να το υπέγραψε γύρω στη δεύτερη εβδομάδα του Φεβρουαρίου 2012, όμως δεν μελέτησε το περιεχόμενο του, αφού το θεωρούσε ως «τυπικό» και «ψεύτικο». Αντίγραφο του εν λόγω συμβολαίου δεν κράτησε, αφού θεώρησε ότι δεν θα το χρειαζόταν και μέχρι που οι διαφορές των μερών ήχθησαν για ακρόαση για πρώτη φορά στα πλαίσια της ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης 5696/13, ουδέποτε το ξαναείδε. Αφού από την αποστολή των χρημάτων στον κατηγορούμενο, παρήλθε κάποιο χρονικό διάστημα χωρίς να υπάρξουν εξελίξεις στις επενδύσεις, ο παραπονούμενος άρχισε να ανησυχεί. Ο κατηγορούμενος στον οποίο ο παραπονούμενος μετέφερε τις ανησυχίες του, πρόβαλλε συνεχώς διάφορες αόριστες, ασαφείς και γενικές δικαιολογίες. Όταν πλέον ο παραπονούμενος άρχισε να υποπτεύεται ότι «κάτι δεν πήγαινε καλά», ζήτησε από τον κατηγορούμενο να του επιστρέψει πίσω τα χρήματα του οπόταν και ο τελευταίος επανήλθε με περισσότερες δικαιολογίες. Μη έχοντας άλλη επιλογή, ζήτησε τις υπηρεσίες δικηγόρου, ο οποίος απαίτησε άμεσα τα χρήματα από τον κατηγορούμενο. Στην απαίτηση αυτή των δικηγόρων του παραπονούμενου, απάντησαν οι δικηγόροι του κατηγορούμενου, οι οποίοι, απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς του πρώτου, προέβαλαν τον ισχυρισμό ότι ο πελάτης τους, δικαιούτο να κρατήσει τα εν λόγω ποσά δυνάμει του αγοραπωλητηρίου συμβολαίου γης που είχε υπογραφεί μεταξύ παραπονούμενου και κατηγορούμενου. Το εν λόγω ισχυριζόμενο συμβόλαιο όμως, οι δικηγόροι του κατηγορούμενου αρνήθηκαν να το δώσουν στους δικηγόρους του παραπονούμενου. (βλ. Τ.9 και 19) Κατά ή περί το χρόνο που ενεπλάκησαν οι δικηγόροι των μερών, ήτοι το καλοκαίρι 2012, ο κατηγορούμενος, σύμφωνα με τον παραπονούμενο, σε μια προσπάθεια να του επιστρέψει τα χρήματα του, του έδωσε μια επιταγή της Zenouthia, για το ποσό των €144.000 και ημερομηνία 8/10/12 (Τεκ. 11), την οποία του είπε ότι, θα την «κάλυπτε σύντομα», με τα κέρδη που θα έπαιρνε από επικείμενη πώληση ακινήτων της Zenouthia. Η εν λόγω επιταγή όμως, όταν ο παραπονούμενος την παρουσίασε σε τραπεζικό ίδρυμα για να την εξαργυρώσει, δεν κατέστη δυνατό να τιμηθεί. Σύμφωνα με τη σφραγίδα της πληρώτριας Τράπεζας, η επιταγή δεν μπορούσε να τιμηθεί διότι, επί αυτής, υπήρχαν «αλλαγές (που) χρειάζονταν πλήρη υπογραφή του εκδότη της επιταγής» και «ο λογαριασμός έκλεισε..». Στη συνέχεια, ο παραπονούμενος έδωσε οδηγίες στους δικηγόρους του όπως κινηθούν δικαστικά εναντίον του κατηγορούμενου προς ανάκτηση των χρημάτων του. Για το σκοπό αυτό, αρχικά, καταχωρήθηκε στο Ε.Δ. Λ/σου, η ιδιωτική ποινική υπόθεση 5696/13, η οποία στρεφόταν εναντίον της Zenouthia ως κατηγορούμενης 1 και του εδώ κατηγορούμενου, ως κατηγορούμενου 2, υπό την ιδιότητα του διευθυντή και αντιπρόσωπου της Zenouthia. Η εν λόγω υπόθεση, καταλόγιζε και στους δύο κατηγορούμενους, στην μεν εταιρεία ως εκδότη και στον δε κατηγορούμενο ως συνεργό, τη διάπραξη του αδικήματος του αρ.305Α Κεφ.154 ήτοι το αδίκημα της έκδοσης επιταγής άνευ αντικρίσματος. Αντικείμενο των εν λόγω κατηγοριών ήταν η προαναφερόμενη επιταγή των €144.000 με ημερ.8/10/12 (βλ.Τεκ.16 για το οποίο αμφότεροι οι συνήγορο δήλωσαν ότι εκ παραδρομής αναφέρει ως ημερομηνία αδικήματος την 15/4/13 και ότι η ορθή ημερομηνία είναι η 810/12). Στη διαδικασία που ακολούθησε, μόνο ο κατηγορούμενος εκπροσωπήθηκε με δικηγόρο ενώ για τη Zenouthia δεν υπήρξε εμφάνιση. Πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας εκείνης της υπόθεσης, επιχειρήθηκε από πλευράς παραπονούμενου, να τροποποιηθεί το κατηγορητήριο και να προστεθούν δύο νέες κατηγορίες εναντίον του εκεί κατηγορούμενου
3. Οι εν λόγω προτιθέμενες κατηγορίες ήταν πανομοιότυπες με αυτές στις οποίες αφορά η παρούσα υπόθεση ήτοι για κατ' ισχυρισμό διάπραξη των αδικημάτων του αρ.300 και 298 Κεφ.
4. Θέση του παραπονούμενου στην 5696/13, ήταν ότι, με την προσθήκη των εν λόγω κατηγοριών, θα εξυπηρετηθεί καλύτερα η δικαιοσύνη αλλά και τα δικαιώματα όλων των εμπλεκομένων, συμπεριλαμβανομένου και του εκεί κατηγορούμενου 2, αφού οι δύο νέες αυτές κατηγορίες, αφορούν σε «συγγενή περιστατικά» και «συγγενή γεγονότα» με τις κατηγορίες που αποτελούσαν ήδη, αντικείμενο του κατηγορητηρίου. Όπως δήλωσε ο ευπαίδευτος συνήγορος του παραπονούμενου, αγορεύοντας προς υποστήριξη του αιτήματος για τροποποίηση, τα γεγονότα που στοιχειοθετούν τις δύο νέες αυτές κατηγορίες, «ανάγονται στον χρόνο κατά τον οποίο χρήματα εκ μέρους του παραπονούμενου εμβάστηκαν στον κατηγορούμενο και είναι μαρτυρία που σε κάθε περίπτωση θα ακουστεί στο σεβαστό σας Δικαστήριο, σκοπούσα να δικαιολογήσει τη νομιμότητα του ανταλλάγματος για το οποίο εκδόθηκε η επίδικη επιταγή...». Συνεπώς υποστήριξε ο συνήγορος, με την αιτούμενη τροποποίηση, ούτε ο παραπονούμενος, ούτε ο κατηγορούμενος 2 αλλά ούτε και το Δικαστήριο, θα χρειαστεί να ταλαιπωρηθούν, δικάζοντας «2 φορές 2 διαδικασίες...». Στο εκεί αίτημα του παραπονούμενου, ο κατηγορούμενος, πρόβαλε ένσταση. Στην αγόρευση του προς υποστήριξη της ένστασης του, ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου 2 στην 5696/13, υποστήριξε ότι με την αιτούμενη τροποποίηση «θα επηρεαστούν δυσμενώς τόσο τα δικαιώματα μας όσο και θα βλαφτεί η Υπεράσπιση την οποία θα προβάλουμε κατά την εκδίκαση της υπόθεσης...». Τη θέση του αυτή ο συνήγορος, τη στήριξε στο ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος του αρ.305Α, για το οποίο ο κατηγορούμενος 2 σε εκείνη την υπόθεση κατηγορείτο ότι διέπραξε ως συνεργός της εκδότριας Zenouthia, διαφέρουν κατά πολύ από τα συστατικά που τα «εντελώς 2 νέα αδικήματα» αφορούν και τα οποία μάλιστα, καταλογίζονται προσωπικά στον κατηγορούμενο
5. Ένεκα τούτου, υποστήριξε ο συνήγορος, η υπεράσπιση τίθεται «σε ένα εντελώς διαφορετικό τοπίο», χωρίς να έχει καταδειχθεί η απαιτούμενη σχετικότητα ή συνάφεια με τις ήδη υπάρχουσες κατηγορίες. Εισηγήθηκε τέλος ο συνήγορος ότι ο παραπονούμενος, αν επιθυμεί να προσάψει αυτές τις νέες κατηγορίες εναντίον του κατηγορούμενου 2 προσωπικά, θα πρέπει «...να προχωρήσει με νέο κατηγορητήριο, με τη καταχώρηση νέου κατηγορητηρίου που να αφορά απάτη και ψευδείς παραστάσεις που θα αφορά ως κατηγορούμενο μόνο προσωπικά τον κατηγορούμενο 2». Ο αδελφός Δικαστής που επιλήφθηκε της υπόθεσης 5696/13, αφού άκουσε τους συνηγόρους ως προς το αίτημα για τροποποίηση, σημειώνοντας ότι «πρόκειται για 2 εντελώς καινούριες κατηγορίες, οι οποίες ουδεμία σχέση έχουν με τις υφιστάμενες κατηγορίες, (ότι) εδράζονται σε διαφορετική νομική βάση, σε εντελώς διαφορετικά γεγονότα και αυτό προκύπτει μέσα από τις λεπτομέρειες αδικήματος, (ότι) αφορούν διαφορετικό χρόνο κατ' ισχυρισμό διάπραξης των αδικημάτων και (ότι) αναμφίβολα πρόκειται για σοβαρότατες κατηγορίες (σοβαρότερες των υφισταμένων) ... (και με) ... συστατικά στοιχεία ... εντελώς διαφορετικά από τα συστατικά στοιχεία των υφιστάμενων κατηγοριών...», αποφάσισε για τους λόγους που κατέγραψε στη σχετική ενδιάμεση απόφαση του ημερ. 10/11/14, να απορρίψει το αίτημα, οπόταν και η υπόθεση προχώρησε σε ακρόαση, μόνο με τις υπάρχουσες κατηγορίες στη βάση του αρ.305Α. Τα πιστοποιημένα πρακτικά της διαδικασίας με την πλήρη επιχειρηματολογία των συνηγόρων και την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου, κατατέθηκαν στην παρούσα υπόθεση ως Τεκ.
6. Στην ακροαματική διαδικασία που ακολούθησε για τις κατηγορίες του αρ.305Α, το σύνολο της μαρτυρίας του παραπονούμενου, ήταν ουσιαστικά το ίδιο με τα όσα αυτός πρόβαλε και στην παρούσα υπόθεση, ήτοι ότι την 1/12/11 και την 25/1/12, κατόπιν παρότρυνσης του κατηγορούμενου, έστειλε στον τελευταίο συνολικά $193.894,72, με σκοπό την επένδυση σε ακίνητα και όταν στη συνέχεια αυτό δεν έγινε, ζήτησε τα χρήματα του πίσω οπόταν και ο κατηγορούμενος του έδωσε την εν λόγω επιταγή των $144.000 η οποία όμως ουδέποτε τιμήθηκε για τους λόγους που αναγράφηκαν επί αυτής. Εξαίρεση στην προσκομισθείσα μαρτυρία στην παρούσα υπόθεση, αποτέλεσε το σημείο της μαρτυρίας της πλευράς του παραπονούμενου, αναφορικά με την γραφολογική έκθεση που ζήτησε να γίνει σε σχέση με την «εικονική» συμφωνία» και τη συναφή μαρτυρία του ΜΚ
7. Ισχυρίστηκε ο παραπονούμενος ότι, είναι κατά την εκδίκαση της 5696/13 που για πρώτη φορά απέκτησε, αντίγραφο της εν λόγω συμφωνίας και αυτό όταν το κατέθεσε η υπεράσπιση. Σύμφωνα με τον παραπονούμενο, στα πλαίσια της ακρόασης της 5696/13, η πλευρά του κατηγορούμενου παρουσίασε το εν λόγω συμβόλαιο για να προβάλει το δικό της ισχυρισμό ότι το περιεχόμενο του, ήταν αληθές και ότι δεν αφορούσε σε «εικονική δικαιολόγηση ποσών», ως ο παραπονούμενος ισχυρίστηκε. Ο τελευταίος διαπίστωσε τότε, ως ισχυρίζεται, ότι το εν λόγω συμβόλαιο, τον παρουσίαζε να υπογράφει ως γραμματέας της Zenouthia, θέση την οποία ουδέποτε κατείχε, ότι έφερε ημερομηνία 9 Ιανουαρίου 2012 και όχι τον Φεβρουάριο 2012 που υπέγραψε και ότι πλην της υπογραφής του στην τελευταία σελίδα, οι μονογραφές στις υπόλοιπες σελίδες δεν ήταν δικές του. Ήταν όμως πεπεισμένος, κάτι το οποίο ισχυρίστηκε ότι επιβεβαίωσε στη συνέχεια μέσω του ΜΚ3, ότι το συμβόλαιο που παρουσίασε ο κατηγορούμενος στο Δικαστήριο στην 5696/13, είχε αλλοιωθεί και υποστεί παρέμβαση, προφανώς από τον ίδιο κατηγορούμενο. Αφού εξασφάλισε αντίγραφο του συμβολαίου αυτού στα πλαίσια της προαναφερόμενης υπόθεσης, ο παραπονούμενος συμβουλεύτηκε γραφολόγο (ΜΚ3), ο οποίος, αφού το μελέτησε για σκοπούς της παρούσας υπόθεσης, του επιβεβαίωσε ότι οι εν λόγω μονογραφές, δεν συνάδουν με το γραφικό του χαρακτήρα. Το εν λόγω «συμβόλαιο» κατατέθηκε στην παρούσα ως Τεκ.6 και η έκθεση του ΜΚ3, ως Τεκ.
8. Το αν το εν λόγω συμβόλαιο, το οποίο η πλευρά του κατηγορούμενου παρουσίασε στην προηγούμενη ποινική υπόθεση, είναι όντως το συμβόλαιο που υπέγραψε το Φεβρουάριο 2012, ο παραπονούμενος δεν το γνωρίζει ούτε και μπορεί να θυμηθεί τι αφορούσε το συμβόλαιο που είχε υπογράψει τότε. Το μόνο που μπορεί να αναγνωρίσει είναι την υπογραφή του στην τελευταία σελίδα. Η υπεράσπιση στην 5696/13, επιτέθηκε, μεταξύ άλλων, στην εκδοχή του παραπονούμενου ως προς το ποιο ήταν το ισχυριζόμενο αντάλλαγμα της επιταγής ήτοι το γιατί ο παραπονούμενος έστειλε χρήματα στον κατηγορούμενο την 1/12/11 και 25/1/
9. Μία εκ των θέσεων που προβλήθηκαν από την υπεράσπιση σε εκείνη την υπόθεση, όπως και στην παρούσα, ήταν ότι τα χρήματα που έστειλε ο παραπονούμενος στον κατηγορούμενο, δεν στάληκαν υπό τις συνθήκες που ισχυρίστηκε ο παραπονούμενος, ήτοι κατόπιν παρότρυνσης του τελευταίου για να χρησιμοποιηθούν για σκοπούς επένδυσης σε ακίνητα, αλλά ότι όντως στάληκαν για την αγορά από τον παραπονούμενο, των ακινήτων που ανήκαν στον κατηγορούμενο, ως αναφέρεται στη μεταξύ τους επίμαχη συμφωνία. Σύμφωνα με την υπεράσπιση στην 5696/13, η συμφωνία που ο παραπονούμενος ισχυρίστηκε ότι ήταν εικονική (Τεκ.6 στην παρούσα), στην πραγματικότητα ήταν, μια αληθινή, έγκυρη και δεσμευτική συμφωνία μεταξύ τους. Αυτή η θέση υποβλήθηκε στον παραπονούμενο κατά την αντεξέταση του και στην παρούσα υπόθεση. Ο αδελφός Δικαστής που εκδίκασε την 5696/13, εξέδωσε την τελική απόφαση του στις 29/7/
10. Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε, ήταν ότι ούτε ο παραπονούμενος αλλά ούτε και ο κατηγορούμενος, είπαν την αλήθεια στο Δικαστήριο αναφορικά με το τι έλαβε χώρα μεταξύ τους, από την αρχή της συνεργασίας τους μέχρι το τέλος. Μη έχοντας συνεπώς αξιόπιστη μαρτυρία επί της οποίας να μπορούσε να καταλήξει σε ευρήματα ως προς το αν όντως οφείλονταν λεφτά προς τον παραπονούμενο ή αν όντως ο κατηγορούμενος 2 εξέδωσε και του παρέδωσε την επίμαχη, σε εκείνη την υπόθεση, επιταγή, ως επιστροφή μέρους των χρημάτων ή άλλως πως, ο αδελφός Δικαστής, απέρριψε την υπόθεση και αθώωσε και απάλλαξε και τους δύο κατηγορούμενους από τις κατηγορίες που αμφότεροι αντιμετώπιζαν. Από πλευράς παραπονούμενου δεν ασκήθηκε έφεση ούτε εναντίον της τελικής απόφασης του Δικαστηρίου στην 5696/13 ούτε εναντίον της απόφασης για απόρριψη του αιτήματος τροποποίησης. Τα όσα έλαβαν χώρα κατά την ακρόαση της 5696/13 και αναφέρονται πιο πάνω, αποτέλεσαν στην παρούσα υπόθεση, αντικείμενο από κοινού δηλώσεων των συνηγόρων και όσον αφορά την τελική απόφαση του Δικαστηρίου στην 5696/13, αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι, αναφέρθηκαν στο κείμενο της, όπως αυτό έχει δημοσιευτεί στις διαδικτυακές βάσεις δεδομένων της κυπριακής νομικής πληροφόρησης, με αναφορά JEREMY R ZIGMAN ν. ZENOUTHIA LIMITED κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 5696/2013, 29/7/2015 και το οποίο τέθηκε ενώπιον μου για σκοπούς της παρούσας ακρόασης. Η παρούσα υπόθεση, καταχωρήθηκε στις 25/11/14, εκκρεμούσης της εκδίκασης της 5696/13 και μετά που το αίτημα που υποβλήθηκε σε εκείνη την υπόθεση, για τροποποίηση του κατηγορητηρίου και προσθήκη των εδώ κατηγοριών, απορρίφθηκε. Μετά που ο κατηγορούμενος εμφανίστηκε στην παρούσα υπόθεση και δήλωσε μη παραδοχή, ο συνήγορος του εξέφρασε την πρόθεση να εγείρει θέματα ειδικής απολογίας και κατάχρησης, ενόψει της αθωωτικής απόφασης στην 5696/
11. Ένεκα όμως της ασυμφωνίας που υπήρξε με την πλευρά του παραπονούμενου, ως προς το παραδεκτό υπόβαθρο γεγονότων που απαιτείται για σκοπούς εξέτασης τέτοιου αιτήματος, ο συνήγορος, επιφυλάχθηκε να εγείρει το θέμα σε μεταγενέστερο στάδιο. Όταν όμως το κατηγορητήριο τροποποιήθηκε στις 7/9/16 και ο κατηγορούμενος επανακατηγορήθηκε, αυτός πρόβαλε τότε την ειδική απολογία του autrefois acquit καθώς και την αρχή ενάντια στο double jeopardy. Και πάλι όμως, ένεκα της απουσίας παραδεκτού υπόβαθρου, με τη σύμφωνο γνώμη όλων, το θέμα αφέθηκε να εγερθεί και να αποφασιστεί σε κατοπινό στάδιο της διαδικασίας όταν και θα ετίθεντο ενώπιον του Δικαστηρίου τα απαραίτητα και απαραίτητα προς τούτο γεγονότα. Ανέφερα με κάπως περισσή λεπτομέρεια τόσο το ιστορικό της υπόθεσης όσο τη μαρτυρία που προσκομίσθηκε και αυτό διότι, μετά το πέρας της υπόθεσης για τον παραπονούμενο, η πλευρά του κατηγορούμενου, υπέβαλε εισήγηση ότι η υπόθεση θα πρέπει να απορριφθεί και ο κατηγορούμενος να αθωωθεί και απαλλαχτεί από αυτό το στάδιο διότι: Α) Δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου σε καμία κατηγορία, όπως ο «όρος» έχει ερμηνευτεί από τη νομολογία και τη Δικαστική Πρακτική
12. Β) Υπό το φως της ύπαρξης της ποινικής υπόθεσης 5696/13, της εκδίκασης της από αρμόδιο Δικαστήριο και της έκδοσης τελικής απόφασης η οποία δεν έχει εφεσιβληθεί, η παρούσα υπόθεση προσκρούει στις αρχές του δεδικασμένου (autrefois acquit) και του κανόνα εναντίον του διπλού κινδύνου (double jeopardy) και συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας. Αμφότεροι οι συνήγοροι αγόρευσαν αναφορικά και με τους δύο άξονες επί των οποίων βασίστηκε η εισήγηση. Το πλήρως κείμενο των εμπεριστατωμένων αγορεύσεων τους, στα πλαίσια των οποίων έκαμαν πλούσια αναφορά τόσο σε κυπριακή όσο και σε αγγλική και ευρωπαϊκή νομολογία, είναι καταγραμμένο στα πρακτικά και δεν θεωρώ σκόπιμο να τα επαναλάβω. Αναφορά στις αντίστοιχες θέσεις τους κάμνω πιο κάτω όπου κρίνεται αναγκαίο. Αυτό που θα πρέπει πρώτα να εξεταστεί, είναι βεβαίως η σημασία και τυχόν συνέπειες που η προηγούμενη ποινική υπόθεση που ήχθη μεταξύ των μερών με αρ. 5696/13 και στην οποία εκδόθηκε τελεσίδικη απόφαση στις 25/7/15 επιφέρει, στην παρούσα υπόθεση. Αυτό διότι, τυχόν επιτυχία των επί του προκειμένου θέσεων της υπεράσπισης, θέτει τέρμα στη διαδικασία και αποκλείει την οποιαδήποτε περαιτέρω ενασχόληση με τα υπόλοιπα θέματα. Συνοπτικά, η θέση του κ. Αργυρού ήταν ότι, τα επίμαχα στην παρούσα υπόθεση γεγονότα, όπως προκύπτει και από την προσπάθεια που έγινε στην υπόθεση 5696/13 για τροποποίηση του κατηγορητηρίου, είναι και γεγονότα που ο παραπονούμενος γνώριζε από την αρχή αλλά και άρρηκτα συνδεδεμένα με τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου στα πλαίσια εκδίκασης εκείνης της υπόθεσης. Από τη στιγμή, υποστήριξε ο συνήγορος, που το Δικαστήριο στην 5696/13, εξέτασε τα εν λόγω γεγονότα και εξέδωσε τελική απόφαση επί αυτών, η τυχόν ποινική ευθύνη του κατηγορούμενου, στη βάση των ιδίων γεγονότων, έστω και υπό το φως άλλων αδικημάτων, δεν μπορεί να αποτελέσει το αντικείμενο εκ νέου εξέτασης. Το όλο θέμα προβάλλει εντονότερα, σύμφωνα με το συνήγορο, υπό το φως της αθώωσης του κατηγορούμενου στην 5696/13 καθώς και από το ότι, τα υπό εξέταση αδικήματα, είναι σοβαρότερης μορφής από αυτά της 5696/13, όπως άλλωστε προκύπτει από τις προβλεπόμενες στο Νόμο ποινές. Στην αντίπερα όχθη, η επί του προκειμένου θέση των συνηγόρων του παραπονούμενου ήταν συνοπτικά η εξής. Μπορεί να υπάρχει ένας «συνδετικός ιστός» μεταξύ των γεγονότων που ακούστηκαν στην παρούσα υπόθεση και των γεγονότων της 5696/13, από τον οποίο και προκύπτει η όντως σε μεγάλο βαθμό ομοιότητα και των επίμαχων γεγονότων αλλά και της μαρτυρίας στις δύο υποθέσεις, όμως αυτό δεν απολήγει στο συμπέρασμα που υποστήριξε η υπεράσπιση. Σύμφωνα με τους συνήγορους του παραπονούμενου, το Δικαστήριο στην 5696/13, εξέταζε το αδίκημα του αρ.305Α, το οποίο περιορίζεται στα δικά του συστατικά στοιχεία και τα οποία είναι χωριστά και ανεξάρτητα από το συστατικά στοιχεία των αδικημάτων του αρ.300 και 298 Κεφ.
13. Δεν πρόκειται δηλαδή για όμοια ή παρόμοια αδικήματα αλλά ούτε και αδικήματα που πηγάζουν από την ίδια συμπεριφορά και εμπεριέχονται το ένα στο άλλο, όπως π.χ. ο βιασμός και η άσεμνη επίθεση ή ο φόνος και η ανθρωποκτονία, οπόταν και ενδεχομένως να έβρισκε και κάποιο έρεισμα, η θέση περί δίωξης για σοβαρότερης μορφής αδικήματα. Την ίδια στιγμή όμως, υποστήριξαν οι συνήγοροι, το Δικαστήριο στην 5696/13, δεν θα μπορούσε να καταλήξει σε συμπέρασμα ότι στοιχειοθετούνται τα αδικήματα των ψευδών παραστάσεων ή της απάτης γιατί πολύ απλά, ούτε τα εν λόγω αδικήματα αλλά ούτε και τα σχετικά με αυτά γεγονότα, αφορούσαν το Δικαστήριο για σκοπούς εκείνης της υπόθεσης. Το ίδιο όμως ισχύει και σε σχέση με την παρούσα υπόθεση όπου το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει σε συμπέρασμα ότι διαπράχθηκε το αδίκημα της ακάλυπτης επιταγής έστω και αν καταλήξει ότι διαπράχθηκαν ή μη τα υπό εξέταση αδικήματα. Πρόσθετα όμως των πιο πάνω, οι συνήγοροι κάλεσαν το Δικαστήριο όπως λάβει υπόψη του και την όλη στάση που τήρησε ο κατηγορούμενος στις δύο υποθέσεις. Ενώ του δόθηκε η ευκαιρία στην προηγούμενη υπόθεση να αποφύγει τον οποιονδήποτε τυχόν κίνδυνο ισχυρίζεται περί «διπλής δίωξης» και να τύχει ολοκληρωμένης διάγνωσης της ποινικής του ευθύνης σε μία διαδικασία, αυτός όχι μόνο αρνήθηκε την εν λόγω ευκαιρία αλλά κάλεσε και μάλιστα ρητά, τον παραπονούμενο, να καταχωρήσει καινούρια και χωριστή υπόθεση για τα υπό κρίση αδικήματα. Υπό αυτές τις συνθήκες, υποστήριξαν οι συνήγοροι, δεν μπορεί τώρα ο κατηγορούμενος, να προβάλλει ότι επηρεάζονται δυσμενώς τα δικαιώματα του ή ότι η παρούσα υπόθεση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας. Εξέτασα με προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις για το ομολογουμένως ενδιαφέρον θέμα που έχει προκύψει υπό τις ιδιάζουσες αυτές περιστάσεις. Κατά τη μελέτη του θέματος, ανέτρεξα τόσο στην κυπριακή και αγγλική νομολογία όσο και στη νομολογία του Ε.Δ.Α.Δ., εφόσον το θέμα έχει προσεγγιστεί από διάφορες σκοπιές, αναλόγως της δικαιοδοσίας που το εξέταζε. Στην αγγλική νομολογία, το θέμα προσεγγίστηκε από τη σκοπιά των αρχών της δίκαιης δίκης, όπως αυτές αναδύονται κυρίως από το κοινοδίκαιο και τη δικαστική πρακτική. Στην νομολογία του ΕΔΑΔ, το θέμα εξετάστηκε υπό το πρίσμα του Αρ.4 του 7ου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ. Η κυπριακή έννομη τάξη, αποτελεί, και ας μου επιτραπεί η έκφραση, ένα «υβρίδιο» των πιο πάνω και αυτό, ένεκα του Αρ.12.2 Συντάγματος, της άρρηκτης σχέσης με το κοινοδίκαιο αλλά και της δεσμευτικής προσχώρησης στην ΕΣΔΑ. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε στην υπόθεση, LEVENT SHAIL ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΠΟΙΝΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 137/2014, 8/7/2016 «Η συνταγματική, νομοθετική και με κάθε άλλη διάσταση επιταγή ότι κανένας δεν μπορεί να θεωρηθεί δύο φορές ποινικά υπεύθυνος για το ίδιο ποινικό αδίκημα, είναι καλά εμπεδωμένη διαχρονικά, τόσο στο Αγγλοσαξωνικό νομικό σύστημα, όσο και στον Ευρωπαϊκό χώρο.» Έχω την άποψη ότι το όλο θέμα, θα πρέπει να εξεταστεί στη βάση ενός συνδυασμού των προαναφερόμενων δικαιοδοτικών προσεγγίσεων και αυτό ακριβώς ένεκα της ιδιομορφίας της κυπριακής έννομης τάξης. Αυτό άλλωστε είναι που προκύπτει και από τις αναφορές που αμφότεροι οι συνήγοροι έκαμαν κατά τις αγορεύσεις τους. Ως αντιπροσωπευτικοί «οδηγοί» επί του θέματος, οι οποίοι συνοψίζουν αποτελεσματικά κατά την άποψη μου, την κάθε προσέγγιση, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν, οι κυπριακές αποφάσεις LEVENT SHAIL και ΤΑΣΟΥΛΛΑ ΚΟΝΕ ν. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΦΛΟΥΡΗ κ.α., Ποινική Έφεση ΑΡ. 209/2013, 5/3/2015, οι αγγλικές αποφάσεις Connelly v. DPP [1964] 2 AC 1254, DPP ν Humphrys [1977] A.C. 1 και R. v. Z.