Δημοκρατία ν. Στυλιανού Παπανικολάου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 7327/15, 16/5/2017

(1)(β), 6

(3)και 30Α του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα, του Διατάγματος ΚΔΠ 4/96 και του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος οι κατηγορούμενοι 2 και 3 την 27η Μαρτίου 2015 στη Λεμεσό, είχαν στην κατοχή τους ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως Α, δηλαδή, κοκαΐνη συνολικού βάρους 95 κιλών και 699,2 γραμμαρίων με ποσοστό καθαρότητας 20,47% με σκοπό την προμήθεια του σε άλλο πρόσωπο (1η κατηγορία). · Κατοχή ελεγχομένου φαρμάκου Τάξεως Α΄, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3 Πρώτος Πίνακας Μέρος Ι, 6

(2)του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα, του Διατάγματος ΚΔΠ 4/96 και του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος οι κατηγορούμενοι 2 και 3 την 27η Μαρτίου 2015 στη Λεμεσό, είχαν στην κατοχή τους ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως Α, δηλαδή, κοκαΐνη συνολικού βάρους 95 κιλών και 699,2 γραμμαρίων με ποσοστό καθαρότητας 20,47% χωρίς την άδεια του Υπουργού Υγείας (2η κατηγορία). · Συνωμοσία προς διάπραξη κακουργήματος, κατά παράβαση των άρθρων 371 και του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 και των άρθρων 2, 3, Πρώτος Πίνακας Μέρος Ι, 5

(1)(β), 6

(3)και 30Α του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος οι κατηγορούμενοι 2 και 3 την 27η Μαρτίου 2015 στη Λεμεσό, συνωμότησαν μεταξύ τους να διαπράξουν κακούργημα, δηλαδή το αναφερόμενο στην πρώτη κατηγορία αδίκημα της κατοχής ελεγχομένου φαρμάκου Τάξεως Α΄, με σκοπό την προμήθεια του σε άλλο πρόσωπο (3η κατηγορία). · Συνωμοσία προς διάπραξη κακουργήματος, κατά παράβαση των άρθρων 371 και του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 και των άρθρων 2, 3, Πρώτος Πίνακας Μέρος Ι, 6

(2), του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως τροποποιήθηκε. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος οι κατηγορούμενοι 2 και 3 την 27η Μαρτίου 2015 στη Λεμεσό, συνωμότησαν μεταξύ τους να διαπράξουν κακούργημα, δηλαδή το αναφερόμενο στη δεύτερη κατηγορία αδίκημα της κατοχής ελεγχομένου φαρμάκου Τάξεως Α΄ χωρίς την άδεια του Υπουργού Υγείας (4η κατηγορία). · Προμήθεια ελεγχομένου φαρμάκου Τάξεως Α΄ σε άλλο πρόσωπο, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, Πρώτος Πίνακας Μέρος ΙΙ, 5

(1)(β), 5

(2)του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα και του Διατάγματος ΚΔΠ 4/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος ο κατηγορούμενος 3 την 27η Μαρτίου 2015 στη Λεμεσό, προμήθευσε άλλο πρόσωπο με ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως Α΄, δηλαδή προμήθευσε τον 1ο κατηγορούμενο με κοκαΐνη συνολικού βάρους 95 κιλών και 699,2 γραμμαρίων, με ποσοστό καθαρότητας 20,47% (5η κατηγορία). Μετά την ολοκλήρωση της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής αμφότεροι οι κατηγορούμενοι, ήτοι οι κατηγορούμενοι 2 και 3, εισηγήθηκαν ότι όλες οι κατηγορίες θα πρέπει να απορριφθούν στο στάδιο του εκ πρώτης όψεως. Υπενθυμίζουμε ότι ο κατηγορούμενος 1 παραδέχθηκε ενοχή στα αρχικά στάδια της διαδικασίας, του επιβλήθηκε ποινή και αυτός κλήθηκε και κατέθεσε ως μάρτυρας, πρόκειται για το ΜΚ
2. Εκ μέρους της Κατηγορούσας Αρχής κατέθεσαν 33 συνολικά μάρτυρες, οι πλείστοι εκ των οποίων ήταν αστυνομικοί, μέλη της Υπηρεσίας Δίωξης Ναρκωτικών. Η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής συνοψίζεται στην αγόρευση του εκπροσώπου της. Ο πρώην κατηγορούμενος 1, ΜΚ18, που θα αναφέρεται από τώρα και στο εξής ως "ο ΜΚ18", ανέλαβε μετά από πρόταση των κατηγορουμένων 2 και 3, έναντι αμοιβής, να μεταφέρει μαζί με τον κατηγορούμενο 2, την επίδικη ποσότητα ναρκωτικής ουσίας, χρησιμοποιώντας ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο τύπου βαν. Ο ΜΚ18 μετέβη μαζί με τον κατηγορούμενο 2 στη Λεμεσό, από όπου θα παραλάμβαναν το παράνομο εμπόρευμα. Όταν έφθασαν στη Λεμεσό ο ΜΚ18 το στάθμευσε δίπλα από το εστιατόριο Bennigan's στη Λεμεσό όπου σύμφωνα με την Κατηγορούσα Αρχή βρισκόταν ο κατηγορούμενος
3. Τα κλειδιά του εν λόγω οχήματος παραδόθηκαν στον κατηγορούμενο 3 ο οποίος φρόντισε να φορτώσει τα εν λόγω ναρκωτικά στο χώρο αποσκευών του οχήματος. Στη συνέχεια ο ΜΚ18 οδήγησε το όχημα το οποίο ήταν φορτωμένο με ναρκωτικά, συνοδεία του κατηγορουμένου
4. Με βάση τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μας και παρέμεινε αναντίλεκτη, σε κάποιο σημείο στην περιοχή Μουτταγιάκας, άνδρες της Αστυνομίας, που είχαν θέσει υπό παρακολούθηση το όχημα τύπου βαν, ανέκοψαν αυτό. Εντός του οχήματος εντόπισαν την επίδικη ποσότητα ναρκωτικής ουσίας. Ο κατηγορούμενος 2 ως αναφέραμε και πιο πάνω συνόδευε με άλλο αυτοκίνητο το ΜΚ
5. Ήταν η θέση της Κατηγορούσας Αρχής ότι ο κατηγορούμενος 2 "ουσιαστικά καταλήφθηκε όπως και ο ΜΚ18 εν τω πράττεσθαι". H μαρτυρία εναντίον του κατηγορουμένου 3 προέρχεται κυρίως από το ΜΚ
6. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου 2 εισηγήθηκε ότι δεν έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων. Ήταν η θέση του ότι η κατηγορία 5, αντικείμενο της οποίας είναι η προμήθεια των ελεγχομένων φαρμάκων προς το ΜΚ18, πρώην κατηγορούμενο 1, δεν στρέφεται και δεν αφορά τον κατηγορούμενο 2 και ως εκ τούτου αυτός τεκμαίρεται αθώος για την προμήθεια. Πέραν τούτου τα γεγονότα, ως αυτά καταγράφονται στην πιο πάνω κατηγορία, ρίχνουν φως και εξηγούν τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος
7. Ως ανέφερε χαρακτηριστικά, οι λεπτομέρειες της κατηγορίας, "σηματοδοτούν τον τρόπο με τον οποίο ο Παπανικολάου (ΜΚ18) έλαβε κατοχή των ελεγχομένων φαρμάκων αλλά και πρόσθετα παριστούν . πριν λάβει κατοχή ο Παπανικολάου, προμηθευόμενος από τον 3ο κατηγορούμενο, κατοχή των ελεγχομένων φαρμάκων είχε ο 3ος κατηγορούμενος" και όχι ο Ζωδιάτης, ήτοι ο κατηγορούμενος
8. Ο κ. Πουργουρίδης διερωτήθηκε για ποιο αδίκημα κατηγορείται ο κατηγορούμενος 2, εφόσον δεν είχε προηγουμένως προμηθεύσει το ΜΚ18 με τα ελεγχόμενα φάρμακα, δεν αναμιγνύετο στη φύλαξη τους, ".και με δεδομένο ότι οι άλλοι δύο συγκατηγορούμενοι κατηγορούνται ως αυτουργοί κάτω από το άρθρο 20 Α, ο ένας φύλαξη, ο άλλος έλεγχο των δύο ελεγχομένων φαρμάκων την ίδια ώρα". Ήταν η θέση του ότι τα ελεγχόμενα φάρμακα δεν αποτελούσαν "μία κοινή δεξαμενή, κοινή περιουσία". Δεν αποδείχθηκε το actus reus και ως εκ τούτου δεν υπάρχει αδίκημα. Το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος 2 ακολούθησε με το όχημά του το ΜΚ18 δεν προσθέτει ο,τιδήποτε στην υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής. Δεν αποδείχθηκε, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, ότι ο κατηγορούμενος 2 παρέσχε συνδρομή ή βοήθεια καθ΄ οιονδήποτε τρόπο, είτε στον κατηγορούμενο 3, είτε στο ΜΚ18, από τη στιγμή που ο τελευταίος μπήκε μέσα στο όχημα τύπου βαν και απέκτησε κατοχή των ελεγχομένων ναρκωτικών ουσιών. Ο κ. Α. Δημητρίου εκ μέρους του κατηγορουμένου 3, αφού ανέλυσε τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου από την Κατηγορούσα Αρχή, εισηγήθηκε ότι η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής είναι "διάχυτη από κενά εν σχέσει με την ύπαρξη και την εμπλοκή του κατηγορουμένου 3". Χαρακτήρισε τη μαρτυρία που έχει προσκομιστεί "ελλειπή και φτωχή" που σε καμία περίπτωση δεν είναι ικανοποιητική για να τεκμηριώσει την εμπλοκή του κατηγορουμένου 3 στα αδικήματα που αντιμετωπίζει. Η Κατηγορούσα Αρχή, σύμφωνα πάντα με τον ευπαίδευτο συνήγορο, προσπάθησε να παρουσιάσει με έμμεσο τρόπο δηλαδή διά αφηγήσεως του ΜΚ18, τη μαρτυρία προσώπου που δεν της επιτρεπόταν να καλέσει ως μάρτυρα στην υπόθεση και δη του κατηγορουμένου 2, ο οποίος έχει δηλώσει μη παραδοχή και ως εκ τούτου ήταν μη εξαναγκάσιμος μάρτυρας. Θα ήταν συνεπώς λανθασμένο και ανεπίτρεπτο, ως ανέφερε χαρακτηριστικά, το Δικαστήριο να βασιστεί επί της μαρτυρίας του ΜΚ18 για να προβεί σε ευρήματα ενοχής εναντίον του κατηγορουμένου 3, αφ΄ η στιγμής η μαρτυρία του αποτελεί εξ ακοής μαρτυρία και δη από πρόσωπο το οποίο δεν μπορούσε να καλέσει η Κατηγορούσα Αρχή για να επιβεβαιώσει ή όχι τους ισχυρισμούς του. Η μαρτυρία του ΜΚ18 δεν ενισχύεται από οποιαδήποτε άλλη ανεξάρτητη μαρτυρία. Ο ευπαίδευτος εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής διαφώνησε με τις πιο πάνω θέσεις. Τόνισε, μεταξύ άλλων, ότι το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε αξιολόγηση της μαρτυρίας. Η προσκομισθείσα μαρτυρία πρέπει να εξετασθεί αντικειμενικά καθότι το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου Δικαστηρίου αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού Δικαστηρίου. Επεσήμανε ότι στις κατηγορίες 2 και 3 γίνεται ρητή αναφορά στο άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 και ήταν επομένως γνωστό στους κατηγορουμένους ότι αυτοί κατηγορούνταν και με βάση το άρθρο 20, δηλαδή για συνεργεία στη διάπραξη των αδικημάτων. Χαρακτήρισε την εισήγηση του συνηγόρου του κατηγορουμένου 2 ότι η συνεργεία θα πρέπει να εξεταστεί μετά τη χρονική στιγμή παραλαβής των ναρκωτικών από το ΜΚ18, ως αδόκιμη. Ήταν η θέση του ότι η παροχή βοήθειας μπορεί να υπάρξει χρονικά και πριν την στοιχειοθέτηση του actus reus. Προς υποστήριξη των θέσεων του επικαλέστηκε τις πρόνοιες του άρθρου 20 και έκανε αναφορά σε σχετική νομολογία. Κάλεσε το Δικαστήριο να δεχθεί ότι υπήρχε συμμετοχή στα αδικήματα στη βάση του πιο πάνω άρθρου. Η συμμετοχή του κατηγορουμένου 2 είχε "δύο μορφές", της παροχής βοήθειας (άρθρο 20(γ)) και της προαγωγής (άρθρο 20(δ)). Η παροχή βοήθειας και η προαγωγή καθιστούν τον κατηγορούμενο 2, σύμφωνα πάντα με τον εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής, αυτουργό του αδικήματος. Η συμπερίληψη των κατηγοριών 2 και 3 μαζί με την κατηγορία της προμήθειας (κατηγορία 5) δεν επηρεάζει το κατηγορητήριο και κατ΄ επέκταση τη διαδικασία. Εξήγησε ότι στην κατηγορία 5 ο κατηγορούμενος 3 κατηγορείται ότι προμήθευσε (actual supply) τον ΜΚ
9. Οι κατηγορίες 1 και 2 αφορούν χρονική στιγμή άλλη από αυτή της κατηγορίας 5, που τα ναρκωτικά κατέχονταν από το ΜΚ18 και τον κατηγορούμενο
10. Σε αυτή την περίπτωση ο κατηγορούμενος 3 κατηγορείται με βάση το άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα ως το πρόσωπο που προήγαγε ή παρακίνησε το ΜΚ18 να διαπράξει τα αδικήματα. Σε σχέση με την κατηγορία 1 παρατήρησε ότι οι κατηγορούμενοι κατηγορούνται ότι τα κατείχαν με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο, δεδομένο που προκύπτει από το τεκμήριο που θέτει στο άρθρο 30 Α ο Νόμος 29/77, ως έχει τροποποιηθεί. Δεν κατηγορούνται ότι τα κατείχαν "με σκοπό την προμήθεια τους ειδικότερα στον κατηγορούμενο 3". Εξήγησε ότι η κατοχή με σκοπό την προμήθεια των ελεγχομένων φαρμάκων δεν αφορά την προμήθεια τους στον κατηγορούμενο 3, αλλά "την γενικότερη προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα". Και οι τρεις κατηγορούμενοι συμμετείχαν "στην ευρύτερη αλυσίδα προμήθειας" των ελεγχομένων φαρμάκων, σε τρίτα πρόσωπα όπως προνοείται από το άρθρο 30 Α του Νόμου. Σε σχέση με τη μαρτυρία του κατηγορουμένου 2 που στρέφεται εναντίον του κατηγορουμένου 3 αναφέρθηκε εν εκτάσει σε νομολογία και τόνισε ότι η προκειμένη περίπτωση εμπίπτει στις εξαιρέσεις που αναγνωρίζει η νομολογία εφόσον στο κατηγορητήριο περιλαμβάνονται και κατηγορίες που αφορούν το αδίκημα της συνωμοσίας. Η Αγγλική Πρακτική του 1962 - [1962] 1 All E.R. 448 που εκδόθηκε από το Divisional Court of the Queen's Bench Division of the High Court σαν καθοδήγηση για τους Άγγλους Δικαστές όταν εξετάζουν κατά πόσο έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση, έχει υιοθετηθεί και από τα Κυπριακά Δικαστήρια. Η πιο πάνω πρακτική προβλέπει ότι: «. A submission that there is no case to answer may properly be made and upheld: (a) When there has been no evidence to prove an essential element in the alleged offence; (b) when the evidence adduced by the prosecution has been so discredited as a result of cross examination or is so manifestly unreliable that not reasonable tribunal could safely convict on it. Apart from those situations a tribunal should not in general be called on to reach a decision as to conviction or acquittal until the whole of the evidence, which either side wishes to tender, has been placed before it. If, however, a submission is made that there is no case to answer the question should depend not so much on whether the adjudicating tribunal (if compelled to do so) would at that stage convict or acquit but on whether the evidence is such that a reasonable tribunal might convict. If a reasonable tribunal might convict on the evidence so far laid before it, there is a case to answer.» Η Πρακτική του 1962 δεν είναι δεσμευτική για τα Κυπριακά Δικαστήρια, αποτελεί όμως ένα σωστό οδηγό για αυτά όταν ασκούν ποινική δικαιοδοσία[1]. Στην υπόθεση R. v. Galbraith

(1981)2 All E.R. 1061, το Αγγλικό Εφετείο εξετάζοντας τις αρχές από τις οποίες το Δικαστήριο καθοδηγείται, όταν εξετάζει εκ πρώτης όψεως υπόθεση, είπε τα πιο κάτω, σε ελεύθερη μετάφραση στα Ελληνικά: «Πώς τότε ο Δικαστής πρέπει να αντιμετωπίσει εισήγηση ότι δεν υπάρχει υπόθεση,

(1)Αν δεν υπάρχει μαρτυρία ότι το ισχυριζόμενο αδίκημα έχει διαπραχθεί από τον Κατηγορούμενο, δεν υπάρχει δυσκολία. Ο Δικαστής θα σταματήσει φυσικά την υπόθεση.

(2)Η δυσκολία εγείρεται όταν υπάρχει κάποια μαρτυρία, αλλά αυτή είναι αδύνατου χαρακτήρα (tenuous character), παραδείγματος χάριν λόγω αδυναμίας ή ασάφειας ή όταν δεν συνάδει με άλλη μαρτυρία. (α) Όταν ο Δικαστής καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η μαρτυρία που λαμβάνεται υπόψη στον πιο ψηλό βαθμό της (taken as its highest), είναι τέτοια που οι ένορκοι, ορθά καθοδηγούμενοι, δεν θα μπορούσαν δικαίως να καταδικάσουν στηριζόμενοι πάνω της, τότε είναι καθήκον του Δικαστή να σταματήσει την υπόθεση. (β) Όταν όμως η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής είναι τέτοια που η βαρύτητά της ή η αδυναμία της εξαρτάται από την αξιοπιστία κάποιου μάρτυρα ή από άλλα θέματα που εμπίπτουν στη δικαιοδοσία των ενόρκων και όταν σε μια πιθανή θεώρηση των γεγονότων υπάρχει μαρτυρία επί της οποίας οι ένορκοι μπορούν να βασισθούν για να καταλήξουν ότι ο Κατηγορούμενος είναι ένοχος, τότε το θέμα πρέπει να αφίεται από το Δικαστήριο για να αποφασισθεί από τους ενόρκους.». Καθοδηγητική και πολύ διαφωτιστική επί του θέματος είναι και η απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας και Χριστοδούλου

(1990)2 ΑΑΔ 133. Ο Δικαστής Πικής, αναλύοντας τον όρο «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» είπε τα πιο κάτω τα οποία παραθέτουμε αυτούσια: «Όπως ο όρος "εκ πρώτης όψεως υπόθεση" υποδηλώνει, η κλήση του κατηγορουμένου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν ως θέμα πρώτης όψεως, δηλαδή, μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης, δικαιολογείται η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση. Ο όρος "εκ πρώτης όψεως υπόθεση" χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεσης, δηλαδή, την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Χρήσιμη ανάλυση του όρου "εκ πρώτης όψεως υπόθεση" γίνεται στην απόφαση της ολομέλειας In Re Kakos

(1985)1 CLR

1. ............................ H απαλλαγή του εφεσίβλητου δικαιολογείται μόνο όταν, (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) oποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ' αυτή την καταδίκη του κατηγορουμένου.». Εξετάσαμε τις εισηγήσεις που προέβαλαν αμφότεροι οι κατηγορούμενοι για απόρριψη των κατηγοριών που αντιμετωπίζουν καθοδηγούμενοι από τις πιο πάνω αρχές. Μελετήσαμε με προσοχή τη μαρτυρία ως επίσης τις σχετικές εισηγήσεις, τόσο των συνηγόρων υπεράσπισης όσο και του εκπροσώπου της Κατηγορούσας Αρχής αλλά και τη νομολογία. Κρίνουμε ότι για να γίνουν δεκτές οι εισηγήσεις που προωθήθηκαν από την Υπεράσπιση των δύο κατηγορουμένων θα πρέπει να προηγηθεί αξιολόγηση της μαρτυρίας και ιδιαίτερα της μαρτυρίας του ΜΚ18 κάτι που δεν είναι επιτρεπτό στο στάδιο αυτό. Καταλήγουμε, με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία ότι έχουν αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως, στο βαθμό που απαιτείται, όλες οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι 2 και
2. (Οι κατηγορούμενοι 2 και 3 καλούνται σε απολογία και το Δικαστήριο τους πληροφορεί για τα δικαιώματά τους) (Υπ.) ........................................... Τ. Καρακάννα Π.Ε.Δ. (Υπ.) ........................................... Α. Κονής Α.Ε.Δ. (Υπ.) ........................................... Τ. Κατσικίδης Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Assize Court/Interim Αναφορά: Ενδιάμεση Απόφαση (εκ πρώτης όψεως υπόθεση) /ΣΤ [1] Αzinas and Another v. Police

(1981)2 CLR 9 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο