Closed Joint Stock Company Alfa Bank Ukraine ν. PT PLATINUM PUBLIC LIMITED κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 9408/17, 4/10/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:B141 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ:Μ. Ιεροκηπιώτου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 9408/17 Closed Joint Stock Company Alfa Bank Ukraine v. 1. PT PLATINUM PUBLIC LIMITED 2. ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΑΡΑΜΠΙΔΟΥ 3. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ 4. GREGORY GURTOVOY Κατηγορoυμένων Μονομερής Αίτηση ημερομηνίας 31/8/2017 Ημερομηνία: 4 Οκτωβρίου 2017 Εμφανίσεις: Για τους Παραπονούμενους: κ. Φιακάς ( Για να ακούσει απόφαση ο κ. Κ.Τσούλλος) Για τους κατηγορούμενους: καμία εμφάνιση Κατηγορούμενοι: απόντες Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η πιο πάνω ιδιωτική ποινική υπόθεση καταχωρήθηκε από την παραπονούμενη στις 20/6/2017 και αφορά το αδίκημα της Παρακοής σε Διάταγμα Δικαστηρίου ημερομηνίας 3.8.2016 εκ μέρους των κατηγορούμενων 1-4.Το κατηγορητήριο επιδόθηκε στους κατηγορούμενους 1 και 3, οι οποίοι απάντησαν μη παραδοχή στις κατηγορίες και η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση για αυτούς στις 6/11/2017 και ώρα 1030. Το κατηγορητήριο δεν επιδόθηκε στους κατηγορούμενους 2 και 4 και ορίστηκε για επίδοση στις 6/11/2017 και ώρα 1030. Με την υπό κρίση αίτηση που καταχωρήθηκε , η αιτήτρια παραπονούμενη αιτείται την επίδοση εκτός δικαιοδοσίας και /ή την υποκατάστατη επίδοση του κατηγορητηρίου στον κατηγορούμενο 4 , ο οποίος είναι Ουκρανός υπήκοος κατ' εφαρμογή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για Αμοιβαία Αρωγή σε Ποινικά Θέματα και του Πρόσθετου Πρωτοκόλλου αυτής («Ευρωπαϊκή Σύμβαση») και /ή του περί Διεθνούς Συνεργασίας σε Ποινικά Θέματα Νόμου 23(Ι)/2001 (Αιτητικά Α και Β της Αίτησης). Περαιτέρω η αιτήτρια με την αίτηση της ζητεί διάταγμα για επίδοση του κατηγορητηρίου με βάση τις διαδικασίες που προβλέπονται στις πρόνοιες της Συνθήκης μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών που κυρώθηκε με το Νόμο 172/1986 («η Συνθήκη») και ενεργοποίηση των διαδικασιών που τάσσει η πιο πάνω Συνθήκη για επίδοση του κατηγορητηρίου στον κατηγορούμενο 4 σε διεύθυνση του που αναγράφεται στο αιτητικό.(Αιτητικά Γ και Δ της Αίτησης). Τέλος με την παρούσα αίτηση ζητείται διάταγμα για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας και /ή υποκατάσταση επίδοση της παρούσας αίτησης και/ή οποιουδήποτε διατάγματος ήθελε εγκρίνει το Δικαστήριο στον κατηγορούμενο 4 μέσω ταχυμεταφορέα ή ταχυδρομείου (DHL ή DATAPOST ) (Αιτητικό Ε της Αίτησης). Στις 6/9/2017 που ήταν ορισμένη η αίτηση , το Δικαστήριο έθεσε στο συνήγορο της παραπονούμενης το ερώτημα κατά πόσο η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για Αμοιβαία Αρωγή σε Ποινικά Θέματα που κυρώθηκε από τη Δημοκρατία με το Νόμο 2(ΙΙΙ)/2000 και ο Νόμος περί Διεθνούς Συνεργασίας σε Ποινικά Θέματα, Ν. 23(Ι)/2001(«ο Νόμος») δύναται να τύχουν εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση και δη σε ιδιωτική ποινική υπόθεση . Και αν τυγχάνει εφαρμογής, αν απαιτείται η άδεια του Δικαστηρίου για να ενεργοποιηθούν οι διαδικασίες αυτές. Ο συνήγορος για την παραπονούμενη ζήτησε χρόνο να αγορεύσει γραπτά επί των ζητημάτων και να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση σε σχέση με το ότι η Ουκρανία έχει κυρώσει με Νόμο την εφαρμογή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για Αμοιβαία Αρωγή σε Ποινικά Θέματα. Έχω λάβει υπόψη την αγόρευση του συνηγόρου για την παραπονούμενη επι των εγειρόμενων θεμάτων και τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 26/9/2017 του Χριστόφορου Τσεκούρα και αποδέχομαι ότι η Ουκρανία αποτελεί Συμβαλλόμενο Μέρος στη πιο πάνω Σύμβαση. Με την αγόρευση της η παραπονούμενη εισηγείται ότι η επίδοση του κατηγορητηρίου δύναται να γίνει με βάση το Νόμο 2(ΙΙΙ)/2000, μετά από αίτημα του ενός Συμβαλλόμενου Μέρους προς το άλλο Συμβαλλόμενο Μέρος. Αυτό όμως δε στερεί σε καμία περίπτωση όπως ισχυρίζεται, τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα με βάση το άρθρο 46(1Α)το οποίο θα διαβιβαστεί στις Ουκρανικές αρχές . Διαζευκτικά η επίδοση κατά τους ισχυρισμούς της παραπονούμενης δύναται να επιτευχθεί με ταχυδρομείο και/ή μέσω ταχυμεταφορέα και απλή ενημέρωση στο Υπουργείο Δικαιοσύνης με βάση το Νόμο 23(Ι)/2001. Τα θέματα τα οποία θα πρέπει να αποφασίσει το Δικαστήριο συνοψίζονται στα εξής : A. Κατά πόσο δύναται να διαταχθεί επίδοση εκτός δικαιοδοσίας του παρόντος κατηγορητηρίου στον κατηγορούμενο 4 , Ουκρανό υπήκοο με βάση την Ευρωπαϊκή Σύμβαση ή το Νόμο 23(Ι)/2001 ή τη Συνθήκη στην παρούσα ιδιωτική ποινική υπόθεση. Β. Κατά πόσο δύναται να διαταχθεί υποκατάστατη επίδοση του κατηγορητηρίου στον Κατηγορούμενο 4 Ουκρανό υπήκοο. Επίδοση με βάση τη Συνθήκη και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Mε την παρούσα αίτηση ζητείται η επίδοση του κατηγορητηρίου στον κατηγορούμενο 4 εκτός δικαιοδοσίας με βάση τη Συνθήκη και/ή τη Σύμβαση. Τόσο η Ρώσικη Συνθήκη όσο και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση περιέχουν πρόνοιες οι οποίες διασφαλίζουν την κυριαρχία και ανεξαρτησία της χώρας επι της οποίας επιχειρείται να επεκταθεί η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Παραπέμπω σχετικά στο άρθρο στο αρ.12 του κυρωτικού της Ρωσικής Συνθήκης Νόμου Ν.172/1986- «Νομική συνδρομή δε θα παρέχεται αν η παροχή αυτής είναι ενδεχόμενο να θίξει την κυριαρχία ή ασφάλεια του παραγγελλόμενου Συμβαλλόμενου Μέρους ή να βρεθεί σε σύγκρουση με τις θεμελιώδεις νομικές αρχές αυτού (δημόσια τάξη)» και στο Αρ. 2(
- b)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης - «Assistance may be refused... if the requested Party considers that execution of the request is likely to prejudice the sovereignty, security, or the public or other essential interests of its country». Επέκταση της ποινικής δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου επομένως σε αλλοδαπούς υπήκοους που διαμένουν σε ξένη χώρα θα πρέπει να γίνεται με προσοχή και μόνο όπου επιτρέπεται ρητά δια Νόμου. Σε σχέση με το κατά πόσο εφαρμόζεται η Ρώσικη Συνθήκη σε ιδιωτικές ποινικές υποθέσεις σχετικά είναι τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των Εrishan Kurazov από τη Ρωσία κ.α , Πολιτική ECLI:CY:AD:2015:D183, Αίτηση 39/15 ημερομηνίας 17/3/2015 όπου ο έντιμος Δ. Ναθαναήλ., εξέφρασε αμφιβολία στο κατά πόσο η Ρωσική Συνθήκη δύναται να εφαρμοστεί σε μια ιδιωτική ποινική υπόθεση. Σχετικά λέχθηκαν τα εξής : " Να σημειωθεί δε και το εξής: είναι πολύ αμφίβολο αν η Συνθήκη έχει καθόλου εφαρμογή στα υπό κρίση δεδομένα. Η Συνθήκη είναι διακρατική, μεταξύ της Δημοκρατίας και της τότε Ε.Σ.Σ.Δ., και συμφώνως του Άρθρου 4 αυτής, η παροχή νομικής συνδρομής μεταξύ των συμβαλλομένων μερών γίνεται μέσω της διπλωματικής οδού και από τις αρχές των μερών («the authorities of the Contracting Parties shall communicate with each other through diplomatic channels»). Περαιτέρω, με βάση το άρθρο 5, η παραγγελία νομικής συνδρομής υποβάλλεται από την παραγγέλουσα αρχή προς την παραγγελόμενη αρχή. Η παρούσα υπόθεση αφορά ιδιωτική ποινική δίωξη και, επομένως, όχι τις αρχές των συμβαλλομένων μελών." Αν και πρόκειται για απόφαση πρώτου βαθμού δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι εντούτοις πειστικής αξίας. Ανεξάρτητα όμως από τα πιο πάνω , κρίνω πως και από μια προσεκτική ανάγνωση των προνοιών της Συνθήκης αυτή δε μπορεί να εφαρμοστεί σε ιδιωτικές ποινικές υποθέσεις και δη στην παρούσα περίπτωση για τους λόγους που πολύ εύστοχα αναφέρει και στην πρόσφατη απόφαση του ο Δ. Πασχαλίδης στην υπόθεση Alexander Gorbachev κ.α ν Αndrei Guryev κ.α, ημερομ. 11/1/2016. « Πέραν του ότι όπως επισημαίνεται και στην υπόθεση Kurazov, η Ρωσική Συνθήκη φαίνεται να αφορά σε υποθέσεις μεταξύ των «αρχών» των συμβαλλομένων μερών και όχι σε ιδιωτικές ποινικές, το Κεφάλαιο VI της Ρωσικής Συνθήκης υπό τον τίτλο Ειδικές Διατάξεις για Θέματα Ποινικού Δικαίου - Κίνηση Ποινικών Διαδικασιών, ιδιαίτερα τα αρ.35 και 36 αυτού, προνοούν για την διαδικασία με την οποία δύναται να διωχθεί ποινικά Κύπριος ή Ρώσος που βρίσκεται στην Κύπρο ή στην Ρωσία αντίστοιχα, για αδίκημα που διέπραξε στην άλλη χώρα. Σύμφωνα με τις εν λόγω πρόνοιες, όταν Ρώσος, ο οποίος βρίσκεται στη Ρωσία, διέπραξε αδίκημα στην Κύπρο, τότε η αρμόδια αρχή της Κύπρου, κατόπιν καταγγελίας που θα της υποβληθεί από το θύμα του ισχυριζόμενου αδικήματος, ζητά από την αρμόδια αρχή της Ρωσίας όπως κινήσει ποινική διαδικασία εναντίον του Ρώσου υπήκοου της και η Ρωσία, νοουμένου ότι πληρούνται οι αναγκαίες προϋποθέσεις, οφείλει να προβεί στην εν λόγω δίωξη ωσάν να και η καταγγελία είχε υποβληθεί από το θύμα απευθείας στις Ρωσικές διωκτικές αρχές. Εάν τώρα αναλογιστεί κάποιος τις πολύ αυστηρές και περιοριστικές πρόνοιες που αφορούν σε θέματα έκδοσης και δη έκδοσης υπηκόων τους, ο λόγος για τον οποίο οι δύο χώρες έχουν επιλέξει να διατηρήσουν την εξουσία ποινικής δίωξης των δικών τους υπηκόων που βρίσκονται στη χώρα τους, όταν το αδίκημα έγινε στην άλλη χώρα, είναι ευνόητος. Την ίδια στιγμή όμως, η προβλεπόμενη διαδικασία αποσκοπεί ακριβώς στην επίτευξη της πρόθεσης των μερών, ήτοι στην παροχή αμοιβαίας συνδρομής και έννομης προστασίας στους πολίτες των δύο χωρών ενόσω αυτοί βρίσκονται στο έδαφος της άλλης χώρας. Το κατά πόσο οι πιο πάνω πρόνοιες της Ρωσικής Συνθήκης συνιστούν και τον αποκλειστικό τρόπο με τον οποίο Ρώσος υπήκοος, που βρίσκεται στη Ρωσία, δύναται να διωχθεί στην Κύπρο δεν θα με απασχολήσει στην παρούσα εφόσον κάτι τέτοιο δεν εγείρεται. Περιορίζομαι απλά να αναφέρω ότι με την καταχώρηση ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης, ο παραπονούμενος-θύμα επέλεξε να μην ακολουθήσει τις διαδικασίες που οι δύο χώρες συμφώνησαν, ήτοι να καταγγείλει το θέμα στις αρμόδιες αρχές, και να ενεργοποιήσει έτσι τις ανάλογες πρόνοιες της Ρωσικής Συνθήκης. Αυτή του η επιλογή, είτε ορθή είτε λανθασμένη, έχει και τις ανάλογες συνέπειες, ήτοι την αδυναμία επίκλησης των προνοιών της Ρωσικής Συνθήκης. Η κατάληξη μου αυτή, ήτοι ότι η Ρωσική Συνθήκη δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε ιδιωτικές ποινικές υποθέσεις όπως η παρούσα, με φέρνει στο επόμενο σκέλος των θέσεων του κ. Κυπρίζογλου, ήτοι το θέμα παραβίασης του δικαιώματος πρόσβασης στο Δικαστήριο ». Με βάση τα πιο πάνω απορρίπτω τα Αιτητικά Γ και Δ της Αίτησης. Προχωρώ τώρα να εξετάσω κατά πόσο η Ευρωπαϊκή Σύμβαση δύναται να εφαρμοστεί στην παρούσα υπόθεση . Σε πολλά άρθρα της Σύμβασης γίνεται αναφορά σε « Αιτούν Μέρος » σε « Συμβαλλόμενο Μέρος » και «το Μέρος στο οποίο υποβάλλεται αίτηση» και στο Προοίμιο του Νόμου ως Μέρη κατονομάζονται οι Κυβερνήσεις των Κρατών Μελών. Επίσης στο άρθρο 3 του κυρωτικού της Σύμβασης Νόμου γίνεται αναφορά σε γραπτό αίτημα αμοιβαίας αρωγής από τις αρμόδιες αρχές του μέρους που αποστέλλει το αίτημα. Ως «αρμόδιες αρχές » κατονομάζονται οι Δικαστικές Αρχές και το Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης των Συμβαλλόμενων Μερών. (άρθρο 15 του Νόμου). Περαιτέρω το άρθρο 7
(1)του Νόμου το οποίο μνημονεύει και ο συνήγορος της παραπονούμενης στην αγόρευση του , αναφέρει πως : « Επίδοση δύναται να γίνει με απλή μεταβίβαση του εντάλματος ή εγγράφου στο πρόσωπο το οποίο θα γίνει επίδοση. Αν το αιτούν Μέρος απαιτεί ρητά με τον τρόπο αυτό , γίνεται επίδοση από το Μέρος στο οποίο υποβάλλεται αίτηση με τον τρόπο που προνοείται για την επίδοση παρόμοιων εγγράφων με βάση τη δική του νομοθεσία ή με ειδικό τρόπο σύμφωνα με τη νομοθεσία αυτή ». Σύμφωνα με δήλωση που προέβηκε η Ουκρανία σε σχέση με το άρθρο 7 «Summons of the defendant who is on the territory of Ukraine shall be transmitted to the authorities concerned not later than 40 days before the date set for the appearance before the court». Οι πιο πάνω αναφορές από το κυρωτικό της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Νόμο καταδεικνύουν ότι τα αιτήματα για αμοιβαία αρωγή αφορούν αιτήματα των συμβαλλόμενων μερών και όχι αιτήματα των ιδιωτών , όπως η παρούσα ιδιωτική ποινική υπόθεση. Συνεπώς κρίνω πως για τους ίδιους λόγους οι οποίοι έχουν εκτεθεί ανωτέρω σε σχέση με την μη εφαρμογή της Ρωσικής Συνθήκης στην παρούσα περίπτωση ,δεν τυγχάνει εφαρμογής ούτε και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση. Ο συνήγορος της αιτήτριας στην αγόρευση του , ειδικότερα στις παραγράφους 15 και 16 αυτής αναφέρει ότι παρόλο που η επίδοση του κατηγορητηρίου γίνεται από τις Ουκρανικές Αρχές το Δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια να εκδώσει διάταγμα το οποίο θα διαβιβαστεί στις Ουκρανικές Αρχές με βάση το άρθρο 46 (1Α) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου. Η θέση αυτή δε μπορεί να γίνει αποδεκτή δια το λόγο ότι το άρθρο αυτό εφαρμόζεται στις περιπτώσεις που είναι αδύνατο να γίνει επίδοση σύμφωνα με τους τρόπους που αναφέρονται στο άρθρο 46
(1)(α) και το Δικαστήριο κρίνει ορθό να διατάξει επίδοση με άλλο τρόπο που θα θεωρήσει δίκαιο. Είναι σαφές από το λεκτικό της ίδιας της διάταξης ότι το άρθρο 46 (1Α) τυγχάνει εφαρμογής σε περίπτωση επίδοσης κατηγορητηρίου εντός δικαιοδοσίας δηλαδή εντός της εδαφικής κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας και όχι εκτός δικαιοδοσίας που αφορά η παρούσα περίπτωση. Επίδοση κατηγορητηρίου με βάση το Νόμο 23(Ι)/2001 και/ή με βαση το άρθρο 46 ΙΑ με υπηρεσία ταχυμεταφορέα και/ή ταχυδρομείου. Ο συνήγορος της παραπονούμενης ισχυρίζεται στις παραγράφους 17 και 22 της αγόρευσης του ότι η επίδοση του κατηγορητηρίου στον κατηγορούμενο 4 στην Ουκρανία μπορεί να γίνει με βάση το άρθρο 4 του Νόμου αλλά και με υποκατάστατη επίδοση μέσω υπηρεσίας ταχυμεταφορέα (DHL ή DATAPOST ή άλλης ανάλογης εταιρείας ή οργανισμού ταχυμεταφορών). (Σχετικό το Αιτητικό Α και Ε της Αίτησης). Αναφορικά με το κατά πόσο δύναται να διαταχθεί υποκατάστατη επίδοση κατηγορητηρίου εκτός δικαιοδοσίας θα επεξηγηθεί στη συνέχεια. Επανερχόμενη τώρα στο κατά πόσο στην παρούσα περίπτωση δύναται να τύχει εφαρμογής το άρθρο 4
(1)του Νόμου σημειώνω ότι το άρθρο 4 φέρει τίτλο « Επίδοση σε ξένη χώρα εγγράφων της διαδικασίας της Δημοκρατίας». Στο άρθρο 2 του Νόμου ο όρος Δημοκρατία ερμηνεύεται ως Κυπριακή Δημοκρατία. Συνεπώς κρίνω ότι το άρθρο 4 εφαρμόζεται σε διαδικασία που έχει ξεκινήσει η Κυπριακή Δημοκρατία και όχι ιδιώτης όπως η παρούσα περίπτωση . Περαιτέρω δεν αποδέχομαι ότι ο Νόμος εφαρμόζεται στην παρούσα περίπτωση λόγω της ύπαρξης της Συνθήκης ως ρητά αναφέρει το άρθρο 15(γ) του Νόμου το οποίο προνοεί ότι «15.1 Οι διατάξεις του Νόμου αυτού εφαρμόζονται σε ότι αφορά αιτήματα από ή προς γ) όλες τις χώρες με τις οποίες η Δημοκρατία έχει συνάψει διμερή Σύμβαση ή δεσμεύεται από πολυμερή Διεθνή Σύμβαση για συνεργασία σε θέματα ποινικής δικαιοσύνης.» Ενόψει της κατάληξης μου ότι η Ευρωπαϊκή Σύμβαση δε τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση δε μπορεί να τύχει εφαρμογής ούτε και ο Νόμος 23 (Ι)/2001 . Με βάση τα πιο πάνω απορρίπτω το αιτητικό Β της Αίτησης. Β. Υποκατάστατη επίδοση κατηγορητηρίου μέσω ταχυμεταφορέα και /ή ταχυδρομείο Σε σχέση με την υποκατάστατη επίδοση κατηγορητηρίου όπως προτείνει η παραπονούμενη εκτός από όσα έχω επεξηγήσει ανωτέρω σημειώνω ότι βασική αρχή είναι πως πρώτα θα πρέπει να επιτευχθεί η επίδοση του κατηγορητηρίου στον Ουκρανό υπήκοο εκτός δικαιοδοσίας και αν για οποιοδήποτε λόγο αυτή δεν επιτευχθεί τότε να επιδιωχθεί η υποκατάσταση επίδοση εντός Δικαιοδοσίας . Πολύ σχετικά είναι τα όσα αποφάσισε ο αδελφός Δ. Πασχαλίδης , στην υπόθεση Αlexander Gorbachev ανωτέρω, όπου αναφέρθηκαν τα εξής: « ΕΠΙΔΟΣΗ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ - ΑΙΤΗΤΙΚΑ Α και Β Όσον αφορά την αιτούμενη επίδοση στην Ρωσία, εξέτασης τυγχάνουν μόνο οι πρόνοιες του αρ.46 και της Ρωσικής Συνθήκης. Ο κ. Κυπρίζογλου, στην αγόρευση του, εξήγησε ότι αυτό που ζητούν οι αιτητές με την παρούσα αίτηση, είναι, να διαταχθεί η επίδοση του κατηγορητηρίου στον κατηγορούμενο 1, όχι με τη διαδικασία της «διπλωματικής οδού» που προνοείται στη Ρωσική συνθήκη αλλά μέσω μιας «υβριδικής» ουσιαστικά διαδικασίας με την οποία η Ρωσική Συνθήκη χρησιμοποιείται μόνο ως δικαιοδοτικό υπόβαθρο για να επιτευχθεί επίδοση συμφώνως των τρόπων που προνοούνται στο Αρ.46. Το Αρ.46 όμως δεν φαίνεται να παρέχει οποιαδήποτε εξουσία έκδοσης διατάγματος ή οδηγιών επίδοσης, τουλάχιστο της φύσης που ζητείται με την παρούσα αίτηση. Το αρ. 46 χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι οι πρόνοιες του αρ.46
(1)οι οποίες ρητά αφορούν σε επίδοση του κατηγορητηρίου εντός της Δημοκρατίας και επομένως άσχετες με την παρούσα αίτηση. Το δεύτερο μέρος, είναι το αρ.461Α σύμφωνα με το οποίο, η επίδοση κατηγορητηρίου μπορεί να επιτραπεί με οποιοδήποτε άλλο, από αυτούς που αναφέρονται στο αρ.46
(1), τρόπο, που το Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει δίκαιο νοουμένου όμως ότι η επίδοση με τους τρόπους που αναφέρονται στο άρθρο 46
(1)(α) ήθελε φανεί αδύνατη. Το ερώτημα επομένως είναι κατά πόσο δύναται να εκδοθεί διάταγμα επίδοσης όπως αυτό που ζητείται με την παρούσα αίτηση κατ' εφαρμογή του αρ.46(1Α). Όπως εξήγησα ανωτέρω, ακόμη και αν κάποια εθνική νομοθετική πρόνοια δυνατό να ερμηνευτεί ως παρέχουσα τη δυνατότητα επέκτασης της δικαιοδοσίας δικαστηρίου μιας χώρας στο έδαφος άλλης, τέτοια δυνατότητα πρέπει να είναι αποδεκτή και από την άλλη χώρα. Στην περίπτωση της Ρωσίας, η χώρα αυτή αποδέχτηκε την επέκταση της κυπριακής ποινικής δικαιοδοσίας στο έδαφος και τους υπηκόους της μόνο κατ' εφαρμογή των διαδικασιών που προνοούνται στην Ρωσική Συνθήκη. Οι δε πρόνοιες των αρ.5-8 αυτής καταδεικνύουν ξεκάθαρα ότι η οποιαδήποτε προσπάθεια επίδοσης κατηγορητηρίου σε Ρώσο υπήκοο που βρίσκεται στη Ρωσία πρέπει να γίνει μέσω της διπλωματικής οδού και με τους τρόπους που αναφέρονται στις εν λόγω πρόνοιες ήτοι σύμφωνα με τον τρόπο που προβλέπουν οι διαδικαστικοί νόμοι και κανονισμοί» της Ρωσίας. Η εισήγηση, επομένως, του κ. Κυπρίζογλου, ότι το αρ.46 δύναται να χρησιμοποιηθεί για να επιτευχθεί η επίδοση κατηγορητηρίου εκτός δικαιοδοσίας και δη στη Ρωσία δεν μπορεί να ευσταθήσει και θα πρέπει να απορριφθεί. Άλλωστε η εισήγηση αυτή αποσκοπεί ουσιαστικά στο να παρακαμφθούν τα όσα ρητά συμφώνησαν οι δύο χώρες ως προϋποθέσεις αποδοχής επέκτασης της δικαιοδοσίας της μιας στο έδαφος της άλλης, πράγμα ανεπίτρεπτο, αφού κάτι τέτοιο θα συνιστούσε κατάφορη παραβίαση τόσο των αρχών της αμοιβαιότητας και αλληλοσεβασμού όσο και των εγχώριων νομολογιακών αρχών που τις υιοθετούν. Αυτό φαίνεται να είναι και το σκεπτικό στη βάση του οποίου ο έντιμος Παρπαρίνος Δ. έδωσε άδεια για καταχώρηση αίτησης για έκδοση προνομιακών ενταλμάτων στην υπόθεση Anjelica Anshakova ανωτέρω." Συνεπώς κρίνω ότι δε μπορεί να διαταχθεί υποκατάστατη επίδοση του κατηγορητηρίου με τους τρόπους που η παραπονούμενη εισηγείται για τους λογούς που ήδη αναφέρθηκαν και γι' αυτό απορρίπτω τα Αιτητικά Α και Ε αίτησης. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω η αίτηση αποτυγχάνει και απορρίπτεται χωρίς καμία διαταγή ως προς τα έξοδα. (Υπ.)........... Μ. Ιεροκηπιώτου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Private Criminal/Interim (Αναφορά: Επίδοση εκτός δικαιοδοσίας). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο