Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού ν. Αντώνης Χαραλάμπους, Αρ. Υπόθεσης: 31200/14, 28/7/2017

Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού ν. Αντώνης Χαραλάμπους, Αρ. Υπόθεσης: 31200/14, 28/7/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:B120 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λάρμου-Παπαδήμα, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 31200/14 Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού και Αντώνης Χαραλάμπους Κατηγορούμενου -------------------------------------------------------- Ημερομηνία: 28/7/2017 Εμφανίσεις: Για την κατηγορούσα αρχή: κ. Γ. Αργυρού μαζί με κα Πινδάρου και κα Δημητρίου Για τον κατηγορούμενο: κα Χατζημιλτή με κα Ευαγγέλου Κατηγορούμενος παρών ΑΠΟΦΑΣΗ Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει μία μόνο κατηγορία για το αδίκημα της απειλής, κατά παράβαση του άρθρου 91(Α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος όπως εκτίθενται στο κατηγορητήριο, ο κατηγορούμενος την 1/8/2014 στη Λεμεσό, προκάλεσε στην Άντρη Ζαχαρίου τρόμο, απειλώντας την με βία, δηλαδή την απείλησε με τη φράση «Θα σου κόψω το λαρύγγι». Ως μάρτυρες για την κατηγορούσα αρχή, κλήθηκαν και μαρτύρησαν στο Δικαστήριο η Άντρη Ζαχαρίου, η αστυφ. 4699 Στέλλα Παναγή και η αστυφ. 3940 Χ. Βασιλείου (Μ.Κ 1-3). Μετά δε την κλήση του κατηγορούμενου σε απολογία, αυτός επέλεξε και κατάθεσε ενόρκως, χωρίς στην συνέχεια να καλέσει κανένα μάρτυρα υπεράσπισης. Όπως διαφάνηκε από την τεθείσα ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία και αποτέλεσε κοινό έδαφος, η παραπονούμενη και ο κατηγορούμενος διέμεναν κατά τον επίδικο χρόνο στην ίδια πολυκατοικία και μεταξύ τους υπήρξαν διαφορές, που πολλές φορές οδήγησαν σε επεισόδια, ακόμα και σε καταγγελίες στην αστυνομία. Ως προς τα γεγονότα όμως της επίδικης ημερομηνίας, οι εκδοχές των δύο πλευρών ήταν εντελώς διαφορετικές. H παραπονούμενη υποστήριξε ότι ο κατηγορούμενος εκστόμισε την φράση που αναγράφεται στο κατηγορητήριο, ενώ αντίθετα ο κατηγορούμενος ισχυρίσθηκε ότι ναι μεν την πλησίασε και την ρώτησε τον λόγο για τον οποίο κάποιες μέρες πριν την επίδικη ημερομηνία είχε αποκαλέσει την σύζυγο του «bitch», όμως σε καμία περίπτωση δεν της απηύθυνε την φράση που αυτή ισχυρίζεται. Από το σημείο τούτο, πρέπει να λεχθεί ότι μεταξύ των δύο αντικρουόμενων εκδοχών, επιλέγω ως πλέον ειλικρινή και αξιόπιστη αυτήν του κατηγορούμενου. Και αυτό γιατί παρακολουθώντας τον να καταθέτει, παρατηρώντας την όλη στάση και συμπεριφορά του, το ύφος και τον τρόπο που απαντούσε, σχημάτισα την εντύπωση ότι είπε την αλήθεια και περιέγραψε τα γεγονότα όπως αυτά εκτυλίχθηκαν. Αντίθετα έχω σχηματίσει πολλές αμφιβολίες για την αλήθεια των όσων η παραπονούμενη προέβαλε ενώπιον του Δικαστηρίου. Παρόλο που αυτή δεν δίστασε να παραδεχθεί ενόρκως ότι προέβη σε κάποιες ενέργειες, που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν αρνητικές εντυπώσεις για το πρόσωπο της, τα όσα πιο κάτω εκτίθενται μου έχουν δημιουργήσει αμφιβολίες για την ειλικρίνεια της που έχουν ως αποτέλεσμα να μην αισθάνομαι καθόλου ασφαλής να βασισθώ στην μαρτυρία της. Ενόρκως ισχυρίσθηκε ότι όταν ο κατηγορούμενος της απηύθυνε τα όσα του αποδίδονται με το κατηγορητήριο, έκανε με το χέρι του μια κίνηση που υποδηλοί ότι θα της κόψει τον λαιμό. Αυτό όμως δεν το αναφέρει στην κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία και υιοθέτησε ως μέρος της κύριας εξέτασης της (Τεκμήριο Α), κάτι που θεωρώ ότι εύλογα θα έπρεπε να το είχε πει, αφού είναι πολύ σημαντικό γεγονός που σχετίζεται άμεσα με τα όσα ισχυρίζεται ότι εκστόμισε εναντίον της ο κατηγορούμενος και τους προσδίδουν ακόμα μεγαλύτερη σοβαρότητα. Απορίες δημιουργούνται επίσης από την ενέργεια της να μεταβεί αρχικά στην αστυνομία, απλώς για να αναφέρει τα όσα αποδίδει στον κατηγορούμενο, χωρίς όμως να ζητήσει όπως αυτός διωχθεί ποινικά, αλλά στην συνέχεια και μετά πάροδο 2 ωρών περίπου να αλλάξει γνώμη και να μεταβεί ξανά στην αστυνομία, ζητώντας αυτή την φορά την δίωξη του. Καθόλου πειστικός δεν είναι ο ισχυρισμός της ότι την συμβούλευσαν από την αστυνομία να μην προχωρήσει την υπόθεση. Εκτός αυτού αντίθετη ήταν η μαρτυρία της Μ.Κ.3, η οποία ανάφερε ότι όπως η παραπονούμενη της είχε πει, θα προέβαινε σε καταγγελία στην περίπτωση που ο κατηγορούμενος επαναλάμβανε την πράξη του. Απορίες επίσης δημιουργούνται από το γεγονός ότι δεν κατήγγειλε στην αστυνομία την σύζυγο του κατηγορούμενου, όταν σύμφωνα πάντα με τη μαρτυρία της, τις προηγούμενες μέρες του επεισοδίου την κτύπησε με την ρακέτα δύο φορές αλλά αρκέστηκε απλώς σε μια απλή αναφορά του γεγονότος στην αστυνομία. Και αυτό γιατί τέτοια συμπεριφορά δεν αποτελεί ένα ασήμαντο γεγονός που ένας μέσος άνθρωπος μπορεί να το αγνοήσει και να αρκεστεί σε μια απλή αναφορά στην αστυνομία, χωρίς να προβεί σε καταγγελία. Για να δικαιολογήσει την απόφαση της αυτή, δεν δίστασε να ισχυρισθεί ότι η αστυνομία με τον τρόπο της, την απέτρεψε από το να προβεί σε καταγγελία λέγοντας της ότι μπορεί να βρει το αυτοκίνητο της σπασμένο, κάτι που έγινε, αφού δύο βράδια μετά, βρήκε όπως ισχυρίσθηκε τα παράθυρα του σπασμένα. Παρέλειψε πάντως να αναφέρει αν και για αυτό το επίσης πολύ σοβαρό ισχυριζόμενο γεγονός προχώρησε αυτή την φορά σε καταγγελία. Ισχυρίσθηκε ότι το επίδικο επεισόδιο κράτησε 8 με 10 λεπτά. Και ο ισχυρισμός της αυτός δημιουργεί την εύλογη κατά την κρίση μου απορία πως είναι δυνατόν ένας συνετός μέσος άνθρωπος ο οποίος απειλείται από κάποιον άλλον και μάλιστα με τον τρόπο που η ίδια περιέγραψε να παραμένει σε ένα μέρος και να ακούει αυτόν που τον απειλεί για τόση ώρα, χωρίς να αποχωρήσει από το μέρος πολύ νωρίτερα. Και μάλιστα ενώ εκεί υπήρχαν πολλά άλλα άτομα που άκουσαν όπως είπε τις φωνές του κατηγορούμενου, μεταξύ μάλιστα αυτών και μία φίλη της. Αμφιβολίες επίσης ως προς την ειλικρίνεια της, δημιουργούνται από τον ισχυρισμό της ότι ο κατηγορούμενος επέλεξε να την απειλήσει σε ένα χώρο που βρίσκονταν πολλά άτομα και μαζί της ήταν και η φίλη της με τα παιδιά της. Και αυτό γιατί θα ήταν πολύ πιο πιθανό να το έπραττε σε χώρο και ώρα που δεν θα ήταν παρόντα άλλα πρόσωπα. Οι απορίες αυτές ενισχύονται από το γεγονός ότι ενώ αναφέρθηκε στην παρουσία της φίλης της και των παιδιών της, λέγοντας μάλιστα ότι και αυτοί τρομοκρατήθηκαν, τίποτε απολύτως δεν είπε για το πώς αυτοί συμπεριφέρθηκαν κατά την διάρκεια του επεισοδίου, ούτε και στην συνέχεια όταν η ίδια απομακρύνθηκε όπως είπε από τον χώρο. Τι δηλαδή αυτοί έκαναν; Πρέπει να λεχθεί ότι ούτε στην κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία (Τεκμήριο Α), τίποτε δεν αναφέρει για την παρουσία των προσώπων στον χώρο αυτό, γεγονός που επίσης είναι σημαντικό. Η Μ.Κ. 3 δεν επιβεβαίωσε επίσης τον ισχυρισμό της παραπονούμενης ότι επέστρεψε στο σπίτι της για να δει τους αριθμούς εγγραφής του αυτοκινήτου του κατηγορούμενου και να τους δώσει στην αστυνομία. Αντίθετα είπε ότι από την πρώτη φορά που η παραπονούμενη μετέβη στην αστυνομία της ανάφερε το όνομα του κατηγορούμενου. Καθόλου πειστικές και σαφείς εξηγήσεις έδωσε αντεξεταζόμενη όταν ρωτήθηκε για ποιο λόγο έριξε δύο κουβάδες με νερό σε άλλους ενοίκους της πολυκατοικίας την ώρα που έκαναν πάρτι και είχαν κόσμο στο σπίτι τους, λέγοντας ως δικαιολογία ότι το στέγαστρο χρειαζόταν καθάρισμα και αυτός ήταν ένας από τους λόγους που το έκαμε. Ενώ σε κάποια στιγμή ισχυρίσθηκε ότι το μόνο άτομο στην πολυκατοικία που έψηνε σούβλα ήταν ο κατηγορούμενος, σε άλλο σημείο κατά την αντεξέταση δέχθηκε ότι είχε καταγγείλει και άλλο γείτονα για τον λόγο αυτό, λέγοντας επίσης ότι στην πολυκατοικία άναβαν κάρβουνα καθημερινά. Για όλους τους πιο πάνω λόγους έντονες αμφιβολίες μου έχουν δημιουργηθεί για την αλήθεια των όσων προέβαλε και για αυτό απορρίπτω τη μαρτυρία της εκτός βέβαια του μέρους εκείνου που αποτέλεσε κοινό έδαφος. Πέρα από τους δύο άμεσα εμπλεκόμενους μαρτύρησαν ενώπιον του Δικαστηρίου και δύο αστυφύλακες που ενεπλάκησαν στην υπόθεση. Και οι δύο μου έκαναν καλή εντύπωση ως μάρτυρες της αλήθειας που κατάθεσαν στο Δικαστήριο τα όσα περιήλθαν σε γνώση τους μέσα στα πλαίσια άσκησης των καθηκόντων τους για αυτό και αποδέχομαι τη μαρτυρία τους. Και αυτό παρά το ότι σε αρκετές περιπτώσεις δεν μπορούσαν να θυμηθούν κάποια γεγονότα, κάτι που κρίνεται αναμενόμενο μετά την πάροδο τόσων χρόνων. Αντίθετα ο κατηγορούμενος με έπεισε για την ειλικρίνεια των όσων εξέφρασε. Παρά το ότι σε κάποιες στιγμές παρουσιάσθηκε υπερβολικός, ενώ σε κάποιες άλλες έδειχνε να αντιμετωπίζει με τρόπο απαξιωτικό την παραπονούμενη, εν τούτοις έχω πεισθεί ότι εξέθεσε τα γεγονότα όπως αυτά πραγματικά διαδραματίσθηκαν και για αυτό αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Δεδομένης της πιο πάνω αξιολόγησης και της απόρριψης της μαρτυρίας της παραπονούμενης, το μοναδικό εύρημα στο οποίο μπορεί να καταλήξει το Δικαστήριο είναι ότι την επίδικη ημερομηνία ο κατηγορούμενος πλησίασε την παραπονούμενη και της ζήτησε τον λόγο γιατί τις προηγούμενες μέρες είχε αποκαλέσει την σύζυγο του «bicth». Είναι προφανές ότι από τη στιγμή που η μαρτυρία της παραπονούμενης δεν έγινε αποδεκτή, το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει σε οποιοδήποτε άλλο εύρημα και συνεπώς η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Και αυτό γιατί όπως είναι νομολογημένο η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε συστατικού στοιχείου που την συνιστά βαρύνει εξ' ολοκλήρου την κατηγορούσα αρχή (βλ. Λοίζουv. Αστυνομίας