Δ η μ ο κ ρ α τ ί α ν. Μάριος Χ"Μάρκου, Αρ. Υπόθεσης: 11149/16, 18/7/2017

(2), 85 και 86 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 144

(1)/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος, ο κατηγορούμενος τη 17.5.2016 στην περιοχή "TΣΙΛΑΟΣ" στα Π. Πολεμίδια, μετέφερε μάχαιρα απολήγουσα σε αιχμηρό άκρο εκτός της οικίας του ή του περιβόλου αυτής. Στην 4η κατηγορία, στο αδίκημα τέλεσης πράξης που σκοπεύει την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης, κατά παράβαση του άρθρου 228 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
2. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος, ο κατηγορούμενος τη 17.5.2016 στα Κάτω Πολεμίδια, με σκοπό πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης στον Σπυρίδωνα Σιάφκο, τον τραυμάτισε παράνομα με μαχαίρι. Αρχικά ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε και την κατηγορία της απόπειρας φόνου, κατά παράβαση του άρθρου 214(α) και 20 του Ποινικού Κώδικα (κατηγορία αρ. 1), η οποία όμως μετά από τροποποίηση του κατηγορητηρίου που έλαβε χώρα την 17.5.2017, αναστάληκε. Επισημαίνουμε δε στο σημείο αυτό, ότι ο κατηγορούμενος προέβηκε σε παραδοχή στις πιο πάνω κατηγορίες αμέσως μετά την τροποποίηση του κατηγορητηρίου την 17.5.
3. Τα γεγονότα που στοιχειοθετούν τα αδικήματα των κατηγοριών στις οποίες ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος, είναι καταγεγραμμένα στη γραπτή έκθεση γεγονότων την οποία κατέθεσε στο Δικαστήριο και διάβασε η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής, αλλά και στα ό,σα προφορικά πρόσθεσε. Αυτά δεν έχουν αμφισβητηθεί σε κανένα σημείο από την Υπεράσπιση, έχουν δε ως ακολούθως׃ Τη 17.5.2016 και γύρω στις 14.50 ο παραπονούμενος ΜΚ1 επί του κατηγορητηρίου, κτηνοτρόφος, 68 ετών, κατευθυνόταν με το όχημα του προς την μάνδρα του την οποία διατηρεί στην Κτηνοτροφική περιοχή Π. Πολεμιδιών στην Λεμεσό. Καθοδόν είδε τον φίλο του ΜΚ2 έξω από την οικία του και του έκανε νόημα να πάει στη μάνδρα του για να πιούν καφέ. Σε κάποιο σημείο του αγροτικού δρόμου, προς την μάνδρα του, είδε το όχημα του κατηγορούμενου, ο οποίος είναι αδελφότεκνος της γυναίκας του και οι μάνδρες τους συνορεύουν, να είναι σταματημένο στην αντίθετη πλευρά του δρόμου σύμφωνα με την πορεία του και ο κατηγορούμενος εντός αυτού του έκανε νόημα για να σταματήσει. Ο παραπονούμενος σταμάτησε και ο κατηγορούμενος τον πλησίασε πεζός και παραπονέθηκε για κάποια ζώα που εισέρχονταν στο χωράφι του και του προκαλούσαν ζημιές στις φυτείες του. Αμέσως μετά ανέσυρε μαχαίρι από την τσέπη του και τον τραυμάτισε πάνω στο στήθος ενώ ο ΜΚ1 βρισκόταν εντός του οχήματος του. Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος έβγαλε το μαχαίρι και προσπάθησε να τον μαχαιρώσει για δεύτερη φορά. Ο ΜΚ1 κατάφερε και άρπαξε την λεπίδα του μαχαιριού με το αριστερό του χέρι για να τον εμποδίσει. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο παραπονούμενος να τραυματιστεί και στο χέρι. Εν τω μεταξύ έφθασε στη σκηνή και ο ΜΚ
4. Ο τελευταίος είδε τον κατηγορούμενο να στέκεται έξω από το όχημα του παραπονούμενου κρατώντας ένα μαχαίρι και ήταν έτοιμος να μαχαιρώσει τον τελευταίο. Ο παραπονούμενος του ανέφερε "έμπηξε μου το πάνω στην καρδιά και πάει το γαίμα καννί, γλήορα πάρμε στο νοσοκομείο". Ταυτόχρονα ο ΜΚ2 άρπαξε το χέρι του κατηγορούμενου και του απέσπασε το μαχαίρι κατόπιν πάλης μεταξύ τους και το πέταξε στην αντίθετη πλευρά του δρόμου. Αυτός τραυματίστηκε σε διάφορα μέρη του σώματος του. Ο παραπονούμενος μετά τον τραυματισμό του πήρε το όχημα του για να πάει στο νοσοκομείο. Όμως σταμάτησε λόγω ζάλης σε κάποιο περίπτερο και μεταφέρθηκε από τρίτους, ημιλιπόθυμος, στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού για περίθαλψη. Μετά από την ιατροδικαστική εξέταση και χειρουργική επέμβαση του ΜΚ1 διαπιστώθηκε ότι αυτός έφερε σοβαρό θλαστικό τραύμα στο αριστερό ημιθωράκιο πάνω από την θηλή από νύσσον και τέμνον όργανο το οποίο τραυμάτισε τον πνεύμονα και είχε ήδη αφαιρεθεί. Επίσης έφερε συραμμένο τραύμα στον αριστερό αντίχειρα. Παρέμεινε στο νοσοκομείο μέχρι την 22.5.
5. Ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε για τα υπό εκδίκαση αδικήματα και δεν παραδέχθηκε ενοχή. Τη 17.5.16 η αστυνομία διενήργησε έρευνα στο όχημα του κατηγορούμενου και βρήκε ένα μαχαίρι τύπου σουγιά ανοιγόμενο και ένα μαχαίρι κατασκήνωσης. Το μαχαίρι με το οποίο διαπράχθηκαν τα αδικήματα δεν ανευρέθηκε παρά τις έρευνες της αστυνομίας στην περιοχή. Ο κατηγορούμενος βαρύνεται με μία προηγούμενη καταδίκη, στην ποινική υπόθεση Ε.Δ. Λεμεσού με αρ. 24191/13, ημερομηνία καταδίκης 28.8.
6. Στην εν λόγω υπόθεση του επιβλήθηκαν για τα αδικήματα της μεταφοράς μάχαιρας απολήγουσας σε αιχμηρό άκρο, οπλοφορίας προς διέγερση τρόμου και απειλής βιαιοπραγίας, ποινή φυλάκισης 6 μηνών σε έκαστη κατηγορία, με τριετή αναστολή. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου στη αγόρευση του για σκοπούς μετριασμού της ποινής μετέφερε κατ' αρχάς την απολογία του πελάτη του τόσο προς το Δικαστήριο όσο και προς τον παραπονούμενο, επισημαίνοντας ταυτόχρονα ότι ο παραπονούμενος, ο οποίος βρισκόταν εντός της αίθουσας του Δικαστηρίου, έχει συγχωρέσει τον κατηγορούμενο. Ανέφερε επίσης ότι ο κατηγορούμενος έχει αποζημιώσει τον παραπονούμενο, ο οποίος δεν έχει πλέον κανένα παράπονο. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο εμπλεκομένων προσώπων, οι οποίοι είναι και συγγενείς, έχουν εξομαλυνθεί. Επικαλέστηκε ακόμη την παραδοχή του κατηγορούμενου, ενώπιον του Δικαστηρίου, η οποία, παρόλο που δεν ήταν άμεση, έγινε πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, στοιχείο που δείχνει και την έμπρακτη μεταμέλεια του. Αποδεχόμενος τη σοβαρότητα των αδικημάτων στα οποία ο κατηγορούμενος έχει βρεθεί ένοχος, ο κ. Κονναρής μη αμφισβητώντας τα γεγονότα που εξέθεσε η κατηγορούσα αρχή, επικαλέστηκε την συναισθηματική φόρτιση του κατηγορούμενου που προκλήθηκε σε αυτόν όταν ζώα που εισήλθαν εντός του χωραφιού στο οποίο καλλιεργούσε λαχανικά, τα κατέστρεψαν, με αποτέλεσμα αυτός να υποστεί οικονομική ζημιά. Εξέλαβε ότι τα ζώα που του προκάλεσαν τη ζημιά, ανήκαν στον παραπονούμενο θεώρησε δε πώς αυτός ήταν ο υπαίτιος. Αυτό το γεγονός σε συνδυασμό με την δεινή οικονομική του κατάσταση, τον οδήγησε στην απώλεια της ψυχραιμίας του και στη διάπραξη των αδικημάτων. Ο συνήγορος υπεράσπισης επικαλέσθηκε τις προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες του κατηγορουμένου ως εκτίθενται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας. Ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 58 ετών, είναι άνεργος από το 2011 και η οικογένεια του έχει χρέη τα οποία, ενόψει των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει, δυσκολεύεται να τα αποπληρώσει. Ανέφερε ακόμη ότι ο κατηγορούμενος λόγω της απώλειας της εργασίας του και της αδυναμίας του να εξεύρει άλλη εργασία τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζει πρόβλημα αλκοολισμού. Επεσήμανε ακόμη ότι ο κατηγορούμενος είναι πατέρας δύο θυγατέρων και λόγω των σοβαρών οικονομικών προβλημάτων και των χρεών που αντιμετωπίζει έχει αρχίσει η διαδικασία εκποίησης της κατοικίας του, κάτι το οποίο ενέτεινε ακόμη περισσότερο τη συναισθηματική του φόρτιση από τη ζημιά που του προκάλεσαν τα ζώα στα λαχανικά που καλλιεργούσε. Σε σχέση με τα τραύματα του παραπονουμένου ο συνήγορος υπεράσπισης, επικαλούμενος το γεγονός ότι από τις ιατρικές εκθέσεις αυτός παρέμεινε στο Νοσοκομείο μόνο για τέσσερεις μέρες, ανέφερε ότι αυτά δεν ήταν από τα πλέον σοβαρά. Τέλος, ζήτησε από το Δικαστήριο σε περίπτωση που επιβληθεί στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης να εξεταστεί το ενδεχόμενο αυτή να ανασταλεί επί τη βάσει των αρχών της Νομολογίας. Παρατηρούμε όμως ότι πέραν της γενικής αυτής εισήγησης για αναστολή ποινής φυλάκισης που τυχόν θα επιβληθεί στον κατηγορούμενο, ο συνήγορος υπεράσπισης δεν έθεσε στο Δικαστήριο οποιαδήποτε στοιχεία που να υποστηρίζουν την εν λόγω εισήγησή του. Στο σημείο αυτό επισημαίνουμε ότι εντός της αίθουσας του Δικαστηρίου βρισκόταν ο παραπονούμενος ο οποίος συμφώνησε πλήρως με τα ό,σα ανέφερε ο συνήγορος υπεράσπισης, δηλώνοντας πως όντως έχει αποζημιωθεί πλήρως, ότι είναι συγγενείς με τον κατηγορούμενο αφού είναι αδελφότεκνος της γυναίκας του και ότι αυτός του έχει απολογηθεί. Οι κατηγορίες 2 και 4, στις οποίες ο κατηγορούμενος έχει βρεθεί ένοχος, ήτοι της διενέργειας πράξεων που στοχεύουν στην πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του 228(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (κατηγορία 4) και του παράνομου τραυματισμού άλλου, κατά παράβαση του άρθρου 234(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (κατηγορία 2), είναι πολύ σοβαρές αφού τιμωρούνται με ποινές φυλάκισης διά βίου και τριών χρόνων αντίστοιχα. Στο σύγγραμμα του Γ. Μ. Πική, Sentencing in Cyprus, 2η έκδοση, σελ. 112-116, αναφέρεται ότι αδικήματα κάτω από το άρθρο 228 που ενέχουν τη χρήση βίας αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερη αυστηρότητα ως επίσης ότι η μόνη αποτελεσματική αντιμετώπιση βίαιης συμπεριφοράς που περιέχει αλαζονικά και βάρβαρα στοιχεία, είναι η πολυετής φυλάκιση. Για σκοπούς δε επιμέτρησης της ποινής λαμβάνεται υπόψη η έκταση της ασκηθείσας βίας, οι προκληθείσες σωματικές βλάβες και το μέσο που χρησιμοποιήθηκε για την πρόκληση τους. Περιπτώσεις δε σοβαρών τραυματισμών ή που έμμεσα οδηγούν σε θάνατο, αντιμετωπίζονται κατά τρόπο παρόμοιο με υποθέσεις ανθρωποκτονίας. Όπως επανειλημμένα έχει τονιστεί, η σωματική ακεραιότητα αποτελεί ένα από τα ύψιστα αγαθά και οι οποιεσδήποτε πράξεις ή ενέργειες που στρέφονται εναντίον της αποτελούν πολύ σοβαρά αδικήματα τα οποία θα πρέπει να αντιμετωπίζονται από τα Δικαστήρια με αυστηρότητα. Όπως τονίστηκε στην απόφαση Γενικός Εισαγγελέας v. Τόκκαλλου[1]: "Η χρήση βίας κατά του συνανθρώπου συνιστά αδίκημα ιδιάζουσας σοβαρότητας· που πλήττει το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου το οποίο κατοχυρώνει το Άρθρο 7.1 του Συντάγματος και καταρρακώνει την αξιοπρέπεια του. Η ωμή χρήση βίας είτε ως μέσο επικράτησης, είτε ως μέσο εκδίκησης, είτε ως μέσο τιμωρίας, δεν έχει θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Η εκδήλωση της πρέπει να τιμωρείται με την αυστηρότητα που επιβάλει η σοβαρότητα του εγκλήματος και η ανάγκη για τη γενική καταστολή τέτοιας συμπεριφοράς". Περαιτέρω στην υπόθεση Φαναρτζής ν. Δημοκρατίας[2], αναφέρθηκε ότι ο νομοθέτης κατέταξε όλες τις διαζευκτικές περιπτώσεις που εντάχθηκαν στο αδίκημα του άρθρου 228 στο ίδιο επίπεδο από άποψη σοβαρότητας, αφού προέβλεψε για όλες την ίδια ανώτατη ποινή. Βεβαίως η σοβαρότητα της κάθε περίπτωσης στο πλαίσιο της ταξινόμησης από το νόμο, κρίνεται με γνώμονα τα περιστατικά της. Το συγκεκριμένο δε αδίκημα κατατάσσεται στην κατηγορία των αδικημάτων που θέτουν σε κίνδυνο την ανθρώπινη ζωή και την υγεία, με αναντίλεκτη την έξαρση που παρατηρείται στη διάπραξη τους[3]. Ούτε βεβαίως η επίλυση προσωπικών διαφορών με τη χρήση βίας μπορεί να γίνει ανεκτή. Η ποινή για τέτοιου είδους αδικήματα θα πρέπει να είναι ανάλογη και με την έκταση της χρήσης βίας, τα μέσα που χρησιμοποιούνται, τις σωματικές βλάβες που προκαλούνται, το προβλεπτό αυτών και τις επιπτώσεις τους στο θύμα[4]. Η ύπαρξη ή έλλειψη προσχεδιασμού ή προσυνεννόησης είναι επίσης στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη είτε ως επιβαρυντικός είτε ως ελαφρυντικός παράγοντας ανάλογα με την περίπτωση[5]. Σημασία για το ύψος της ποινής έχουν επίσης οι συνθήκες και περιστάσεις της κάθε υπόθεσης περιλαμβανόμενης ασφαλώς κάθε μιας εκ των προαναφερόμενων παραμέτρων, που την χαρακτηρίζει (βλέπε Γέωργιος Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας και Αεροπόρος ν. Αστυνομίας)[6]. Αδικήματα βίας όπως αυτά των κατηγοριών 2 και 4, που διέπραξε ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζονται από τα Δικαστήρια με την επιβολή αποτρεπτικών ποινών ακόμη και σε άτομα λευκού ποινικού μητρώου για να δοθεί έμφαση στο στοιχείο της αποτρεπτικότητας. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Θ. Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας[7], Γεώργιος Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας (ανωτέρω) και Γενικού Εισαγγελέα v. Μάστρου[8]. Η ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικής ποινής έχει δύο παραμέτρους, την αποτροπή του ιδίου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος στο μέλλον και την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη δε περίπτωση η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες. Πρώτο, την αποτροπή που είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος και δεύτερο την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που βρίσκονται σε έξαρση[9]. Στην υπό κρίση περίπτωση, η ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικής ποινής έχει ιδιαίτερη σημασία, έχοντας υπόψη ότι ο κατηγορούμενος δεν είναι η πρώτη φορά που επέδειξε βίαιη συμπεριφορά. Υπενθυμίζουμε ότι στο πρόσφατο παρελθόν μετέφερε μάχαιρα προς διέγερση τρόμου. Περαιτέρω παρατηρούμε ότι υποθέσεις άσκησης βίας όπως η παρούσα, βρίσκονται σε έξαρση και λαμβάνουμε δικαστική γνώση γι΄ αυτό τόσο για τη συχνότητα που τέτοιου είδους υποθέσεις τίθενται ενώπιον μας, όσο και από τη νομολογία[10]. Αρκετά σοβαρή είναι επίσης και η κατηγορία 3, έχοντας υπόψη ότι σύμφωνα με το άρθρο 82

(2)του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, προβλέπεται ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει το ένα έτος, με κατώτατο όριο ποινής την φυλάκιση των έξι μηνών. Θα πρέπει όμως στο σημείο αυτό να λεχθεί ότι μετά την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας, η κατώτατη ποινή κρίθηκε ότι ήταν αντίθετη προς το Σύνταγμα και ότι το είδος και η έκταση της ποινής που επιβάλλεται είναι στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η σοβαρότητα του αδικήματος της μεταφοράς μάχαιρας απολήγουσας σε αιχμηρό άκρο, αναγνωρίζεται επίσης και από τη νομολογία. Τούτο διότι με τη μεταφορά μάχαιρας εκτός της οικίας ή του περιβόλου αυτής, είναι δυνατό ανά πάσα στιγμή και με εύκολη αφορμή, αυτή να χρησιμοποιηθεί με σοβαρότατους κινδύνους για την ίδια την ανθρώπινη ζωή. Σχετική επί τούτου είναι η απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Χαράλαμπου Πέτρου[11]. Στην υπό κρίση υπόθεση θεωρούμε ότι η χρησιμοποίηση μαχαιριού, ενός επικίνδυνου για την ανθρώπινη ζωή μέσου, αποτελεί ιδιαίτερα επιβαρυντικό παράγοντα. Όπως επανειλημμένως έχει αναφερθεί και αναγνωρισθεί από τη Νομολογία σε υποθέσεις άσκησης βίας και πρόκλησης σωματικών βλαβών η σοβαρότητα του αδικήματος επιτείνεται όταν γίνεται χρήση επιθετικού οργάνου όπως στην περίπτωση που έχουμε ενώπιον μας. Επιπρόσθετα επισημαίνουμε ότι ο κατηγορούμενος δεν περιορίστηκε στο να επιφέρει μία μαχαιριά στον παραπονούμενο, αλλά προσπάθησε να του καταφέρει άλλη μία. Επιβαρυντικό είναι και το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος μαχαίρωσε το θύμα στο σημείο του στήθους όπου βρίσκονται ζωτικά όργανα, ένα από τα πιο ευαίσθητα σημεία του σώματος. Επρόκειτο για πράξη ωμής βίας[12] . Είναι δε εύλογα αντιληπτό από το περιεχόμενο του ιατρικού πιστοποιητικού και της ιατροδικαστικής έκθεσης που τέθηκαν ενώπιον μας, Τεκμήρια Α και Β αντίστοιχα, ότι οι εν λόγω σωματικές βλάβες είναι σοβαρές και συνεπώς δεν αποδεχόμαστε την θέση του συνηγόρου υπεράσπισης περί του αντιθέτου. Ακόμη από τα γεγονότα της υπόθεσης κρίνουμε πώς είναι από ευτυχή συγκυρία, που αποφεύχθηκαν τα χειρότερα, αφού είναι μετά από παρέμβαση τρίτου προσώπου και μετά από πάλη με τον κατηγορούμενο που έγινε δυνατός ο αφοπλισμός και η αποτροπή της περαιτέρω εγκληματικής συμπεριφοράς του. Από τα γεγονότα που έχουν τεθεί ενώπιον μας συνάγεται επίσης ότι ο κατηγορούμενος επιτέθηκε εναντίον του θύματος, χωρίς να προηγηθεί οποιαδήποτε συμπεριφορά από πλευράς του παραπονουμένου που να δικαιολογεί έστω και σε ελάχιστο βαθμό πρόκληση, σύμφωνα πάντοτε με την νομική έννοια του όρου. Είναι επίσης πρόδηλο από τα γεγονότα της υπόθεσης, ότι ο κατηγορούμενος είχε προσχεδιάσει την παράνομη ενέργεια του αφού ανέμενε τον παραπονούμενο να διέλθει από το σημείο που του έκανε νόημα να σταματήσει για να μιλήσουν, είχε μεταφέρει εντός του αυτοκινήτου το μαχαίρι με το οποίο τον τραυμάτισε, το πήρε μαζί του το μαχαίρι όταν εξήλθε από το αυτοκίνητο του και περπατώντας μετέβη στο σημείο, που είχε σταματήσει το δικό του αυτοκίνητο ο παραπονούμενος. Συνακόλουθα εύλογα συνάγεται ότι προτού καν αρχίσει την συζήτηση με τον παραπονούμενο, ο κατηγορούμενος είχε ήδη προετοιμαστεί για το τί θα επακολουθούσε και για την παράνομη ενέργεια στην οποία θα προέβαινε, ήτοι την πρόθεση του να προκαλέσει με το μαχαίρι σωματικές βλάβες στον παραπονούμενο. Όσον αφορά το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος στην παρούσα υπόθεση, βαρύνεται με μια προηγούμενη καταδίκη στην υπόθεση Ε.Δ. Λεμεσού 24191/2013, θα πρέπει καταρχάς να επισημάνουμε ότι προηγούμενη καταδίκη λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο όχι σαν επιβαρυντικός παράγοντας, απλώς αφαιρεί και αποστερεί ένα κατηγορούμενο του ελαφρυντικού παράγοντα του λευκού ποινικού του μητρώου. Το συγκεκριμένο θέμα εξετάστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Σωτήρης Ζαχαρία Γεωργίου, άλλως Καμμούγιαρος ν. Αστυνομίας[13], στην οποία στην σελίδα 570 αναφέρονται τα εξής: «Κατά την ενασχόληση του με το θέμα των προηγούμενων καταδικών το Πρωτόδικο Δικαστήριο παρατήρησε ότι «η ύπαρξη προηγούμενων καταδικών δεν είναι επιβαρυντικό στοιχείο, απλώς ελλείπει το ελαφρυντικό στοιχείο του καθαρού ποινικού μητρώου». Ακολούθως αναφέρθηκε στην Παναγιώτου ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 138, 142, 143* στην οποία έγινε επισκόπηση της σχετικής νομολογίας. _______ *Το σχετικό απόσπασμα έχει ως εξής: «Αποτελεί θέση της νομολογίας μας ότι οι προηγούμενες καταδίκες δεν πρέπει να δικαιολογούν επιβολή ποινής τέτοιας ώστε να δημιουργείται η εντύπωση ότι τιμωρείται για δεύτερη φορά ένας παραβάτης. Ωστόσο είναι δυνατό η προηγούμενη εγκληματική συμπεριφορά να επηρεάσει το βαθμό επιείκειας που το δικαστήριο θα ήταν διατεθειμένο να επιδείξει (Βλ. Κυπριανίδης κ.ά. ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 246, 250, 251, Περικλέους ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 5977/22.2.96). Περαιτέρω έχει νομολογηθεί ότι οι προηγούμενες καταδίκες είναι στοιχείο το οποίο έχει σημασία και λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο στην επιμέτρηση της ποινής γιατί αποτελούν ένδειξη της στάσης και του σεβασμού του κατηγορουμένου προς τους Νόμους της Πολιτείας (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ματθαίου Άλλως Μαλέγκου

(1994)2 Α.Α.Δ. 1, 8, 9, Stratos and Another v. Police 17 C.L.R. 73 και Χατζηνικολάου ν. Αστυνομίας

(1976)2 Α.Α.Δ. 63).» Κρίνουμε ότι η προηγούμενη καταδίκη σε συνάρτηση με το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος κατά την ημέρα του συμβάντος, μετέφερε μέσα στο αυτοκίνητο του, εκτός από το μαχαίρι με το οποίο τραυμάτισε τον παραπονούμενο, άλλο ένα μαχαίρι κατασκήνωσης και ένα σουγιά, δείχνουν χωρίς καμία αμφιβολία, την ροπή του προς την διάπραξη τέτοιας φύσεως αδικημάτων. Πέραν των πιο πάνω όμως λαμβάνουμε υπόψη και τους πιο κάτω μετριαστικούς παράγοντες: Την παραδοχή του κατηγορουμένου ενώπιον του Δικαστηρίου, που έγινε αμέσως μετά την προσθήκη της κατηγορίας 4 και την αναστολή της κατηγορίας 1, η οποία ήταν και η σοβαρότερη. Σημειώνουμε δε πως παρόλο που οι κατηγορίες 2 και 3 εμπεριεχόντο εξαρχής στο κατηγορητήριο της παρούσας, εντούτοις η κύρια και βασική κατηγορία η οποία καθόριζε την πορεία της όλης υπόθεσης, ήταν αυτή για το αδίκημα της απόπειρας φόνου, ήτοι η κατηγορία 1. Δεν μας διαφεύγει βέβαια ότι ο συσχετισμός του κατηγορούμενου με την διάπραξη των αδικημάτων, δεν θα ήταν έργο ιδιαίτερα δύσκολο για την κατηγορούσα αρχή καθότι αναγνωρίστηκε σαν ο δράστης, τόσο από τον παραπονούμενο όσο και από αυτόπτη μάρτυρα (ΜΚ2 επί του κατηγορητηρίου)[14]. Όπως όμως έχει επανειλημμένα τονιστεί, η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή, καθ' ότι αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με αποτέλεσμα να μην σπαταλείται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων[15]. Λαμβάνουμε επίσης υπόψη ότι από τις σωματικές βλάβες που υπέστη ο παραπονούμενος δεν του έχουν απομείνει οποιαδήποτε μόνιμα κατάλοιπα στην υγεία του και ότι αυτός έχει αποζημιωθεί πλήρως από τον κατηγορούμενο και οι δύο τους έχουν συμφιλιωθεί. Η αποζημίωση του θύματος εκφράζει και την έμπρακτη μεταμέλεια του κατηγορουμένου[16]. Δεόντως λαμβάνουμε επίσης υπόψη, τις προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες του κατηγορούμενου ως αυτές περιγράφονται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και ως έχουν εκτεθεί από τον συνήγορο του, τις οποίες παραθέτουμε ανωτέρω και δεν κρίνουμε σκόπιμο να επαναλάβουμε. Σημειώνουμε πάντως ότι σε υποθέσεις τέτοιας σοβαρότητας όπως η παρούσα, οι προσωπικές συνθήκες ενός καταδικασθέντα είναι ήσσονος σημασίας[17]. Στο σημείο αυτό και επειδή ο συνήγορος υπεράσπισης επικαλέστηκε ως μετριαστικό παράγοντα τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα του κατηγορούμενου, τα οποία σε συνάρτηση με την ζημιά που του προκλήθηκε στη φυτεία με τα λαχανικά, τον ώθησαν στο να ενεργήσει ως ενήργησε υπό το κράτος συναισθηματικής φόρτισης, τονίζουμε με έμφαση και κατηγορηματικά ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή τέτοια θέση και συνακόλουθα την απορρίπτουμε. Όπως αναφέρθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Παναγιώτης Μακρή ν. Δημοκρατίας[18]: «Όμως, αν τα οικονομικά προβλήματα, συνδεόμενα και με άλλα προβλήματα ευρύτερα, οικογενειακά ή υγείας, μπορούσαν να δικαιολογήσουν την παρανομία, αυτό θα ήταν η οριστική κατάρρευση κάθε ηθικής αρχής αλλά και κάθε αρχής τάξης και δικαίου.» Το ίδιο και στη Λέανδρος Κωστάκη Κυριάκου ν. Δημοκρατίας[19], όπου λέχθηκε ότι: «Κυρίως δε, όμως, να τονίσουμε το γεγονός, το οποίο τονίσαμε και στη Μακρή, ότι κανένας, μα κανένας, λόγω προσωπικών αναγκών ή περιστάσεων, δεν μπορεί να δικαιολογήσει την προσφυγή στο έγκλημα και, ιδιαίτερα, εγκλήματα του είδους τα οποία πλήττουν το θεμέλιο της όλης ασφάλειας των πολιτών.» Όπως πλειστάκις έχει λεχθεί, η επιμέτρηση της ποινής είναι διαδικασία εξισορρόπησης όλων των πιο πάνω παραγόντων, κάθε υπόθεση δε θα πρέπει να κρίνεται με βάση τα δικά της γεγονότα και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Οι προηγούμενες δε αποφάσεις είναι καθοδηγητικές αλλά όχι καθοριστικής σημασίας. Συνακόλουθα θα αναφερθούμε στη συνέχεια σε προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε σχέση με ποινές που επιβλήθηκαν για παρόμοιας φύσεως αδικήματα με αυτά στα οποία ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος στην παρούσα υπόθεση, τούτο όμως έχοντας πάντα κατά νου ότι αυτές δεν έχουν δεσμευτικό χαρακτήρα. Οι ποινές αυτές είναι ενδεικτικές του μέτρου της τιμωρίας εγκλημάτων παρομοίας φύσης και των παραμέτρων καθορισμού της ποινής[20]. Στην υπόθεση Πισκόπου ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω), σε κατηγορίες κάτω από το άρθρο 228(α) του Κεφ. 154 επεβλήθη εξαετής φυλάκιση η οποία επικυρώθηκε από το Εφετείο σε εφεσείοντα ο οποίος κρατώντας σουγιά κατάφερε τραύμα στον παραπονουμενο μήκους 4 εκ. στη μεσότητα της αριστερής τραχηλικής χώρας που έφθασε μέχρι το νωτιαίο μυελό προκαλώντας τετραπληγία στο θύμα. Ο εφεσείων ήταν λευκού ποινικού μητρώου και κρίθηκε ένοχος μετά από παραδοχή. Στην Παρούτη ν. Δημοκρατίας[21], σε κατηγορία κάτω από το άρθρο 228(α) του Κεφ. 154, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 3 χρόνων και 2 χρόνων σε κατηγορία κάτω από το άρθρο 231 του Κεφ. 154 για πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης που επεβλήθη στην κατηγορουμένη μετά από ακρόαση, η οποία επιτέθηκε στην παραπονουμένη προκαλώντας της τραύματα στο σώμα, στο πρόσωπο και στην κεφαλή, ανάμεσα στα οποία ήτο κτύπημα με βέλος ψαροτούφεκου με αποτέλεσμα να τραυματιστεί στο 12ο θωρακικό σπόνδυλο. Η εφεσείουσα ήταν λευκού ποινικού μητρώου. Στη Φαναρτζής ν. Δημοκρατίας[22], ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε από το Κακουργιοδικείο για το αδίκημα της εκ προθέσεως πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228(α) του Κεφ. 154 και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 4 ετών. Ο κατηγορούμενος, ηλικίας 46 ετών, είχε απρόκλητα επιτεθεί στον παραπονούμενο και του κατάφερε επανειλημμένα κτυπήματα με μαχαίρι στο πρόσωπο, στη ράχη και σε άλλα μέρη του σώματος του και σταμάτησε μόνο ύστερα από επέμβαση τρίτου προσώπου. Ο κατηγορούμενος περιγραφόταν ως σχιζοφρενής που διαχώριζε μεταξύ του καλού και του κακού, αλλά είχε μειωμένη κρίση. Το Εφετείο έκρινε πως η ποινή δεν μπορούσε να επικριθεί ως έκδηλα υπερβολική. Ο εφεσείων ήταν λευκού ποινικού μητρώου και κρίθηκε ένοχος μετά από παραδοχή. Στη X"Πέτρου ν. Δημοκρατίας[23], ποινή φυλάκισης 3 ½ ετών επικυρώθηκε από το Εφετείο. Ο εφεσείων είχε τραυματίσει με μαχαίρι τον παραπονούμενο αλλά υπήρχε απουσία οργάνωσης και σχεδιασμού. Ο εφεσείων δεν είχε παραδεχθεί ενοχή αρχικά, αλλά στη συνέχεια άλλαξε την απάντησή του στην κατηγορία από μη παραδοχή σε παραδοχή. Εξετάσαμε όλα τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μας, συμπεριλαμβανομένων των μετριαστικών παραγόντων που εκθέσαμε πιο πάνω. Αφού συνυπολογίσαμε και σταθμίσαμε όλους τους παράγοντες κρίνουμε ότι η αρμόζουσα ποινή αναπόφευκτα είναι η ποινή της φυλάκισης και επιβάλλουμε τις ακόλουθες ποινές: Στην κατηγορία 3 ποινή φυλάκισης 9 (εννέα) μηνών. Στην κατηγορία 4 ποινή φυλάκισης 4 (τεσσάρων) ετών. Στη 2η κατηγορία δεν επιβάλλουμε ποινή αφού τα γεγονότα αυτής εμπεριέχονται και αποτελούν συστατικό στοιχείο της 4ης κατηγορίας, στην οποία έχουμε ήδη επιβάλει ποινή (βλ. Πισκόπου ν. Δημοκρατίας, ανωτέρω, Βασιλείου ν. Αστυνομίας

(1991)2 ΑΑΔ 385 και Περικλέους ν. Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 34). Οι πιο πάνω επιβληθείσες ποινές φυλάκισης στις κατηγορίες 3 και 4, διατάσσουμε να συντρέχουν, μειώνονται δε κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση και δη από την 29.6.

1. Περαιτέρω και εξασκώντας την διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου δυνάμει των άρθρων 170 και 171, του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.155, διατάσσουμε όπως:
2. ένα μαχαίρι κατασκήνωσης [ΑΧ2], ένα μαχαίρι τύπου σουγιά [ΑΧ3], διάφορα ρούχα [ΑΠ2,ΑΠ3,ΑΠ4,ΑΠ5,ΑΠ6] ποσότητα χώματος με φαιά ουσία ΣΠ1, όλες οι δειγματοληψίες [ΣΠ2,ΑΧ4,ΜΠ1,ΜΠ2], να κατασχεθούν και καταστραφούν.
3. ένα ζεύγος στρατιωτικά άρβυλα ΑΠ1, να επιστραφούν στο ΜΚ1 επί του κατηγορητηρίου κ. Σ. Σιάφκο.
4. ένας φακός γυαλιών [ΣΠ3] και το ζεύγος γυαλιών μυωπίας [ΑΧ1], να επιστραφούν στον κατηγορούμενο. Τα έξοδα της υπόθεσης ύψους 60 ευρώ, να πληρωθούν από την Δημοκρατία. Το επόμενο ζήτημα το οποίο μας έχει απασχολήσει είναι το κατά πόσον με βάση τις αρχές την νομολογίας, τις πρόνοιες της νομοθεσίας αλλά και των όσων έχουν τεθεί ενώπιον μας, θα διατάξουμε την ενεργοποίηση ολόκληρου ή μέρους των ποινών φυλάκισης που έχουν επιβληθεί στον κατηγορούμενο στην υπόθεση Ε.Δ. Λεμεσού με αριθμό 24191/
5. Δυστυχώς για τον κατηγορούμενο η προηγούμενη του καταδίκη για αδικήματα παρόμοιας φύσεως με τα αδικήματα της παρούσας υπόθεσης φαίνεται δεν ήταν αρκετή για να αντιληφθεί και να κατανοήσει πως η επιείκεια του Δικαστηρίου που επέδειξε στο πρόσωπο του θα έπρεπε να τον οδηγήσει στην απόφαση να μην διαπράξει άλλο αδίκημα. Αυτό γιατί σε περίπτωση που διέπραττε οποιοδήποτε άλλο αδίκημα εντός της περιόδου της τριετούς αναστολής, θα είχε σαν συνέπεια το Δικαστήριο πρόσθετα της ποινής που θα επέβαλλε για το νέο αδίκημα, να εξετάσει και το ενδεχόμενο ενεργοποίησης ολόκληρου ή μέρους των ποινών που του επιβλήθηκαν στην πιο πάνω αναφερόμενη υπόθεση. Αδιαφορώντας παντελώς για τη συνέπεια αυτή, ο κατηγορούμενος επέδειξε ξανά παραβατική συμπεριφορά και δει για παρόμοιας φύσεως αδικήματα, κάτι που αβίαστα καταδεικνύει πως η τάση και η ροπή του προς τη συγκεκριμένη κατηγορία αδικημάτων επενέργησε έτσι ώστε να του αφαιρέσει τόσο το πλεονέκτημα της επίδειξης μεγαλύτερης επιείκειας στο πρόσωπο του, αλλά και το ενδεχόμενο σήμερα να αντιμετωπίσει την ενεργοποίηση των πιο πάνω αναφερομένων ποινών. Έχοντας λοιπόν υπόψη όλα τα πιο πάνω, έχουμε αποφασίσει να διατάξουμε την ενεργοποίηση όλων των ποινών που επιβλήθηκαν στον Κατηγορούμενο στην ποινική υπόθεση Ε.Δ. Λεμεσού με αριθμό 24191/
6. Το άρθρο 117

(2)του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, όπως τροποποιήθηκε, προβλέπει ότι ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε σε πρόσωπο που ήδη καταδικάστηκε σε φυλάκιση αρχίζει να εκτίεται μετά την λήξη της προηγούμενης ποινής εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά. Στην υπόθεση Σάββας Χριστοφόρου ν. Αστυνομίας[24] λέχθηκαν σχετικά τα ακόλουθα: «Η αρχή της συνολικότητας της ποινής ισχύει βεβαίως στην Κύπρο όπως ισχύει και στην Αγγλία. Επεκτείνεται πέραν της περίπτωσης διαδοχικών ποινών που επιβάλλονται από το ίδιο δικαστήριο την ίδια ώρα στην ίδια ή σε διαφορετικές υποθέσεις και καλύπτει περιπτώσεις όπως η προκείμενη στην οποία οι ποινές επιβάλλονται από διαφορετικό δικαστήριο σε διαφορετικό χρόνο και σε διαφορετικές υποθέσεις ... Επίκεντρό της είναι ο τιμωρούμενος και προοπτική της η αποφυγή υπέρμετρης ή δυσανάλογης ποινής ως προς την συνολική ποινική ευθύνη του. Και υπόβαθρό της είναι οι ευρύτεροι παράμετροι που διέπουν την αναλογικότητα της τιμωρίας προς το έγκλημα και που έχουν έρεισμα στις θεμελιακές αρχές του δικαίου και αναγνώριση στο Σύνταγμα και στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων υπό το φως των οποίων και θα πρέπει να εφαρμόζεται το άρθρο 117

(2)και να ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ύψος της επιβληθεισομένης ποινής. Εφόσον πρόκειται για στέρηση της ελευθερίας του ατόμου για σκοπούς τιμωρίας η ποινική ευθύνη του τιμωρούμενου πρέπει να αντικρίζεται διαχρονικά σαν σύνολο σε κάθε δεδομένη περίπτωση φυλάκισής του. ..........................................................................................................................». Προκύπτει από τα πιο πάνω, ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει την εγκληματική συμπεριφορά του κατηγορούμενου στη παρούσα υπόθεση, στο σύνολο της και να αποφασίσει ποιά είναι η κατάλληλη ποινή για όλα τα αδικήματα. Εξετάζοντας το σύνολο των παραγόντων που διέπουν το θέμα στην συγκεκριμένη περίπτωση, διαπιστώνεται ότι τα υπό τιμωρία αδικήματα, είναι παρόμοιας φύσης με τα αδικήματα της υπόθεσης Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού 24191/

1. Αυτό διαφοροποιεί την παρούσα υπόθεση από την υπόθεση Κουφού ν. Αστυνομίας[25], όπου η επιβολή διαδοχικών ποινών βασίσθηκε στο ότι τα αδικήματα ήταν εντελώς διαφορετικής φύσης από εκείνα για τα οποία είχε ήδη επιβληθεί και εκτίετο ποινή σε άλλη υπόθεση, ώστε η επιβολή συντρεχουσών ποινών να μην δικαιολογείτο για τους λόγους που αναφέρονται πιο πάνω. Ακόμα επισημαίνουμε ότι πρόσφατα το Ανώτατο Δικαστήριο με την απόφαση της πλειοψηφίας στην υπόθεση Μιχάλης Παραρές ν. Αστυνομίας[26], αποδεχόμενο την έφεση, διέταξε όπως η επιβληθείσα πρωτόδικα ποινή φυλάκισης 2 μηνών στον εφεσείοντα, να συντρέχει με την ποινή φυλάκισης των 4 χρόνων που αυτός εξέτιε κατά την επιβολή της ποινής. Αυτό δε παρά το γεγονός ότι τα αδικήματα της υπόθεσης που είχε επιβληθεί η δίμηνη ποινή φυλάκισης ήταν εντελώς διαφορετικά από τα αδικήματα για τα οποία εξέτιε την ποινή φυλάκισης των 4 χρόνων, έτσι ώστε να ενέπιπτε στις αρχές της αναλογικότητας και της συνολικότητας της ποινής. Ενόψει λοιπόν των αρχών της νομολογίας που πιο πάνω αναφέρονται, το σύνολο των περιστάσεων της παρούσας και έχοντας κατά νου την αρχή της συνολικότητας, διατάσσουμε όπως οι ποινές φυλάκισης των 9 μηνών και 4 ετών που σήμερα επιβλήθηκαν από το Δικαστήριο στον κατηγορούμενο στις κατηγορίες 3 και 4 αντίστοιχα στην παρούσα, οι οποίες θα συντρέχουν, να συντρέχουν επίσης και με τις ενεργοποιηθείσες ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν σε αυτόν στην υπόθεση Ε.Δ. Λεμεσού με αριθμό 24191/
2. (Yπ.) .............. Τ. Καρακάννα, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Α. Κονής, Α.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Τ. Κατσικίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Assize Court/Sentence Αναφορά: πράξη που σκοπεύει την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης, τραυματισμός, μεταφορά μάχαιρας [1]

(2001)2 ΑΑΔ 95, 98, 99 [2]

(1998)2 ΑΑΔ 43 [3] Βλ. Χαράλαμπος Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(2002)2 ΑΑΔ 97 [4] Βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Evans

(2005)2 ΑΑΔ 639, Σακαρίδης κ.α. ν. Αστυνομίας

(2011)2 ΑΑΔ 272 και Πισκόπου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 ΑΑΔ 342 [5] Βλ. Αχτάρ κ.α. ν. Αστυνομίας

(2010)2 ΑΑΔ 397 [6]

(1998)2 ΑΑΔ 463 και

(1992)2 ΑΑΔ 275 αντίστοιχα [7]

(1996)2 ΑΑΔ 241 [8]

(2003)2 ΑΑΔ 166 [9] Βλ. Πισκόπου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 ΑΑΔ 342 [10] Βλ. Urgur v. Aστυνομίας

(2012)2 ΑΑΔ 189, Εvans (ανωτέρω) και Φαναρτζής (ανωτέρω) 11

(1993)2 AAΔ 9 [12] Πισκόπου ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω) [13]

(2003)2 ΑΑΔ 565 [14] Βλέπετε σχετικά Raymond Elias Ghafari και Δημοκρατίας

(2001)2 ΑΑΔ 442 [15] Βλ. σχετικά Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 ΑΑΔ 28 [16] Βλ. Στέλιος Κουλουντής ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 154/2015, ημερομ.2.12.2015 [17] Ιωάννου ν. Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 382 [18]

(2013)2 ΑΑΔ 16 [19] Ποινική Έφεση 211/12, απόφαση ημερομηνίας 25.1.13 [20] Βλ. Σαμπής ν. Δημοκρατίας

(2012)ΑΑΔ 100 και Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 123 [21]

(2009)2 ΑΑΔ 446 [22]

(1998)2 ΑΑΔ 43 [23]

(2007)2 ΑΑΔ 468 [24]

(2004)2 ΑΑΔ 443 [25]

(1993)2 ΑΑΔ 393 [26] Ποινική Έφεση 46/2013, ημερομηνίας 20.3.2013 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο