M.P.M. PYXEL STUDIOS LTD ν. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΧΑΤΖΗΑΡΓΥΡΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 11917/15, 24/5/2017

(2)του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι εξέδωσε προς όφελος της παραπονούμενης την επιταγή της Eurobank υπ' αριθμό 10833171 ημερομηνίας 20.5.15 για το ποσό των €2704,87σ, η οποία αφού παρουσιάστηκε στην τράπεζα κατά την ημερομηνία όπου κατέστη πληρωτέα, δεν εξοφλήθηκε λόγω του ότι ο κατηγορούμενος άνευ ευλόγου αιτίας προκάλεσε τη μη εξόφληση της. Η παραπονούμενη προς απόδειξη της υπόθεσης της κάλεσε δυο μάρτυρες, τον Μάριο Γεωργίου, διευθυντή της παραπονούμενης (ΜΚ1) και την Μαρία Κλεάνθους, τραπεζική υπάλληλο (ΜΚ2). Ο κατηγορούμενος μετά την κλήση του σε απολογία κατέθεσε ενόρκως και δεν κάλεσε μάρτυρες υπεράσπισης. Μετά το πέρας της Ακρόασης οι ευπαίδευτοι συνήγοροι κατέθεσαν εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις, οι οποίες έχουν μελετηθεί και οι εκατέρωθεν εισηγήσεις έχουν ληφθεί υπόψη κατά την έκδοση της παρούσας απόφασης, χωρίς να καθίσταται αναγκαία η επανάληψη του περιεχομένου τους. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω, μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου. Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Πιο κάτω γίνεται ξεχωριστή αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα. Η αξιολόγηση αυτή ωστόσο δεν έχει περιοριστεί στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα αλλά συσχετίστηκε, τέθηκε σε αντιπαράθεση και διερευνήθηκε με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων αντιπαραβάλλοντας αυτές με τα τεκμήρια τα οποία έχουν κατατεθεί (Στυλιανίδης v. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ 1056 Mustafa v. Κακουρή κ.α

(2002)1Α Α.Α.Δ 165). Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας βρίσκεται καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης και μαζί με το περιεχόμενο των Τεκμηρίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο του. Δεν θα προβώ σε εκτενή και λεπτομερή παράθεση της μαρτυρίας, αλλά θα περιοριστώ στα κύρια σημεία της μαρτυρίας εκάστου μάρτυρα και τα οποία σχετίζονται με τα ουσιώδη επίδικα θέματα. Μελετώντας την προσαχθείσα μαρτυρία διαπιστώνω κατ' αρχάς ότι από πλευράς κατηγορουμένου, αν και επιχειρήθηκε η αμφισβήτηση της έκδοσης της επιταγής (Τεκμήριο 18) μέσω της αντεξέτασης της ΜΚ2, εν τέλει και σύμφωνα με το όσα αναφέρονται και εις την τελική αγόρευση του συνηγόρου υπεράσπισης, ο κατηγορούμενος δεν αρνείται την έκδοση της επίδικης επιταγής ούτε και το γεγονός ότι ο ίδιος του έδωσε γραπτές οδηγίες ανάκλησης της πληρωμής της προς την πληρώτρια τράπεζα (Τεκμήριο 17). Αποτελεί επίσης κοινό έδαφος ότι ως λόγος ανάκλησης δόθηκε από τον κατηγορούμενο «Breach of contract», ήτοι παράβαση συμφωνίας. Δεν αμφισβητείται επίσης η συνεργασία μεταξύ της παραπονούμενης και της εταιρείας Rosly Investments Ltd και το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος είναι διευθυντής αυτής. Σημειώνεται περαιτέρω ότι η έγγραφη μαρτυρία η οποία κατατέθηκε με τα Τεκμήρια 1 - 27 δεν αμφισβητήθηκε από οποιαδήποτε πλευρά. Προτού προχωρήσω στην αξιολόγηση της μαρτυρίας κρίνεται σκόπιμο να αναφερθώ στο νομικό πλαίσιο το οποίο καθορίζει τον τρόπο εξέτασης της παρούσας υπόθεσης. Σύμφωνα με τη νομολογία, η εξέταση ποινικής ευθύνης δυνάμει του άρθρου 305Α

(2), καθορίζεται στο αυστηρό πλαίσιο που θέτει το ίδιο το άρθρο, χωρίς επέκταση σε άλλες έννομες σχέσεις που ενδεχόμενα να διατάρασσαν την προσφερόμενη υπεράσπιση της ανάκλησης επιταγής λόγω εύλογης αιτίας, η οποία παρέχεται από το πιο πάνω άρθρο. (βλ. Philippa Estates Ltd v. Ρούσου

(2006)2 Α.Α.Δ. 142, NIKIFOROS TECHNOLOGIES LTD ν. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ Γ. ΧΡΗΣΤΟΥ, Ποινική Έφεση Αρ. 18/2012, 16/4/2014 και TTOZIOS MANAGEMENT LTD κ.α. ν. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ, Ποινική Έφεση 96/2014, 15/4/2016 ). Στην υπόθεση TTOZIOS MANAGEMENT LTD, (βλ. ανωτέρω), λεχθήκαν τα ακόλουθα: «..Εφόσον αποδειχθούν τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που στοιχειοθετείται με το Άρθρο 305Α

(2)τότε το βάρος απόδειξης μετατίθεται επί των ώμων του Κατηγορουμένου (εκδότη) να αποδείξει την ύπαρξη εύλογης αιτίας, για την ανάκληση της επιταγής. Το βάρος απόδειξης από τον Κατηγορούμενο (εκδότη) είναι εκείνο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Η ποινική ευθύνη του εκδότη επιταγής καθορίζεται στο αυστηρό πλαίσιο που θέτει το εδάφιο 2 του Άρθρου 305Α χωρίς να επεκτείνεται σε άλλες παραμέτρους όπως φαίνεται να είναι η εισήγηση των Εφεσειόντων.» Ο ΜΚ1 κατέθεσε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, δυνάμει του άρθρου 25 του περί Απόδειξης Νόμου Κεφ. 9 ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, τη γραπτή δήλωση του η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο Α και υιοθέτησε το περιεχόμενο της. Συνοπτικά όπως μπορώ να καταγράψω, αναφέρει σε αυτήν ότι γνώρισε τον κατηγορούμενο ως διευθυντή της εταιρείας Rosly Investments Ltd (στο εξής καλούμενη ως Rosly), με την οποία η παραπονούμενη είχε συμβληθεί κατά το 2012 για την παροχή υπηρεσιών αναφορικά με την προώθηση της διαφημιστικής καμπάνιας και σχεδιασμό τρισδιάστατων σχεδίων και σχεδίων τύπου «computer - generated imageries» (καλούμενα ως CGI), για το έργο «Millionaire Club Resort» το οποίο κατά το 2014 μετονομάστηκε σε «Yoo Limassol». Προκύπτει σύμφωνα με το Τεκμήριο 3 ηλεκτρονικό μήνυμα ημερ. 18.6.14 ότι ο κατηγορούμενος συμφώνησε με την παραπονούμενη για την παροχή υπηρεσιών κατά την πιο πάνω ημερομηνία. Σημειώνω σε αυτό το σημείο ότι κατά την Ακρόαση απασχόλησε και τις δυο πλευρές το πότε συμβλήθηκε η παραπονούμενη με την εταιρεία Rosly και κατά πόσο εδικαιολογήτο η απαίτηση της παραπονούμενης για την πληρωμή ενός ποσού περίπου €6.000.- από την Rosly το οποίο κατά τον κατηγορούμενο αφορούσε το έργο Millionaire Club και το οποίο κατά τον κατηγορούμενο υποχρέωση πληρωμής είχε η εταιρεία Property Galleries. Τα εν λόγω ζητήματα δεν αποτελούν ουσιώδη επίδικα ζητήματα και πέραν τούτου τα ζητήματα αυτά αφορούν το γενικότερο πλαίσιο συνεργασίας της παραπονούμενης με τον κατηγορούμενο και την εταιρεία Rosly, τα οποία αφορούν την αστική πτυχή της όποιας διαφοράς τους. Αυτό το οποίο έχει σημασία για την υπόθεση αποτελεί η θέση του ΜΚ1, η οποία δεν αμφισβητήθηκε ότι το ποσό της επίδικης επιταγής αφορούσε το έργο Yoo Limassol, για το οποίο η παραπονούμενη είχε συμφωνήσει να παρέχει υπηρεσίες προς την εταιρεία Rosly. Εις ότι αφορά τα όσα είχαν συμφωνήσει η παραπονούμενη με την εταιρεία του κατηγορούμενου, σύμφωνα με τον ΜΚ1, μέχρι την 24.3.15 όλα τα 9 CGI's με τις τροποποιήσεις οι οποίες έγιναν σύμφωνα με τις εντολές της Rosly είχαν ετοιμαστεί και σταλεί. Παρ' όλα αυτά το διαφημιστικό βιβλίο πωλήσεων στην τελική του μορφή δεν ήταν έτοιμο διότι όπως πληροφορήθηκαν την εβδομάδα πριν την 18.5.15 από το γραφείο που θα εκτύπωνε τα εν λόγω διαφημιστικά, οι προδιαγραφές εκτύπωσης είχαν αλλάξει χωρίς να ενημερωθεί η παραπονούμενη και έτσι οι ίδιοι τους δεν ευθύνονται για την κατ' ισχυρισμό καθυστέρηση στην παράδοση του υλικού. Επ' αυτού του ζητήματος αποτέλεσε θέση της υπεράσπισης η οποία τέθηκε στον ΜΚ1 κατά την αντεξέταση του ότι ολόκληρο το υλικό για το έντυπο πωλήσεων θα έπρεπε να παραδιδόταν στο Λονδίνο την 21.5.15, γεγονός το οποίο γνώριζε η παραπονούμενη. Η θέση αυτή αποτέλεσε την ουσία της υπεράσπισης στηριζόμενη στην εύλογη αιτία για την ανάκληση της πληρωμής της επίδικης επιταγής. Ο ΜΚ1 αρνήθηκε τέτοια θέση αναφέροντας ότι η προθεσμία την οποία γνώριζε ήταν ότι το έντυπο πωλήσεων θα έπρεπε να σταλεί στους εκτυπωτές εντός της εβδομάδας η οποία ξεκινούσε την 18.5.15 και είχαν συμμορφωθεί με αυτή την προθεσμία εφόσον στάληκε στους εκτυπωτές την 21.5.15 ώρα 09:42 π.μ. σύμφωνα με το Τεκμήριο

1. Η πιο πάνω θέση του ΜΚ1 ενισχύεται και από τα τεκμήρια τα οποία κατατεθήκαν. Σε κανένα από τα τεκμήρια και δη το Τεκμήριο 10, ηλεκτρονική αλληλογραφία ημερ. 20.5.15 η οποία στάληκε από την Lucy Green, συνεργάτη του κατηγορούμενου, προς την παραπονούμενη μια μέρα πριν την λήξη της κατ' ισχυρισμό προθεσμίας, δεν γίνεται αναφορά στο χρόνο τον οποίο θα έπρεπε να είναι έτοιμο το υλικό ή χρόνο που αυτό θα έπρεπε να παραδίδετο στο Λονδίνο. Πέραν τούτου, η θέση του ΜΚ1 επιβεβαιώνεται από το ηλεκτρονικό μήνυμα ημερ. 26.5.15, Τεκμήριο 14, το οποίο στάληκε από τον κατηγορούμενο στον Πέτρο, υπάλληλο της παραπονούμενης και αδελφό του ΜΚ1, με κοινοποίηση στον ΜΚ1, εις το οποίο ο κατηγορούμενος, χωρίς να αναφέρεται ότι θα έπρεπε το έντυπο να παραδίδετο στο Λονδίνο την 21.5.15, αναφέρει: «As you were aware it was detrimental to the progression of the printing of the Sales Brochure that our alternative printing contact was supplied with all necessary information (which could be supplied only by Pyxel) by the week commencing 18/05/2015.» (η υπογράμμιση και έμφαση είναι του Δικαστηρίου). Υποβλήθηκε επίσης στο μάρτυρα ότι με την παραλαβή των επιταγών θα έπρεπε αμέσως να σταλεί το υλικό στους εκτυπωτές. Ο ΜΚ1 προς τούτο ανέφερε ότι μετά όπου έλαβαν τις επιταγές, περιλαμβανομένης και της επίδικης, κατά τις 6:30 το απόγευμα της 20.5.15 ανέβασαν σε server το υλικό που θα στελνόταν στους εκτυπωτές και αυτό αποτέλεσε χρονοβόρα διαδικασία όπως εξήγησε με αποτέλεσμα το πρωί της επομένης, ήτοι στις 21.5.15 στάληκε το υλικό στους εκτυπωτές όπως προκύπτει και από το Τεκμήριο
2. Η πιο πάνω θέση του ΜΚ1 κρίνεται πειστική και συνάδει με το υπόλοιπο μέρος της μαρτυρίας του, εις το οποίο αναφέρθηκα πιο πάνω. Σύμφωνα με τον ΜΚ1 στις 18.5.15 μετά που ο μάρτυρας επικοινώνησε με τον κατηγορούμενο τον ενημέρωσε ότι το ποσό των €2.704,87σ πλέον €416,50σ πρέπει να πληρωθεί μέχρι την 20.5.15, σε διαφορετική περίπτωση η παραπονούμενη δεν θα έστελνε το υλικό στους εκτυπωτές. Προς τούτο στάληκε ηλεκτρονικά στις 19.5.15 στην Lucy Green, υπάλληλο της Rosly, επιστολή, εξηγώντας της το ποσό το οποίο θα έπρεπε να πληρωθεί από την εν λόγω εταιρεία και για προηγούμενες εργασίες οι οποίες έγιναν από την παραπονούμενη. Η πιο πάνω υπάλληλος ενημέρωσε προσωπικά τον μάρτυρα ότι το εν λόγω ποσό θα πληρωνόταν το συντομότερο. Στις 20.5.15 η παραπονούμενη έλαβε από τον κατηγορούμενο μέσω Akis Express, 2 επιταγές ημερομηνίας 20.5.15 η πρώτη για το ποσό των €2,704.87σ με αριθμό 10833171 και η δεύτερη για το ποσό των €416.50σ με αριθμό 10833172, η οποία πληρώθηκε. Μετά την παραλαβή των επιταγών ενημέρωσαν τον κατηγορούμενο ότι παρέλαβαν τις επιταγές και του εξήγησαν ότι χρειάζονταν ακόμα 24 ώρες το πολύ εργασίας για να ολοκληρώσουν το υλικό το οποίο θα έστελναν στους εκτυπωτές. Στις 21.5.15, ο μάρτυρας κατέθεσε την επίδικη επιταγή και την δεύτερη επιταγή την οποία έλαβε από τον κατηγορούμενο, σε κατάστημα της Τράπεζας Κύπρου. Στις 22.5.15 υπάλληλος της τράπεζας τηλεφώνησε στο μάρτυρα λέγοντας του ότι ο εκδότης της επιταγής με αριθμό 10833171 έδωσε εντολές στην τράπεζα για ανάκληση της πληρωμής της επίδικης επιταγής και δεν μπορούσε να γίνει κατάθεση. Έτσι πήγε ξανά στην τράπεζα και παρέλαβε την επιταγή με την σφραγίδα της τράπεζας για το λόγο μη πληρωμής της. Στις 26.5.15 η παραπονούμενη έλαβε ηλεκτρονικό μήνυμα από τον κατηγορούμενο, Τεκμήριο 14, με την οποία ο κατηγορούμενος αιτιολόγησε την πράξη της ανάκλησης. Αποτέλεσε θέση της υπεράσπισης η οποία τέθηκε στον ΜΚ1 κατά την αντεξέταση του ότι δεν οφειλόταν στην παραπονούμενη το ποσό το οποίο πληρώθηκε, αλλά ο κατηγορούμενος πλήρωσε «για να αγοράσει τον μπελά του». Προκύπτει από το Τεκμήριο 10, ηλεκτρονικά μηνύματα ημερ. 18.5.15 και 20.5.15 από την Lucy Green προς τον Πέτρο και τον ΜΚ1, αυτό το οποίο απασχόλησε της δυο πλευρές ήταν η αποστολή κάποιου τιμολογίου και η λίστα τιμών. Δεν έχει διαφανεί από το Τεκμήριο 10 ή από το σύνολο των τεκμηρίων ότι σε οποιοδήποτε στάδιο πριν την ανάκληση της επίδικης επιταγής ο κατηγορούμενος διαφώνησε με τα ποσά τα οποία ζητούσε η παραπονούμενη και δη το ποσό της επίδικης επιταγής είτε έθεσε επιτακτικά την κατ' ισχυρισμό προθεσμία για την αποστολή του εντύπου πωλήσεων. Σημειώνω τέλος, ότι η εκδοχή της παραπονούμενης ως αυτή προωθήθηκε από τον ΜΚ1 επιβεβαιώνεται, πέραν των όσων ανέφερα πιο πάνω και από το Τεκμήριο 11, ηλεκτρονικό μήνυμα ημερ. 21.5.15 το οποίο στάληκε από τον κατηγορούμενο στον Πέτρο η ώρα 09:03 π.μ.. Εις το πιο πάνω ηλεκτρονικό μήνυμα ουδεμία αναφορά γίνεται από τον κατηγορούμενο σε καθυστέρηση ή παράβαση συμφωνίας. Αντιθέτως ο κατηγορούμενος φαίνεται να ζητά από τον Πέτρο και τον ΜΚ1 να σταλεί επείγων το υλικό στους εκτυπωτές στις διευθύνσεις τις οποίες αναφέρει και τις οποίες απέστειλε κατόπιν παράκλησης του ΜΚ
3. Η συνολική εικόνα που αποκόμισα από τον ΜΚ1 ήταν θετική. Δεν παρατήρησα οποιαδήποτε ουσιώδη αντίφαση στα λεγόμενα του επί των ουσιαστικών πτυχών της μαρτυρίας του, ενώ κατά την αντεξέταση του δεν κλονίστηκε η αξιοπιστία του η οποία επιβεβαιώνεται αντιπαραβάλλοντας τη μαρτυρία του με το περιεχόμενο των τεκμηρίων, όπως έχει εξηγηθεί πιο πάνω. Για τα όσα τεθήκαν στον ίδιο κατά την αντεξέταση του, ήταν σε θέση να δώσει εξηγήσεις οι οποίες κρίνονται πειστικές και λογικές. Ως εκ των ανωτέρω η μαρτυρία του ΜΚ1, επί των ουσιαστικών επιδίκων θεμάτων γίνεται αποδεκτή. Επόμενη μάρτυρας η Μαρία Κλεάνθους, ΜΚ2, τραπεζική υπάλληλος η οποία εργάζεται στην τράπεζα Eurobank, στη Λευκωσία, στην κυρίως εξέταση του ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι γνωρίζει τον κατηγορούμενο ως πελάτη της τράπεζας ο οποίος διατηρεί λογαριασμό στην πιο πάνω τράπεζα. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 17 το έντυπο εντολής για ανάκληση πληρωμής επιταγής και εξήγησε ότι το συγκεκριμένο έντυπο αφορά τον κατηγορούμενο, η εντολή δόθηκε στις 21.5.15 και αφορά την επιταγή με αριθμό
4. Εις το εν λόγω έντυπο ανέφερε ότι σημειώθηκε ως λόγος ανάκλησης «breach of contract». Αναγνώρισε και κατέθεσε την επίδικη επιταγή ως Τεκμήριο 18 αναφέροντας ότι αυτή είναι η επιταγή της οποίας ζητήθηκε η ανάκληση και εξήγησε ότι σύμφωνα με τη σφραγίδα ημερ. 22.5.15 την οποία φέρει η επιταγή φαίνεται ότι αυτή ανακλήθηκε και επιστράφηκε. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 19 δείγμα υπογραφής του κατηγορούμενου. Μεγάλο μέρος της αντεξέτασης της περιστράφηκε γύρω από το ζήτημα της υπογραφής της επιταγής από τον κατηγορούμενο υποβάλλοντας της ότι η ίδια της δεν μπορεί να ξέρει κατά πόσο η επίδικη επιταγή υπογράφηκε από τον κατηγορούμενο. Επί τούτου σημειώνεται ότι τέτοια θέση της υπεράσπισης δεν έχει τεθεί στον ΜΚ1 κατά την αντεξέταση του και ούτε διεφάνηκε από την προωθούμενη υπεράσπιση ότι αμφισβητείται η έκδοση της επιταγής. Αντίθετα, η θέση της υπεράσπισης η οποία τέθηκε στον ΜΚ1 ήταν η ανάκληση πληρωμής της επίδικης επιταγής με εύλογη αιτία υπεράσπιση την οποία προώθησε ο κατηγορούμενος με τη μαρτυρία του. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω, η θέση της ΜΚ2 ότι δεν είναι γραφολόγος και δεν μπορεί να είναι σίγουρη εάν η επιταγή υπογράφηκε από τον κατηγορούμενο, δεν μπορεί να επηρεάσει την αξιοπιστία της. Ερωτηθείς αναφορικά με το Τεκμήριο 17 και την αναφορά η οποία φαίνεται ψηλά σε αυτό «Eurobank EFG 0035722875405 08:56:31 21-05-2015», ανέφερε ότι το εν λόγω τεκμήριο στάληκε από την τράπεζα και συμφώνησε με τη θέση της υπεράσπισης ότι ο πελάτης, ήτοι ο κατηγορούμενος, ζήτησε πριν την 08:56:31 να του σταλεί το έντυπο για εντολή ανάκλησης πληρωμής. Ερωτήθηκε κατά πόσο σύμφωνα με τα όσα καταγράφονται εις το Τεκμήριο 17 το έγγραφο αυτό παραλήφθηκε από την τράπεζα η ώρα 08:56:31 στις 21.5.15 και απάντησε ότι το έγγραφο στάληκε από την τράπεζα με φαξ γι' αυτό και φαίνεται πάνω σε αυτό ο αριθμός φαξ της τράπεζας. Η ΜΚ2 ήταν ειλικρινής και μετέφερε στο Δικαστήριο την αλήθεια. Κατά την αντεξέταση της δεν αμφισβητήθηκε ουσιαστικώς η μαρτυρία της, αλλά περισσότερο υποβλήθηκαν διευκρινιστικές ερωτήσεις. Η ΜΚ2 κρίνεται ειλικρινής και πειστική και αποδέχομαι τη μαρτυρία της. Ο κατηγορούμενος, ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, υιοθέτησε δυνάμει του άρθρου 25 του περί Απόδειξης Νόμου Κεφ. 9 γραπτή δήλωση (Τεκμήριο Β). Σε αυτήν περιγράφει τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες και αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι είναι ο μόνος διευθυντής της εταιρείας Rosly Investments Ltd με την οποία η παραπονούμενη συνομολόγησε τη συμφωνία για διορισμό τους ως τοπικοί σχεδιαστές για το έργο Yoo Limassol και την ολοκλήρωση του εντύπου πωλήσεων, αποστέλλοντας προς την παραπονούμενη ηλεκτρονικό μήνυμα προς τούτο ημερ. 18.6.14, το οποίο αποτελεί μέρος του Τεκμηρίου
5. Αποτέλεσε θέση του κατηγορούμενου ότι ζητήθηκε από την παραπονούμενη προσφορά για την εκτύπωση του εντύπου πωλήσεων η οποία κυμαινόταν μεταξύ €16.000 - €22.000, προσφορά η οποία θεωρήθηκε υπερβολικά ψηλή και ο κατηγορούμενος κατέληξε στο εκτυπωτικό γραφείο Καΐλας στη Λευκωσία η προσφορά του οποίου ήταν λίγο ψηλότερη από €4.000.- Περί τα τέλη Απριλίου 2015 ενημερώθηκε η παραπονούμενη ότι η εκτύπωση θα γινόταν σε άλλους εκτυπωτές και η συμπεριφορά της παραπονούμενης άλλαξε κατά τρόπο που δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν μαζί τους αναφορικά με τις τελευταίες τροποποιήσεις ή λεπτομέρειες που έπρεπε να διορθωθούν είτε αναφορικά με την εκτύπωση του εντύπου πωλήσεων. Εις ότι αφορά τη θέση του ότι δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν με την παραπονούμενη παρατηρώ ότι κατά την αντεξέταση του αναφέρει ότι κάθε μέρα μιλούσαν μεταξύ τους αλλά οι διευθυντές της παραπονούμενης είχαν εξαφανιστεί αναφερόμενος συγκεκριμένα από την ώρα όπου παραλήφθηκαν οι επιταγές την 20.5.15 μέχρι το πρωί της 21.5.15 καθώς επίσης προκύπτει από τα ηλεκτρονικά μηνύματα του Τεκμηρίου 10 ότι τουλάχιστον κατά την 18.5.15 και 20.5.15 ανταλλάγηκε αλληλογραφία μεταξύ της Lucy Green και της παραπονούμενης. Κατά τον κατηγορούμενο η παραπονούμενη είχε ενημερωθεί ότι όλο το εκτυπωμένο υλικό θα έπρεπε να παραδοθεί στην Yoo London στο Λονδίνο μέχρι την 21.5.15 και ότι σε περίπτωση όπου η εταιρεία του κατηγορούμενου δεν συμμορφωνόταν θα ήταν υπόλογη για την καταβολή αποζημιώσεων ή να τερματιστεί η μεταξύ τους συμφωνία. Ενημερώθηκε επίσης η παραπονούμενη ότι το υλικό θα έπρεπε να αποστέλλετο στους εκτυπωτές μέχρι την 18.5.15 ή το αργότερο μέχρι την 19.5.
6. Όπως ανέφερα πιο πάνω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του ΜΚ1 επ' αυτού του ζητήματος η προσκομισθείσα μαρτυρία και ειδικότερα το Τεκμήριο 14, για τους λόγους οι οποίοι αναφέρονται ανωτέρω, δεν υποστηρίζει την θέση αυτή του κατηγορούμενου καθώς επίσης σε κανένα τεκμήριο ή αλληλογραφία μεταξύ παραπονούμενης και κατηγορούμενου δεν αναφέρεται τέτοια επιτακτική προθεσμία, με αποτέλεσμα η θέση αυτή του κατηγορούμενου να μην μπορεί να κριθεί πειστική. Κατά τον κατηγορούμενο, ενόψει του ότι η παραπονούμενη δεν απέστελλε το έντυπο πωλήσεων στους εκτυπωτές εάν δεν γινόταν η πληρωμή, απέστειλε στις 20.5.15 με Akis Express δυο επιταγές για τα ποσά των €416,50 και €2.704,87 τα οποία η παραπονούμενη απαιτούσε. Οι εν λόγω επιταγές παραλήφθηκαν από την παραπονούμενη γύρω στις 4:45 μ.μ. της ίδιας ημέρας. Τονίζει στη γραπτή δήλωση του ο κατηγορούμενος ότι παρ' όλο που δεν οφείλαν το εν λόγω ποσό στην παραπονούμενη ένιωθε ότι δεν είχε άλλη επιλογή από το να πληρώσει αφού σε αντίθετη περίπτωση δεν θα απέστελλαν το υλικό στους εκτυπωτές χαρακτηρίζοντας τη συμπεριφορά της παραπονούμενης εκβιαστική. Κατά τον κατηγορούμενο με την πιο πάνω συμπεριφορά της η παραπονούμενη αθέτησε τη συμφωνία ότι θα απέστελλε το υλικό στους εκτυπωτές μόλις παραλάμβανε τις δυο επιταγές. Υποστήριξε επίσης ότι λόγω της συμπεριφοράς της παραπονούμενης και των εκβιασμών που είχαν δεχτεί δεν μπορούσαν να είναι σίγουροι ότι η παραπονούμενη θα απέστελλε το υλικό στους εκτυπωτές. Ως εκ τούτο ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορούσαν να προστατεύσουν τα συμφέροντα τους ήταν η ανάκληση πληρωμής της επιταγής η οποία αφορούσε το ποσό το οποίο η εταιρεία του δεν χρωστούσε προς την παραπονούμενη. Αποτέλεσε επίσης θέση του κατηγορούμενου ότι η ανάκληση της επιταγής έγινε πριν να έχουν επικοινωνία με την παραπονούμενη το πρωί της 21.5.
7. Η πρώτη επικοινωνία έγινε το πρωί της 21.5.15 μετά τις 09:00 π.μ. και μετά που ο κατηγορούμενος είχε στείλει στην τράπεζα τις οδηγίες για ανάκληση της επίδικης επιταγής. Ο κατηγορούμενος αναφέρθηκε γενικότερα στη μαρτυρία του ότι δεν οφείλετο κανένα ποσό στην παραπονούμενη και εξέδωσε τις επιταγές, περιλαμβανομένης της επίδικης, για να αγοράσει το «μπελά» του, όπως υποβλήθηκε και στον ΜΚ
8. Έχοντας όμως υπόψη μου ότι ο κατηγορούμενος εξέδωσε δυο επιταγές εις τα πλαίσια της ίδιας συναλλαγής, δεν δόθηκε οποιαδήποτε εξήγηση γιατί τότε δεν ανακλήθηκε η πληρωμή και των δυο επιταγών. Εφόσον κατά τον ίδιο η ανάκληση έγινε για να αποφευχθούν τα χειρότερα, εύλογα εγείρεται το ερώτημα για ποιο λόγο ανακλήθηκε μόνο η επίδικη επιταγή. Είμαι της άποψης ότι το κενό αυτό εις τη μαρτυρία του κατηγορούμενου συμβάλλει εις την έλλειψη πειστικότητας εις την μαρτυρία του. Η μαρτυρία του κατηγορούμενου στερείτε της απαιτούμενης πειστικότητας για ακόμα ένα ουσιαστικό και καθοριστικό λόγο. Στην παρ. 47 της γραπτής δήλωσης του αναφέρει ότι η ανάκληση έγινε πριν να έχουν οποιαδήποτε επικοινωνία με την παραπονούμενη το πρωί της 21.5.15 παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες τους να επικοινωνήσουν μαζί τους. Η πρώτη επικοινωνία με τους διευθυντές της παραπονούμενης έγινε μετά τις 09:00 π.μ. και μετά όπου είχαν σταλεί στην τράπεζα οι οδηγίες για ανάκληση πληρωμής της επίδικης επιταγής. Σημειώνεται ότι δεν έχει παρουσιαστεί μαρτυρία αναφορικά με την ακριβή ώρα όπου δόθηκαν οι οδηγίες ανάκλησης από τον κατηγορούμενο στην τράπεζα. Παρά τις πιο πάνω θέσεις τις οποίες προέβαλε ο κατηγορούμενος προκύπτει από το Τεκμήριο 17 και την μαρτυρία της ΜΚ2 ότι το έντυπο για τις οδηγίες ανάκλησης πληρωμής στάληκε από την Eurobank μέσω φαξ στις 21.5.15 η ώρα 08:56:31 μετά από αίτημα του κατηγορούμενου. Σύμφωνα με τη θέση η οποία υποβλήθηκε στην ΜΚ2 από πλευράς υπεράσπισης και με την οποία συμφώνησε η ΜΚ2 ο πελάτης, δηλαδή ο κατηγορούμενος στην προκειμένη περίπτωση, ζήτησε από την τράπεζα πριν την ώρα 08:56:31 να του σταλεί το έντυπο για ανάκληση πληρωμής. Όπως προκύπτει από την προσκομισθείσα μαρτυρία και συγκεκριμένα από το Τεκμήριο 11, ηλεκτρονικό μήνυμα ημερ. 21.5.15 φαίνεται ότι ο κατηγορούμενος λίγα λεπτά αργότερα η ώρα 09:03 της 21.5.15 αποστέλλει το πιο πάνω ηλεκτρονικό μήνυμα στον Πέτρο, αναφέροντας του ότι μόλις είχε μιλήσει με τον Μάριο ο οποίος του ζήτησε την ηλεκτρονική διεύθυνση για να σταλούν οι τελευταίες λεπτομέρειες του εντύπου πωλήσεων για να εκτυπωθεί. Ο κατηγορούμενος ζήτησε με το πιο πάνω μήνυμα του να σταλούν αμέσως οι λεπτομέρειες στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις τις οποίες αναφέρει στο μήνυμα του. Σε αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα το οποίο στάληκε στις 09:03 από τον κατηγορούμενου ουδεμία αναφορά γίνεται από τον ίδιο είτε στο ότι υπήρχε παράβαση συμφωνίας, καμία αντίδραση του καταγράφεται εν σχέση με τα παράπονα τα οποία παρέθεσε στο Δικαστήριο ούτε όμως ανέφερε ότι η πληρωμή της επιταγής ανακλήθηκε, εφόσον κατά τον ίδιο η ανάκληση έγινε πριν να έχει οποιαδήποτε επικοινωνία με την παραπονούμενη ή τους διευθυντές της. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω είμαι της άποψης ότι θα ήταν εύλογα και λογικά αναμενόμενο εάν ο κατηγορούμενος όντως έδωσε τις οδηγίες ανάκλησης της πληρωμής μεταξύ του πιο πάνω μικρού χρονικού διαστήματος και πριν να έχει επικοινωνία με την παραπονούμενη, προβάλλοντας μάλιστα ως λόγο την αθέτηση συμφωνίας, εις το ηλεκτρονικό μήνυμα του Τεκμήριο 11 να εκδήλωνε το παράπονο του αλλά και τη θέση του ότι παραβιάστηκε η μεταξύ τους συμφωνία. Αντιθέτως προκύπτει από το Τεκμήριο 11 ότι ο κατηγορούμενος επιμένει στην εκτέλεση των συμφωνηθέντων με αποτέλεσμα η παραπονούμενη να στέλνει στους εκτυπωτές οι οποίοι υποδείχθησαν από τον κατηγορούμενο με ηλεκτρονικό μήνυμα 21.5.15 η ώρα 09:42 (Τεκμήριο 7). Η υπεράσπιση του κατηγορούμενου όσον αφορά το εύλογο της ανάκλησης της πληρωμής της επίδικης επιταγής εστιάστηκε στην αθέτηση συμφωνίας η οποία κατά τον ίδιο ήταν η καθυστέρηση στην αποστολή του εντύπου πωλήσεων στους εκτυπωτές. Συνδέει βεβαίως την ανάκληση της πληρωμής για τον λόγο ότι το εν λόγω ποσό δεν οφειλόταν στην παραπονούμενη. Ωστόσο μόνο ερωτηματικά προκαλεί η όλη συμπεριφορά που επέδειξε ο κατηγορούμενος αναφορικά με τα όσα ισχυρίζεται. Ο κατηγορούμενος, ο οποίος επένδυσε ένα ουδόλως ευκαταφρόνητο ποσό στο υπό υλοποίηση έργο σύμφωνα με τα όσα περιέγραψε ο ίδιος, δεν φαίνεται να είχε διαμαρτυρηθεί σε οποιοδήποτε στάδιο και ειδικότερα από τη στιγμή που διαπίστωσε ότι είχε παραβιαστεί ο σημαντικός, όπως τον χαρακτήρισε, όρος για την υλοποίηση του έργου. Παρ' όλα αυτά η πρώτη φορά που τέθηκε το εν λόγω ζήτημα ήταν με την επιστολή ημερομηνίας 26.5.15 (Τεκμήριο 14) η οποία στάληκε στην παραπονούμενη μετά την ανάκληση της επίδικης επιταγής. Τα πιο πάνω δεν μπορούν παρά να κλονίσουν την αξιοπιστία και πειστικότητα του κατηγορούμενου. Δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας που να υποστηρίζει ότι ο κατηγορούμενος διαμαρτυρήθηκε ή με οποιοδήποτε τρόπο αντέδρασε ή εξεδήλωσε την απαρέσκεια του για τα όσα ισχυρίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, ενώ προκύπτει από τα ενώπιον μου τεκμήρια ότι μέχρι και την 21.5.15 ανταλλαζόταν μεταξύ τους ηλεκτρονική αλληλογραφία. Υπό το φως των πιο πάνω και κρινόμενα στο σύνολο τους τα όσα ανέφερε ο κατηγορούμενος σε αντιπαραβολή με το περιεχόμενο των τεκμηρίων, οδηγούν στην απόρριψη της μαρτυρίας του η οποία δεν μπορεί να κριθεί πειστική και επί των ουσιαστικών επιδίκων ζητημάτων δεν μπορεί να δοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα στη μαρτυρία του, πέραν των όσων δεν αμφισβητούνται. Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει την μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον μου, τα αδιαμφησβήτητα γεγονότα και τα τεκμήρια που κατατέθηκαν, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: - Η επιταγή με αριθμό 10833171 της Eurobank με ημερομηνία 20.5.15 για το ποσό των €2.704,87σ, εκδόθηκε από τον κατηγορούμενο προς όφελος της παραπονούμενης. - Η πληρωμή της πιο πάνω επιταγής ανακλήθηκε από τον κατηγορούμενο δίδοντας γραπτές οδηγίες στην τράπεζα Eurobank την 21.5.15 παραθέτοντας ως λόγο ανάκλησης "Breach of Contract" (Τεκμήριο 17). - Η παραπονούμενη συμφώνησε με την εταιρεία Rosly Investments Ltd, διευθυντής της οποίας κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν ο κατηγορούμενος, μεταξύ άλλων να ετοιμάσει ένα έντυπο πωλήσεων το οποίο θα στέλνετο σε εκτυπωτές τους οποίους υπέδειξε ο κατηγορούμενος. - Ο κατηγορούμενος με το ηλεκτρονικό μήνυμα του ημερ. 21.5.15 (Τεκμήριο 11) το οποίο στάληκε στην παραπονούμενη η ώρα 09:03 π.μ. ενημέρωσε την παραπονούμενη σε ποια ηλεκτρονική διεύθυνση να στείλει το έντυπο πωλήσεων για να εκτυπωθεί. - Στις 21.5.15 στάληκε από την Eurobank η ώρα 08:56:31 μέσω φαξ στον κατηγορούμενο το έντυπο ανάκλησης. - Η παραπονούμενη απέστειλε το έντυπο πωλήσεων στους εκτυπωτές την 21.5.15 ώρα 09:42 π.μ. (Τεκμήριο 7). Το άρθρο 305 (Α)

(2)του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, (στο εξης ο «Νόμος») ως έχει τροποποιηθεί, προνοεί τα ακόλουθα: « 305Α.-

(2)Ανεξάρτητα από τις διατάξεις του εδαφίου

(1), πρόσωπο το οποίο, χωρίς εύλογη αιτία, προκαλεί με οποιαδήποτε πράξη τη μη εξόφληση επιταγής που εκδόθηκε από το ίδιο, οποτεδήποτε πριν ή κατά την ημερομηνία που η επιταγή έχει καταστεί πληρωτέα, είναι ένοχο ποινικού αδικήματος και, σε περίπτωση καταδίκης υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα τρία

(3)έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δέκα χιλιάδες ευρώ (€10.000,00) ή και στις δύο ποινές: Νοείται ότι, για τους σκοπούς του παρόντος εδαφίου, επίκληση της υπεράσπισης της εύλογης αιτίας, δυνατό να γίνει από τον κατηγορούμενο εφόσον, κατά ή πριν από την παρουσίαση της επιταγής για σκοπούς πληρωμής της, ο κατηγορούμενος ως εκδότης παρέθεσε γραπτώς στο πιστωτικό ίδρυμα, επί του οποίου εκδόθηκε η επιταγή, το λόγο ή τους λόγους για τους οποίους δόθηκε εντολή μη πληρωμής της.» Συστατικά στοιχεία του αδικήματος που διαγράφεται από το άρθρο 305Α

(2)του Κεφ. 154 είναι: (α) η έκδοση επιταγής και (β) η καθ΄ οιονδήποτε τρόπο ανάκληση, από τον εκδότη της, της εξόφλησής της πριν ή κατά την ημερομηνία που αυτή κατέστη πληρωτέα (Eurofreight Logistics Ltd v. Γεωργίου

(2006)2 Α.Α.Δ. 29 και Philippa Estates Ltd ανωτέρω). Η ποινική ευθύνη του εκδότη επιταγής για την ανάκληση της εξόφλησής της αίρεται εφ΄ όσον αυτός επικαλεστεί και αποδείξει την ύπαρξη εύλογης αιτίας για τις ενέργειές του. Ο εκδότης της επιταγής θα πρέπει να αποδείξει ότι ο ίδιος ειλικρινά επίστευε ότι εδικαιούτο να ανακαλέσει την εξόφληση της επιταγής και ότι η πεποίθηση του αυτή υπήρξε εύλογη υπό τις περιστάσεις (N.C. Diamonds Co Ltd v. Γεωργίου

(2001)2 Α.Α.Δ. 763). Η επίκληση της υπεράσπισης της ανάκλησης της επιταγής για εύλογη αιτία προϋποθέτει πώς ο εκδότης, πριν ή κατά την ημερομηνία που η επιταγή παρουσιάζεται για να πληρωθεί, παρέθεσε γραπτώς, στο πιστωτικό ίδρυμα επί του οποίου αυτή εξεδόθηκε, το λόγο της ανάκλησης. Στην Ποινική Έφεση 18/2012 Nikiforos Technologies Ltd (βλ. ανωτέρω) αναφέρθηκαν σε σχέση με το άρθρο 305Α

(2)του Νόμου τα ακόλουθα: «Εύλογη αιτία, με την έννοια της οποίας επίσης λανθασμένα δεν ασχολήθηκε το Δικαστήριο, αποτελεί κατά τη νομολογία, η παρουσίαση γεγονότων και δεδομένων που δικαιολογούν την ανάκληση και που παρατίθενται γραπτώς στο πιστωτικό ίδρυμα επί του οποίου εκδόθηκε η επιταγή. Στην υπόθεση N.C. Diamonds Co Ltd v. Γεωργίου

(2001)2 Α.Α.Δ. 763, το Εφετείο αναφέρθηκε στη δημιουργία δυνάμει του άρθρου 305Α

(2)της έγκυρης υπεράσπισης του ανακλητού της επιταγής για εύλογη αιτία, η οποία πρέπει να βασίζεται στην ειλικρινή πίστη ότι ο κατηγορούμενος είχε το δικαίωμα να ανακαλέσει την πληρωμή και ότι η πεποίθηση αυτή ήταν υπό τις περιστάσεις εύλογη, δηλαδή, καλή τη πίστει, («bona fide» ή «just cause»), (Osgood v. Nelson

(1872)L.R. 5 H.L. 636 και R. v. Hall 7 Q.B.D. 575)». Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, δηλαδή την μαρτυρία που έχω κρίνει ως αποδεκτή, την νομική πτυχή, το βάρος απόδειξης και τα ευρήματα, καταλήγω ότι η παραπονούμενη απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος. Συγκεκριμένα, έχει αποδειχθεί τόσο η έκδοση της επίδικης επιταγής από τον κατηγορούμενο προς όφελος της παραπονούμενης όσο και η μη εξόφληση της λόγω των οδηγιών που ο κατηγορούμενος έδωσε προς την Τράπεζα Eurobank με τις οποίες ανακάλεσε την πληρωμή της. Τα πιο πάνω δεν έχουν επίσης αμφισβητηθεί ευθαρσώς από μέρους του κατηγορούμενου ο οποίος σύμφωνα με τη μαρτυρία του εξέδωσε την επιταγή, ανακάλεσε την πληρωμή της και για τους λόγους τους οποίους προώθησε στήριξε την υπεράσπιση του στην ύπαρξη εύλογης αιτίας και μόνο. Αυτό το οποίο απομένει επομένως να εξεταστεί είναι κατά πόσο ο κατηγορούμενος στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων απέδειξε ότι ο λόγος για τον οποίο ανακάλεσε την πληρωμή της επίδικης επιταγής συνιστά εύλογη αιτία με βάση το άρθρο 305Α

(2)του Νόμου. Η μαρτυρία του κατηγορούμενου για τους λόγους που έχω αναφέρει κατά την αξιολόγηση της δεν έγινε δεκτή, γεγονός το οποίο αφήνει έκθετη σε απόρριψη την υπεράσπιση που προέβαλε ο κατηγορούμενος αφού δεν υπάρχει αξιόπιστη και πειστική μαρτυρία που να υποστηρίζει την εκδοχή του. Όπως ανέφερα και στο στάδιο της αξιολόγησης της μαρτυρίας, ο κατηγορούμενος υποστήριξε ότι η παραπονούμενη παραβίασε την μεταξύ τους συμφωνία, για τους λόγους τους οποίους υποστήριξε. Εν προκειμένω, το γεγονός αυτό από μόνο του δεν μπορεί να στοιχειοθετήσει την υπεράσπιση της εύλογης αιτίας λαμβάνοντας υπόψη ότι ο ίδιος του με τα όσα υποστήριξε, μετά την ανάκληση της πληρωμής αντί να τερματίσει τη συμφωνία, επέμενε στην εκτέλεση της ζητώντας από την παραπονούμενη να σταλεί αμέσως το έντυπο πωλήσεων στους εκτυπωτές (Τεκμήριο 11). Πέραν των πιο πάνω, επαναλαμβάνω ότι το τόσο μικρό χρονικό διάστημα μέσα στο οποίο διαδραματιστήκαν τα ουσιαστικά γεγονότα, όπως η παραλαβή του εντύπου ανάκλησης της τράπεζας μέσω φαξ η ώρα 08:56:31 την 21.5.15 (Τεκμήριο 17), η αποστολή του ηλεκτρονικού μηνύματος από τον κατηγορούμενο η ώρα 09:03 τις ίδιας ημέρας (Τεκμήριο 11) και η αποστολή του εντύπου πωλήσεων μέσω ηλεκτρονικού μηνύματος η ώρα 09:42 της ίδιας ημέρας από την παραπονούμενη (Τεκμήριο 7) δεν μπορούν να με πείσουν ότι η ενέργεια του κατηγορούμενου να ανακαλέσει την πληρωμή των επίδικων επιταγών υπαγορεύθηκε από εύλογη αιτία συνοδευόμενη από καλή πίστη από μέρους του κατηγορούμενου. Επαναλαμβάνω δε ότι το βάρος απόδειξης, στα πλαίσια πάντοτε του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, το έφερε ο κατηγορούμενος για να αποδείξει την εύλογη αιτία που επικαλέστηκε χωρίς να εξετάζετε το αν υπήρξε παράβαση οποιουδήποτε όρου της συμφωνίας, ποιος ευθύνεται για αυτήν την παράβαση και ποιες οι συνέπειες. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Ανδρέου v. Vangel Art Ltd

(2012)2 Α.Α.Δ 7, το κρίσιμο ερώτημα για σκοπούς της υπεράσπισης του άρθρου 305(Α)

(2)«....δεν αφορά μάλλον στη θετική διαπίστωση του σχετικού όρου της προφορικής συμφωνίας, δεδομένης της εκ διαμέτρου διαφωνίας των διαδίκων ως προς τούτο, παρά στην κρίση του εύλογου της ενέργειας των Εφεσιβλήτων........». Υπό το φως των πιο πάνω, ο κατηγορούμενος απέτυχε να αποδείξει εις το ισοζύγιο των πιθανοτήτων ότι η ανάκληση της πληρωμής της επίδικης επιταγής έγινε για εύλογη αιτία. Επομένως ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.)........................................ Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο