FAWAZ KAMAL AL-WAKEEL ν. NNPC LTD κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 18182/15, 4/5/2017

FAWAZ KAMAL AL-WAKEEL ν. NNPC LTD κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 18182/15, 4/5/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:B47 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Πασχαλίδη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 18182/15 FAWAZ KAMAL AL-WAKEEL Κατήγορος -εναντίον-

1. NNPC LTD
2. RONY DACCACHE Κατηγορούμενοι ---------------------------------------- Ημερομηνία: 04 Μαΐου 2017 Εμφανίσεις: Για τον Κατήγορο: κ. Α. Κυπρίζογλου με κ. Ονουφρίου Για τους Κατηγορούμενους: κ. Α. Ανδρεάδης με κα. Καμιναρά Κατηγορούμενοι: παρόντες ---------------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι κατηγορούμενοι στην παρούσα υπόθεση, εταιρεία και διευθυντής αντίστοιχα, αντιμετωπίζουν από κοινού μία κατηγορία, στη βάση των αρ. 298 και 20 Κεφ. 154 για εξασφάλιση αγαθών με ψευδείς παραστάσεις. Ειδικότερα, αυτό που καταλογίζεται στους κατηγορούμενους από τις λεπτομέρειες αδικήματος, είναι ότι: «Οι Κατηγορούμενοι 1 και 2, κατά τη χρονική περίοδο από 21/11/12 - 31/07/13 απόσπασαν από τον παραπονούμενο το συνολικό ποσό των USD202,500.00 προκειμένου να επενδύσουν όπως ψευδώς παρέστησαν στον παραπονούμενο, προς όφελος του τελευταίου το πιο πάνω αναφερόμενο συνολικό ποσό χρημάτων σε επιχειρηματικές δραστηριότητες που θα του απέφεραν κέρδος, ενώ, στην πραγματικότητα, οι Κατηγορούμενοι 1 και 2, είχαν ως στόχο τους εξ υπ΄ αρχής, να καταδολιεύσουν τον παραπονούμενο και να του αποστερήσουν μόνιμα το πιο πάνω αναφερόμενο χρηματικό ποσό χωρίς να του προσφέρουν τις προαναφερόμενες υπηρεσίες που του υποσχέθηκαν.» Πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, κατατέθηκαν από κοινού και με τη σύμφωνο γνώμη των κατηγορουμένων, ως παραδεκτά και ως προς το περιεχόμενο τους, τα εξής έγγραφα:
3. Απόδειξη εμβάσματος από την Λιβανέζικη τράπεζα BEMO ημερομηνίας 30/11/12, για ποσό $50.035, από τον παραπονούμενο προς την κατηγορούμενη 1 - Τεκμήριο Α.
4. Απόδειξη εμβάσματος από την Λιβανέζικη τράπεζα BEMO ημερομηνίας 29/05/13, για ποσό $130.035, από τον παραπονούμενο προς την κατηγορούμενη 1 - Τεκμήριο Β.
5. Απόδειξη εμβάσματος από την Λιβανέζικη τράπεζα BEMO ημερομηνίας 31/07/13, για ποσό $22.535, από τον παραπονούμενο προς την κατηγορούμενη 1 - Τεκμήριο Γ.
6. Commercial Invoice της κατηγορούμενης 1 προς τον παραπονούμενο, ημερομηνίας 28/05/13, για το ποσό των $130.000, με περιγραφή «Purchase of one Mud Motor (Wenzel) - Τεκμήριο Δ.
7. Commercial Invoice της κατηγορούμενης 1 προς τον παραπονούμενο, ημερομηνίας 29/07/13, για το ποσό των $22.500, με περιγραφή «Purchase of one Mud Motor (Wenzel) extra payment - Τεκμήριο Ε. Δηλώθηκε περαιτέρω ως παραδεκτό γεγονός, η έκδοση επιταγής από την κατηγορούμενη 1, με υπογραφέα τον κατηγορούμενο 2, προς όφελος του παραπονούμενου για το ποσό των $50.000, χωρίς ημερομηνία, διγραμμισμένη, με αριθμό 05227360 και αρ. λογαριασμού 027-32-002925 της Λαϊκής Τράπεζας (Τεκ. 1). Για όλα τα πιο πάνω κάμνω ανάλογα ευρήματα. Η εκδοχή του παραπονούμενου ο οποίος ήταν και ο μόνος μάρτυρας που κατάθεσε προς απόδειξη της υπόθεσης του, ήταν συνοπτικά η εξής: Γνωρίζει τον κατηγορούμενο 2, από το 1990, μέσω ενός κοινού οικογενειακού φίλου τους και κατά τον ουσιώδη χρόνο, γνώριζε επίσης ότι οι κατηγορούμενοι ασχολούνταν με το γενικό εμπόριο και συγκεκριμένα με εισαγωγές - εξαγωγές διαφόρων αγαθών. Περί το Νοέμβριο 2012, επιστρέφοντας στην Κύπρο από το εξωτερικό, επισκέφθηκε τον κατηγορούμενο 2 στο γραφείο του, όπου και τον ρώτησε αν υπήρχε οτιδήποτε αξιόλογο για να επενδύσει χρήματα που είχε λάβει από κληρονομιά. Ο κατηγορούμενος 2 του ανέφερε ότι δεν υπήρχε οτιδήποτε αξιόλογο, αλλά θα μπορούσε (ο παραπονούμενος), αν ήθελε, να του δανείσει $50.000, τα οποία θα χρησιμοποιούνταν για τις εμπορικές δραστηριότητες της κατηγορούμενης 1 και σε αντάλλαγμα θα του κατέβαλλε τόκο, μηνιαίως. Σύμφωνα με τον παραπονούμενο, ο λόγος που ο κατηγορούμενος 2 του ζήτησε αυτό το δάνειο, ήταν διότι, οι κυπριακές τράπεζες, τον τότε καιρό, λόγω οικονομικής κρίσης δεν χορηγούσαν άλλα δάνεια. Ο παραπονούμενος ανέφερε στον κατηγορούμενο, ότι δεν είχε καμία διάθεση να πάρει οποιοδήποτε ρίσκο με τα λεφτά του και δεν ήταν διατεθειμένος να χάσει «ούτε ένα σεντ», οπόταν και ο τελευταίος, σύμφωνα με τον παραπονούμενο, τον καθησύχασε, λέγοντας του ότι γνωρίζει πολύ καλά πώς να διαχειρίζεται τις δραστηριότητες του και ότι το εν λόγω δάνειο, θα ήταν για μία δοκιμαστική περίοδο έξι μηνών, εντός της οποίας θα του κατέβαλλε τόκο 1,5% - 2%, ήτοι περί τα €750 μηνιαίως. Ο κατηγορούμενος 2, σύμφωνα με τον παραπονούμενο, του υποσχέθηκε επίσης ότι, σε 30 μέρες μετά τη λήξη της εξάμηνης περιόδου, ο τελευταίος θα μπορούσε να ζητήσει πλήρη επιστροφή των χρημάτων του αν ήθελε, ενώ αν ήταν ευχαριστημένος από αυτή τη «συνεργασία», η «συμφωνία» τους θα μπορούσε να επεκταθεί για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Ως «εγγύση» αλλά και ένδειξη καλής πίστης και θέλησης, ο κατηγορούμενος 2, σύμφωνα με τον παραπονούμενο, εξέδωσε προς όφελος του τελευταίου και του παρέδωσε, επιταγή της κατηγορούμενης 1, για $50.000, χωρίς ημερομηνία, την οποία ο παραπονούμενος, θα μπορούσε να εξαργυρώσει όταν θα τερματιζόταν η συνεργασία και να πάρει τα χρήματα του πίσω. Σύμφωνα με τον παραπονούμενο, ο λόγος που δεν αναγράφηκε ημερομηνία στην επιταγή, ήταν ακριβώς διότι υπήρχε το ενδεχόμενο η μεταξύ τους «συνεργασία» να επεκταθεί πέραν της αρχικής εξάμηνης περιόδου οπόταν και θα έπρεπε να επεκτείνεται και η «εγγύηση». Σύμφωνα με τον παραπονούμενο, αφού αυτός πείσθηκε ότι τα χρήματα του δεν θα διέτρεχαν οποιοδήποτε κίνδυνο και έλαβε και την προαναφερόμενη επιταγή, μετέφερε με τραπεζικό έμβασμα στις 30/11/12, το ποσό των $50.000, στο λογαριασμό της κατηγορούμενης 1 (Τεκ. Α) και η τελευταία του εξέδωσε σχετικό τιμολόγιο (Τεκ. 2). Τα εν λόγω τεκμήρια, σύμφωνα με τον παραπονούμενο, αποτυπώνουν πλήρως τη σχετική συμφωνία δανείου που έκαμε με την κατηγορούμενη 1 μέσω του κατηγορούμενου
8. Μετά που κατέβαλε το ποσό των $50.000, ο παραπονούμενος ανέφερε ότι οι κατηγορούμενοι, τηρώντας πλήρως τις συμβατικές τους υποχρεώσεις, του κατέβαλλαν κανονικά για τους επόμενους πέντε μήνες, ήτοι μέχρι το Μάιο 2013, το ποσό των $750 το μήνα, ως το συμφωνηθέν μηνιαίο επιτόκιο του 1.5% - 2% (Τεκ. 6). Από τότε όμως, μέχρι και σήμερα, τυχόν πληρωμές που του έγιναν, ήταν σε «ακατάστατους» χρόνους και για διάφορα ποσά. Στο σύνολο, από το Δεκέμβριο 2012 μέχρι και τον Μάρτιο 2015, έλαβε περί τις €21.000 από τους κατηγορούμενους. Το αρχικό ποσό όμως που τους δάνεισε, ουδέποτε του επεστράφη. Όσον αφορά την επιταγή που του δόθηκε, ο παραπονούμενος ανέφερε κατά την αντεξέταση του ότι ουδέποτε την κατέθεσε, διότι, όταν ζήτησε από τον κατηγορούμενο 2 να του επιστρέψει το ποσό του δανείου, ο τελευταίος του απάντησε ότι δεν υπάρχουν πλέον χρήματα στο λογαριασμό της κατηγορούμενης 1 και ως εκ τούτου, έκρινε ότι θα ήταν άσκοπο να επιχειρήσει να την καταθέσει. Την εν λόγω συμφωνία του με τους κατηγορούμενους, ο παραπονούμενος, την περιέγραψε ως «καθαρά ένα δάνειο. από εμένα προς την εταιρεία. για να βοηθήσει στην επέκταση των εργασιών (των κατηγορουμένων) από τη στιγμή που οι τράπεζες δεν χορηγούσαν δάνεια.» Τη θέση αυτή ο παραπονούμενος την υπερασπίστηκε σθεναρά και κατά την αντεξέταση του, απορρίπτοντας κατηγορηματικά υποβολή του ευπαίδευτου συνηγόρου των κατηγορουμένων, ότι στην ουσία, το εν λόγω ποσό των $50.000, αυτός το κατέβαλε για να συμμετάσχει σε κοινοπραξία με τους κατηγορούμενους, με ανάλογα κέρδη ή ζημιές. Σύμφωνα με τον παραπονούμενο, πριν τη λήξη της εξάμηνης περιόδου του προαναφερόμενου δανείου και ενόσω του καταβάλλονταν κανονικά και εγκαίρως οι μηνιαίες πληρωμές τόκου, αυτός επισκέφθηκε εκ νέου τον κατηγορούμενο 2, για να δει αν υπήρχε οποιαδήποτε άλλη ευκαιρία στην οποία μπορούσε να επενδύσει χρήματα, νοουμένου όμως και πάλι ότι δεν θα διέτρεχε οποιοδήποτε ρίσκο. Σύμφωνα με το παραπονούμενο, ο κατηγορούμενος 2 του ανέφερε για μια συγκεκριμένη επένδυση, για την οποία τον διαβεβαίωσε ότι «δε μπορεί να πάει στραβά και αν πάει κάτι στραβά θα είναι (ο κατηγορούμενος 2) απόλυτα υπεύθυνος». Η εν λόγω επένδυση, σύμφωνα με τα όσα του ανέφερε ο κατηγορούμενος 2, αφορούσε σε συνεργασία με ένα επαγγελματικό φίλο του κατηγορούμενου 2, τον Mehdi Khoushabi (εφ΄ εξής Mehdi). Ο Mehdi, σύμφωνα με τα όσα του είπε ο κατηγορούμενος 2, δραστηριοποιείτο από το Abu Dhabi, «ως αποκλειστικός αντιπρόσωπος, μιας από τις καλύτερες εταιρείες εξόρυξης πετρελαίων στον κόσμο, της Wenzel Downhole Tools Ltd (εφ΄ εξής Wenzel), η οποία έχει την έδρα της στον Καναδά» και ο οποίος, ενώ αρχικά ασχολείτο με την αγοραπωλησία γεωτρύπανων, είχε αποφασίσει να «μετακινηθεί» στον τομέα των αγορών και ενοικιάσεων τέτοιων γεωτρύπανων και για το σκοπό αυτό αναζητούσε χρηματοδότες. Η επένδυση που θα έκαμνε ο παραπονούμενος, όπως του εξήγησε ο κατηγορούμενος 2, θα ήταν ουσιαστικά, να χρηματοδοτήσουν μαζί το Mehdi για να αγοράσει τα γεωτρύπανα, και στη συνέχεια να τα ενοικιάσει σε πετρελαϊκές εταιρείες στη Μέση Ανατολή. Ως αντάλλαγμα, 50% των εισοδημάτων από την ενοικίασης θα πήγαιναν στον Mehdi και το άλλο 50%, θα το μοιραζόταν αυτός και οι κατηγορούμενοι, εξ ημισείας. Σύμφωνα με το παραπονούμενο, ο κατηγορούμενος 2, του ανέφερε ότι θα έπρεπε αρχικά να καταβάλει το ποσό των $130.000 και ότι σε διάστημα πέντε μηνών, θα άρχιζαν να βλέπουν κερδοφόρα αποτελέσματα. Στην βάση των πιο πάνω, και αφού οι κατηγορούμενοι του είχαν δείξει με τη προηγούμενη συμπεριφορά τους σε σχέση με το δάνειο των $50.000 ότι ήταν αξιόπιστα πρόσωπα, πείσθηκε και προχώρησε με το σχετικό έμβασμα των $130.000 στις 29/5/13 (Τεκ. Β). Ένα περίπου μήνα αργότερα, σύμφωνα πάντα με τον παραπονούμενο, ο κατηγορούμενος 2 του τηλεφώνησε εκ νέου και του ανέφερε ότι ο Mehdi τον είχε ενημερώσει ότι χρειαζόταν να αγοραστεί ακόμη ένα εξάρτημα, οπόταν και θα έπρεπε να καταβληθούν ακόμη $22.500 το συντομότερο, ως επιπλέον χρηματοδότηση. Το εν λόγω ποσό ο παραπονούμενος, το έμβασε και πάλι στο λογαριασμό της κατηγορούμενης 1 στις 31/7/13, με σχετική τραπεζική εντολή (Τεκ. Γ). Και για τα δύο εμβάσματα, η κατηγορούμενη 1, εξέδωσε Commercial Invoices στις 28/5/13 και 29/7/13 αντίστοιχα (Τεκ. Δ και Τεκ. Ε). Σύμφωνα με τον παραπονούμενο, μέχρι και τον Ιούλιο του 2015 που επήλθε τελειωτική ρήξη στις σχέσεις του με του κατηγορούμενους, ουδέποτε έλαβε οποιαδήποτε χρήματα από αυτήν την επένδυση, και αυτό παρά τις επανειλημμένες προφορικές και γραπτές εκκλήσεις του προς τον κατηγορούμενο
9. (Τεκ. 3α - 3ν). Παρά τις εν λόγω εκκλήσεις του όμως, ο κατηγορούμενος 2, επικαλούμενος, άλλοτε καθυστέρηση από πλευράς του Mehdi και άλλοτε νομικά και πρακτικά κωλύματα που δήθεν προέκυπταν κατά την πορεία της επένδυσης, τον διαβεβαίωνε και του υποσχόταν, ψευδώς όπως κατά τον παραπονούμενο διαφάνηκε στη συνέχεια, ότι όλα κυλούσαν ομαλά και ότι θα έπρεπε να αναμένουν αποτελέσματα σε σύντομο χρόνο. Όταν δε ο παραπονούμενος εξέφρασε στον κατηγορούμενο 2 την απροθυμία του να περιμένει άλλο και ζήτησε πίσω τα χρήματα του, ο κατηγορούμενος 2, σύμφωνα με τον πρώτο, προέβη σε νέες υποσχέσεις αποπληρωμής, τις οποίες όμως ουδέποτε πραγματοποίησε. Περί τις 8/6/15, ο παραπονούμενος ανέφερε ότι, μη έχοντας άλλη επιλογή, ανγκάστηκε και επικοινώνησε απ΄ ευθείας με την Wenzel, για να μάθει περαιτέρω πληροφορίες αναφορικά με την επένδυση που έκαμε μέσω του Mehdi, αφού οι εξηγήσεις του κατηγορούμενου 2 άρχισαν να μην τον πείθουν. Πληροφορήθηκε τότε από τον Αντιπρόεδρο Διεθνών Πωλήσεων της Wenzel, Chris White, ότι ο Mehdi, δεν είχε οποιαδήποτε εξουσιοδότηση από την εταιρεία για να προβαίνει σε τέτοιου είδους δραστηριότητες και ότι με τα όσα τους ανέφερε ο παραπονούμενος, είχαν σοβαρά ανησυχήσει. Ο White, σύμφωνα με τον παραπονούμενο, του ζήτησε ακολούθως όπως του στείλει κάθε σχετικό έγγραφο ούτως ώστε η Wenzel να προβεί και στις δικές της έρευνες, πράγμα το οποίο ο τελευταίος έπραξε. Ο παραπονούμενος τέλος, ισχυρίστηκε ότι πέραν των προαναφερόμενων €21.000 που έλαβε από τους κατηγορούμενους, κανένα άλλο ποσό έλαβε, ενώ αυτοί, εξακολουθούν να κατακρατούν το ποσό που του έχουν αποσπάσει ήτοι, το συνολικό ποσό των $202.
10. Μετά που οι κατηγορούμενοι κλήθηκαν σε απολογία, επέλεξαν ως άλλωστε ήταν δικαίωμα τους, να δώσουν μαρτυρία ενόρκως. Για το σκοπό αυτό, κατέθεσε μόνο ο κατηγορούμενος 2, η μαρτυρία του οποίου αφορούσε τόσο τον ίδιο προσωπικά όσο και την κατηγορούμενη 1 εταιρεία. Η εκδοχή του είναι συνοπτικά η ακόλουθη: Αν και δέχεται και αναγνωρίζει τα εμβάσματα που έγιναν από τον παραπονούμενο προς την κατηγορούμενη και τα οποία φαίνονται στα Τεκμήρια Α έως Γ, η θέση του είναι ότι, τα εν λόγω εμβάσματα έγιναν στα πλαίσια συμφωνίας που ο παραπονούμενος είχε με την κατηγορούμενη 1 εταιρεία, την οποία ο ίδιος εκπροσωπούσε ως διευθυντής και κατόπιν εντολών και οδηγιών που λάμβανε από το Διοικητικό Συμβούλιο και τους Μετόχους της πρώτης. Ουδέποτε ο ίδιος συμβλήθη προσωπικά με τον παραπονούμενο. Ο παραπονούμενος, σύμφωνα με τον κατηγορούμενο 2, τον επισκέφθηκε περί το καλοκαίρι 2012, για να τον ρωτήσει κάποιες πληροφορίες αναφορικά με τιμές αγοράς και πώλησης διαφόρων εμπορευμάτων, και τότε είναι έτσι που άρχισε και η μεταξύ τους συνεργασία, η οποία και συνεχίστηκε μέχρι το Νοέμβριο του
11. Αναφορικά με το αρχικό έμβασμα των $50.000, ο κατηγορούμενος 2 ισχυρίστηκε ότι η καταβολή του εν λόγω ποσού από τον παραπονούμενο, έγινε κατόπιν που ο τελευταίος τον προσέγγισε εκδηλώνοντας ενδιαφέρον να εμπλακεί στο κεφάλαιο της κατηγορούμενης 1, στα πλαίσια μίας κοινοπραξίας. Σύμφωνα με τον κατηγορούμενο 2, είναι ο παραπονούμενος που του πρότεινε να επενδύσει το ποσό των $50.000, πρόταση την οποία, η κατηγορούμενη 1, μέσω του, την αποδέχτηκε. Όρος αυτής της προφορικής συμφωνίας που η κατηγορούμενη1 έκαμε με τον παραπονούμενο, ήταν, σύμφωνα με τον κατηγορούμενο 2 ότι, με την επένδυση των $50.000, ο παραπονούμενος θα αποκοτούσε ποσοστό στην κοινοπραξία περί το 1.5% με 2%. Αν η κοινοπραξία πετύχαινε, τότε αμφότεροι κατηγορούμενη 1 και παραπονούμενος, θα κέρδιζαν αναλόγως. Αν η κοινοπραξία αποτύχανε, ανάλογη θα ήταν και η «ζημιά» τους. Ουδέποτε, σύμφωνα με τον κατηγορούμενο 2, συζητήθηκε οποιοδήποτε θέμα δανείου ενώ η περιγραφή στο Τεκμήριο Α, «Loan/Investment», δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αφού γράφτηκε μόνο διότι το ζήτησε ο παραπονούμενος για να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της τράπεζας του.. Αναφορικά με τα εμβάσματα των $130.000 και $22.500 αντίστοιχα, ο κατηγορούμενος 2 ανέφερε ότι αυτά έγιναν για σκοπούς επένδυσης στις πετρελαϊκές δραστηριότητες του Mehdi, τον οποίο ίδιος το γνώρισε περί το 2012, μέσω άλλων συνεργατών του. Σύμφωνα με τον κατηγορούμενο 2, ο Mehdi, του είχε παρουσιαστεί τότε ως αντιπρόσωπος στη Μέση Ανατολή της Καναδέζικης εταιρείας Wenzel, η οποία ασχολείται με οτιδήποτε έχει να κάνει με μηχανήματα χερσαίας ή θαλάσσιας γεώτρησης (Τεκ. 13). Αφού ο Mehdi, σύμφωνα με τον κατηγορούμενο 2, του πρότεινε όπως η κατηγορούμενη 1 χρηματοδοτήσει την αγορά γεωτρύπανων από την Wenzel με σκοπό την μετέπειτα ενοικίαση τους, η κατηγορούμενη 1 εκδήλωσε ενδιαφέρον και αποδέχτηκε. Αρχικά, σύμφωνα με τον κατηγορούμενο 2, η συμφωνία με τον Mehdi ήταν προφορική και στη συνέχεια, μέσω εταιρείας που οι κατηγορούμενοι είχαν στο Abu Dhabi, έγινε και γραπτώς. Σύμφωνα με τον κατηγορούμενο 2, την ίδια συνεργασία που η κατηγορούμενη 1 είχε με τον Mehdi, την έκαμαν και άλλες εταιρείες συνεργάτιδες της κατηγορούμενης
12. Ισχυρίστηκε ο κατηγορούμενος 2 ότι, η κατηγορούμενη 1, όπως και άλλοι που συνεργάστηκαν με τον Mehdi για τα ίδια θέματα, προέβηκαν σε διάφορες πληρωμές σε λογαριασμό που τους έδωσε ο τελευταίος στην Κύπρο, όντας με την εντύπωση ότι στην πραγματικότητα συνεργάζονταν με την εταιρεία Wenzel. Προς απόδειξη τούτου, ο κατηγορούμενος 2, κατέθεσε τραπεζικά εμβάσματα συνολικού ύψους περί τις $299.000, τα οποία κάποια εταιρεία επ΄ ονόματι Nabesco έκαμε προς τον Mehdi, για την αγορά διάφορων εξαρτημάτων σχετικά με γεωτρήσεις (Τεκ. 15). Σύμφωνα με τον κατηγορούμενο 2, η συμφωνία και τα χρήματα που κατέβαλε η Nabesco στο Mehdi, αν και δεν σχετίζονται με τη συμφωνία που αφορούσε τον παραπονούμενο, καταδεικνύουν, όπως διαφάνηκε στη συνέχεια, τον τρόπο με το οποίο ο Mehdi, τους εξαπάτησε όλους. Σύμφωνα με τον κατηγορούμενο 2, όπως και η Nabesco, έτσι και η κατηγορούμενη 1, μετά που έλαβε τα χρήματα του παραπονούμενου, κατέβαλε στον Mehdi, μέσω των γραφείων της στο Dubai αλλά και μέσω τρίτων εταιρειών που η εταιρεία συνέστησε στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (Τεκ.17), διάφορα ποσά για τον προαναφερόμενο σκοπό. Όταν στη πορεία των πραγμάτων, άρχισε και ο ίδιος να ανησυχεί για το αξιόπιστο του Mehdi, επικοινώνησε απ' ευθείας με τη Wenzel οπόταν και πληροφορήθηκε ότι ο τελευταίος δεν είχε οποιαδήποτε εξουσιοδότηση να ενεργεί για τη Wenzel και ότι ουσιαστικά τον είχε και αυτόν, όπως και όλους τους άλλους, εξαπατήσει. Από περαιτέρω έρευνες που έκαμε, διαπίστωσε ότι ο Mehdi, χρησιμοποιώντας το όνομα της Wenzel, άνοιξε λογαριασμό σε κυπριακή τράπεζα και κατάφερε έτσι να αποσπάσει σημαντικά ποσά οπόταν και εξαφανίστηκε. (βλ. Τεκ. 19 και 20) Τα όσα πληροφορήθηκε από τη Wenzel, περί εξαπάτησης από το Mehdi, ο κατηγορούμενος 2 ανέφερε ότι δεν τα μετέφερε στον παραπονούμενο, γιατί προσπαθούσε να διασώσει τα χρήματα και των δύο τους, επιχειρώντας να συνάψει νέα συμφωνία, απ' ευθείας με τη Wenzel κάτι το οποίο όμως, τελικά δεν κατέστη δυνατό. Εναντίον του Mehdi, ο κατηγορούμενος 2 ανέφερε ότι άλλα τρίτα πρόσωπα, έχουν ήδη καταχωρήσει αγωγές, κάτι το οποίο προτίθεται να πράξει και η δική του εταιρεία. Κατέθεσε σχετικά αντίγραφα πολιτικών αγωγών ως Τεκμήρια 22Α και 22Β. Τέλος, ο κατηγορούμενος 2 ανέφερε ότι όταν πλέον η συμπεριφορά του παραπονούμενου κατέστη ανυπόφορη και υβριστική, (Τ.18 και 21), αναγκάστηκε και αυτός, να διακόψει την κάθε σχέση μαζί του. Μετά το πέρας της υπόθεσης για τους κατηγορούμενους, αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι προέβηκαν σε γραπτές τελικές αγορεύσεις, οι οποίες κατατέθηκαν ως έγγραφα ΤΑ1 και ΤΑ2 αντίστοιχα. Δεν θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω την πλήρη επιχειρηματολογία των συνηγόρων, θα αναφέρω απλά ότι αμφότεροι, υποστήριξαν το αξιόπιστο της εκδοχής του πελάτη τους, σε αντίθεση με την μαρτυρία της άλλης πλευράς και με αναφορά στις νομικές αρχές που διέπουν το υπό κρίση αδίκημα, κάλεσαν το Δικαστήριο να υιοθετήσει τις αντίστοιχες θέσεις τους. Εξέτασα με προσοχή τα όσα έθεσαν ενώπιον μου οι συνήγοροι καθώς επίσης και την προσκομισθείσα μαρτυρία στο σύνολο της. Υπενθυμίζω ότι, η εκδοχή του παραπονούμενου είναι ότι οι κατηγορούμενοι και ειδικότερα ο κατηγορούμενος 2, είχαν εξ΄ υπαρχής πρόθεση να τον εξαπατήσουν και να του αποσπάσουν τα χρήματα του. Για να το πετύχουν τούτο, σύμφωνα με τον ίδιο, αρχικά του απέσπασαν $50.000 με την πρόφαση ότι επρόκειτο για εξάμηνο δάνειο με μηνιαία επιστροφή τόκου και αφού κέρδισαν την εμπιστοσύνη του επιδεικνύοντας πλήρη συμμόρφωση με την εν λόγω συμβατική τους υποχρέωση για τους πρώτους πέντε μήνες, τον έπεισαν να τους δώσει ακόμη $152.500, δήθεν, ότι θα τα επένδυαν σε κερδοφόρες για τον ίδιο επιχειρήσεις, αγοράς και ενοικίασης γεωτρύπανων. Με αυτόν τον τρόπο, σύμφωνα με τον παραπονούμενο, οι κατηγορούμενοι, του απέσπασαν το συνολικό ποσό των $202.500, ως άλλωστε ήταν και το σχέδιο τους από την αρχή αφού ουδέποτε είχαν πρόθεση να του επιστρέψουν τα χρήματα του. Η εκδοχή των κατηγορουμένων από την άλλη, είναι ότι, οι πληρωμές των $50.000 και των $152.500 αντίστοιχα, δεν συνδέονται ούτε και αφορούν στα ίδια θέματα. Η μεν πρώτη πληρωμή των $50.000 ήταν, σύμφωνα με την υπεράσπιση, ποσό που ο παραπονούμενος κατέβαλε για να συμμετάσχει σε επενδυτική κοινοπραξία μαζί τους, με ανάλογο κέρδος ή ζημιά. Οι πληρωμές των $152.500 δε, αφορούσαν σε συγκεκριμένη επένδυση, που αμφότεροι παραπονούμενος και κατηγορούμενοι αποφάσισαν να κάμουν, μέσω κάποιου τρίτου, του Mehdi, αναφορικά με αγορά και ενοικίαση γεωτρυπάνων. Στην πορεία όμως, διαφάνηκε ότι ο Mehdi στην πραγματικότητα ήταν απατεώνας και ότι τους εξαπάτησε όλους με αποτέλεσμα τα χρήματα, τόσο των κατηγορουμένων όσο και του παραπονούμενου, να απωλεσθούν. Με δεδομένο ότι συνιστά παραδεκτό γεγονός ότι ο παραπονούμενος όντως κατέβαλε στους κατηγορούμενους, το συνολικό ποσό των $202.500, στις 30/11/12, 29/5/13 και 30/7/13 αντίστοιχα, αυτό που πρέπει να εξεταστεί για σκοπούς διαπίστωσης του κατά πόσο οι κατηγορούμενοι διέπραξαν το αδίκημα των άρθρων 297 και 298 του Κεφ. 154, ήτοι το αδίκημα της απόσπασης χρημάτων με ψευδείς παραστάσεις, είναι οι πραγματικές συνθήκες κάτω από τις οποίες δόθηκαν τα χρήματα, καθώς και η νοητική κατάσταση, τόσο του παραπονούμενου όσο και των κατηγορουμένων κατά το χρόνο των πληρωμών. Αυτό διότι, για να στοιχειοθετηθεί το εν λόγω αδίκημα θα πρέπει να αποδειχθούν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, τόσο οι παραστάσεις των κατηγορουμένων και το ισχυριζόμενο ψεύδος των παραστάσεων, όσο και η πρόθεση των κατηγορουμένων να εξαπατήσουν τον παραπονούμενο. Επιπλέον ο παραπονούμενος θα πρέπει να αποδείξει επίσης ότι όντως «πείστηκε» (induced), από τις παραστάσεις των κατηγορουμένων, και ότι είναι συνεπεία αυτών των παραστάσεων που αποσπάστηκαν τα χρήματα του. (βλ. Ιωάννου Μαργαρίτα ν. Αστυνομίας,