Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Πέτρος Μαυροβουνιώτης, Αρ. Υπόθεσης: 24282/14, 29/6/2017

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, αυτός επέλεξε όπως καταθέσει ενόρκως και κάλεσε τρεις μάρτυρες υπεράσπισης. Ως Μ.Κ.1 κατέθεσε ο Αστ.2851 Ιωάννης Μαυρομούστακος, του Αστυνομικού Σταθμού Γερμασόγειας. Στις 18.2.13 και ώρα 11:00 ο μάρτυρας συνέλαβε, δυνάμει εντάλματος, τον κατηγορούμενο και αφού του εξήγησε τους λόγους της σύλληψης του και του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο αυτός απάντησε «Κάμε την δουλειά σου». Την ίδια ημέρα ο μάρτυρας έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο (τεκμήριο 2) και στην συνέχεια τον κατηγόρησε γραπτώς και αυτός απάντησε «Ότι είχα να πω το είπα στην κατάθεση μου» (τεκμήριο 3). Ο μάρτυρας επισκέφθηκε τον χώρο όπου έλαβε χώραν το επίδικο περιστατικό. Ανέφερε δε ότι ο χώρος αυτός δεν είναι προσβάσιμος από τη νότια και την δυτική πλευρά αλλά από την βόρεια δεν υπήρχε περίφραξη και έτσι ήταν προσβάσιμος από εκεί, εάν κάποιος κατέβαινε από τον τοίχο που ήταν ύψους 2,5 με 3 μέτρα. Ως Μ.Κ.2 κατέθεσε ο εξεταστής της υπόθεσης Αστ.2162 Βαρνάβας Σταύρου, του Αστυνομικού Σταθμού Γερμασόγειας. Στις 17.2.13 και ώρα 20:30 ο μάρτυρας μετέβηκε στην Πολυκλινική Υγεία στην Λεμεσό και διενήργησε εξετάσεις σχετικά με υπόθεση τραυματισμού του Ερμή Χατζηαντωνά, 9 ετών, από σκύλους. Ακολούθως την ίδια ημέρα και ώρα 22:30 μετέβηκε μαζί με τον Αστ.1260 στην οδό Πάτμου στην Γερμασόγεια, όπου συνάντησαν τον Ηρακλή Ηρακλέους και τον γιο του Άρη Ηρακλέους. Ο Άρης, ο οποίος ήταν σοκαρισμένος, στην παρουσία του πατέρα του υπέδειξε ανοικτό χώρο (χωράφι), περιφραγμένο, ο οποίος γειτνιάζει νότια με τον παρακαμπτήριο Λεμεσού - Λευκωσίας και οδηγεί στην έξοδο προς τον κυκλικό κόμβο Γερμασόγειας ενώ ανατολικά γειτνιάζει με το οικόπεδο μέσα στο οποίο βρίσκεται η οικία και το γυμναστήριο του κατηγορούμενου, ιδιοκτήτη των σκύλων. Η οικοδομή του κατηγορούμενου είναι περιφραγμένη με τέλι και επικοινωνεί με τον προαναφερόμενο ανοικτό χώρο μέσω μία καγκελόπορτας ύψους περίπου 3 μέτρων. Όπως του ανέφερε ο Άρης, εισήλθε στον πιο πάνω χώρο πεζός με τον ξάδελφο του Ερμή για να παίξουν. Ενώ βρίσκονταν εντός του περιφραγμένου αυτού χώρου τους επιτέθηκαν δύο σκύλοι και δάγκωσαν τον Ερμή σε διάφορα μέρη του σώματος του. Το σημείο της επίθεσης που υπέδειξε ο Άρης ήταν ακριβώς πίσω από την οικία στην οδό Πάτμου αρ. 10, σε απόσταση 20-30 περίπου μέτρα από την καγκελόπορτα της περίφραξης της οικοδομής του κατηγορούμενου. Εκείνη την ώρα που έγινε η υπόδειξη όλοι οι πιο πάνω βρίσκονταν εντός της αυλής της οικίας που βρίσκεται στην οδό Πάτμου αρ. 10, στην οποία υπάρχει υψομετρική διαφορά με τον προαναφερόμενο χώρο αλλά είχαν οπτική επαφή με αυτόν. Δεν έγινε δε κατορθωτή η πρόσβαση στον χώρο που υπέδειξε ο Άρης λόγω του ότι οι δύο σκύλοι βρίσκονται ανεπιτήρητοι εκεί και μόλις αντιλήφθηκαν τον μάρτυρα και τους άλλους πήγαν προς το μέρος τους με επιθετικές διαθέσεις. Η δε προαναφερόμενη καγκελόπορτα ήταν ανοικτή. Όταν ο μάρτυρας αναζήτησε τον ιδιοκτήτη των σκύλων αυτός απουσίαζε. Στις 13.3.13 και ώρα 16:20 ο μάρτυρας επισκέφθηκε εκ νέου την οδό Πάτμου όπου συνάντησε τον Θεόδωρο Χατζηαντωνά, μαζί με τον γιό του Ερμή - Νίκο Χατζηαντωνά. Ο Ερμής στην παρουσία του πατέρα του υπέδειξε τον ίδιο προαναφερόμενο ανοικτό χώρο και ανέφερε ότι εισήλθε σε αυτόν πεζός με τον ξάδελφο του Άρη Ηρακλέους για να παίξουν και ενώ βρίσκονταν εκεί τους επιτέθηκαν δύο σκύλοι και δάγκωσαν τον Ερμή σε διάφορα μέρη του σώματος του. Το σημείο που υπέδειξε ο Ερμής, ήταν το ίδιο που υπέδειξε ο Άρης δηλ. ακριβώς πίσω από την οικία στην οδό Πάτμου αρ. 10, στον ανοικτό περιφραγμένο χώρο που για να κατεβεί κάποιος έπρεπε να πηδήξει από ένα τσιμεντένιο τοίχο αντιστήριξης περίπου 2-3 μέτρα, ο οποίος βρισκόταν στο βόρειο μέρος του χώρου και για να πάει κάποιος εκεί έπρεπε να περάσει από ένα άδειο οικόπεδο που κατέληγε στον εν λόγω τοίχο. Όπως είπε ο Ερμής ήταν η πρώτη φορά που πήγαιναν στον συγκεκριμένο χώρο. Ο εν λόγω χώρος στην βόρεια πλευρά του είχε τον τοίχο αντιστήριξης, στην ανατολική του την περίφραξη από τέλι που το χώριζε από την οικοδομή του κατηγορούμενου, στη νότια τον τοίχο με τα ηχοπετάσματα που ήταν τοποθετημένα κατά μήκος του δρόμου - εξόδου προς τον κυκλικό κόμβο Γερμασόγειας και στην δυτική του πλευρά ένα μεταλλικό κάγκελο ύψους περίπου 3 μέτρα. Στον εν λόγω ανοικτό χώρο δεν υπήρχε πρόσβαση παρά μόνο από την βόρεια πλευρά του στο μέρος αυτού που υπήρχε το προαναφερόμενο άδειο οικόπεδο. Μέσα στον εν λόγω χώρο υπήρχαν πέτρες, χώματα, δεντρύλλια και θάμνοι. Ο μάρτυρας δεν είδε να υπάρχουν πινακίδες που να προειδοποιούν για την ύπαρξη σκύλων είτε στο μπροστινό μέρος της οικοδομής του κατηγορούμενου, στην οδό Πάτμου είτε στην καγκελόπορτα που συνορεύει με τον πιο πάνω ανοικτό χώρο. Ως Μ.Κ.3 κατέθεσε η Δόνα Χατζηαντωνά, μητέρα του Άρη Χατζηαντωνά, ο οποίος κατά τον επίδικο χρόνο ήταν ηλικίας 10 ετών. Στις 17.2.13 ημέρα Κυριακή γύρω στις 15:30 της τηλεφώνησε η νύφη της Νατάσια Χατζηαντωνά γυναίκα του αδελφού της Θεόδωρου και της είπε να πάει στο γυμναστήριο του κατηγορούμενου να πάρει τον Ερμή και τον Άρη διότι, όπως της είπε η σύζυγος του κατηγορούμενου, τα παιδιά μπήκαν μέσα στο κλουβί των σκύλων και οι σκύλοι δάγκωσαν τον Ερμή. Η μάρτυρας ανέφερε αυτό στον σύζυγο της Ηρακλή, ο οποίος πήγε βιαστικά με το αυτοκίνητο με τον άλλο τους γιό Νικόλα, στο γυμναστήριο του κατηγορούμενου για να παραλάβει τα παιδιά. Το εν λόγω γυμναστήριο βρίσκεται σε απόσταση περίπου 200 μέτρα από το σπίτι της μάρτυρος. Ο σύζυγος της επέστρεψε στο σπίτι μετά από πέντε λεπτά με τον Ερμή ενώ ο Νικόλας έμεινε με τον Άρη για να φέρουν τα ποδήλατα. Όταν η μάρτυρας είδε την κατάσταση του Ερμή, ο οποίος ήταν αιματωμένος, έτρεμε ολόκληρος, ήταν σε κατάσταση σοκ και τα ρούχα του ήταν κουρελιασμένα, είπε στον σύζυγο της να πάνε κατευθείαν στην Πολυκλινική, πράγμα το οποίο και έκαναν. Ενημέρωσε τηλεφωνικώς τον αδελφό της και την νύφη της, οι οποίοι πήγαν εκεί. Ο Άρης μετά από αυτό είχε υποστεί ψυχολογικό σοκ, είχε κλειστεί στον εαυτό του, ο ύπνος του ήταν ανήσυχος, είχε φοβίες και δεν έβγαινε καθόλου από το σπίτι για να παίξει. Στις 8.3.13 τον πήρε σε κυβερνητικό ψυχολόγο. Ούτε η μάρτυρας ούτε τα παιδιά γνώριζαν ότι ο κατηγορούμενος είχε σκύλους, διότι δεν υπήρχαν πουθενά προειδοποιητικές πινακίδες ούτε στο χωράφι ούτε και γύρω από το γυμναστήριο του κατηγορούμενου. Η μάρτυρας κατέθεσε 3 φωτογραφίες του επίδικου χώρου (ανοικτού χώρου και οικοδομής του κατηγορούμενου) που έλαβε μια εβδομάδα μετά το επίδικο συμβάν (τεκμήριο 8) και ακόμη 3 φωτογραφίες που έλαβε τον Μάιο του 2013, μετά που ο ανοικτός χώρος καθαρίστηκε από τον Δήμο (τεκμήριο 9). Έδωσε δε λεπτομέρειες σε σχέση με τον χώρο υποδεικνύοντας στις εν λόγω φωτογραφίες. Ανέφερε επίσης ότι τον Μάιο του 2013, υπήρχε πρόσβαση στον ανοικτό χώρο, από το σημείο που βρίσκεται μεταξύ του νοτίου άκρου της περίφραξης της οικοδομής του κατηγορούμενου και του τοίχου με τα ηχοπετάσματα (ο οποίος βρίσκεται νότια της εν λόγω περίφραξης - βλ. φωτογραφία 1 τεκμήριου 9 όπου σημειώνεται με μεγάλο Χ), για να μπορούν να μπαίνουν, όπως άκουσε, να τον καθαρίζουν οι άνθρωποι του Δήμου. Δεν γνωρίζει όμως εάν η πρόσβαση αυτή υπήρχε και κατά τον επίδικο χρόνο. Ως Μ.Κ.4 κατέθεσε ο Θεόδωρος Χατζηαντωνάς, πατέρας του Ερμή Χατζηαντωνά. Στις 17.2.13 και περί ώρα 10:00 πήρε τον Ερμή στο σπίτι της αδελφής του (Μ.Κ.3) για να παίξει με τον ξάδελφο του Άρη Ηρακλέους. Περί ώρα 15:30 της ίδιας ημέρας, η σύζυγος του δέχθηκε τηλεφώνημα στο κινητό της τηλέφωνο από την σύζυγο του κατηγορούμενου, η οικογένεια της οποίας ήταν γνωστή τους και της είπε ότι ο Ερμής δέχθηκε επίθεση από τα σκυλιά τους μετά που ο ίδιος τα παρενόχλησε. Της είπε επίσης ότι ο Ερμής προσπάθησε να μπει εντός του χώρου που βρίσκονταν τα σκυλιά και αυτά τους επιτέθηκαν. Ο μάρτυρας τηλεφώνησε στην αδελφή του Δόνα, της ανέφερε το περιστατικό και της είπε να πάει στο μέρος να δει τι συμβαίνει. Την ίδια ώρα ξεκίνησε και ο ίδιος για να πάει στο μέρος. Λίγο πριν φτάσει εκεί, του τηλεφώνησε η αδελφή του και του είπε ότι ο Ερμής ήταν σοβαρά και ξεκινούσαν άμεσα για τις Α΄ Βοήθειες στην Πολυκλινική Υγεία. Τότε ο μάρτυρας με την γυναίκα του πήγαν στην Πολυκλινική Υγεία, όπου μετά από 45 περίπου λεπτά ο Ερμής χειρουργήθηκε από τον γιατρό τον Αλκιβιάδη. Από τον Ερμή έλειπαν κομμάτια σάρκας από βαθιές ουλές σε διάφορα μέρη του σώματος του. Ο γιός του είχε καλές σχέσεις με σκύλους εφόσον έχουν σκύλους στο σπίτι τους και μεγάλωσε με αυτούς. Ως Μ.Κ.5 κατέθεσε ο Ερμής Χατζηαντωνάς, ο οποίος κατά τον επίδικο χρόνο ήταν ηλικίας 9 ετών. Στις 17.2.13 ημέρα Κυριακή κατά το μεσημέρι, ο πατέρας του τον πήρε στο σπίτι της θείας του της Δόνα, όπου πήγαινε τακτικά για να παίζει με τον εξάδελφο του Άρη Ηρακλέους. Την ημέρα εκείνη αφού έφαγαν το μεσημέρι, αυτός και ο Άρη βγήκαν από το σπίτι, πήραν τα ποδήλατα τους και πήγαν σε ένα φίλο τους. Δεν τον βρήκαν όμως και έτσι μετά πήγαν σε κάποιον άλλο φίλο τους, τον οποίο επίσης δεν βρήκαν και έτσι αποφάσισαν να πάνε βόλτα μόνοι τους. Αφού κατηφόρισαν με τα ποδήλατα μπήκαν σε ένα άδειο οικόπεδο κοντά στο γυμναστήριο του κατηγορούμενου. Σε κάποια στιγμή κατέβηκαν από τα ποδήλατα, τα άφησαν μέσα στο οικόπεδο, πέρασαν μέσα από κάποια κυπαρίσσια και αφού πήδηξαν από κάποιο τοίχο περίπου δύο μέτρα (υπέδειξε τον τοίχο που φαίνεται στην αρ. άκρη στο μέσο της φωτογραφίας 1 του τεκμηρίου 8), μπήκαν σε ένα άλλο χωράφι στο οποίο πρώτη φορά έμπαιναν, για να παίξουν (αναγνώρισε το χωράφι στις φωτογραφίες του τεκμηρίου 8). Μόλις μπήκαν εκεί και έκαναν μερικά βήματα, δύο μεγάλοι σκύλοι, ένας μαύρος και ένας άσπρος με καφέ βούλες, πήγαν κοντά τους. Πρώτα πήγε κοντά στον μάρτυρα ο μαύρος ο σκύλος. Ο μάρτυρας νόμισε ότι ήταν ένας μαύρος σκύλος λαμπραντόρ που είχε o κατηγορούμενος, τον οποίο είχε δει παλαιότερα, όταν πήραν ένα δικό τους σκύλο για να ζευγαρώσουν και άρχισε να τον χαϊδεύει. Ο εξάδελφος του χάιδευε τον άλλο σκύλο. Σε κάποια στιγμή αφού κατάλαβε ότι ήταν ρότβαϊλερ γύρισε για να φύγει οπόταν ο σκύλος αυτός τον δάγκωσε στο αριστερό πόδι και τον τραβούσε. Ακολούθως του επιτέθηκε και ο άλλος σκύλος, ο οποίος άρχισε να τον δαγκώνει. Τον δάγκωσαν στα χέρια, στα πόδια και στο σβέρκο. Δεν μπορούσε να αντιδράσει και έκλαιγε αφού τα σκυλιά τον κωλόσυρναν και προσπαθούσαν να τον ρίξουν σε ένα χαντάκι που ήταν εκεί. Ο Άρης στην προσπάθεια του να τον βοηθήσει έπιασε μια μαύρη πλαστική μεγάλη σωλήνα και κτυπούσε και τους δύο σκύλους για να τον αφήσουν ενώ ταυτόχρονα φώναζε βοήθεια. Μετά από λίγο πήγαν εκεί δύο γυναίκες. Η μια εξ αυτών, η μικρή, έπιασε τον μαύρο σκύλο να τον απομακρύνει και αυτός την δάγκωσε στο χέρι. Μετά η άλλη, η πιο μεγάλη, έπιασε τον ρότβάϊλερ και τον κρατούσε και πήγε η μικρή, η οποία έβαλε τον μάρτυρα σε ένα τοίχο για να τον προστατεύσει. Την ίδια στιγμή σταμάτησε ο άσπρος σκύλος να τον δαγκώνει και απομακρύνθηκε. Στην συνέχεια αυτές οι δύο γυναίκες τους είπαν ότι η μια είναι η γυναίκα και η άλλη κόρη του κατηγορούμενου και τους πήραν στο γυμναστήριο και του περιποιήθηκαν τις πληγές του. Ο μάρτυρας δεν μπορούσε να περπατήσει και από το χωράφι μέχρι το γυμναστήριο τον πήρε στους ώμους της η κόρη του κατηγορούμενου. Ύστερα η γυναίκα του κατηγορούμενου τηλεφώνησε στην μητέρα του μάρτυρα και της είπε ότι αυτός ήταν εκεί και ότι δήθεν άνοιξε το κλουβί των σκύλων και οι σκύλοι τον δάγκωσαν. Ο μάρτυρας με τον Άρη, δεν πλησίασαν καθόλου το κάγκελο των σκύλων και ούτε μπήκαν στην αυλή του κατηγορούμενου. Ύστερα από λίγο πήγε στο γυμναστήριο ο θείος του ο Ηρακλής και τον πήρε πρώτα στο σπίτι της θείας του της Δόνας και στην συνέχεια πήγαν στην Πολυκλινική Υγεία όπου του έκαναν εγχείρηση. Έμεινε στην Πολυκλινική μία εβδομάδα. Ο μάρτυρας δήλωσε ότι αγαπά τα σκυλιά και μεγάλωσε με σκυλιά. Δεν είδαν σκύλους πριν κατεβούν στο χωράφι, ούτε ήξεραν ότι είχε σκύλους εκεί και δεν γνώριζαν ότι είχε καγκελόπορτα εκεί που ήταν η περίφραξη του κατηγορούμενου. Δεν πήγαν δε κοντά ούτε άνοιξαν την εν λόγω καγκελόπορτα. Αναφορικά με τα τραύματα του του ζητήθηκε κατά την αντεξέταση και υπέδειξε στο Δικαστήριο:

(1)το αριστερό του χέρι, όπου στο μέσο μεταξύ του καρπού περίπου και του αγκώνα υπήρχε μια εμφανής ουλή,

(2)το αριστερό του πόδι, όπου στο πλάι στο μέσο περίπου μεταξύ του αστραγάλου και του γονάτου, υπήρχε επίσης μια εμφανής ουλή και

(3)στο ίδιο ύψος του ίδιου ποδιού στο μπροστινό μέρος περίπου στο ίδιο σημείο και λίγο πιο δεξιά, όπου υπήρχε άλλη εμφανής ουλή. Ανέφερε επίσης ότι είχε και σημάδι στο σβέρκο στην δεξιά πίσω πλευρά, το οποίο όμως έφυγε, ως είπε. Ως Μ.Κ.6 κατέθεσε ο Άρης Ηρακλέους, ο οποίος κατά τον επίδικο χρόνο ήταν ηλικίας 10 ετών. Στις 17.2.13 και περί ώρα 11:00 ο θείος του Θεόδωρος πήρε στο σπίτι τους τον εξάδελφο του Ερμή για να παίξουν. Το απόγευμα γύρω στις 15:30 πήραν τα ποδήλατα τους με τον Ερμή για να πάνε περίπατο. Έφθασαν κοντά στο γυμναστήριο του κατηγορούμενου, άφησαν τα ποδήλατα σε χωράφι και μπήκαν σε άλλο χωράφι για να παίξουν (αναγνώρισε το χωράφι στις φωτογραφίες του τεκμηρίου 8 και υπέδειξε ως σημείο από το οποίο κατέβηκαν στο χωράφι το ίδιο σημείο που υπέδειξε και ο Μ.Κ.5 ως φαίνεται στην φωτογραφία 3 του τεκμηρίου 8). Τότε είδαν να έρχονται από την πίσω πλευρά του γυμναστηρίου προς το μέρος τους δύο σκύλοι, οι οποίοι δεν είχαν λουριά παρά μόνο κολλάρα. Ο ένας ήταν μαύρος ρότβάϊλερ και ο άλλος άσπρος πίτμπουλ. Όταν οι δύο σκύλοι πήγαν κοντά τους, ο μάρτυρας πάγωσε έχοντας φοβία για τους μεγάλους σκύλους και άρχισε να χαϊδεύει το πίτμπουλ και ο Ερμής το ροτβάϊλερ. Μόλις ο Ερμής σταμάτησε να χαϊδεύει τον σκύλο και γύρισε την πλάτη του για να φύγει, το ρότβαϊλερ τον δάγκωσε πάνω στο αριστερό πόδι και τον έριξε στο έδαφος. Την ίδια στιγμή το πίτμπουλ επιτέθηκε στον Ερμή και τον δάγκωσε στο αριστερό καρπό του χεριού του. Και οι δύο σκύλοι δάγκωναν συνεχώς τον Ερμή και τον τραβούσαν στην άκρη του χωραφιού για να τον ρίξουν μέσα στο χαντάκι. Ο μάρτυρας άρχισε να φωνάζει δυνατά για βοήθεια και πήρε μια σωλήνα που βρήκε μπροστά του και έσπρωχνε τους σκύλους για να αφήσουν τον Ερμή. Μετά από λίγα λεπτά βγήκαν από το γυμναστήριο η σύζυγος και η μεγάλη κόρη του κατηγορούμενου και πήγαν κοντά τους. Οι γυναίκες τράβηξαν τους σκύλους πίσω και αυτοί άφησαν τον Ερμή. Στην συνέχεια οι δύο γυναίκες πήραν τον μάρτυρα και τον Ερμή μέσα στο γυμναστήριο και σε λίγη ώρα πήγε εκεί ο πατέρας μου μαζί με τον αδελφό του και τους πήραν στο σπίτι του. Στη συνέχεια όταν η μητέρα του είδε ότι ο Ερμής είχε πολλά τραύματα τον πήραν με τον πατέρα του στη κλινική. Οι σκύλοι δεν δάγκωσαν τον μάρτυρα και αυτός είχε μόνο λίγα γδαρσίματα στο αριστερό χέρι και δεξί πόδι. Τους σκύλους τους είδε για πρώτη φορά εκείνη την ημέρα. Δεν ήξερε πριν ότι υπήρχαν σκύλοι. Αργότερα το ίδιο βράδυ πήγαν με ένα αστυνομικό και υπέδειξε τον χώρο από το οποίο κατέβηκαν και τον χώρο που έγινε το περιστατικό. Είδε δε τους σκύλους να περιφέρονται στο εν λόγω χωράφι. Ο ένας εξ αυτών πήγε κοντά τους και έδειχνε τα δόντια του θέλοντας να επιτεθεί. Μετά το περιστατικό αυτό ο μάρτυρας για σχεδόν ένα χρόνο δεν έβγαινε από το σπίτι, δεν έπαιρνε το ποδήλατο του και πήγαινε σε ψυχολόγο. Εξακολουθεί να έχει φοβία για τους σκύλους. Ως Μ.Κ.7 κατέθεσε ο Ηρακλής Ηρακλέους, πατέρας του Μ.Κ.

1. Στις 17.2.13 κατά η ώρα 15:30 δέχθηκε τηλεφώνημα από την συνίφισσα του Νατάσια Χατζηαντωνά μητέρα του Ερμή, η οποία του ανέφερε ότι της είχε τηλεφωνήσει η σύζυγος του κατηγορούμενου και της είπε ότι ο Ερμής και ο Άρης δέχθηκαν επίθεση από τους σκύλους της και να πάει να τους παραλάβει από το γυμναστήριο. Έτσι μετά από περίπου πέντε λεπτά πήγε με το αυτοκίνητο του στο γυμναστήριο του κατηγορούμενου. Αφού εισήλθε στο γυμναστήριο είδε τον Άρη να είναι σε κατάσταση σοκ, να μην μιλά και να είναι φοβισμένος. Στο βάθος ήταν ο Ερμής και η σύζυγος του κατηγορούμενου του περιποιόταν τις πληγές. Όταν τον είδε ο Ερμής τον πλησίασε κλαίγοντας, σε κατάσταση σοκ, χωρίς να μιλά, με τα ρούχα του σκισμένα και ο μάρτυρας είδε ότι από το αριστερό του χέρι έλειπε κομμάτι από κρέας. Τότε ο μάρτυρας τηλεφώνησε στην γυναίκα του και της είπε να ενημερώσει την μητέρα του Ερμή, λέγοντας της ότι το περιστατικό ήταν σοβαρό και ότι οι σκύλοι είχαν δαγκώσει τον Ερμή. Έπειτα έβαλε τον Ερμή προσεκτικά στο αυτοκίνητο. Κατά την διάρκεια που έπαιρνε τον Ερμή προς το αυτοκίνητο άκουσε την γυναίκα του κατηγορούμενου να λέει ότι τα παιδιά άνοιξαν το κάγκελο του κλουβιού των σκύλων, μπήκαν μέσα με σίδερα και πέτρες κτυπώντας τους σκύλους και αυτοί τους επιτέθηκαν. Συνάμα άκουσε την κόρη του κατηγορούμενου να λέει ότι τα παιδιά πήδηξαν πάνω από το τέλι με σίδερα και πέτρες χτυπούσαν τους σκύλους και όταν οι σκύλοι τους επιτέθηκαν άκουσε τα παιδιά να φωνάζουν βοήθεια και έτρεξε με την μητέρα της προς αυτά για να τα σώσουν. Ο μάρτυρας στην συνέχεια πήγε στο σπίτι του όπου μαζί με την σύζυγο του πήραν τον Ερμή στην Πολυκλινική, όπου ο Ερμής υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση. Από εκείνη την ημέρα μέχρι και την ημέρα ο γιός του ο Άρης, αντιμετώπιζε φοβίες, δεν κοιμόταν κανονικά, ξυπνούσε συχνά τις νύκτες αναστατωμένος και δεν έβγαινε από το σπίτι να παίξει όπως πριν. Το βράδυ μετά το επίδικο συμβάν περί τις 22:00 με 22:30 ο μάρτυρας με τον Μ.Κ.6, συναντήθηκαν με αστυνομικούς και ο Μ.Κ.6 τους έδειξε το σημείο που έγινε η επίθεση από τους σκύλους. Οι σκύλοι βρίσκονταν στον εν λόγω ανοικτό χώρο και όταν αντιλήφθηκαν την παρουσία τους όρμησαν πάνω τους. Ως Μ.Κ.8 κατέθεσε ο κτηνίατρος και Κτηνιατρικός Λειτουργός του Επαρχιακού Κτηνιατρικού Γραφείο Λεμεσού, Χριστάκης Πλουτάρχου. Αυτός στις 18.2.13 επισκέφθηκε, συνοδεία του Αστ.2851, τον χώρο στην οδό Πάτμου
2. Εκεί στην παρουσία του ιδιοκτήτη τους (του κατηγορούμενου), διαπίστωσε ότι τα σκυλιά που ενεπλάκησαν στο επεισόδιο ήταν δυο αρσενικοί σκύλοι ράτσας American Stafford Shire και Rottweiler, οι οποίοι γεννήθηκαν στην Κύπρο στις 16.10.11 και 3.9.11 αντίστοιχα. Πρόκειται για ράτσες σκύλων που είναι φύλακες. Οι σκύλοι ράτσας American Stafford Shire έχουν πολλές ομοιότητες με τους σκύλους ράτσας Pit Bull και είναι δύσκολο για κάποιο μη ειδικό να τους ξεχωρίσει. Κατά την επιθεώρηση έγινε έλεγχος των βιβλιαρίων υγείας τους, σύμφωνα με τα οποία και οι δυο είχαν εμβολιασθεί αλλά όχι σημανθεί. Παράλληλα επιθεωρήθηκε ο χώρος διαμονής των σκύλων. Επρόκειτο για ανοικτό, περιφραγμένο όμως χώρο, με ψηλή περίφραξη, η οποία απέτρεπε τους σκύλους από το να δραπετεύσουν. Είχαν δε ξεχωριστά σπιτάκια ύπνου, τα οποία συνήθως είναι μικρή ξύλινη κατασκευή. Σε επιθεώρηση που πραγματοποιήθηκε εκ νέου στις 25.2.13, διαπίστωσε ότι οι σκύλοι είχαν σημανθεί και καταχωρηθεί στο Κτηνιατρικό Μητρώο. Ως Μ.Κ.9 κατέθεσε η Αντιγόνη Βασιλειάδου, κλινική ψυχολόγος με ειδικότητα παιδοψυχολογίας, στο Τμήμα Παιδιών και Εφήβων της Υπηρεσίας Ψυχικής Υγείας, από το
3. Η μάρτυρας είχε ως ασθενή τον Άρη Ηρακλέους και ετοίμασε σχετική έκθεση ημερομηνίας 10.9.13, την οποία υιοθέτησε και κατέθεσε ως τεκμήριο
4. Σύμφωνα με την έκθεση της ο Άρης παραπέμφθηκε στο Τμήμα της για ψυχολογική αξιολόγηση και στήριξη σχετικά με το τραυματικό συμβάν που βίωσε δηλ. την επίθεση που δέχθηκε ο ξάδελφος του από σκύλους και στην συμπτωματολογία που παρουσίαζε μετά από αυτό. Η μητέρα του κατά την παραπομπή του στις 27.2.13 στο Τμήμα της μάρτυρος ανέφερε το περιστατικό καθώς και στην μεγάλη αλλαγή στην συμπεριφορά του Άρη μετά από αυτό. Οι πηγές πληροφόρησης για την αξιολόγηση πάρθηκαν από το αναπτυξιακό ιστορικό που έδωσε η μητέρα του Άρη καθώς και από τις κλινικές συνεντεύξεις (ημερ. 15.3.13, 22.3.13, 29.3.13, 5.4.13 και 19.4.13) και την παρατήρηση της συμπεριφοράς του Άρη. Ήταν η κλινική διάγνωση της μάρτυρος ότι ο Άρης παρουσιάζει Χρόνια Διαταραχή Μετά από Τραυματικό Στρες (ΔΜΤΣ). Η Διαταραχή αυτή προκύπτει όταν το άτομο έχει εκτεθεί σε τραυματικό γεγονός στο οποίο υπήρξε σοβαρός κίνδυνος κατά της ζωής ή απειλή της σωματικής ακεραιότητας του ιδίου ή άλλου και το άτομο βίωσε έντονο φόβο, αίσθηµα αβοήθητου ή τρόμο. Παράλληλα με την ΔΜΤΣ, ο Άρης παρουσίασε σοβαρή Διαταραχή Άγχους Αποχωρισμού και έντονο αίσθημα προσκόλλησης προς την μητέρα του, το οποίο δεν υπήρχε πριν το συμβάν και που δεν καθησυχαζόταν με την επιβεβαίωση της µητέρας. Τα συμπτώματα του Άρη συνεχίζονταν μέχρι και την ημέρα ετοιμασίας της έκθεση και για αυτό η γνώμη της μάρτυρος είναι ότι η ΔΜΤΣ είναι Χρόνια. Τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε η μάρτυρας είναι ότι ο Άρης συνέπεια της επίθεσης 2 σκύλων στον ξάδελφό του, στην οποία ήταν μάρτυρας, παρουσίασε και παρουσίαζε μέχρι και τον χρόνο κατάρτισης της έκθεσης, τα πιο πάνω με σοβαρές συνέπειες στη συμπεριφορά και στην συναισθηματική κατάσταση του. Καταλήγει δε η μάρτυρας ότι οι ψυχικές συνέπειες του συμβάντος στη ζωή του, παρότι δεν μπορούν να προβλεφθούν με ακρίβεια, ωστόσο ενδέχεται να παραμείνει ως τραυματικό το συγκεκριμένο γεγονός με πιθανές άλλες ψυχολογικές δυσκολίες. Τέλος στην έκθεση η μάρτυρας αναφέρει ότι, λόγω της σοβαρότητας της ψυχολογικής κατάστασης του παιδιού, κρίνεται απαραίτητο όπως συνεχιστεί η ψυχολογική στήριξη του Άρη. Ερωτώμενη στην κυρίως εξέταση της εάν υπάρχει οποιαδήποτε εξέλιξη μέχρι σήμερα που μπορεί να δηλωθεί στο Δικαστήριο, απάντησε αρνητικά καθότι, ως εξήγησε, ο Άρης δεν παρακολουθείται πια εφόσον διέκοψε τη συνεργασία τους λίγους μήνες μετά τη συγγραφή της έκθεσης, μετά από εισήγηση της μάρτυρος εφόσον το παιδί είχε κουραστεί να πηγαίνει στις συναντήσεις και τα συμπτώματα του είχαν μειωθεί πάρα πολύ. Δεν της αναφέρθηκαν κατά την παρακολούθηση του Άρη, οποιαδήποτε σοβαρά προβλήματα στο σχολείο ούτε δυσκολίες μαθησιακά. Σε υποβολή δε ότι η κατάσταση του Άρη όπως την περιέγραψε στην έκθεση της είναι ασυμβίβαστη με την ανυπαρξία μαθησιακών δυσκολιών και προβλημάτων στο σχολείο εξήγησε ότι δεν συνδέονται τα δύο και ότι η ίδια αναφέρθηκε μόνο για τα κλινικά συμπτώματα τα οποία παρατήρησε και διαπίστωσε μετά από την αξιολόγηση και από τα κλινικά συμπτώματα και συναισθήματα και όχι τα μαθησιακά. Ως Μ.Κ.10 κατέθεσε ο ιατροδικαστής, Δρ. Μάριος Ματσάκης, ο οποίος στις 15.5.13 εξέτασε, τον Ερμή Χατζηάντωνα στο σπίτι του και ετοίμασε σχετική ιατροδικαστική γνωμάτευση (τεκμήριο 16). Για ετοιμασία της έκθεσης πέραν από την εξέταση του ανηλίκου έλαβε το ιστορικό που του δόθηκε από αυτόν και από τον εξάδελφο του Άρη καθώς και από τους γονείς αυτών και συγκεκριμένα ότι ο Ερμής δέχθηκε επίθεση από δύο σκύλους (Pittbull + Rottweiler) στην Λεμεσό στις 17.2.13 και έτυχε ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης (τα υπέδειξε στις φωτογραφίες του τεκμηρίου 17) από τον χειρούργο Άλκη Αλκιβιάδη στην Πολυκλινική Υγεία. Περαιτέρω του δόθηκαν από την οικογένεια του Ερμή φωτοαντίγραφα ιατρικών εγγράφων του Άλκη Αλκιβιάδη καθώς και φωτογραφίες των τραυμάτων του Ερμή, οι οποίες λήφθηκαν λίγες μέρες (21.2.13) μετά την πρόκληση τους (τεκμήριο 17). Από την εξέταση ο μάρτυρας διαπίστωσε ότι ο Ερμής ήταν ένα παιδάκι ύψους περίπου 130 εκ., λεπτής σωματικής διάπλασης και βάρους περίπου 30 κιλών. Έφερε μεγάλο αριθμό επουλωμένων θλαστικών τραυμάτων στα κάτω άκρα, στο αριστερό άνω άκρο, στη πλάτη, στον θώρακα και στον λαιμό. Ο μάρτυρας ετοίμασε σε σχέση με τα τραύματα ανατομικό σχεδιάγραμμα του ανθρώπινου σώματος το οποίο επισυνάπτει στην γνωμάτευση του. Σε αυτό τοποθέτησε με κόκκινο μελάνι τις περιοχές των τραυμάτων και έκανε τις σχετικές μετρήσεις (δηλ. πόσα εκατοστά ήταν το κάθε τραύμα σε μήκος) τις οποίες κατέγραψε παραπλεύρως. Περαιτέρω ο μάρτυρας ζήτησε από τους γονείς και εκείνοι έλαβαν στις 27.5.13 και του έδωσαν φωτογραφίες του Ερμή δηλ. λίγες μέρες μετά που τον εξέτασε, στις οποίες φωτογραφίες φαίνονται πλήρως επουλωμένα τραύματα (οι ουλές τους) όπως τα είδε ο μάρτυρας κατά την εξέταση του ανηλίκου (τεκμήριο 18) (υπέδειξε τις εμφανείς ουλές στις φωτογραφίες). Ήταν το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε με βάση τα πιο πάνω ότι, τα επουλωμένα τραύματα που έφερε ο Ερμής συνάδουν ως προς την πρόκληση τους με το ιστορικό που του δόθηκε δηλαδή προκλήθηκαν από επίθεση σκύλων (όπως από δαγκώματα και από τα νύχια). Ήταν δε η γνώμη του ότι η επίθεση αυτή και ιδιαίτερα τα τραύματα στο λαιμό θα μπορούσε να οδηγήσει σε μοιραία κατάληξη. Επίσης θεωρεί ότι η επίθεση ήταν για τον Ερμή πολύ οδυνηρή τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Τέλος ήταν η γνώμη του ότι ο Ερμής θα χρειαστεί πλαστική χειρουργική για βελτίωση της εμφάνισης των πληγών καθώς και ψυχολογική στήριξη. Η εκδοχή του κατηγορούμενου ήταν η ακόλουθη: Διαμένει στην οδό Πάτµου 12 στην Γερµασόγεια µαζί µε τη σύζυγο του Μαρίνα και τις δύο κόρες τους, ηλικίας κατά το επίδικο περιστατικό, 14 και 8 ετών. Η κατοικία τους είναι διώροφη, αλλά ο δεύτερος όροφος βρίσκεται στο επίπεδο του δρόµου της πρόσοψης του κτιρίου και ο πρώτος, είναι κάτω από το επίπεδο του δρόµου και βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο µε τα γειτονικά ανατολικά και δυτικά κενά οικόπεδα. Νότια σε µικρή απόσταση από το σύνορο του βρίσκεται ο υπεραστικός δρόµος Λεµεσού, πολύ κοντά στον κυκλικό κόµβο Γερµασόγειας. Το οικόπεδο µέσα στο οποίο βρίσκεται το κτίριο του είναι διπλό. Δηλαδή επεκτείνεται πέραν των γειτονικών µονών οικοπέδων, σε βάθος προς τον υπεραστικό δρόµο. Ολόκληρο το οικόπεδο του είναι περιφραγµένο µε πλεκτό τέλι ύψους περίπου 2 ½ - 3 µέτρα. Το κτίριο στο ακίνητο του είναι η κατοικία τους και οι εγκαταστάσεις του γυμναστηρίου του. Στον πρώτο όροφο του κτιρίου, που είναι κάτω από το επίπεδο του δρόµου, αλλά στο ίδιο επίπεδο µε τα οικόπεδα αριστερά και δεξιά του, βρίσκεται το µηχανοστάσιο του γυµναστηρίου, το οποίο καλύπτει περίπου τα ¾ του οικοπέδου µαζί µε την κατοικία. Ο υπόλοιπος χώρος του οικοπέδου του, είναι άκτιστος και περιφραγµένος. Όταν συνέβηκε το περιστατικό, η µικρή απόσταση που χωρίζει την περίφραξη του οικοπέδου του µε τον τοίχο αντιστήριξης του υπεραστικού δρόµου νότια, ήταν φραγµένη µε περίφραξη (υπέδειξε το σημείο με μεγάλο Χ στην φωτογραφία 1 του τεκμηρίου 9, το μέρος όπου ήταν η εν λόγω περίφραξη). Στον άκτιστο χώρο της αυλής του, στο επίπεδο του µηχανοστασίου έχει τους δύο σκύλους του, ένα ράτσας ροτβάϊλερ αρσενικό χρώµατος µαύρου µε καφέ και ένα ράτσας staffordshire αρσενικό χρώµατος καφέ µε άσπρο. Τους σκύλους αυτούς τους έχει στην περίφραξη της αυλής του. Λόγω της υψοµετρικής διαφοράς µεταξύ της κατοικίας και εισόδου του γυµναστηρίου στο δεύτερο όροφο του κτιρίου και της αυλής, οι σκύλοι είναι προσβάσιµοι µόνο µέσω µίας εξωτερικής ανεµόσκαλας που βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά του γυµναστηρίου όπου υπάρχει κάγκελο ύψος περίπου ενός µέτρου και ως εκ τούτου δεν µπορούν να αποδράσουν ή να βγουν έξω από την αυλή. Στον χώρο που βρίσκονται οι σκύλοι δεν υπάρχει πρόσβαση για κανένα και µε κανένα τρόπο εκτός από την εξωτερική ανεµόσκαλα που οδηγεί από τον δεύτερο όροφο που είναι το σπίτι του και το γυµναστήριο κάτω στην αυλή. Στη δυτική πλευρά του ακινήτου του, που είναι περιφραγµένη, υπάρχει µια καγκελόπορτα ύψους τριών περίπου µέτρων, όσο και η περίφραξη, η οποία ανοίγει προς το γειτονικό χωράφι. Στο εν λόγω χωράφι τότε υπήρχαν πολλά άχρηστα και παλιά αντικείµενα και άλλα που είχαν εγκαταλειφθεί εκεί ενώ υπήρχε και βλάστηση. Η καγκελόπορτα αυτή είναι πάντα κλειστή. Την ανοίγει ο ίδιος όταν βγάζει τους σκύλους του για περίπατο στο γειτονικό χωράφι, τους συνοδεύει πάντα και ποτέ δεν τους αφήνει µόνους τους. Το διπλανό χωράφι δεν ήταν ούτε χώρος πρασίνου ούτε και παιδότοπος και δεν υπήρχε επίσης καµία πρόσβαση προς αυτό, διότι περιβάλλεται στη βόρεια πλευρά του από τοίχο αντιστήριξης των οικοπέδων και κτιρίων που βρίσκονται κατά µήκος του δρόµου που είναι κτισµένο το κτήριο του. Ο εν λόγω τοίχος αντιστήριξης, που έχει ύψος 5 περίπου µέτρα, συνεχίζεται µέχρι του σηµείου που συγκλίνει και συναντά τα ψηλά ηχοπετάσµατα του υπεραστικού δρόµου τα οποία εδράζονται στο δρόµο. Κατά µήκος του υπεραστικού δρόµου, υπάρχει τοίχος αντιστήριξης και ηχοπετάσµατα συνολικού ύψους 3 περίπου µέτρα. Ο µόνος τρόπος δηλαδή για να µπει κανείς στο χωράφι που γειτνιάζει µε το δικό του είναι είτε να πηδήξει από τον τοίχο αντιστήριξης των σπιτιών που προανάφερε είτε να πηδήξει από τα ηχοπετάσµατα και τον τοίχο αντιστήριξης του υπεραστικού δρόµου. Στις 13.2.13 κατά τις µια η ώρα, τάισε τους σκύλους που βρίσκονταν στην αυλή του και στη συνέχεια έφυγε από το σπίτι. Στο σπίτι, όταν έφυγε, ήταν η σύζυγος του και η μια από τις κόρες του. Κατά τις 15:55 του τηλεφώνησε η σύζυγος του και του είπε ότι δύο µικροί πήδηξαν από τον τοίχο αντιστήριξης στο διπλανό χωράφι, άνοιξαν την καγκελόπορτα και κτυπούσαν τους σκύλους ο ένας µε ξύλο και ο άλλος µε πέτρα. Στην συνέχεια η σύζυγος του, όπως του είπε, φώναξε από το σπίτι και ρωτούσε τα 2 παιδιά τι κάνουν εκεί και µέχρι να κατεβεί από την εξωτερική σκάλα το ένα παιδί είχε κάποια γδαρσίµατα στο σώµα του. Όταν κατέβηκε, πήγε κοντά στους µικρούς που συνέχιζαν να κτυπούν τους σκύλους, τους πήρε πάνω στο σπίτι και περιποιήθηκε τα τραύµατα του ενός. Όταν του είπε για το περιστατικό η σύζυγος του, επειδή αυτός γνωρίζει τον πατέρα του µικρού που τραυµατίστηκε από το σκύλο, πήγε αµέσως στην Πολυκλινική Υγεία όταν η µητέρα του µε την οποία επικοινώνησε τηλεφωνικά του ανέφερε ότι θα τον έπαιρναν εκεί. Η κατάσταση του επίδικου χώρου κατά τον επίδικο χρόνο είναι ως φαίνεται στις φωτογραφίες του τεκμηρίου
5. Ο επίδικος χώρος διαμορφώθηκε ως φαίνεται στις φωτογραφίες του τεκμηρίου 9, μετά το επίδικο συμβάν. Ως Μ.Υ.1 κατέθεσε ο Γαβριήλ Γαβριήλ , ο οποίος ανέφερε τα εξής: Είναι γείτονας του κατηγορούμενου στην οδό Πάτμου και συγκεκριμένα το σπίτι του βρίσκεται δίπλα από αυτό του κατηγορούμενου. Περαιτέρω είναι και συγγενής με αυτόν εφόσον η μητέρα του είναι εξαδέλφη του μάρτυρα αλλά δεν έχουν ιδιαίτερες σχέσεις. Πίσω από το σπίτι του ο κατηγορούμενος έχει αυλή, η οποία είναι περιφραγμένη με ττέλια και πόρτα καγκελένια. Μέσα στην αυλή αυτή, η οποία βρίσκεται νοτιοανατολικά του σπιτιού του μάρτυρα, ο κατηγορούμενος έχει κλουβιά και έχει δύο σκύλους μέσα, έναν πίτπουλ και ένα ρότβαϊλερ. Πίσω από το σπίτι του μάρτυρα υπάρχει ένα χωράφι, το οποίο επικοινωνεί με την αυλή του σπιτιού του κατηγορούμενου αλλά ανήκει στο Συμβούλιο Γερμασόγειας. Αυτό το χωράφι είναι περιφραγμένο με ττέλια. Την Κυριακή 17.2.13 γύρω στις 3 το απόγευμα ο μάρτυρας βρισκόταν πίσω στην αυλή του σπιτιού του στο υπόγειο και είδε δύο αγόρια, ηλικίας περίπου 9 με 11 ετών, τα οποία γνωρίζει φατσικά ότι είναι της γειτονιάς αλλά δεν ξέρει τα ονόματα τους, να βρίσκονται στο περιφραγμένο χωράφι πίσω από το σπίτι του. Τους είδε ενώ βρίσκονταν στο εν λόγω χωράφι, να ανοίγουν την καγκελόπορτα, η οποία βρίσκεται δυτικά της αυλής του κατηγορούμενου και να μπαίνουν σε αυτήν. Μετά τους είδε να κρατούν κάτι σαν ξύλα, δεν μπόρεσε να καταλάβει αν ήταν σίδερα ή ξύλα και πλησίαζαν κοντά στους σκύλους, οι οποίοι ήταν μέσα στην αυλή ελεύθεροι και τους κτυπούσαν με τα ξύλα και τους έριχναν και πέτρες. Μέσα σε δευτερόλεπτα οι σκύλοι επιτέθηκαν σε ένα από τα δύο αγόρια και τον δάγκωσαν στα πόδια και στα χέρια. Ο νεαρός προσπαθούσε να φύγει και τον τραβούσε και ο φίλος του. Οι σκύλοι επιτέθηκαν μόνο στον ένα νεαρό. Αμέσως άκουσε τις φωνές και η γυναίκα του κατηγορούμενου και πήγε στην αυλή και έπιασε τους νεαρούς και τους πήρε σπίτι της για να τους περιθάλψει. Ως Μ.Υ.2 κατέθεσε η σύζυγος του κατηγορούμενου, η οποία ανέφερε τα εξής: Την Κυριακή 17.2.13 και η ώρα 15:30 άκουσε τους δύο σκύλους που έχουν, ράτσας ρότβαϊλερ και πίτπουλ να γαβγίζουν. Κοίταξε αμέσως από το παράθυρο του δωματίου της και ακολούθως βγήκε στη βεράντα να δει τι συμβαίνει. Είδε δύο μικρούς να βρίσκονται εντός του της αυλής τους. Τότε τους φώναξε τι κάνουν εκεί και εκείνοι της είπαν ότι πήδηξαν από τον τοίχο αντιστήριξης, που βρίσκεται στην βόρεια πλευρά και εφάπτεται με το χωράφι και μπήκαν μέσα. Ο τοίχος αντιστήριξης είναι τσιμεντένιος και έχει ύψος περίπου τρία μέτρα. Στη συνέχεια είδε τους μικρούς να χτυπούν και τους δύο σκύλους με πέτρες και ένα ξύλο ή σωλήνα στο κεφάλι. Τους είπε να σταματήσουν αλλά αυτοί συνέχισαν να τους χτυπούν και μέχρι να κατέβει από την ανεμόσκαλα ο ένας σκύλος αντιδρώντας δάγκωσε στο αριστερό χέρι τον ένα μικρό που τον χτυπούσε επίμονα με πέτρα στο κεφάλι. Αμέσως αυτή έτρεξε εκεί, πήρε τα παιδιά από το χέρι και τα πήγε στο γυμναστήριο όπου εκεί περιέθαλψε το ένα παιδί που ήταν ελαφρά τραυματισμένο στο χέρι και στο πόδι. Το άλλο παιδί δεν έπαθε απολύτως τίποτα. Όταν τους ρώτησε πως ονομάζονται, ο τραυματίας της είπε ότι ονομάζεται Ερμής Χατζηαντωνάς και της έδωσε το τηλέφωνο της μητέρας του. Αυτή τηλεφώνησε στην μητέρα του παιδιού και της ανέφερε τι είχε συμβεί. Ο άλλος ο μικρός που δεν τραυματίστηκε της είπε ότι ονομάζεται Άρης Ηρακλέους. Στο μέρος πήγε ο πατέρας του Άρη και οι δύο μικροί, στην παρουσία της και στην παρουσία αυτού, παραδέχθηκαν ότι κτυπούσαν τους δύο σκύλους με πέτρες και ξύλο και μετά οι σκύλοι αντέδρασαν. Η μάρτυρας αμέσως πήρε τηλέφωνο τον σύζυγο της, ο οποίος μίλησε με τη μητέρα του Ερμή, Νατάσα και εκείνη του είπε ότι τον έπαιρνε στην Πολυκλινική. Στη συνέχεια ο σύζυγος της πήγε στην Πολυκλινική. Ο δεύτερος όροφος του κτηρίου τους είναι στο επίπεδο της οδού Πάτµου και ο πρώτος όροφος λόγω υψοµετρικής διαφοράς εδράζεται στην αυλή και αποτελείται από το µηχανοστάσιο. Το οικόπεδο τους είναι διπλό, δηλαδή επεκτείνεται κατά ένα οικόπεδο πέραν της σειράς των µονών οικοπέδων της οδού Πάτµου. Το µηχανοστάσιο αποτελεί µέρος του κτηρίου του γυµναστηρίου του συζύγου της. Γύρω από το µηχανοστάσιο υπάρχει περιφραγµένη αυλή µε λεπτό τέλι ύψους 2 ½ µε 3 µέτρα περίπου. Το µηχανοστάσιο καλύπτει περίπου τα 3/4 του οικοπέδου µαζί µε την κατοικία. Στην δυτική πλευρά της περίφραξης, υπάρχει θύρα κατασκευασµένη µε πλεκτό τέλι, το ύψος της οποίας είναι ανάλογο µε το ύψος της περίφραξης και έχει σύρτη που την κλειδώνει. Για να κατεβούν από τον δεύτερο όροφο που βρίσκεται στο επίπεδο του δρόµου στην αυλή, χρησιµοποιούν µία εξωτερική ανεµόσκαλα που είναι τοποθετηµένη στην δυτική πλευρά του κτηρίου. Οι δύο σκύλοι που ο σύζυγος της διατηρούσε στην αυλή, δεν µπορούν να ανέλθουν από την σκάλα στον πρώτο όροφο και δεν υπάρχει πρόσβαση από την είσοδο της οδού Πάτµου. Στην σκάλα υπάρχει κάγκελο ύψους ενός περίπου µέτρου που την κλείνει. Η καγκελόπορτα ανοίγει προς τα γειτονικά άκτιστα ακίνητα τα οποία κατά το χρόνο του περιστατικού ήταν εγκαταλελειµµένα, γεµάτα µε άγρια βλάστηση, πέτρες, σωρούς από χώµατα και σκουπίδια. Ο χώρος αυτός ήταν απρoσπέλαστoς όταν συνέβηκε το περιστατικό. Βόρεια του υψώνεται ο τοίχος αντιστήριξης των οικοπέδων της οδού Πάτµου που κυµαίνεται γύρω στα 3 µέτρα το λιγότερο σε όλο το µήκος του. Στο δυτικότερο σηµείο του, ο τοίχος ενώνεται µε τον τοίχο αντιστήριξης και τα ηχοπετάσµατα που βρίσκονται τοποθετηµένα στη βόρεια πλευρά του υπεραστικού δρόµου Λευκωσίας - Λεµεσού. Ο υπεραστικός δρόµος εδράζεται σε βάση την οποία στηρίζει τοίχος αντιστήριξης και πάνω σε αυτόν στηρίζονται τα ηχοπετάσµατα συνολικού ύψους 3 µέτρα και περισσότερο καθ' όλο το µήκος του. Όταν συνέβηκε το περιστατικό, ο χώρος στην νότια πλευρά της περίφραξης της αυλής τους και του τοίχου αντιστήριξης του δρόµου, ήταν φραγµένος µε περίφραξη. Όλος ο χώρος δυτικά της περίφραξης τους ήταν κλειστός και απροσπέλαστος και δεν ήταν ούτε παιδότοπος ούτε και χώρος πρασίνου. Ποτέ δεν είδε κανένα να βρίσκεται εκεί από τον καιρό που εγκατασταθήκαν. Μετά το περιστατικό ο χώρος έχει καθαριστεί και δεντροφυτευτεί και έγινε εγκατάσταση συστηµάτων άρδευσης. Ως Μ.Υ.3 κατέθεσε ο Σάββας Πιτσιλλίδης, ο οποίος ασκεί το επάγγελμα του κτηνιάτρου και από το 1994 διατηρεί κλινική για μικρά ζώα. Στα πλαίσια του επαγγέλματος του έχει ασχοληθεί και με θέματα συμπεριφοράς σκύλων. Γνωρίζει δε τις φυλές-ράτσες σκύλων Stafford Shire και Rottweiler. Πρόκειται για σκύλους φύλακες, δηλ. που προστατεύουν το σπίτι ή τον χώρο που ζουν. Εξήγησε ότι ενστικτωδώς οι σκύλοι αυτοί προστατεύουν την δική τους περιοχή από οποιονδήποτε προσπαθεί να μπει σε αυτήν. Πρώτα γαβγίζουν σαν προειδοποίηση και εάν ο εισβολέας επιμένει προχωρούν σε άμυνα αλλά και επίθεση για να τον διώξουν. Όταν πλησιάσει τέτοιους σκύλους κάποιος άνθρωπος πάντα προειδοποιούν αλλά είναι δύσκολο να μείνουν ήμεροι. Έξω από την περιοχή του εάν καταλάβει ότι δεν απειλείται ο χώρος του δεν θα επιτεθεί. Έτσι εάν είναι σε απόσταση 30-40 μέτρα από τον χώρο που φυλάει μπορεί να μην δώσει καθόλου σημασία. Εάν όμως κοντέψει κάποιος και δοκιμάσει να ανοίξει την πόρτα για να μπει στον χώρο του σκύλου, ο τελευταίος θα γαβγίσει και μόλις ο εισβολέας εισέλθει στον χώρο του θα προσπαθήσει να τον βγάλει έξω. Εάν κάποιος πλησιάσει στα 10-15 μέτρα τον χώρο του σκύλου, ο τελευταίος θα γαβγίσει και ένα απειληθεί ο χώρος του μπορεί και να επιτεθεί. Εάν ο σκύλος βρίσκεται σε απόσταση 10-15 μέτρα από τον χώρο και τον πλησιάσει κάποιος άγνωστος, κατά την γνώμη του μάρτυρα, ο σκύλος δεν θα μείνει ήρεμος να τον χαϊδέψει. Εάν κάποιος επιτεθεί σε τέτοιο σκύλο μέσα στον χώρο του, τότε ο σκύλος θα αγριέψει περισσότερο, θα επιτεθεί και θα δαγκώσει. Όταν δε επιτεθεί ένας τέτοιος σκύλος μπορεί ακόμη και να σκοτώσει, ιδιαίτερα εάν είναι παιδί 8-10 χρόνων. Υπήρξαν, ως είπε ο μάρτυρας, πολλές τέτοιες περιπτώσεις. Στην αντεξέταση του ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος είναι πελάτης του. Δέχθηκε δε ότι τα όσα είπε στην κυρίως εξέταση του τα είπε γενικά για τους σκύλους. Ανέφερε δε ότι αυτοί οι σκύλοι είναι από την φύση τους φύλακες χωρίς να χρειάζονται κάποια εκπαίδευση για τον σκοπό αυτό αλλά και ότι εάν εκπαιδευτούν ανάλογα θα μπορούσαν να είναι και σκύλοι σαλονιού ή σκύλοι για σκυλομαχίες. Συμφώνησε ότι οι σκύλοι αυτοί όπως όλοι οι σκύλοι έχουν τον δικό τους χώρο πάντα, τον οποίο μάλιστα πολλές φορές για να κατοχυρώσουν ουρούν. Γνωρίζει τους σκύλους του κατηγορούμενου (αφού είναι ο κτηνίατρος τους) και τους χώρους τους καθώς και το περιφραγμένο χωράφι που εφάπτεται του χώρου αυτού. Εάν ο κατηγορούμενος βγάζει τους σκύλους σε εκείνο το χωράφι ή τους αφήνει εκεί, οι σκύλοι θεωρούν τον χώρο αυτό ως δικό τους και εάν ο χώρος αυτός δεχθεί εισβολή, θα επιτεθούν. Αξιολόγηση μαρτυρίας Ο Μ.Κ.1 αναφέρθηκε στις λιγοστές ενέργειες που έκανε στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης και περιέγραψε τόσο τον χώρο όπου βρίσκεται η κατοικία του κατηγορούμενου όσο και αυτόν που βρίσκεται δυτικά αυτής. Η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε και συνεπώς γίνεται δεκτή. Ο Μ.Κ.2 εξεταστής της υπόθεσης μου έκανε καλή εντύπωση. Αναφέρθηκε στις ενέργειες που έκανε στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης και περιέγραψε με ειλικρίνεια τα όσα είδε και διαπίστωσε κατά τις επισκέψεις του στον επίδικο χώρο. Ήταν σταθερός και συνεπής στις θέσεις του, οι οποίες δεν κλονίσθηκαν κατά την αντεξέταση του και γενικά έπεισε το Δικαστήριο για την αμερόληπτη στάση που τήρησε κατά την εξέταση της υπόθεσης. Ως εκ των άνω η μαρτυρία του γίνεται δεκτή. Η Μ.Κ.3 επίσης μου έκανε καλή εντύπωση. Κατά την μαρτυρία της αναφέρθηκε σε γεγονότα και δεδομένα για τα οποία είχε προσωπική γνώση (όπως για παράδειγμα για τον επίδικο χώρο, τον οποίο είδε και φωτογράφησε μετά το περιστατικό αλλά και την συμπεριφορά του υιού της Μ.Κ.6 μετά το περιστατικό) αλλά και σε γεγονότα τα οποία άκουσε από άλλους (όπως για παράδειγμα το πώς και που έγινε η επίθεση των σκύλων). Όσον αφορά τα όσα η ίδια είχε προσωπική γνώση, η μαρτυρία της γίνεται δεκτή. Σε σχέση δε με αυτά θα πρέπει να λεχθεί ότι αναφορικά με τα τραύματα του Ερμή, αναφέρθηκε όχι ως ειδικός αλλά προφανώς με βάση τα όσα η ίδια αντιλήφθηκε όταν τον είδε λίγο μετά το συμβάν και με βάση το ότι χρειάστηκε να του γίνει συρραφή σε χειρουργείο. Για το θέμα αυτό έχει όμως προσαχθεί άλλη μαρτυρία ειδικού καθώς και φωτογραφίες, τα οποία θα αξιολογηθούν ενώ έχουν γίνει και παραδεκτά γεγονότα. Όσον δε αφορά την κατάσταση του υιού της μετά το συμβάν, γίνονται δεκτά τα όσα η ίδια παρατήρησε αλλά τα σχετικά με αυτά συμπεράσματα για την ψυχική κατάσταση του και την αιτία αυτής, είναι ασφαλώς θέμα μαρτυρίας ειδικού, που επίσης προσκομίσθηκε και θα αξιολογηθεί. Αναφορικά δε με τα όσα της λέχθηκαν σε σχέση με το πώς και που έλαβε χώρα η επίθεση των σκύλων, αυτά αποτελούν προφανώς εξ ακοής μαρτυρία και δεν τίθεται θέμα αξιολόγησης τους με δεδομένο ότι τα δύο παιδιά κατέθεσαν στο Δικαστήριο και η μαρτυρία τους θα αξιολογηθεί. Ο Μ.Κ.4 μου έκανε επίσης καλή εντύπωση. Τα μόνα μέρη δε της μαρτυρίας του τα οποία αμφισβητήθηκαν είναι ότι ο γιος του δεν γνώριζε τα σκυλιά του κατηγορούμενου και ότι δεν λιποθύμησε όταν τον έπιασε στα χέρια του πριν μπει στο χειρουργείο. Σε σχέση με το πρώτο ανέφερε ότι αυτό του το είπε ο γιος του, ο οποίος έδωσε την ίδια απάντηση όταν ρωτήθηκε στο Δικαστήριο. Όσον δε αφορά το δεύτερο, αυτό κρίνεται άσχετο με τα επίδικα θέματα και εν πάση περιπτώσει επουσιώδες. Ως εκ των άνω η μαρτυρία του Μ.Κ.4 γίνεται δεκτή. Ο Μ.Κ.7 επίσης μου έκανε καλή εντύπωση. Και αυτός αναφέρθηκε σε γεγονότα για τα οποία είχε προσωπική γνώση (όπως για παράδειγμα για τα όσα είδε και άκουσε όταν πήγε να παραλάβει τα παιδιά από το σπίτι του κατηγορούμενου και για την συμπεριφορά του υιού του μετά το περιστατικό) αλλά και σε γεγονότα τα οποία άκουσε από άλλους (όπως για παράδειγμα για το που έγινε η επίθεση των σκύλων). Όσον αφορά τα όσα ο ίδιος είχε προσωπική γνώση, η μαρτυρία του γίνεται επίσης δεκτή εφόσον αυτός παρουσιάσθηκε σταθερός και συνεπής στις θέσεις του, οι οποίες δεν κλονίσθηκαν κατά την αντεξέταση του. Δέχομαι επίσης ότι η σύζυγος του κατηγορούμενου και η κόρη του ανέφεραν στην παρουσία του, αυτά που είπε. Σε σχέση δε με τα τραύματα του Ερμή, όπως λέχθηκε και για την Μ.Κ.3 και αυτός ανέφερε τα όσα είδε και αντιλήφθηκε κατά την επίδικη ημέρα και ισχύουν και για αυτόν τα όσα λέχθηκαν σχετικά για την Μ.Κ.
6. Η δε αναφορά του ότι ο γιός του ήταν κλεισμένος στο σπίτι για 2-3 μήνες μετά το συμβάν ακούγεται υπερβολική αλλά προφανώς δεν αφορούσε τον χρόνο που το παιδί πήγαινε στο σχολείο. Τέλος όσον αφορά το που έλαβε χώρα η επίθεση των σκύλων δεν τίθεται θέμα αξιολόγησης της μαρτυρίας του με δεδομένο ότι, ως λέχθηκε και για την σύζυγο του, τα δύο παιδιά κατέθεσαν στο Δικαστήριο και η μαρτυρία τους θα αξιολογηθεί. Ο Μ.Κ.8 αναφέρθηκε στα όσα διαπίστωσε για τους δύο σκύλους και τον χώρο διαμονής τους, κατά την επιθεώρηση αυτών την επομένη του επίδικου συμβάντος και βασικά η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε. Ως εκ τούτου γίνεται δεκτή. Οι Μ.Κ.9 και Μ.Κ.10 κατέθεσαν βασικά ως εμπειρογνώμονες. Όσον αφορά την προσέγγιση και εξέταση μαρτυρίας εμπειρογνώμονα υπάρχει πληθώρα νομολογίας (βλ. Φιλίππου ν. Οδυσσέως

(1989)1 C.L.R 1, Θεοσκέπαστη Φαρμ ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ 984, Ευαγγέλου ν. Αμπίζας

(1982)1 C.L.R. 41, Νικολάου ν. Σταύρου

(1992)1(Β) ΑΑΔ 746, R v. Turner

(1975)1 All.E.R. 70 και Χ'Δημητρίου ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 104). Σύμφωνα με την νομολογία αυτή το Δικαστήριο πρέπει πρώτα να πεισθεί ότι ο μάρτυρας είναι εμπειρογνώμονας στο τομέα που καταθέτει και στη συνέχεια να εξετάσει αν με τη μαρτυρία του έχει δώσει τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια ώστε να καταστήσει ικανό το Δικαστήριο να ελέγξει την ακρίβεια των συμπερασμάτων του, προκειμένου να σχηματίσει την δική του ανεξάρτητη κρίση με την εφαρμογή των κριτηρίων στα γεγονότα που έχουν αποδειχθεί με μαρτυρία. Στην Kotlyarenko

(2010)1Γ Α.Α.Δ 1427, επαναλήφθηκε ουσιαστικά ότι η γενική αρχή είναι ότι η μαρτυρία εμπειρογνωμόνων δεν δεσμεύει το Δικαστήριο αλλά απλώς το βοηθά, αφού λάβει υπόψη και την υπόλοιπη μαρτυρία, να καταλήξει στα δικά του ανεξάρτητα συμπεράσματα. Το ότι η Μ.Κ.9 είναι κλινική ψυχολόγος με ειδικότητα παιδοψυχολογίας και ο Μ.Κ.10 είναι ιατροδικαστής και συναφώς τα ανάλογα προσόντα, πείρα και γνώσεις τους, δεν έχουν αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση. Συνεπώς κρίνεται ότι και οι δύο τους είναι εμπειρογνώμονες επί των θεμάτων της ειδικότητας τους για τα οποία κατέθεσαν και έτσι η μαρτυρία τους θα προσεγγιστεί και θα αξιολογηθεί με βάση τις αρχές που διέπουν την αξιολόγηση και προσέγγιση εμπειρογνωμόνων. Η Μ.Κ.9 μου έκανε καλή εντύπωση. Επεξήγησε με απλότητα μεν αλλά με σαφήνεια και με την απαιτούμενη επιστημονική επάρκεια, τα όσα παρατήρησε κατά τις συναντήσεις της με τον Μ.Κ.6 και ανέφερε την γνώμη της όσον αφορά την τότε ψυχική κατάσταση του παιδιού και τα ανάλογα συμπεράσματα και ευρήματα της. Η δε μαρτυρία της παρέμεινε σταθερή και δεν κλονίσθηκε κατά την αντεξέταση της. Από κανένα δε σημείο της δεν προέκυψε ότι συνέταξε την έκθεση της με σκοπό να βοηθήσει τον Μ.Κ.6 στις αστικές του απαιτήσεις, όπως της υποβλήθηκε. Την ίδια καλή εντύπωση μου έκανε και ο Μ.Κ.10. Εξήγησε επίσης με επιστημονική επάρκεια το πώς κατέληξε στην γνώμη του, τεκμηριώνοντας τις θέσεις του αντικειμενικά με παραπομπή στα όσα φαίνονται, ως προς τις σωματικές βλάβες του Μ.Κ.5, στις φωτογραφίες των τεκμηρίων 17 και 18 και απάντησε σε όλα τα ερωτήματα που του τέθηκαν, επιδεικνύοντας, κατά την κρίση μου, την αναμενόμενη και δέουσα, από ένα εμπειρογνώμονα, αντικειμενικότητα. Ούτε για αυτόν προέκυψε ότι η μαρτυρία του ήταν επηρεασμένη στα πλαίσια προσπάθειας του να υποστηρίξει απαίτηση του Μ.Κ.5 για αποζημιώσεις. Το μόνο μέρος της μαρτυρίας του το οποίο δεν γίνεται δεκτό και αυτό γιατί ο ίδιος ευθαρσώς ανέφερε ότι δεν είναι ειδικός, είναι το ότι ο Μ.Κ.5 θα χρειαστεί πλαστική χειρουργική για βελτίωση της εμφάνισης των πληγών καθώς και ψυχολογική στήριξη. Με την αμέσως πιο πάνω διευκρίνιση, κρίνω ότι η μαρτυρία των Μ.Κ.9 και Μ.Κ.10 ήταν αρκούντως τεκμηριωμένη και αξιόπιστη και συναφώς ότι μπορώ να στηριχτώ σε αυτήν προκειμένου να σχηματίσω την δική μου ανεξάρτητη κρίση, στην βάση των γεγονότων που θα κριθεί ότι έχουν αποδειχθεί. Οι Μ.Κ.5 και Μ.Κ.6, οι οποίοι λόγω της ηλικίας τους, με βάση το άρθρο 55

(3)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, έδωσαν ανώμοτη μαρτυρία, μου έκαναν επίσης καλή εντύπωση και δεν άφησαν καμία αμφιβολία ως προς την ειλικρίνεια τους. Υιοθέτησαν κατά την μαρτυρία τους τις καταθέσεις που έδωσαν λίγο μετά το επίδικο συμβάν, όταν ήταν σε ηλικία 9 και 10 ετών αντίστοιχα και στις οποίες περιέγραψαν με απλότητα αλλά και σαφήνεια τα όσα έζησαν και κατά την μαρτυρία τους στο Δικαστήριο απαντούσαν με φυσικό τρόπο αλλά και με αμεσότητα και ευθύτητα σε όλες τις ερωτήσεις, παρέμειναν σταθεροί και συνεπείς στις θέσεις τους, οι οποίες ουδόλως κλονίσθηκαν κατά την αντεξέταση τους και έδωσαν λογικές και πειστικές εξηγήσεις σε σχέση με όλα όσα ρωτήθηκαν. Ήταν και οι δύο κατηγορηματικοί ως προς το ότι η επίθεση των σκύλων έγινε στο χωράφι, δηλ. εκτός της περίφραξης της αυλής του κατηγορούμενου και όχι εντός αυτής καθώς και στο ότι δεν εισήλθαν εντός της εν λόγω αυλής με σκοπό να ενοχλήσουν ή να χτυπήσουν τους σκύλους, όπως τους υποβλήθηκε. Πέραν δε της συνολικής καλής εικόνας που άφησαν στο Δικαστήριο ως μάρτυρες της αλήθειας, η θέση τους όσον αφορά τον χώρο της επίθεσης κρίνεται ως μη εκ των υστέρων σκέψη τους και εκ του ότι, ο Μ.Κ.6 λίγες ώρες μετά το επίδικο συμβάν και ενώ, ως ανέφερε ο Μ.Κ.2, ήταν σοκαρισμένος, υπέδειξε στον εν λόγω αστυνομικό το χωράφι ως τον χώρο που έγινε η επίθεση. Μάλιστα κατά τον χρόνο της υπόδειξης, διαπίστωσε και ο Μ.Κ.2 ότι οι σκύλοι βρίσκονταν εντός αυτού του χωραφιού. Πρέπει επίσης να λεχθεί ότι και οι δύο ανήλικοι ανέφεραν τόσο στις καταθέσεις τους αλλά και στο Δικαστήριο ότι πήγαν στον σημείο όπου έγινε η επίθεση για να τους σώσουν στην ουσία, τόσο η σύζυγος του κατηγορούμενου όσο και η μεγάλη κόρη του. Δεν αμφισβητήθηκε δε από πλευράς υπεράσπισης ότι εκείνη την ώρα βρέθηκε και η κόρη του κατηγορούμενου κοντά στους ανήλικους. Δεν προκύπτει δε καμία σκοπιμότητα εκ μέρους των ανηλίκων να πουν ψέματα για κάτι τέτοιο. Περαιτέρω θα πρέπει να σημειωθεί ότι δεν περιέπεσαν σε ουσιώδεις αντιφάσεις ούτε στην δική τους μαρτυρία αλλά ούτε και μεταξύ τους. Οποιεσδήποτε μικροδιαφορές υπήρξαν στην μαρτυρία τους ως προς τα γεγονότα, κρίνονται φυσιολογικές, ενόψει του νεαρού της ηλικίας τους αλλά και του τρόπου που εξελίχθηκε το επίδικο συμβάν και της αγωνίας που έζησαν όντας υπό την επίθεση των δύο σκύλων. Πρόκειται δε για μικροανακρίβειες σε επουσιώδεις λεπτομέρειες, οι οποίες εξεταζόμενες στο σύνολο της όλης μαρτυρίας, ενδυναμώνουν την αξιοπιστία τους και προβάλλουν το φυσικό τρόπο με τον οποίο διατύπωσαν τα γεγονότα που είχαν στη μνήμη τους ενώ αποτελούν και ένδειξη ανυπαρξίας προσχεδιασμού ή συνεννόησης μεταξύ τους ως προς το τί θα κατέθεταν (βλ. Ξυδιάς ν. Αστυνομίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 174 και Γιαννίδης v. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ 143). Ως εκ των άνω η μαρτυρία των Μ.Κ.5 και Μ.Κ.6 γίνεται επίσης δεκτή. Ο κατηγορούμενος θα πρέπει να λεχθεί ότι δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Κατά την μαρτυρία του περιέπεσε σε αρκετές αντιφάσεις, οι ουσιώδεις θέσεις του κάθε άλλο από συνέπεια και λογική χαρακτηρίζονταν, όταν δε αντιλαμβανόταν την ασυνέπεια των θέσεων του προσπαθούσε μη πειστικά να δώσει δικαιολογίες ώστε να συνάδουν με την εκδοχή του και γενικά άφησε την εικόνα ενός προσώπου που δεν ήλθε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια αλλά που προσπαθούσε να απαλλαγεί από οποιεσδήποτε ευθύνες για το επίδικο συμβάν. Συγκεκριμένα: Αναφορικά με το τι του είπε η σύζυγος του την επίδικη μέρα μετά το συμβάν, στην γραπτή του δήλωση, την οποία υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, ανέφερε ότι του είπε τηλεφωνικώς ότι οι δύο µικροί πήδηξαν από τον τοίχο αντιστήριξης στο διπλανό χωράφι, άνοιξαν την καγκελόπορτα και κτυπούσαν τους σκύλους ο ένας µε ξύλο και ο άλλος µε πέτρα. Στην συνέχεια η σύζυγος του φώναξε από το σπίτι και ρωτούσε τα παιδιά τι κάνουν εκεί και µέχρι να κατεβεί από την εξωτερική σκάλα το ένα παιδί είχε κάποια γδαρσίµατα στο σώµα του. Όταν κατέβηκε, πήγε κοντά στους µικρούς, οι οποίοι συνέχιζαν να κτυπούν τους σκύλους, τους πήρε πάνω στο σπίτι και περιποιήθηκε τα τραύµατα του ενός. Στην κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία την επομένη του συμβάντος, ανέφερε σχετικά ότι η σύζυγος του του είπε ότι οι δύο μικροί πήδηξαν από τον τοίχο που γειτνιάζει με το χωράφι και εισήλθαν εντός του χωραφιού, άνοιξαν την καγκελόπορτα που εφάπτεται με το χωράφι και οι δύο σκύλοι βγήκαν έξω και μετά οι δύο μικροί έπιασαν ο ένας ξύλο και ο άλλος πέτρα και εκείνη τους φώναξε γιατί είναι έξω οι σκύλοι και μέχρι να κατεβεί ένας από τους δύο σκύλους δάγκωσε τον μικρό και στην συνέχεια εκείνη πήρε τους μικρούς, έβαλε τους σκύλους στο κλουβί και έβγαλε τους μικρούς πάνω όπου και του περίθαλψε τα τραύματα. Δηλ. ενώ στην γραπτή του δήλωση υποστήριξε ότι η σύζυγος του του είπε ότι το συμβάν έγινε εντός του περιφραγμένου χώρου της αυλής της οικοδομής του, στην κατάθεση του ανέφερε ότι του είπε ότι οι σκύλοι μπήκαν μέσα στο χωράφι όταν οι μικροί άνοιξαν την καγκελόπορτα και εκεί έλαβε χώρα το συμβάν. Στην αντεξέταση δέχθηκε ότι είπε τα πιο πάνω στην κατάθεση του και αντιλαμβανόμενος την σημασία τους προσπάθησε μη πειστικά να το δικαιολογήσει προσαρμόζοντας το στην εκδοχή του. Συγκεκριμένα είπε ότι όταν του το είπε από το τηλέφωνο ήταν και εκείνη τρομαγμένη αλλά και ο ίδιος και αυτός νόμισε ότι οι σκύλοι είχαν βγει έξω από την αυλή ενώ η σύζυγος του εννοούσε ότι βγήκαν έξω από τα κλουβιά τους. Όταν όμως, με δεδομένο ότι την κατάθεση του την έδωσε την επόμενη μέρα (δηλ. στις 18.2.13 και ώρα 11:15), πολύ εύλογα ρωτήθηκε εάν μετά το εν λόγω τηλεφώνημα και πριν δώσει την κατάθεση δεν μίλησε με την σύζυγο του, είπε ότι δεν μίλησαν για το συγκεκριμένο και δεν υπήρχε λόγος. Αυτό όμως δεν βρίσκει έρεισμα στην λογική καθότι θα αναμενόταν, ενόψει και του ότι θα έδιδε κατάθεση, να μιλήσουν με την σύζυγο του για το συμβάν και ιδιαίτερα σε σχέση με το που αυτό έλαβε χώραν εφόσον αποτελούσε κάτι πολύ σημαντικό για την υπεράσπιση του. Είπε δε ότι η σύζυγος του του είπε ότι εννοούσε ότι οι σκύλοι βγήκαν στην αυλή και όχι έξω από αυτήν, την ημέρα που αυτός έδωσε κατάθεση. Όταν όμως ρωτήθηκε εάν ήταν μετά που έδωσε την κατάθεση, είπε αρχικά ότι δεν θυμάται και αντιλαμβανόμενος και πάλι την ασυνέπεια στην εκδοχή του το διόρθωσε λέγοντας ότι ήταν μετά την κατάθεση. Περαιτέρω στην αντεξέταση του όταν του υποβλήθηκε ότι όταν το ίδιο βράδυ πήγαν στον χώρο οι αστυνομικοί οι σκύλοι και πάλι βρίσκονταν εκεί, δεν το απέκλεισε αποδίδοντας το στο ενδεχόμενο οι σκύλοι να βγήκαν έξω στο χωράφι όταν τα παιδιά είχαν ανοίξει την καγκελόπορτα και μπήκαν μέσα. Ούτε όμως αυτό είναι πειστικό εφόσον ο ίδιος στην κατάθεση του ανέφερε ότι η σύζυγος του του είπε ότι αυτή μετά το συμβάν έβαλε τους σκύλους στο κλουβί, κάτι που επιβεβαίωσε και στην αντεξέταση του, για να πει όμως ουσιαστικά ότι η γυναίκα του απλά μπορεί να του είπε έτσι για να μην της καταλογίσει ευθύνη. Σε άλλο δε σημείο της αντεξέτασης του όταν του τέθηκε ότι κατά την επίδικη ημέρα οι σκύλοι του ήταν στο χωράφι και η καγκελόπορτα ήταν ανοιχτή, είπε ότι ποτέ δεν είναι ανοικτή, κάτι που όμως δεν συνάδει τουλάχιστον με την παρουσία των σκύλων στο χωράφι ακόμη και το ίδιο βράδυ μετά το επίδικο συμβάν. Όταν δε ρωτήθηκε εάν η θέση του είναι ότι τα παιδιά έβγαλαν τους σκύλους από το κλουβί, στην αρχή είπε ότι ο ίδιος δεν ήταν εκεί και δεν μπορεί να πει ενώ αμέσως μετά απάντησε καταφατικά λέγοντας ότι ήξερε ότι οι σκύλοι ήταν εκεί και δεν ανοίγουν μόνοι τα κλουβιά τους. Θα πρέπει δε εδώ να σημειωθεί ότι από την μαρτυρία του Μ.Κ.8, η οποία δεν αμφισβητήθηκε, προκύπτει ότι οι σκύλοι δεν είχαν ξεχωριστά κλουβιά μέσα στην αυλή αλλά σπιτάκια ύπνου. Σε άλλο σημείο της αντεξέτασης του είπε ότι δεν έβγαζε τους σκύλους περίπατο κάθε μέρα και ότι την επίδικη ημέρα δεν τους έβγαλε αλλά απλά τους τάισε και έφυγε, χωρίς να πει ότι τους έβαλε στα κλουβιά τους. Σε άλλο όμως σημείο της αντεξέτασης του, προφανώς για να πείσει ότι κατά την επίδικη ημέρα δεν τους έβγαλε στο χωράφι δίπλα από την οικοδομή του, είπε ότι συνήθως έπαιρνε τους σκύλους του βόλτα έξω στον δρόμο με λουρί, λέγοντας μάλιστα, κατ' αντίθεση με πριν, ότι και κατά την επίδικη ημέρα τους είχε πάρει βόλτα το πρωί, κάτι που έκανε κάθε πρωί. Σε σχέση δε με τα όσα του είπε η σύζυγος του, στην αντεξέταση του είπε αρχικά ότι αυτά τα είδε η σύζυγος του ενώ στην συνέχεια είπε ότι δεν του είπε ότι είδε τα παιδιά να πηδούν. Όταν δε ρωτήθηκε εάν του είπε η σύζυγος του ότι είδε τα παιδιά να ανοίγουν την καγκελόπορτα υπεκφεύγοντας απάντησε ότι του ανέφερε ότι άνοιξαν την καγκελόπορτα και μπήκαν μέσα και πρόσθεσε ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να μπουν μέσα, κάτι που δείχνει ότι αυτό ήταν συμπέρασμα και ότι η σύζυγος του δεν είδε κάτι τέτοιο. Πρόσθεσε δε για πρώτη φορά ότι όταν πήγε ο Μ.Κ.7 να πάρει τα παιδιά, αυτά παραδέχθηκαν ότι κτυπούσαν τους σκύλους και τότε ο Μ.Κ.7 τους είπε «Καλά να σας κάνουν αφού τους δέρνατε με το ξύλο και τις πέτρες». Κάτι τέτοιο όμως δεν τέθηκε στον Μ.Κ.7, κατά την αντεξέταση του. Όσον δε αφορά την καγκελόπορτα από την οποία είχε πρόσβαση από την οικοδομή του στο διπλανό χωράφι, στην αντεξέταση του είπε ότι όταν ο Δήμος έκανε τα συρματοπλέγματα ρώτησε εάν μπορούσαν να του κάνουν πόρτα εκεί για να μπορεί να βγάζει τους σκύλους του έξω για τις φυσικές τους ανάγκες και ότι η καγκελόπορτα έγινε με δικά του έξοδα. Συμφώνησε δε επιπλέον ότι, ως είπε στην κατάθεση του, ο ίδιος τοποθέτησε στο εν λόγω χωράφι μια σχάρα 3 μέτρων, στον χώρο που υπήρχε κενό, από το σημείο που εφάπτεται νότια της αυλής του μέχρι τον τοίχο που ήταν τα ηχοπετάσματα, για τον ίδιο σκοπό ώστε να μην χάσει τους σκύλους όταν τους έβγαζε στο χωράφι και να μην έρχονται σε επαφή με οποιοδήποτε πρόσωπο. Παραδέχθηκε δε ότι δεν είχε γραπτή άδεια από τον Δήμο για κάτι τέτοιο. Είπε επίσης ότι έβγαζε τους σκύλους στο χωράφι χωρίς λουρί, πάντα όμως ήταν παρών και ο ίδιος. Στην γραπτή του δήλωση υποστήριξε ότι το χωράφι στο οποίο ισχυρίσθηκαν τα δύο παιδιά ότι έγινε το συμβάν είναι απροσπέλαστο και ότι στην βόρεια πλευρά του περιβάλλεται από τοίχο αντιστήριξης ύψους 5 μέτρων. Στην αντεξέταση του όταν του ζητήθηκε να υποδείξει τον τοίχο αυτό υπέδειξε αυτόν που φαίνεται στη φωτογραφία 1 του τεκμηρίου

1. Όταν του υποβλήθηκε ότι αυτός ο τοίχος είναι περίπου 3 μέτρα δεν το δέχθηκε. Πρέπει όμως εδώ να σημειωθεί ότι ως φαίνεται καθαρά από την πιο πάνω φωτογραφία, ο εν λόγω τοίχος αντιστήριξης είναι μεγάλος και είναι προφανές ότι ενώ στην αρχή του, ως φαίνεται στην φωτογραφία, έχει μεγάλο ύψος, στην συνέχεια προεκτεινόμενος προς τα ανατολικά, το ύψος του ελαττώνεται σημαντικά κάτι που φαίνεται καθαρά στην φωτογραφία 2 του ίδιου τεκμηρίου. Πρέπει επίσης να λεχθεί ότι ο κατηγορούμενος σε άλλο σημείο της αντεξέτασης του αναφερόμενος στο σημείο του εν λόγω τοίχου που εφάπτεται στην δική του οικοδομή είπε ότι το ύψος είναι πάνω από 4 μέτρα, χωρίς όμως να το καθορίσει αλλά λέγοντας ότι το μέτρησε ένας κουμπάρος του ενώ στην συνέχεια όταν του υποδείχθηκε το σημείο του τοίχου δυτικότερα από το πιο πάνω και συγκεκριμένα εκεί που υπέδειξαν οι Μ.Κ.5 και Μ.Κ.6 ότι κατέβηκαν, συμφώνησε πλέον ότι εκεί είχε ύψος πιο χαμηλό και το καθόρισε μάλιστα στα 3‑3.5 μέτρα. Όταν όμως του υποδείχθηκε ότι είναι από αυτό το σημείο που είπαν οι Μ.Κ.5 και Μ.Κ.6 ότι πήδηξαν, προφανώς για να δικαιολογήσει και αυτή την ασυνέπεια στην μαρτυρία του απάντησε μη λογικά, με δεδομένο ότι τα δύο παιδιά το κατέθεσαν αυτό και στο Δικαστήριο, στην παρουσία του, ότι δεν ξέρει από πού πήδησαν. Σε άλλο δε σημείο όμως, και πάλι με σκοπό να πείσει για την θέση του ότι το χωράφι ήταν απροσπέλαστο, είπε ότι δεν μπορούσε να φανταστεί ποτέ ότι θα μπορούσε κάποιος να κατεβεί από ένα ύψος 5 μέτρων να ανοίξει το καγκέλι και να μπει στους σκύλους μέσα. Όταν δε ρωτήθηκε εάν η θέση του είναι ότι τα παιδιά πήδησαν από 5 μέτρα απάντησε, αντιλαμβανόμενος το μη λογικό αλλά επιμένοντας ταυτόχρονα «Αυτό είναι το παράξενο της υπόθεσης, διότι ο τοίχος είναι αυτός». Σε σχέση με το εν λόγω θέμα θα πρέπει επίσης να σημειωθεί και η θέση που προώθησε η υπεράσπιση κατά την αντεξέταση του εξεταστή της υπόθεσης Μ.Κ.2, ότι δηλ. το ύψος του τοίχου ήταν στο σημείο από όπου μπήκαν τα παιδιά 2.5-3 μέτρα. Σε σχέση δε με την ύπαρξη πινακίδων που να αναφέρουν πως έχει σκύλους, ερωτώμενος στην αντεξέταση εάν συμφωνεί ότι δεν είχε οποιανδήποτε τέτοια αναρτημένη πινακίδα είτε στο σπίτι του, είτε στον χώρο γύρω, είπε ότι είχε αναρτημένη τέτοια πινακίδα στις δύο εισόδους που χρησιμοποιούσε για να μπαίνει κόσμος αλλά από το επίδικο χωράφι εφόσον δεν μπορούσε κάποιος να μπει δεν είχε. Αυτό όμως όχι μόνο δεν τέθηκε στον Μ.Κ.2 αλλά δεν αμφισβητήθηκε καν η θέση αυτού ότι δεν υπήρχαν οποιεσδήποτε πινακίδες στην οικοδομή του κατηγορούμενου. Προσπάθησε δε να πείσει ότι στον χώρο που είχε τους σκύλους, πρόσβαση υπήρχε μόνο από την ανεμόσκαλα στην οποία δεν υπήρχε πρόσβαση από την πλευρά της οικοδομής του που εφάπτεται με τον δημόσιο δρόμο. Στην κατάθεση του όμως ανέφερε ότι στο σημείο που βρίσκονταν οι σκύλοι βρίσκεται ο χώρος στάθμευσης των οχημάτων μου και κατά την αντεξέταση του αποκάλυψε ότι ο χώρος που είχε τους σκύλους, από την πλευρά της οικοδομής του, που δεν φαίνεται στις φωτογραφίες των τεκμηρίων 8 και 9 δηλ. την ανατολική, επεκτεινόταν μέχρι του σημείου που είχε άλλη καγκελόπορτα. Αυτό το ανέφερε και η σύζυγος του, Μ.Υ.
2. Ως εκ των άνω κρίνω ότι ο κατηγορούμενος δεν είπε την αλήθεια και η μαρτυρία του, στο μέτρο που δεν αφορά παραδοχές του ως προς ουσιώδη γεγονότα στις οποίες θα γίνει αναφορά στα ευρήματα του Δικαστηρίου, δεν γίνεται δεκτή. Οι Μ.Υ.1 και Μ.Υ.2 επίσης δεν μου έκαναν καλή εντύπωση. Είναι προφανές από το σύνολο της μαρτυρίας τους ότι δεν ήλθαν στο Δικαστήριο για να πουν την αλήθεια αλλά για να βοηθήσουν τον κατηγορούμενο στην υπεράσπιση του. Ο μεν Μ.Υ.1 πέραν του ότι είναι γείτονας με τον κατηγορούμενο είναι και συγγενής ενώ η Μ.Υ.2 ούσα σύζυγος του κατηγορούμενου, προφανώς είχε και προσωπικό συμφέρον στο να καταθέσει με αυτό τον τρόπο. Κατά την μαρτυρία τους οι θέσεις τους χαρακτηριζόταν από ουσιώδεις αντιφάσεις, κάποιες δεν βρίσκουν έρεισμα στην λογική, ενώ σε αρκετά ουσιώδη σημεία της η μαρτυρία του ενός ουσιαστικά διαψεύδει την αντίστοιχη μαρτυρία του άλλου. Συγκεκριμένα: Ο Μ.Υ.1 στην κυρίως εξέταση του, ουσιαστικά υιοθέτησε την κατάθεση του, όπου ανέφερε ότι κατά την επίδικη ημέρα γύρω στις 3 το απόγευμα βρισκόταν πίσω στην αυλή του σπιτιού του στο υπόγειο και είδε δύο αγόρια να βρίσκονται στο περιφραγμένο χωράφι πίσω από το σπίτι του. Τους είδε ενώ βρίσκονταν εκεί να ανοίγουν την καγκελόπορτα, η οποία βρίσκεται δυτικά της αυλής του κατηγορούμενου και να μπαίνουν σε αυτήν. Μετά τους είδε να κρατούν κάτι σαν ξύλα, δεν μπόρεσε να καταλάβει αν ήταν σίδερα ή ξύλα και πλησίαζαν κοντά στους σκύλους, οι οποίοι ήταν μέσα στην αυλή ελεύθεροι και τους κτυπούσαν με τα ξύλα και τους έριχναν και πέτρες. Μέσα σε δευτερόλεπτα οι σκύλοι επιτέθηκαν σε ένα από τα δύο αγόρια και τον δάγκωσαν στα πόδια και στα χέρια. Ο νεαρός προσπαθούσε να φύγει και τον τραβούσε και ο φίλος του. Αμέσως άκουσε τις φωνές και η γυναίκα του κατηγορούμενου και πήγε στην αυλή και έπιασε τους νεαρούς και τους πήρε σπίτι της για να τους περιθάλψει. Στην υπόλοιπη κυρίως εξέταση του περιέγραψε το γεγονός δίδοντας άλλες και μάλιστα ουσιώδεις λεπτομέρειες. Συγκεκριμένα είπε ότι όταν είδε τα παιδιά για πρώτη φορά, αυτά «Προσπαθούσαν να ανοίξουν την πόρτα και είχαν ήδη μπει μέσα. Άνοιξαν και μπήκαν μέσα» και κρατούσαν κάτι σαν πλαστική σωλήνα ή ξύλο (ενώ στην κατάθεση του δεν αναφέρθηκε σε τέτοιο αντικείμενο) και χτυπούσαν τα ζώα με πέτρες και ξύλα ή πλαστική σωλήνα (ενώ στην κατάθεση είπε ότι τις πέτρες τις έριχναν). Αυτά τα αντικείμενα δεν τα κρατούσαν πριν μπουν στην αυλή του κατηγορούμενου. Όταν μπήκαν μέσα, έπιασαν ξύλα από κάτω για να προστατευθούν από τους σκύλους και όταν χτύπησαν τους σκύλους εκείνοι τους επιτέθηκαν. Είπε επίσης ότι η σύζυγος του κατηγορούμενου άκουσε τις φωνές των παιδιών και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, 1 λεπτό, κατέβηκε και τους έπιασε και τους ανέβασε στο γυμναστήριο. Άκουσε δε αυτήν να λέει στα παιδιά «Τι κάνετε εκεί;» αλλά εκείνα δεν της απάντησαν γιατί δεν μπορούσαν αφού τους επιτίθονταν οι σκύλοι. Στην αντεξέταση του, προσπαθώντας να προσαρμόσει την εκδοχή του ώστε να πείσει για το πώς και έτυχε να είναι μάρτυρας του επεισοδίου, είπε για πρώτη φορά ότι ενώ βρισκόταν στο υπόγειο του σπιτιού του και έπινε καφέ, άκουσε την φασαρία, τις φωνές και έτρεξε έξω να δει τι γίνεται. Ανέφερε δε μάλιστα ότι άκουσε τα παιδιά να λένε «Να μπούμε που δαμέ μέσα, που την είσοδο». Μέχρι δε να πάει από πάνω να τους δει, τα παιδιά ήταν μέσα στην αυλή του κατηγορούμενου. Δηλ. με άλλα λόγια δεν τους είδε να ανοίγουν την καγκελόπορτα. Στην συνέχεια όμως είπε ότι τους είδε να ανοίγουν την καγκελόπορτα και να μπαίνουν μέσα. Όταν όμως του ζητήθηκε να περιγράψει πως την άνοιξαν είπε ότι μόλις ο ίδιος πήγε στο σημείο όπου μπορούσε να τους δει είχαν ήδη ανοίξει την πόρτα και μπήκαν μέσα. Όταν τους είδε η καγκελόπορτα ήταν ήδη ανοικτή και προχωρούσαν προς τα μέσα. Στη συνέχεια έπιασαν ξύλα από κάτω γιατί είδαν τους σκύλους και όπως φαίνεται φοβήθηκαν και ήθελαν να προστατευθούν. Προσπάθησε μάλιστα να δικαιολογήσει την ενέργεια των παιδιών να μπουν στην εν λόγω αυλή στο ότι δεν έβρισκαν άλλοι έξοδο για να φύγουν από το χωράφι. Για να γίνει δε πειστικός ως προς τούτο είπε και πάλι για πρώτη φορά και σε αντίθεση με αυτό που είπε ότι άκουσε πριν, ότι άκουσε τα παιδιά να λένε ενώ βρίσκονταν έξω από την καγκελόπορτα «Να βγούμε από εδώ». Είπε δε σε αντίθεση με την αναφορά του προηγουμένως σε φασαρία που τράβηξε την προσοχή του, ότι τα παιδιά δεν μιλούσαν δυνατά. Ήταν δε σίγουρος πλέον ότι τα ξύλα και τις πέτρες, τα παιδιά τα έπιασαν μέσα από την αυλή του κατηγορούμενου. Ενώ πριν είπε ουσιαστικά ότι όταν είδε τα παιδιά αυτά είχαν ήδη μπει στην αυλή και η πόρτα ήταν ανοικτή, στην συνέχεια είπε ότι τα είδε όταν προσπαθούσαν να μπουν εκεί και μάλιστα ότι είδε να ανοίγουν την καγκελόπορτα ανοίγοντας τον σύρτη αφού πριν έβαλαν τα χέρια τους μέσα από τα τετράγωνα τέλια. Στην συνέχεια ανέφερε πλέον ότι το ένα παιδί κρατούσε ένα ξύλο και το άλλο μια πέτρα και χτυπούσαν τους σκύλους για να τους απωθήσουν. Οι σκύλοι στην αρχή πριν από αυτό ήταν ήρεμοι και σε 5-10 δευτερόλεπτα μετά που τους χτύπησαν τα παιδιά αγρίευσαν. Σε καμία δε περίπτωση δεν ανέφερε όμως ότι οι σκύλοι γάβγιζαν. Προσπάθησε δε και πάλι να δώσει πειστικότητα στην θέση του λέγοντας ουσιαστικά ότι τα παιδιά δεν μπορούσαν να φύγουν από την καγκελόπορτα όταν είδαν τους σκύλους, γιατί η πόρτα αυτή έκλεισε πίσω τους. Ενώ όμως είπε ότι τους είδε να την ανοίγουν και να μπαίνουν, δεν ήταν σίγουρος εάν την έκλεισαν μπαίνοντας. Όταν δε ρωτήθηκε εάν εντός της αυλής του κατηγορούμενου υπήρχαν πέτρες και ξύλα, απάντησε καταφατικά και, πάλι για να γίνει πιστευτός, είπε ότι εκεί υπήρχαν παλέτα και μπορεί να υπήρχαν σπασμένα παλέτα που έπιασαν οι μικροί. Εδώ να υπομνησθεί όμως ότι στην κυρίως εξέταση του αναφέρθηκε σε ξύλα ή σε πλαστική σωλήνα. Από τα όσα όμως είπε δεν φαίνεται να υπάρχει, σε σχέση με την αναφορά του σε πλαστική σωλήνα, οποιαδήποτε άλλη δικαιολογία παρά για να πείσει ότι ήταν αυτόπτης μάρτυρας εφόσον τα παιδιά ανέφεραν ότι ο ένας τους πήρε μια τέτοια σωλήνα. Σε αντίθεση δε με την κυρίως εξέταση του ανέφερε ότι οι σκύλοι πήγαν κοντά στα παιδιά και όταν αυτά τους είδαν έπιασαν πέτρες και ξύλα και τους χτύπησαν για να προστατευθούν, οπόταν οι σκύλοι τους επιτέθηκαν. Όταν ουσιαστικά του υποδείχθηκε αυτό, είπε ότι τα παιδιά μπήκαν μέσα, είδαν τους σκύλους και για να προστατευθούν πήραν τα ξύλα από κάτω και τις πέτρες και τους έριχναν για να φύγουν. Όταν ρωτήθηκε στην συνέχεια εάν τους χτυπούσαν με πέτρα ή τους έριχναν τέτοιες είπε σε αντίθεση με πριν ότι το ένα παιδί πήρε την πέτρα και χτύπησε τον σκύλο όταν αυτός τον δάγκωσε, κάτι που όταν του υποδείχθηκε το αναίρεσε. Είπε τελικά ότι ένα ήταν το ξύλο και μια η πέτρα. Είπε δε στην αντεξέταση του ότι είδε την σύζυγο του κατηγορούμενου για πρώτη φορά όταν κατέβαινε από την ανεμόσκαλα για να πάει στα παιδιά. Σε αντίθεση δε με την κυρίως εξέταση του είπε ότι την άκουσε πριν να φωνάζει αλλά δεν κατάλαβε τι έλεγε. Στην αντεξέταση είπε ότι αυτός ρώτησε εάν είναι εντάξει τα παιδιά, όταν εκείνη ανέβαζε τα παιδιά πάνω και εκείνη του είπε «Είναι εντάξει θα τους κοιτάξουμε εμείς» και τότε ο μάρτυρας έφυγε και ήταν ο μόνος διάλογος που έκαναν. Ακόμη και για το που δάγκωσαν οι σκύλοι τον ένα ανήλικο, στην αντεξέταση του σε αντίθεση με την κυρίως εξέταση, είπε ότι δεν είδε. Όταν του υποδείχθηκε τι είπε στην κατάθεση του, προσπάθησε μη πειστικά να δικαιολογηθεί λέγοντας ότι είδε τους σκύλους που τους δάγκωσαν αλλά δεν ήξερε και διερωτήθηκε «Αν σε δαγκώσει ένας σκύλος πού θα σε δαγκώσει; Στα πόδια και στα χέρια». Σε σχέση με υπό ποιες περιστάσεις έδωσε κατάθεση, είπε ότι το έκανε γιατί τον κάλεσαν από την Αστυνομία. Όταν δε ρωτήθηκε πότε έγινε αυτό είπε ότι έγινε την ίδια ημέρα και ότι η Αστυνομία πήγε και τον ρώτησε εάν είδε κάτι και τους απάντησε καταφατικά. Είπε δε ότι πήγε δύο μέρες μετά για να δώσει κατάθεση γιατί δεν μπορούσε να πάει την ίδια ημέρα. Όταν όμως ρωτήθηκε ουσιαστικά γιατί δεν πήγε ούτε την επόμενη, για να δώσει μια πειστική εξήγηση είπε ότι ο αστυνομικός του είπε να πάει μετά από δύο ημέρες. Σε άλλο όμως σημείο είπε ότι η Αστυνομία τον επισκέφθηκε για να ρωτήσει εάν είδε κάτι την επομένη του συμβάντος. Στην αντεξέταση του αρχικά είπε ότι έβλεπε κάποτε τον κατηγορούμενο να βγάζει τους σκύλους βόλτα αλλά δεν τους είδε ποτέ στο επίδικο χωράφι. Σε άλλο όμως σημείο όταν του υποβλήθηκε ότι ο κατηγορούμενος συνήθιζε να αφήνει τους σκύλους του εκεί, είπε ότι αυτός δεν τους είδε ποτέ ενώ λίγο αργότερα παραδέχθηκε ότι ο κατηγορούμενος τους έβγαζε μέσα στον εν λόγω χωράφι, αλλά προφανώς για να συνάδει με την μαρτυρία του κατηγορούμενου, είπε ότι αυτό γινόταν πάντα στην παρουσία του τελευταίου. Η δε Μ.Υ.2 στην κατάθεση της, την οποία υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης της, είπε ότι την επίδικη ημέρα άκουσε τους δύο σκύλους τους να γαβγίζουν. Κοίταξε αμέσως από το παράθυρο του δωματίου της και ακολούθως βγήκε στη βεράντα να δει τι συμβαίνει. Είδε τους δύο μικρούς να βρίσκονται εντός του της αυλής τους. Τους φώναξε τι κάνουν εκεί και εκείνοι της είπαν ότι πήδηξαν από τον τοίχο αντιστήριξης, που βρίσκεται στην βόρεια πλευρά και εφάπτεται με το χωράφι και μπήκαν μέσα. Στην συνέχεια τους είδε να χτυπούν και τους δύο σκύλους με πέτρες και ένα ξύλο ή σωλήνα στο κεφάλι. Τους είπε να σταματήσουν αλλά αυτοί συνέχισαν να τους χτυπούν και μέχρι να κατέβει από την ανεμόσκαλα ο ένας σκύλος αντιδρώντας δάγκωσε στο αριστερό χέρι τον ένα που τον χτυπούσε επίμονα με πέτρα στο κεφάλι. Αμέσως πήρε τα παιδιά από το χέρι και τα πήγε στο γυμναστήριο όπου περιέθαλψε το ένα που ήταν ελαφρά τραυματισμένο στο χέρι και στο πόδι. Όσον αφορά το πώς αντιλήφθηκε ότι γινόταν κάτι είπε ότι άκουσε τους σκύλους να γαβγίζουν με διαφορετικό τρόπο. Αυτό όμως ουσιαστικά έρχεται σε αντίθεση με τα όσα είπε ο Μ.Υ.1, από τα οποία προκύπτουν ότι εκείνος δεν άκουσε τους σκύλους να γαβγίζουν και ότι η Μ.Υ.2 άκουσε τις φωνές των παιδιών και βγήκε έξω. Στην αντεξέταση της δε άλλαξε την σειρά των γεγονότων λέγοντας ότι όταν αυτή βγήκε στο μπαλκόνι του σπιτιού και είδε τα δύο παιδιά εντός της αυλής της, ο ένας κρατούσε ξύλο, σωλήνα και ο άλλος μια πέτρα, χτυπούσε τα ζώα στο κεφάλι ο ένας και τότε εκείνη τους ρώτησε «Τι κάνετε εκεί» και τα παιδιά της απάντησαν ότι πήδησαν από τον τοίχο αντιστήριξης που υπήρχε στο χωράφι. Κατέβηκε δε κάτω σε ζήτημα ενάμιση λεπτού και τότε είδε ότι το ένα από τα παιδιά ήταν ελαφριά τραυματισμένο από τον σκύλο. Εδώ να σημειωθεί και πάλι ότι ο Μ.Υ.1 ισχυρίσθηκε ότι άκουσε την Μ.Υ.2 να κάνει στα παιδιά μια ερώτηση αλλά ήταν κατηγορηματικός ότι εκείνα δεν απάντησαν. Ενώ δε η ίδια δεν είδε τα παιδιά να μπαίνουν στην αυλή τους εντούτοις υποστήριξε ότι αυτά άνοιξαν την καγκελόπορτα και μπήκαν μέσα. Ανέφερε δε ότι όταν αυτή πήγε κάτω το καγκέλι ήταν κλειστό. Σε άλλο δε σημείο της αντεξέτασης της ανέφερε για πρώτη φορά ότι ρώτησε τα παιδιά «Πώς μπήκατε μέσα;» και αυτά της απάντησαν ότι πήδηξαν από τον τοίχο ενώ ταυτόχρονα χτυπούσαν τους σκύλους. Όταν δε ρωτήθηκε εύλογα εάν δηλ. έβλεπε δύο παιδιά να χτυπούν τους σκύλους και αντί να τους πει να σταματήσουν, τους ρώτησε πως μπήκαν μέσα, απάντησε καταφατικά. Η όλη θέση της όμως ότι ενώ τα παιδιά χτυπούσαν τους σκύλους αυτή, εβρισκόμενη ψηλά στο μπαλκόνι, τους ρώτησε πως μπήκαν μέσα και τα παιδιά μάλιστα της απάντησαν, δεν βρίσκει κατά την κρίση μου έρεισμα στην λογική. Όπως δε και ο Μ.Υ.1 ενώ στην κυρίως εξέταση τους ανέφεραν ότι τα παιδιά χρησιμοποιούσαν πέτρες στην αντεξέταση της ανέφερε και αυτή ότι επρόκειτο για μια πέτρα. Απέκλεισε δε ουσιαστικά το ενδεχόμενο τα παιδιά να βρήκαν το ξύλο και την πέτρα μέσα στην αυλή της λέγοντας ότι εκεί ο χώρος ήταν καθαρός σε αντίθεση με το χωράφι έξω, ενώ ο Μ.Υ.1 ήταν κατηγορηματικός ότι αυτά τα βρήκαν μέσα στην αυλή. Ενώ στην κυρίως εξέταση της είπε ότι μέχρι αυτή να κατέβει από την ανεμόσκαλα ο ένας σκύλος αντιδρώντας δάγκωσε στο αριστερό χέρι τον ένα μικρό, στην αντεξέταση της είπε ότι μέχρι να κατεβεί είδε τον ένα σκύλο να τραβά από την μπλούζα τον μικρό, ότι τον τραβούσε λίγο και μέχρι να κατεβεί αυτή, ο σκύλος τον δάγκωσε στο χέρι. Ήταν δε η θέση της στην κυρίως εξέταση ότι καμία από τις κόρες τους δεν εμφανίσθηκε όταν έγινε το περιστατικό κάτι που ανέφερε και στην αντεξέταση της. Δεν είναι όμως λογικό οι δύο κόρες της να ήταν πριν μαζί της, να έγινε το όλο περιστατικό με τους σκύλους να γαβγίζουν και τα παιδιά να τους χτυπούν και παρόλα αυτά οι κόρες της να μην βγουν καθόλου από το σπίτι αλλά και να μην πάνε στον χώρο όπου η μάρτυρας αργότερα περιποιήθηκε τα τραύματα του Μ.Κ.5 δηλ. στο γυμναστήριο. Σε σχέση δε με αυτό έχει ήδη γίνει αναφορά στο λογικό της θέσης των Μ.Κ.5 και Μ.Κ.6 αλλά και στο τι άκουσε ο Μ.Κ.7 την μια κόρη της να λέει, που δείχνει ότι εκείνη ήταν αυτόπτης μάρτυρας του συμβάντος. Είναι λοιπόν προφανές ότι η Μ.Υ.2, σκόπιμα ήθελε να αποκρύψει την όποια εμπλοκή ή γνώση της κόρης της. Όσον δε αφορά τον Μ.Υ.1 είπε ότι τον είδε όταν πήγε στο μέρος ο πατέρας του Άρη δηλ. ο Μ.Κ.7, κάτι που έγινε μετά το συμβάν. Σε αντίθεση όμως και πάλι ο Μ.Υ.1 είπε ότι μίλησε μαζί της όταν ουσιαστικά αυτή ανέβαζε τα παιδιά στο γυμναστήριο. Ακόμη και για το τι είπαν μεταξύ τους ανέφεραν διαφορετικά πράγματα αφού η Μ.Υ.2 είπε ότι ανέφερε στον Μ.Υ.1, «Κοίτα τι έγινε, μπήκαν στο σπίτι και έκαναν φασαρία» ενώ εκείνος είπε άλλα. Δεν απέκλεισε δε ουσιαστικά ότι τα τραύματα που προκλήθηκαν στον Μ.Κ.5 να είναι αυτά που φαίνονται στις φωτογραφίες του τεκμηρίου 17, λέγοντας ότι αυτή είδε μόνο τα τραύματα στο χέρι και στο πόδι γιατί το παιδί ήταν ντυμένο. Ακόμη όμως και εάν αυτά ήταν τα τραύματα που είδε εκείνη την ημέρα, ως φαίνονται στις εν λόγω φωτογραφίες, δεν μπορούν κατά την κρίση μου να θεωρηθούν ελαφρά όπως η ίδια είπε στην κατάθεση της, προφανώς για να υποβαθμίσει το θέμα. Ανέφερε επίσης ότι σκίστηκε λίγο και η μπλούζα του. Προσπάθησε δε και αυτή να πείσει ότι τα παιδιά μπήκαν στην αυλή της οικοδομής της γιατί δεν μπορούσαν να φύγουν με άλλο τρόπο από το εν λόγω χωράφι. Αυτό όμως έρχεται σε αντίθεση με την θέση της αλλά και την λογική καθότι εάν αυτός ήταν ο σκοπός των παιδιών, γιατί τότε αυτά μπήκαν στο χώρο παίρνοντας από πριν μαζί τους ξύλο και πέτρα και χτύπησαν τους σκύλους; Μάλιστα σε αντίθεση με πριν και για να υποστηρίξει την θέση της αυτή είπε «Δεν υπήρχε έξοδος, έπρεπε να πεταχτούν από τον τοίχο. Πετάχτηκαν να φύγουν, άνοιξαν το καγκέλι, μπήκαν στους σκύλους, φοβήθηκαν και πήραν τα αντικείμενα» δηλ. ισχυρίσθηκε πλέον ότι πήραν τα αντικείμενα αφού μπήκαν μέσα ενώ μετά είπε ότι δεν ξέρει που τα βρήκαν αυτά και ότι λογικά τα βρήκαν από το χωράφι. Όταν όμως της τέθηκε ότι τα παιδιά μπορούσαν να φύγουν από σημείο στον τοίχο από όπου κατέβηκαν, και της υποδείχθηκε το μέρος αυτό στην φωτογραφία 2 του τεκμηρίου 9 (σημειωμένο με Χ) απάντησε ότι δεν μπορεί να πει. Στερείται δε λογικής η όλη θέση της ότι παρά το ότι σύμφωνα με την ίδια τα παιδιά μπήκαν στην αυλή για να φύγουν, όταν τους επιτέθηκαν οι σκύλοι δεν φώναξε κανένα τους βοήθεια. Πρέπει δε ως προς την εν λόγω θέση της, την οποία προώθησε και ο Μ.Υ.1 να λεχθεί ότι δεν τέθηκε τέτοια υποβολή στους Μ.Κ.5 και Μ.Κ.6 κατά την αντεξέτασης τους, αλλά ότι ουσιαστικά μπήκαν στην αυλή με σκοπό να χτυπήσουν τους σκύλους. Υποστήριξε δε ότι όταν πήγε ο Μ.Κ.7 να παραλάβει τα παιδιά αυτή ρώτησε τον Μ.Κ.6 «Χτυπήσατε τους σκύλους και μετά σας δάγκωσαν» εκείνος είπε «Ναι παπά, τους χτυπήσαμε και μετά μας δάγκωσαν» και ότι μάλιστα ο Μ.Κ.7 τους είπε «Καλά να σας κάνουν, δεν χτυπούμε τα ζώα». Αυτό όμως, ως λέχθηκε ανωτέρω, δεν τέθηκε στον Μ.Κ.7 κατά την αντεξέταση του. Σε σχέση με το τι είπε στον σύζυγο της, ανέφερε ότι μετά που ο Μ.Κ.7 παρέλαβε τα παιδιά και έφυγε, μίλησε μαζί του και του είπε ότι μπήκαν δύο παιδιά στο σπίτι, άνοιξαν την καγκελόπορτα, χτύπησαν τους σκύλους και ο ένας ο σκύλος δάγκωσε το ένα μωρό. Όταν της υποδείχθηκε τι ανέφερε σχετικά ο σύζυγος της στην κατάθεση του, όπως και εκείνος κατά την μαρτυρία του, προσπάθησε να πείσει ότι του είπε ότι οι σκύλοι είναι έξω, εννοώντας έξω από τα κλουβιά τους. Από την άλλη όμως η Μ.Υ.2 είπε ότι εννοούσε αυτό αλλά δεν ήξερε αν είναι μέσα ή έξω ή αν άνοιξαν οι μικροί τα κλουβιά. Όμως εάν έτσι είχαν τα πράγματα τότε πως εννοούσε έξω από τα κλουβιά τους. Εδώ θα πρέπει να υπομνησθεί ότι ο Μ.Υ.1 είπε ότι οι σκύλοι όταν τα παιδιά μπήκαν στην αυλή ήταν ελεύθεροι εκεί και δεν είπε ότι τα παιδιά τους έβγαλαν από κλουβιά, ούτε ότι είπε στην Μ.Υ.2 κάτι τέτοιο. Ως δε έχει λεχθεί ανωτέρω, ο Μ.Κ.8 δεν έκανε αναφορά, στην αναντίλεκτη μαρτυρία του, σε κλουβιά αλλά σε σπιτάκια ύπνου. Όταν δε η μάρτυρας ρωτήθηκε γιατί οι σκύλοι έπρεπε να ήταν στα κλουβιά είπε ότι συνήθως ο σύζυγος της τους είχε στα κλουβιά. Δηλ. δεν γνώριζε εάν αυτό έγινε και εκείνη την ημέρα. Σε αμέσως όμως επόμενη ερώτηση εάν όταν ήταν μέσα στα κλουβιά κλειστοί δεν μπορούσαν να βγουν με κανέναν τρόπο, κατά παράδοξο αλλά και μη πειστικό τρόπο απάντησε ότι αυτό δεν το γνωρίζει, κάτι που δείχνει ότι προφανώς και δεν υπήρχαν τέτοια κλουβιά. Μη πειστική ήταν επίσης η θέση της, που έρχεται σε αντίθεση και με αυτήν του συζύγου της, ότι δηλ. ο σύζυγος της δεν συνήθιζε να βγάζει τους σκύλους και αυτή δεν τους είδε ποτέ στο επίδικο γειτνιάζον χωράφι. Περαιτέρω εντύπωση προκαλεί και ως προς αυτήν το γεγονός ότι ισχυρίσθηκε ότι μετά από ένα τέτοιο συμβάν και ενώ η ίδια είπε ότι η καγκελόπορτα ήταν κλειστή όταν είδε τα παιδιά μέσα στην αυλή και αυτή τα ανέβασε στο γυμναστήριο, δεν γνώριζε εάν αργότερα το ίδιο βράδυ οι σκύλοι βρίσκονταν στο διπλανό χωράφι, κάτι που διαπίστωσε και ο Μ.Κ.
3. Αυτό μάλιστα δεν το γνώριζε ενώ είπε ότι κατά τον εν λόγω χρόνο αυτή βρισκόταν στο σπίτι της. Ως εκ των άνω κρίνω ότι ούτε ο Μ.Υ.1 αλλά ούτε και η Μ.Υ.2 ήταν ειλικρινείς και έτσι η μαρτυρία τους δεν γίνεται δεκτή. Ο Μ.Υ.3 αντίθετα μου έκανε καλή εντύπωση. Άλλωστε δεν αμφισβητήθηκαν ούτε τα προσόντα, ούτε η πείρα του αλλά ούτε και η μαρτυρία του. Ως εκ των άνω η μαρτυρία του γίνεται δεκτή. Πρέπει εδώ να λεχθεί ότι η μαρτυρία του σε καμία περίπτωση διαψεύδει την μαρτυρία των Μ.Κ.5 και Μ.Κ.
4. Αυτό γιατί, ναι μεν στην κυρίως εξέταση του αναφερόμενος στην συμπεριφορά σκύλων ράτσας όπως οι επίδικοι, είπε μεταξύ άλλων ότι ως φύλακες για να προστατεύσουν την περιοχή τους από κάποιον που προσπαθεί να μπει σε αυτήν, πρώτα γαβγίζουν σαν προειδοποίηση και μετά επιτίθενται και ότι εάν βρίσκονται σε απόσταση 10-15 μέτρα από τον χώρο και τους πλησιάσει κάποιος άγνωστος, κατά την γνώμη του δεν θα μείνουν ήρεμοι να τους χαϊδέψει, αλλά στην αντεξέταση του δέχθηκε ευθύς εξ αρχής ότι μιλούσε γενικά για τέτοιους σκύλους δηλ. όχι για τους συγκεκριμένους, καθώς και ότι τέτοιοι σκύλοι, εάν εκπαιδευτούν ανάλογα θα μπορούσαν να είναι και σκύλοι σαλονιού. Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί άλλωστε ότι οι Μ.Κ.5 και Μ.Κ.6 σε κανένα σημείο της μαρτυρίας τους δεν ανέφεραν ότι οι σκύλοι τους γάβγισαν καθοιονδήποτε χρόνο, κάτι που η υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε. Ως δε ανέφερε στην αντεξέταση του ο Μ.Υ.3, εάν ο κατηγορούμενος βγάζει τους σκύλους σε εκείνο το χωράφι ή τους αφήνει εκεί, οι σκύλοι θεωρούν τον χώρο αυτό ως δικό τους και εάν αυτός δεχθεί εισβολή, θα επιτεθούν, κάτι που συνάδει με την συμπεριφορά των σκύλων όπως την περιέγραψαν οι Μ.Κ.5 και Μ.Κ.
5. Ευρήματα Με βάση την μαρτυρία που έχει γίνει δεκτή και τα παραδεκτά γεγονότα καταλήγω στα ακόλουθα: Ο κατηγορούμενος διαμένει στην οδό Πάτµου 12, στην Γερµασόγεια µαζί µε τη σύζυγο του και τις δύο κόρες τους. Η οικοδομή στην οποία διαμένει είναι διώροφη. Στον δεύτερο όροφο είναι η κατοικία του και στον πρώτο όροφο διατηρεί γυμναστήριο. Ο δεύτερος όροφος βρίσκεται στο επίπεδο του προαναφερόμενου δημόσιο δρόµου και ο πρώτος, είναι κάτω από το επίπεδο του δρόµου και βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο µε τα γειτονικά οικόπεδα. Στο κάτω μέρος της οικοδομής βρίσκεται το µηχανοστάσιο του γυµναστηρίου και στο ισόγειο η οικοδομή περιβάλλεται από χώρο που δεν είναι κτισμένος (στο εξής η αυλή), ο οποίος είναι περιφραγμένος με πλεκτό τέλι ύψους περίπου 2 ½ - 3 µέτρα. Από τα όσα είπε ο κατηγορούμενος προκύπτει ότι η αυλή αυτή επεκτείνεται στην ανατολική πλευρά της οικοδομής, μέχρι του σημείου που υπάρχει καγκελόπορτα και στην κατάθεση του είπε ότι ο χώρος όπου βρίσκονταν οι σκύλοι είναι ο χώρος στάθμευσης των αυτοκινήτων του. Στην δυτική πλευρά της οικοδομής υπάρχει μια ανεμόσκαλα, η οποία ανεβαίνει από την αυλή στους πάνω ορόφους. Το ακίνητο που κατηγορούμενου στην δυτική του πλευρά συνορεύει με ενιαίο χώρο (στο εξής ο ενιαίος χώρος), ο οποίος αποτελείτο από τα τεμάχια 601, 602, 605, 606, 610 και 611 του φύλλου σχεδίου Φ.ΣΧ 2‑207‑342, Τμήμα 5, του Δήμου Γερμασόγειας, τα οποία ανήκαν, τα μεν 601, 602, 605 και 606 στην Κυπριακή Δημοκρατία, το 610 σε κάποιον Τουρκοκύπριο και το 611 στον Δήμο Γερμασόγειας. Υπάρχει πρόσβαση από την αυλή του κατηγορούμενου στον ενιαίο χώρο, μέσω μιας καγκελόπορτας κατασκευασμένης µε πλεκτό τέλι ύψους το ίδιο με την υπόλοιπη περίφραξη. Ο ενιαίος αυτός χώρος ανατολικά συνορεύει με το ακίνητο του κατηγορούμενου (πλην ενός μέρους του στο νότιο μέρος του ακινήτου του κατηγορούμενου), στην βόρεια πλευρά του με τους τοίχους αντιστήριξης των οικοπέδων και κατοικιών που βρίσκονται επί της οδού Πάτμου και στο υπόλοιπο μέρος του, με περιτοίχισμα στο οποίο είναι τοποθετημένα ηχοπετάσματα συνολικού ύψους περί τα 3 µέτρα, τα οποία βρίσκονται την βόρεια πλευρά δημόσιου δρόμου και συγκεκριμένα της εξόδου, από τον παρακαμπτήριο δρόμο Λεμεσού - Λευκωσίας, προς τον κυκλικό κόμβο Γερμασόγειας. Στις 17.2.13 ο κατηγορούμενος ήταν ιδιοκτήτης και κάτοχος ενός αρσενικού σκύλου ράτσας Rottweiler, ηλικίας 1 έτους και 5 ½ περίπου μηνών και ενός αρσενικού σκύλου ράτσας American Stafford Shire, ηλικίας 1 έτους και 4 περίπου μηνών. Ο κατηγορούμενος είχε δε τους σκύλους αυτούς στην αυλή της οικοδομής του και είχε ξεχωριστά σπιτάκια ύπνου για τον καθένα. Ο κατηγορούμενος κατά την μαρτυρία του ανέφερε ότι, η καγκελόπορτα από την οποία υπήρχε πρόσβαση στον ενιαίο χώρο, έγινε μετά από δική του παράκληση και με δικά του έξοδα με σκοπό να βγάζει εκεί τους εν λόγω σκύλους του για τις φυσικές τους ανάγκες. Ανέφερε περαιτέρω ότι ο ίδιος τοποθέτησε, στο σημείο εκείνο του ενιαίου χώρου, που ξεκινά από την νοτιοδυτική γωνιά της περίφραξης της αυλής του και καταλήγει νοτιότερα στον τοίχο με τα ηχοπέτασματα του δημόσιου δρόμου, όπου δεν υπήρχε περίφραξη, μια σχάρα 3 μέτρων, για τον ίδιο σκοπό ώστε να μην χάσει τους σκύλους όταν τους έβγαζε στον ενιαίο χώρο και για να μην έρχονται σε επαφή με οποιοδήποτε πρόσωπο. Είπε επίσης ότι έβγαζε τους σκύλους του στον ενιαίο χώρο χωρίς λουρί. Σύμφωνα με τον Μ.Υ.3, το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος έβγαζε εκεί τους σκύλους του, οι οποίοι ήταν ως εκ της ράτσας τους φύλακες, τους έκανε να τον θεωρούν ως δικό τους και συναφώς σε περίπτωση που κάποιος έμπαινε εκεί στην παρουσία τους, θα του επιτίθονταν. Στις 17.2.13 η κατάσταση του ενιαίου χώρου είναι ως φαίνεται στις φωτογραφίες του τεκμηρίου 8, δηλ. μέσα υπήρχαν χώματα, πέτρες, χόρτα, δεντρύλλια και θάμνοι. Στον εν λόγω χώρο μπορούσε κάποιος να μπει αφού διέσχιζε και έφτανε στο νοτιότερο μέρος ενός άδειου οικοπέδου που βρισκόταν επί της οδού Πάτμου και αφού κατέβαινε από τον τοίχο αντιστήριξης που υπήρχε στα σύνορα των δύο ακινήτων (δηλ. βόρεια του ενιαίου χώρου), ο οποίος τοίχος ήταν ύψους περί τα 2-3 μέτρα (βλ. φωτογραφίες 1 και 3 του τεκμηρίου 8). Στις 17.2.13 περί τις 15:30, ο Μ.Κ.5, ηλικίας 9 ετών τότε και ο ξάδελφος του Μ.Κ.6, ηλικίας 10 ετών τότε, μπήκαν στο προαναφερόμενο άδειο οικόπεδο, πήγαν στο σημείο όπου συνόρευε με τον ενιαίο χώρο και αφού πήδηξαν από τον τοίχο αντιστήριξης, εισήλθαν στον ενιαίο χώρο στον οποίον έμπαιναν για πρώτη φορά, για να παίξουν. Μόλις μπήκαν εκεί και έκαναν μερικά βήματα (σε απόσταση 20-30 μέτρα περίπου από την καγκελόπορτα του ακινήτου του κατηγορούμενου), πήγαν κοντά τους οι δύο σκύλοι του κατηγορούμενου, οι οποίοι δεν είχαν λουριά παρά μόνο κολλάρα. Ο Μ.Κ.5 νόμισε ότι ο ένας από τους σκύλους ήταν ένας σκύλος ράτσας λαμπραντόρ που είχε o κατηγορούμενος, τον οποίο ο Μ.Κ.5 είχε δει παλαιότερα, όταν πήραν ένα δικό τους σκύλο για να ζευγαρώσουν και άρχισε να τον χαϊδεύει. Ο Μ.Κ.6 χάιδεψε τον άλλο σκύλο. Όταν λίγο μετά ο Μ.Κ.5 αντιλήφθηκε ότι ο σκύλος που χάιδεψε δεν ήταν αυτός που νόμιζε αλλά ράτσας Rottweiler, γύρισε για να φύγει οπόταν ο σκύλος αυτός τον δάγκωσε στο αριστερό πόδι, τον έριξε στο έδαφος και τον τραβούσε. Ακολούθως του επιτέθηκε και ο άλλος σκύλος, ο οποίος άρχισε να τον δαγκώνει. Δεν μπορούσε να αντιδράσει και έκλαιγε αφού τα σκυλιά τον έσερναν. Τότε ο Μ.Κ.6, στην προσπάθεια του να βοηθήσει τον ξάδελφο του, έπιασε μια πλαστική μεγάλη σωλήνα που βρήκε εκεί και κτυπούσε και τους δύο σκύλους για να τον αφήσουν ενώ ταυτόχρονα φώναζε βοήθεια. Οι σκύλοι δάγκωσαν τον Μ.Κ.5 σε διάφορα σημεία του σώματος του. Μετά από λίγο βγήκαν από το ακίνητο του κατηγορούμενου και πήγαν κοντά στα δύο παιδιά, η Μ.Υ.2 και η μεγάλη της κόρη και τράβηξαν τους σκύλους πίσω και απελευθέρωσαν τον Μ.Κ.
6. Στην συνέχεια οι δύο γυναίκες οδήγησαν τα παιδιά στο γυμναστήριο του κατηγορούμενου και η Μ.Υ.2 περιποιήθηκε τα τραύματα του Μ.Κ.5 και ειδοποίησε την μητέρα του. Στην συνέχεια ειδοποιήθηκαν οι γονείς του Μ.Κ.6 και ο πατέρας αυτού (Μ.Κ.7). Εκεί ο Μ.Κ.7 είδε τον Μ.Κ.6 να είναι σε κατάσταση σοκ, να μην μιλά και να είναι φοβισμένος ενώ ο Μ.Κ.5 τον πλησίασε κλαίγοντας, σε κατάσταση σοκ, χωρίς να μιλά, με τα ρούχα του σκισμένα και να είναι τραυματισμένος. Ο Μ.Κ.7 πήρε τα παιδιά και έφυγαν από εκεί. Τα δύο παιδιά δεν είδαν τους σκύλους πριν μπουν στον ενιαίο χώρο, ούτε γνώριζαν ότι ο κατηγορούμενος τους είχε στην κατοχή του, ούτε ότι υπήρχε καγκελόπορτα από την οποία υπήρχε πρόσβαση από το ακίνητο του κατηγορούμενου στον ενιαίο χώρο. Λόγω δε της κατάστασης του Μ.Κ.5 αυτός μεταφέρθηκε στην συνέχεια στην Πολυκλινική Υγεία, όπου την ίδια ημέρα με χειρουργική παρέμβαση του έγιναν συρραφές σε πολλαπλά θλαστικά τραύματα κάτω άκρων και άνω άκρων και συγκεκριμένα τραύματος στην ραχιαία επιφάνεια αντιβραχίου και πολλαπλών τραυµάτων (Αρ) κνήµης και (Δεξ) µηρού. Τα τραύµατα ήτανε επιπολής, µόνο δερµατικά. Πέραν των πιο πάνω αναφερόμενων τραυμάτων, από την επίθεση που δέχθηκε από τους σκύλους, ο Μ.Κ.5 υπέστη αριθμό θλαστικών τραυμάτων στην πλάτη, στον θώρακα και στον λαιμό όπως και στα χέρια και στα πόδια που δεν χρειάστηκαν συρραφή. (Για τα τραύματα του Μ.Κ.5 βλέπε φωτογραφίες τεκμηρίου 17 και τεκμήριο 16). Παρέμεινε δε για νοσηλεία στην Πολυκλινική Υγεία για μια εβδομάδα. Θα πρέπει δε να λεχθεί σχετικά ότι όπως υπέδειξε ο Μ.Κ.5 στο Δικαστήριο, σήμερα φέρει εμφανείς ουλές

(1)στο αριστερό του χέρι, στο μέσο μεταξύ του καρπού περίπου και του αγκώνα,

(2)στο αριστερό του πόδι, στο πλάι στο μέσο περίπου μεταξύ του αστραγάλου και του γονάτου και

(3)στο ίδιο ύψος του ίδιου ποδιού στο μπροστινό μέρος, περίπου στο ίδιο σημείο και λίγο πιο δεξιά. Οι σκύλοι κατά την επίθεση δεν δάγκωσαν τον Μ.Κ.6 και αυτός κατά το συμβάν γδάρθηκε λίγο στο αριστερό χέρι και στο δεξί πόδι. Λόγω όμως αλλαγής στην συμπεριφορά του παραπέμφθηκε για παρακολούθηση σε κλινική ψυχολόγο, η οποία διέγνωσε ότι, συνεπεία του συμβάντος παρουσίαζε (μέχρι τις 10.9.13 που σύνταξε την έκθεση) Χρόνια Διαταραχή Μετά από Τραυματικό Στρες (ΔΜΤΣ) καθώς και σοβαρή Διαταραχή Άγχους Αποχωρισμού και έντονο αίσθημα προσκόλλησης προς την μητέρα του. Λόγω της σοβαρότητας της ψυχολογικής κατάστασης του, συνεστήθη όπως συνεχιστεί η ψυχολογική του στήριξη. Η παρακολούθηση του από την Μ.Κ.9 διακόπηκε λίγους μήνες μετά τη συγγραφή της έκθεσης, μετά από εισήγηση της Μ.Κ.

1. Περί ώρα 22:30 της 17.2.13, όταν πήγαν στον χώρο ο Μ.Κ.2 με τους Μ.Κ.6 και Μ.Κ.7, για να υποδείξει ο Μ.Κ.6 τον χώρο όπου έγινε το συμβάν, οι εν λόγω σκύλοι βρίσκονταν στον ενιαίο χώρο, ανεπιτήρητοι και μόλις αντιλήφθηκαν τα πιο πάνω πρόσωπα πήγαν προς το μέρος τους με επιθετικές διαθέσεις. Η δε καγκελόπορτα από την οποία υπήρχε πρόσβαση από το ακίνητο του κατηγορούμενου, ήταν ανοικτή. Δεν υπήρχαν πινακίδες που να προειδοποιούν για την ύπαρξη σκύλων είτε στο μπροστινό μέρος της οικοδομής του κατηγορούμενου, που εφάπτεται στην οδό Πάτμου είτε στην καγκελόπορτα που συνορεύει με τον ενιαίο χώρο. Νομική πτυχή Τα αδικήματα των κατηγοριών 1 και 2 προβλέπονται από το άρθρο 236(δ) του Ποινικού Κώδικα, το οποίο προβλέπει τα ακόλουθα: «
2. Όποιος, µε τέτοιο αλόγιστο τρόπο, βεβιασµένο ή αµελή, ώστε να θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινη ζωή ή να είναι ενδεχόµενο να προκαλέσει σωµατική βλάβη σε άλλο— ......................................... (δ) παραλείπει να πάρει προφυλάξεις εναντίον πιθανού κινδύνου από οποιοδήποτε ζώο που έχει στην κατοχή του· ή είναι ένοχος πληµµελήµατος: Νοείται ότι, όσον η κατηγορία δυνάµει της υποπαραγράφου (δ) του παρόντος άρθρου αναφέρεται σε σκύλο, τεκµαίρεται ότι ο κατηγορούµενος είχε γνώση της πιθανότητας πρόκλησης σωµατικής βλάβης από τον εν λόγω σκύλο, ανεξάρτητα από τη φύση ή την προηγούµενη συµπεριφορά ή τις συνήθειες του σκύλου αυτού.». Στην Αντωνίου ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 98, το Ανώτατο Δικαστήριο αντλώντας καθοδήγηση από αποφάσεις σε άλλες σχετικές ποινικές υποθέσεις (άρθρα 205 και 210 του Ποινικού Κώδικα), κατέληξε ότι οι αρχές, οι οποίες είχαν διατυπωθεί στις εν λόγω υποθέσεις πρέπει να τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις ποινικές υποθέσεις στις οποίες η αμέλεια αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Οι αρχές δε αυτές ως συνάγονται από την πιο πάνω απόφαση συνοψίζονται στα εξής: · Για να θεμελιωθεί ποινική ευθύνη τα γεγονότα πρέπει να είναι τέτοια που να καταδεικνύουν ότι η αμέλεια του κατηγορουμένου προχώρησε πέρα από το απλό θέμα αποζημίωσης και αποτελούσε τέτοια περιφρόνηση για τη ζωή και ασφάλεια των άλλων έτσι που να ισοδυναμεί με έγκλημα κατά της Πολιτείας και συμπεριφορά που αξίζει να τιμωρηθεί (γίνεται παραπομπή στις Andrews v. Director of Public Prosecutions [1937] A.C. 576 και R. v. Bateman [1925] L.J. K.B. 791). Με άλλα λόγια πέραν από τα στοιχεία εκείνα που είναι απαραίτητα για να αποδειχθεί αστική αμέλεια πρέπει να αποδειχθεί περαιτέρω ότι η αμέλεια ισοδυναμούσε με έγκλημα. · Στην ποινική δίκη, σε αντίθεση με την αστική, η έκταση και ο βαθμός της αμέλειας είναι οι καθοριστικοί παράγοντες εφόσον πρέπει να υπάρχει mens rea. Δηλ. απλή έλλειψη επιμέλειας, η οποία ισοδυναμεί με αστική ευθύνη δεν είναι αρκετή. Για τους σκοπούς του ποινικού δικαίου υπάρχουν βαθμοί αμέλειας και είναι απαραίτητο να αποδεικνύεται ψηλός βαθμός αμέλειας προτού αποδειχθεί το έγκλημα. · Η μαρτυρία που δίνεται πάνω στο θέμα της αμέλειας είναι σχεδόν αποκλειστικά μαρτυρία για το τί έκαμε ή παρέλειψε να κάνει ο κατηγορούμενος. Μετά από αυτό εναπόκειται στο Δικαστήριο να κρίνει κατά πόσο η συμπεριφορά του αποκάλυπτε έλλειψη της δέουσας προσοχής. · Η εκπλήρωση του καθήκοντος για επιμέλεια κρίνεται απρόσωπα και το θέμα αποφασίζεται με βάση την αντικειμενική θεώρηση των γεγονότων. (Για τα πιο πάνω βλ. Mcleod v. Police

(1973)2 C.L.R. 63, Andrews v. Director of Public Prosecutions [1937] A.C. 576, R. v. Bateman [1925] L.J. K.B. 791, Glanville Williams, Textbook of Criminal Law, σελ. 44, Βιττή ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 30 και Θεοφάνους ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 160) Ειδικότερα σε σχέση με το άρθρο 236 καθοδηγητική είναι η υπόθεση Μαυρομμάτης ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ 69, στην οποία γίνεται αναφορά και ταξινόμηση των αδικημάτων που έχουν ως συστατικό στοιχείο την αμέλεια, αρχίζοντας από το αδίκημα της ανθρωποκτονίας του άρθρου 205 του Ποινικού Κώδικα, το οποίο απαιτεί τον μεγαλύτερο βαθμό αμέλειας ήτοι υπαίτια αμέλεια (culpable negligence) και καταλήγει στην αμέλεια που απαιτείται από το άρθρο 8 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου Ν. 86/72και στην αστική αμέλεια που είναι ο χαμηλότερος βαθμός αμέλειας. Σε σχέση λοιπόν με το άρθρο 236, στην ίδια απόφαση αναφέρεται ότι παρά το ότι αυτό ανήκει σε ενότητα άρθρων τα οποία φέρουν τον τίτλο "Εγκληματική Αλόγιστη Συμπεριφορά και Αμέλεια" και τον πλαγιότιτλο "Αλόγιστες και Αμελείς Πράξεις", εν τούτοις από το περιεχόμενό του δεν προκύπτει ότι απαιτείται αλόγιστη συμπεριφορά για απόδειξη οποιουδήποτε των αδικημάτων που προβλέπονται από το άρθρο (βλ. και Gavalas v. The Police

(1985)2 C.L.R. 114). Συνεπώς εκ της διατυπώσεως του αποκλείει την υπαίτιο αμέλεια. Ο βαθμός αμέλειας που απαιτείται εξικνείται μόνο στη βεβιασμένη ή αμελή πράξη. Η αμέλεια που απαιτείται από το άρθρο 236 είναι σοβαρότερου βαθμού από την αμέλεια που απαιτείται για την αστική ευθύνη ή την ποινική ευθύνη του άρθρου 8 του Νόμου 86/72. Ο βαθμός αποτελεί θέμα διακριτικής ευχέρειας και συναρτάται απόλυτα με τα περιστατικά της υπόθεσης (βλ. Gavalas ανωτέρω). Το κριτήριο που προκύπτει από τη νομολογία είναι αντικειμενικό και συναρτάται πάντοτε με τη συμπεριφορά του μέσου εύλογου ανθρώπου. Ενόψει του ότι ο απαιτούμενος βαθμός αμέλειας του άρθρου 236 ήταν ο ίδιος με αυτόν του 210, πριν την τροποποίηση του, καθοδηγητική είναι η νομολογία που ερμηνεύει το άρθρο 210 (πάντα πριν την τροποποίηση). Στην υπόθεση Gavalas αποφασίστηκε ότι θα πρέπει να παραμείνουμε στην αναζήτηση ψηλού βαθμού αμέλειας ως αναγκαίου συστατικού στοιχείου του αδικήματος. Σε κάθε περίπτωση το θέμα κατά πόσο η αμέλεια που έχει επιδειχθεί είναι τέτοια που μπορεί να καταλήξει σε καταδίκη, είναι πάντα πραγματικό και εξαρτάται από τα γεγονότα κάθε συγκεκριμένης περίπτωσης, (βλ. Kannas v. The Police

(1968)2 C.L.R. 29 και Mylordis v. The Police

(1981)2 C.L.R. 219) αλλά ο απαιτούμενος βαθμός αμέλειας είναι πάντα ψηλός (βλ. Stylianou v. The Police

(1981)2 C.L.R. 245). Τέλος από το λεκτικό του άρθρου 236 προκύπτει ότι δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο που θα πρέπει δηλ. να αποδειχθεί, το ότι το ζώο προκάλεσε σωματική βλάβη. Είναι αρκετό να αποδειχθεί συμπεριφορά που έθεσε σε κίνδυνο ανθρώπινη ζωή ή ήταν ενδεχόμενο να προκαλέσει σωματική βλάβη. Το αδίκημα της κατηγορίας 4 προκύπτει από τον συνδυασμό των άρθρων 5 και 18(στ) του Νόμου 184(Ι)/

1. Ως δε προκύπτει από τις εν λόγω διατάξεις σε συνδυασμό με τις λεπτομέρειες της εν λόγω κατηγορίας, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος αυτού είναι:
2. Ο κατηγορούμενος να είναι ιδιοκτήτης και/ή ο κάτοχος και/ή ο φύλακας σκύλου.
3. Ο κατηγορούμενος να παραλείψει να έχει αναρτηµένη πινακίδα µε προειδοποίηση «ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΚΥΛΟΣ» στην είσοδο της κατοικίας και/ή των υποστατικών του. Σύμφωνα δε με το άρθρο 2 του ίδιου Νόμου: «σκύλος», για τους σκοπούς του παρόντος Νόµου, περιλαµβάνει κάθε σκύλο κάθε φυλής και γένους ηλικίας άνω των 3 µηνών·» Συμπεράσματα Αναφορικά με τις κατηγορίες 1 και 2 θα πρέπει να λεχθούν τα ακόλουθα: Η επιφύλαξη του άρθρου 236 δημιουργεί, σε σχέση με αμελείς πράξεις που πηγάζουν από την κατοχή ζώου, συγκεκριμένο τεκμήριο αναφορικά με την γνώση του κατηγορούμενου για την πιθανότητα πρόκλησης σωματικής βλάβης από το ζώο όταν αυτό είναι σκύλος. Συγκεκριμένα στην περίπτωση των σκύλων τεκμαίρεται και μάλιστα αμάχητα ότι ο κάτοχος τους, γνώριζε την ύπαρξη τέτοιας πιθανότητας και αυτό μάλιστα ανεξάρτητα από την φύση ή την προηγούµενη συµπεριφορά ή τις συνήθειες του συγκεκριμένου σκύλου. Με άλλα λόγια η πιθανότητα αυτή θεωρείται δεδομένη. Συνεπώς η κατηγορούσα αρχή πέραν από την υποχρέωση απόδειξης ότι το ζώο ήταν σκύλος δεν έχει υποχρέωση να αποδείξει και την γνώση του κατηγορούμενου για την επικινδυνότητα του συγκεκριμένου σκύλου, η οποία συνδέεται με γνώση για πιθανότητα πρόκλησης σωματικής βλάβης από αυτόν. Ενόψει των ανωτέρω στην παρούσα τεκμαίρεται ότι ο κατηγορούμενος είχε κατά τον επίδικο χρόνο, γνώση για την πιθανότητα πρόκλησης σωματικής βλάβης από τους δύο σκύλους του. Στο σύγγραμμα Penal Law of India, 9η έκδοση, Τόμος 2, αναφέρεται σχετικά με το αντίστοιχο του δικού μας άρθρου 236 (άρθρο 289) πως οι αρχές που διέπουν το ζήτημα του κατά πόσον υφίσταται καθήκον επιμέλειας είναι παρόμοιες με τις ισχύουσες κατά το κοινοδίκαιο. Συνεπώς τέτοιο καθήκον υπάρχει προς τον πλησίον δηλ. κάθε πρόσωπο που μπορεί να επηρεαστεί από τις πράξεις ή παραλείψεις του κατηγορούμενου. Στην παρούσα υπό τις περιστάσεις αυτής, αναμφίβολα υπήρχε ένα τέτοιο καθήκον προς οποιοδήποτε πρόσωπο ερχόταν σε επαφή με τους σκύλους του κατηγορούμενου. Το καθήκον δε αυτό, πάντα λαμβανομένων υπόψην των περιστάσεων της υπόθεσης, υπήρχε και στην περίπτωση που τέτοια επαφή γινόταν στον γειτνιάζοντα ενιαίο χώρο. Αυτό κατ' αρχάς γιατί ο χώρος εκείνος δεν ανήκε στον κατηγορούμενο αλλά σε άλλα πρόσωπα (στην Κυπριακή Δημοκρατία, σε κάποιον Τουρκοκύπριο και στον Δήμο Γερμασόγειας), τα οποία είχαν κάθε δικαίωμα να εισέλθουν ανά πάσα στιγμή στα ακίνητα (είτε προσωπικά είτε δια των υπαλλήλων τους) και αυτό δεν μεταβάλλεται από το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος είχε κλείσει την ευκολότερη πρόσβαση προς αυτά, τοποθετώντας σχάρα στην νοτιοδυτική άκρη της περίφραξης του, χωρίς να έχει δικαίωμα να πράξει κάτι τέτοιο και με σκοπό να μπορεί να βγάζει τους σκύλους του στον χώρο. Προκύπτει δε από τα όσα ο ίδιος είπε σχετικά ότι προέβη στην διαμόρφωση του χώρου με αυτό τον τρόπο ώστε να μπορεί να αφήνει τους σκύλους του ανεπιτήρητους στον ενιαίο χώρο, αφού με βάση την λογική δεν θα χρειαζόταν να βάλει την σχάρα εάν εκείνος ήταν παρών, τους είχε δεμένους με λουρί και τους επιτηρούσε. Πέραν όμως και ανεξάρτητα αυτού πρόσβαση μπορούσε να επιτευχθεί στον ενιαίο χώρο και από το σημείο από όπου εισήλθαν τα δύο παιδιά δηλ. οι Μ.Κ.5 και Μ.Κ.6, τα οποία βλέποντας τον χώρο κατέβηκαν εκεί για να παίξουν. Η πιθανότητα να έμπαινε κάποιος από εκεί ήταν επίσης εύλογα προβλεπτή εφόσον επρόκειτο για κατοικημένη περιοχή και δεν υπήρχε κάτι που να τον εμποδίσει να φτάσει μέχρι τον τοίχο αντιστήριξης και να κατέβει από αυτόν, κάτι που ως φαίνεται εκ των πραγμάτων τα δύο παιδιά έπραξαν χωρίς δυσκολία. Πέραν δε της δεδομένης με βάση το Νόμο επικινδυνότητας των σκύλων, ως προκύπτει από την μαρτυρία του Μ.Υ.3, το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος έβγαζε εκεί τους σκύλους του, οι οποίοι ήταν ως εκ της ράτσας τους φύλακες, τους έκανε να τον θεωρούν ως δικό τους χώρο και συναφώς σε περίπτωση που κάποιος έμπαινε εκεί στην παρουσία τους, θα του επιτίθονταν. Ο κατηγορούμενος είχε λοιπόν υποχρέωση να λάβει όλα εκείνα τα αναγκαία και εύλογα μέτρα - προφυλάξεις, ώστε να μην εισέλθουν οι σκύλοι του στον ενιαίο χώρο και να έλθουν σε επαφή με οποιονδήποτε πρόσωπο βρισκόταν εκεί. Ενόψει δε του ότι σκύλοι του βρέθηκαν να είναι ελεύθεροι στον εν λόγω χώρο, κατά τον επίδικο χρόνο και εκεί επιτέθηκαν στον Μ.Κ.5, προκαλώντας του μάλιστα σωματικές βλάβες και με ορατό το ενδεχόμενο να προκαλούσαν σωματικές βλάβες και στον Μ.Κ.6, ο κατηγορούμενος όφειλε να καταδείξει (αποδεικτό βάρος - evidential burden of proof) ότι έλαβε τέτοια μέτρα ώστε να αποφευχθεί κάτι τέτοιο. Το γεγονός ότι τοποθέτησε την προαναφερόμενη σχάρα στο συγκεκριμένο σημείο δεν καταδεικνύει, κατά την κρίση μου, εκπλήρωση της υποχρέωσης του αυτής αφού αυτό απλά εμπόδιζε τους σκύλους να διαφύγουν από τον ενιαίο χώρο. Άλλωστε πρέπει να υπομνησθεί ότι η θέση του ήταν ότι το συμβάν έλαβε χώρα στην αυλή της οικίας του και όχι στον ενιαίο χώρο. Δεν απέσεισε λοιπόν το προαναφερόμενο αποδεικτικό βάρος. Ήταν λοιπόν αμελής, με την αμέλεια του να έγκειται στο γεγονός ότι δεν πήρε όλες τις αναγκαίες προφυλάξεις προς αποφυγή του πιο πάνω και υπό τις περιστάσεις κρίνεται ότι ήταν τέτοιου βαθμού που ισοδυναμεί με την απαιτούμενη από το άρθρο 236 εγκληματική αμέλεια. Ως εκ των άνω κρίνω ότι έχουν αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα αδικήματα των κατηγοριών 1 και
4. Αναφορικά με την κατηγορία 4, από τα ευρήματα του Δικαστηρίου προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος ήταν ο ιδιοκτήτης αλλά και ο κάτοχος των προαναφερόμενων δύο σκύλων, οι οποίοι κατά τον επίδικο χρόνο ήταν ηλικίας άνω των 3 μηνών. Περαιτέρω προκύπτει ότι κατά τον ίδιο χρόνο, πουθενά στον χώρο όπου ο κατηγορούμενος διατηρούσε τους σκύλους αυτούς, δηλ. στην οικοδομή και υποστατικά του, όπου βρισκόταν η κατοικία και το γυμναστήριο του, δεν είχε αναρτηµένη πινακίδα µε προειδοποίηση «ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΚΥΛΟΣ», ως όφειλε με βάση το άρθρο 5 του Νόμου 184(Ι)/
5. Θα πρέπει εδώ να λεχθεί περαιτέρω ότι, με βάση το λεκτικό της επίδικης διάταξης, η υπό αναφορά εκ του Νόμου επιβαλλόμενη υποχρέωση, δεν εξαρτάται από το κατά πόσο ο σκύλος βρίσκεται σε τέτοιο μέρος της κατοικίας ή των υποστατικών, στο οποίο υπάρχει δυνατότητα προσέγγισης ή και πρόσβασης από τρίτα πρόσωπα. Αντίθετα προκύπτει ότι η υποχρέωση αυτή δημιουργείται μόνο εκ του γεγονότος της κατοχής - διατήρησης του σκύλου στην συγκεκριμένη κατοικία ή υποστατικό. Ανεξάρτητα δε των πιο πάνω τα οποία στοιχειοθετούν από μόνα τους, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όλα τα συστατικά στοιχεία του υπό εξέταση αδικήματος, θα πρέπει να σημειωθεί και το ότι από τα ευρήματα του Δικαστηρίου προκύπτει ότι ο χώρος της αυλής όπου βρίσκονταν οι σκύλοι είναι ενιαίος και στην ανατολική του πλευρά υπάρχει καγκελόπορτα ενώ ο κατηγορούμενος στην κατάθεση του ανέφερε ότι στον ίδιο χώρο βρίσκεται και ο χώρος στάθμευσης των αυτοκινήτων του. Συνεπώς φαίνεται ότι επρόκειτο για χώρο όπου που θα μπορούσε να προσεγγίσει κάποιος τρίτος. Καταληκτικά ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στις κατηγορίες 1, 2 και
6. (Υπ.) .......................................... Φ. Τιμοθέου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/ Final (Αναφορά: Ποινική - Τελική - Απερίσκεπτες και αμελείς πράξεις - Περί Σκύλων Νόμος). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο