Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Ανδρέας Φώτη κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 1279/15, 13/10/2017

(1)μάρτυρας, ενώ η κατάθεση του Α/Αστ 560 Πολύβιου Πολυβίου, εξεταστή της υπόθεσης, κατατέθηκε εκ συμφώνου για την αλήθεια του περιεχομένου της. Επίσης σημειώνεται εκ συμφώνου κατατέθηκε η ιατρική αναφορά Τεκμήριο 7, που αφορούσε την ιατρική εξέταση του Νικόλα Γαβριήλ, παραπονούμενου, στις 04.07.

1. Μετά δε την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης στην κατηγορία πιο πάνω, ο κατηγορούμενος 2 προέβη σε ανώμοτη δήλωση και δεν κάλεσε μάρτυρες υπεράσπισης. Μετά την ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών αγόρευσαν προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου. Δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω όσα ανέφεραν και αρκούμαι εδώ να αναφέρω ότι έχω μελετήσει ενδελεχώς τις θέσεις που προβλήθηκαν. Θα γίνει σημειώνω αναφορά σε συγκεκριμένα σημεία των αγορεύσεων κατωτέρω εφόσον τούτο κριθεί αναγκαίο. Μαρτυρία και αξιολόγηση της Ο ΜΚ1, Μάριος Καφφάς, ανέφερε ότι δεν θυμάται όσα αναφέρονται στην κατάθεση του Τεκμήριο
2. Το μόνο που θυμάται είναι να ευρίσκονται με τον Νικόλα (παραπονούμενο) στο Guaba, να παραγγέλλουν ποτό, ο ίδιος να είναι στο Dj Box και ο Νικόλας μέσα στην πίστα, να έρχεται ο κατηγορούμενος και να του λέει «ο φίλος σου επείραξε την κοπέλα μου, να τον προσέχεις», μετά να πιάνει κάποιος κεφαλοκλείδωμα τον Νικόλα και να τον βγάζει έξω και να λογομαχούν και τέλος τον κατηγορούμενο να δίνει μια ππουνιά στον Νικόλα, ο τελευταίος να πέφτει κάτω και μετά να σηκώνεται και να φεύγει. Στην αντεξέταση του είπε ότι ο φίλος του ο Νικόλας ενώ λογομαχούσαν, δεν μπορεί να πει ότι ήταν επιθετικός, όμως δεν θυμάται ακριβώς τι είχε πιει. Σε υποβολή δε ότι ήταν επιθετικός είπε ότι δεν θυμάται. Είπε επίσης ότι ο Νικόλας δεν επιτέθηκε στον 1ο κατηγορούμενο, του επιτέθηκαν. Δεν θυμάται όμως αν ο Νικόλας έκανε καμιά απότομη κίνηση με το κεφάλι του ενώ συζητούσαν. Τέλος συμφώνησε ότι πριν βγουν έξω και λογομαχήσουν, ο κατηγορούμενος τον πλησίασε και του ζήτησε ευγενικά να μιλήσει μαζί με τον παραπονούμενο γιατί πείραζε την κοπέλα του. Σαφώς η θέση του ότι δεν θυμάται τις λεπτομέρειες που αναφέρει στην κατάθεση του και οι απαντήσεις του γενικότερα με προβλημάτισαν, όμως μελετώντας σφαιρικά τη μαρτυρία του και έχοντας παρακολουθήσει προσεκτικά το μάρτυρα ενώ κατέθετε, έχω καταλήξει ότι ο μάρτυρας αυτός στο βαθμό που μπορούσε να θυμηθεί το συμβάν την επίδικη μέρα είπε την αλήθεια. Εξάλλου η ουσία της μαρτυρίας του και ότι ο κατηγορούμενος 2 σε κάποια στιγμή έδωσε στον παραπονούμενο γροθιά στο πρόσωπο, επιβεβαιώνεται από τον ίδιο τον κατηγορούμενο τόσο στην κατάθεση του τεκμήριο 4 (βλ. σελ. 4) και την απάντηση του στη γραπτή κατηγορία (τεκμ. 5), ως επίσης και από τις υποβολές στον ΜΚ1 κατά την αντεξέταση του. Ο Α/Αστ. 560, Πολύβιος Πολυβίου, αναφέρει στην κατάθεση του, Τεκμήριο 1, η οποία επαναλαμβάνω κατατέθηκε εκ συμφώνου για την αλήθεια του περιεχομένου της, ότι: «Υπηρετώ στην Αστυνομική διεύθυνση Λεμεσού και είμαι τοποθετημένος στον Αστ/κο Σταθμό Γερμασόγειας. Στις 04/07/2014 και περί ώρα 1130 ενώ βρισκόμουν καθήκον στον Σταθμό προσήλθε ο Νικόλας Γαβριήλ ΔΤ990114 η.γ. 12/07/1989, δ/νση 78ος δρόμος αρ. 13 Κ. Πολεμίδια ο οποίος έφερε τραύματα στο πρόσωπο. Συγκεκριμένα μου ανέφερε ότι κάποιοι τον χτύπησαν αλλά όμως αρνήθηκε να δώσει οποιεσδήποτε λεπτομέρειες για το συμβάν όταν τον ρώτησα, καθότι ήθελε πρώτα να σκεφθεί και μετά θα αποφάσιζε τι θα έπραττε. Του έδωσα ιατρικό παραπεμπτικό για να μεταβεί στο Τμήμα Α Βοηθειών του Γ. Νοσοκομείου Λ/σου για να εξεταστεί και τον συμβούλευσα όπως μόλις τελειώσει από το νοσοκομείο να έρθει πίσω στην Αστυνομία για να δώσει γραπτή κατάθεση. Στις 05/07/2014 και μεταξύ των ωρών 2345-0030 στον Αστ/κο Σταθμό Γερμασόγειας πήρα γραπτή ανακριτική κατάθεση από τον Ανδρέα Φώτη ΔΤ 986186 στην οποία μεταξύ άλλων αρνήθηκε ότι επιτέθηκε και χτύπησε τον Νικόλα Γαβριήλ, αλλά αυτός που τον χτύπησε ήταν ο 2ος κατ/νος. Εν συνεχεία την ίδια μέρα και μεταξύ των ωρών 0045-0050 στον Αστ/κο Σταθμό Γερμασόγειας κατηγόρησα γραπτώς τον Ανδρέα Φώτη για το αδίκημα της επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης και σε επίστηση της προσοχής του στο νόμο απάντησε «Δεν παραδέχομαι». Την 24/07/2014 και μεταξύ των ωρών 1100-1215 στον Αστ/κο Σταθμό Γερμασόγειας πήρα γραπτή ανακριτική κατάθεση από τον Χρίστο Χριστοδούλου ΔΤ803003 στην οποία μεταξύ άλλων παραδέχθηκε ότι επιτέθηκε και χτύπησε τον Νικόλα Γαβριήλ καθ΄ ότι υπέθεσε ότι είχε πρόθεση να χτυπήσει τον Ανδρέα Φώτη αφού έκανε μια κίνηση με το κεφάλι του και ως εκ τούτου αντέδρασε ενστικτωδώς κτυπώντας τον. Εν συνεχεία την ίδια μέρα και μεταξύ των ωρών 1225-1230 στον Αστ/κο Σταθμό Γερμασόγειας κατηγόρησα γραπτώς τον Χρίστο Χριστοδούλου για το αδίκημα της επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης και σε επίστηση της προσοχής του στο νόμο απάντησε Παραδέχομαι ότι τον κτύπησα αλλά οι πράξεις του με οδήγησαν στο να τον χτυπήσω». Με βάση την ιατρική αναφορά, Τεκμήριο 7 (που επίσης κατατέθηκε για την αλήθεια του περιεχομένου της), ο παραπονούμενος Νικόλας Γαβριήλ, όταν εξετάστηκε στις 4.7.14 έφερε περιοφθαλμικές εκχυμώσεις και οίδημα δεξιού οφθαλμού, με αιμάτωμα στη γωνία επιπεφυκίδος και εκχυμώσεις και οίδημα αριστερού κάτω βλεφάρου. Εκχυμώσεις και αιμάτωμα όπισθεν αριστερού ωτός, γραμμοειδείς εκχυμώσεις τραχηλικής χώρας αμφό. Μικροεκχυμώσεις δεξιάς ωμοπλάτης και έντονο άλγος οπισθοωτιακό αριστερά. Ο κατηγορούμενος 2 όπως προανέφερα, προέβη σε ανώμοτη δήλωση. Είπε συγκεκριμένα: «ότι έγραψα, ότι είπα στην κατάθεση μου είναι σωστό. Αυτά. Λέω την αλήθεια. Είπα ότι έγινε τη νύχτα εκείνη, είπα το στην κατάθεση μου». Όσον αφορά την επιλογή του αυτή κατ' αρχήν πρέπει να λεχθεί ότι αποτελεί απόλυτο δικαίωμα του και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη εναντίον του. Όσον αφορά τη βαρύτητα και την αξία ανώμοτης δήλωσης είναι νομολογιακά αποσαφηνισμένο ότι αυτή εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας ανάλογα με το πως ταιριάζει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Τέτοια δήλωση χωρίς όρκο δεν πρέπει να παραμερίζεται ολότελα. Το Δικαστήριο έχει την υποχρέωση να της δώσει το βάρος που της αρμόζει και να τη λάβει υπόψη του πριν φτάσει στο συμπέρασμα κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση (βλ. Rv. Frost

(1964)64 Cr. App. R. 284). Η ενδεχόμενη αξία της όμως είναι πειστική μάλλον παρά αποδεικτική εφόσον δεν μπορεί να αποδείξει γεγονότα που δεν είναι με άλλο τρόπο αποδεδειγμένα με μαρτυρία. Δεν εξομοιώνεται δηλ. με ένορκη μαρτυρία η οποία υπόκειται σε έλεγχο δηλ. η οποία δοκιμάζεται από αντεξέταση (βλ. Vrakas v. Republic

(1973)2 C.L.R. 139, Themistokleous v.The Police

(1981)2 CLR 200, Anastasiades v. Republic

(1977)2 C.L.R. 97). Μπορεί όμως να βοηθήσει το Δικαστήριο να δει τα αποδεδειγμένα γεγονότα και τα συμπεράσματα που πρέπει να βγουν από αυτά με διαφορετικό φως (Rv. Coughlan

(1976)64 Cr. App. R. 11). Εκ της ανώμοτης δήλωσης του κατηγορούμενου 2 και ουσιαστικά των όσων αναφέρει στην κατάθεση του, αποδέχομαι μόνον ότι την επίδικη μέρα ήταν με την παρέα του, μεταξύ αυτών και ο πρώην κατηγορούμενος 1, στο Guaba, όπου βρισκόταν επίσης ο παραπονούμενος με τον ΜΚ1. Σε κάποια στιγμή έγινε ένα επεισόδιο με αποτέλεσμα ο πρώην κατηγορούμενος 1 και ο παραπονούμενος να βγουν έξω και να λογομαχούν. Έξω βγήκε και ο κατηγορούμενος 2, ο οποίος σε κάποια στιγμή έδωσε μια γροθιά του παραπονούμενου στο πρόσωπο και συγκεκριμένα με το δεξί του χέρι στο αριστερό μάγουλο του παραπονούμενου. Ο παραπονούμενος έπεσε κάτω ενώ ακολούθως σηκώθηκε και έφυγε. Τα υπόλοιπα όμως δεν γίνονται αποδεκτά διότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε αποδεκτή μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου που να τα υποστηρίζει. Στο σημείο αυτό αναφέρω ότι η κατάθεση του κατηγορούμενου 2, στον βαθμό που περιέχει παραδοχές, αποτελεί αποδεκτή μαρτυρία εναντίον του, νοουμένου ότι το Δικαστήριο ικανοποιηθεί για τη θεληματικότητα αυτών και για την αλήθεια του περιεχομένου τους. Σχετικά παραπέμπω στις υποθέσεις Καυκαρής ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 203 και Ανδρέου ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 166 στην οποία γίνεται αναφορά στην υπόθεση R. v. Sfongaras 22 C.L.R. 13. Η κατάθεση του κατηγορούμενου 2 στην προκειμένη περίπτωση κατατέθηκε εκ συμφώνου ως προς το γεγονός της λήψης της, ενώ σημειώνω ακόμη ότι ο κατηγορούμενος 2, όπως φαίνεται πιο πάνω, υιοθέτησε το περιεχόμενο της για σκοπούς της ανώμοτης του δήλωσης. Επομένως θεωρώ ότι αυτή είναι θεληματική και αποτελεί μαρτυρία εναντίον του. Πριν προχωρήσω περαιτέρω αναφέρω εδώ ότι η κατάθεση του Ανδρέα Φώτη, Τεκμήριο 2, δεν θα ληφθεί υπόψη, αφού αφενός η κατάθεση της στο Δικαστήριο έγινε μόνο ως προς το γεγονός της λήψης της, αφετέρου δε επειδή σε κάθε περίπτωση το συγκεκριμένο πρόσωπο είναι ο πρώην συγκατηγορούμενος του κατηγορούμενου 2 και η μαρτυρία του δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μαρτυρία εναντίον του (βλ. Κίτα ν. Δημοκρατίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 209, 212, NASIR MAHMOUD MALIK, κ.α. v. Δημοκρατίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 36). Εν πάση περιπτώσει το πρόσωπο αυτό δεν κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου και συνεπώς δεν δύναται να αξιολογηθεί η βασιμότητα της μαρτυρίας του και των όσων αναφέρει ή η αξιοπιστία του. Ακόμη αναφέρεται πως ούτε η κατάθεση του παραπονούμενου, Τεκμήριο 6, μπορεί να ληφθεί υπόψη. Η κατάθεση της έγινε επίσης μόνον ως προς το γεγονός της λήψης της, ενώ σε κάθε περίπτωση το πρόσωπο αυτό δεν έδωσε μαρτυρία και δεν αντεξετάστηκε, οπότε δεν μπορεί να αξιολογηθεί η βασιμότητα των όσων λέει και η αξιοπιστία του. Ευρήματα Με βάση την αποδεκτή μαρτυρία τα ευρήματα του Δικαστηρίου είναι τα εξής: Στις 3.7.14, το βράδυ, ο κατηγορούμενος 2 με την παρέα του ήταν στο μπαράκι με την ονομασία Guaba στη Λεμεσό. Στην παρέα του ήταν και ο πρώην κατηγορούμενος

1. Στο ίδιο μπαράκι ήταν επίσης ο παραπονούμενος Νικόλας Γαβριήλ με τον ΜΚ
2. Σε κάποια στιγμή ο κατηγορούμενος 2 πλησίασε τον ΜΚ1 και του είπε πολύ ευγενικά ότι ο φίλος του (παραπονούμενος) πειράζει την κοπέλα του και να του πει να σταματήσει. Στη συνέχεια ακολούθησε ένα επεισόδιο και τελικά ο παραπονούμενος και ο πρώην κατηγορούμενος 1 βγήκαν έξω και λογομαχούσαν. Έξω βγήκαν επίσης ο ΜΚ1 και ο κατηγορούμενος
3. Και ενώ λογομαχούσαν σε κάποια στιγμή ο κατηγορούμενος 2 έδωσε στον παραπονούμενο μια γροθιά στο πρόσωπο και συγκεκριμένα με το δεξί του χέρι στο αριστερό του μάγουλο. Ο παραπονούμενος έπεσε κάτω, ενώ ακολούθως σηκώθηκε και έφυγε. Ο παραπονούμενος τραυματίστηκε. Συγκεκριμένα εξετάστηκε στο νοσοκομείο στις 4.7.14, ώρα 12:02 και διαπιστώθηκε ότι έφερε περιοφθαλμικές εκχυμώσεις και οίδημα δεξιού οφθαλμού, με αιμάτωμα στη γωνία επιπεφυκίδος και εκχυμώσεις και οίδημα αριστερού κάτω βλεφάρου. Εκχυμώσεις και αιμάτωμα όπισθεν αριστερού ωτός, γραμμοειδείς εκχυμώσεις τραχηλικής χώρας αμφό. Μικροεκχυμώσεις δεξιάς ωμοπλάτης και έντονο άλγος οπισθοωτιακό αριστερά. Νομική Πτυχή Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της επίθεσης με πραγματική σωματική βλάβη, το οποίο προβλέπεται από το άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα, είναι τα ακόλουθα:
4. Επίθεση ενάντια σε άλλο πρόσωπο και
5. Η πρόκληση στο πρόσωπο αυτό πραγματικής σωματικής βλάβης από την εν λόγω επίθεση. Επίθεση είναι οποιαδήποτε πράξη, που γίνεται με πρόθεση ή με απερισκεψία (recklessly), να προκαλέσει και που προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο το φόβο ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του (βλ. R. v. Venna

(1975)3 All E.R. 788). Ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης χρήσης παράνομης βίας από κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς τη συγκατάθεση του. Σε σχέση με το νοητικό στοιχείο της επίθεσης (mens rea), σχετική είναι η υπόθεση Πετρόπουλος ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 574 όπου λέχθηκε ότι ο νόμος δεν συναρτά το νοητικό στοιχείο του αδικήματος της επίθεσης με πρόθεση χρήσης βίας. Απαγορεύει τη χρήση βίας χωρίς νομικό έρεισμα παρανόμως (unlawfully). Με αυτή την έννοια, η διάπραξη του αδικήματος θα μπορούσε να γίνει όχι μόνο εκεί που υπάρχει πρόθεση χρήσης βίας αλλά και στις περιπτώσεις που ο κατηγορούμενος ενεργεί με απερισκεψία. Η απερισκεψία καλύπτει τις περιπτώσεις όπου ο παραβάτης, πριν ενεργήσει, είτε παραβλέπει την πιθανότητα του κινδύνου, είτε, αφού συνειδητοποιήσει την ύπαρξη του κινδύνου, παρά ταύτα προβαίνει στις ενέργειες του (βλ. R. v. Lawrence

(1981)1 All E.R. 974 και R. v. Caldwell

(1981)1 All E.R. 964). Στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 αναφέρεται ότι "σωματική βλάβη" σημαίνει σωματική βλάβη, ασθένεια ή διαταραχή είτε μόνιμη είτε προσωρινή. Πραγματική σωματική βλάβη περιλαμβάνει οποιοδήποτε τραύμα εξωτερικό ή εσωτερικό (συμπεριλαμβανομένης και υστερικής νευρικής κατάστασης) που επέρχεται ως αποτέλεσμα της επίθεσης. Στην υπόθεση Georghiades v. Police

(1985)2 C.L.R. 56 μια επιπόλαιη εκδορά στο πρόσωπο και κοκκίνισμα θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου 243 (βλ. επίσης R. v. Miller

(1954)2 All E.R. 529 και Αστυνομία v. Ιωάννου

(1989)2 Α.Α.Δ. 61). Στο σύγγραμμα Archbold 41η έκδοση, παρ. 20 - 116, αναφέρεται ότι πραγματική σωματική βλάβη σημαίνει κάποια πραγματική σωματική κάκωση. Δεν είναι αναγκαίο να είναι κάκωση μόνιμου χαρακτήρα, ούτε να είναι αυτό που θεωρείται οδυνηρή (grievous) σωματική βλάβη. Συνεπώς δεν χρειάζεται το τραύμα να είναι σοβαρό ή μόνιμου χαρακτήρα. Συμπεράσματα Θεωρώ ορθό να ξεκινήσω με το εξής. Το εύρημα του Δικαστηρίου ότι ο κατηγορούμενος έδωσε γροθιά με το δεξί του χέρι στο αριστερό μάγουλο του παραπονούμενου πηγάζει μέσα από την παραδοχή που γίνεται από τον κατηγορούμενο 2 στην κατάθεση του, σαφώς εναντία στα συμφέροντα του. Ο ΜΚ1 δε όπως φαίνεται από την περίληψη της μαρτυρίας του ανωτέρω δεν διευκρινίζει με ποιο χέρι του κατηγορούμενου 2 δόθηκε η γροθιά και σε ποιο σημείο του προσώπου του παραπονούμενου, ενώ δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου άλλη μαρτυρία για το θέμα αυτό. Με αυτά υπόψη όμως και μη έχοντας συγκεκριμένη μαρτυρία και λογική εξήγηση για την πρόκληση του συνόλου των τραυμάτων που εμφαίνονται στο τεκμ.7 και αναφέρονται στα ευρήματα του Δικαστηρίου πιο πάνω, αναφέρω πως ως ζήτημα λογικής αποδέχομαι ότι εκ της επίθεσης του κατηγορούμενου 2 στον παραπονούμενο προκλήθηκαν μόνον : εκχυμώσεις και οίδημα αριστερού κάτω βλεφάρου. Τα υπόλοιπα τραύματα θεωρώ πως δεν συνάδουν με γροθιά στο αριστερό μάγουλο, ενώ επαναλαμβάνω δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου συγκεκριμένη μαρτυρία που να τα δικαιολογεί. Έχοντας υπόψη αυτά προχωρώ και λέω πως είναι σαφές με βάση όσα προκύπτουν από τη μαρτυρία που έγινε αποδεκτή και τα ευρήματα του Δικαστηρίου ότι η γροθιά του κατηγορούμενου 2 στον παραπονούμενο συνιστά επίθεση, ενώ τα πιο πάνω τραύματα ήτοι οι εκχυμώσεις και το οίδημα αριστερού κάτω βλεφάρου που προκλήθηκαν στον παραπονούμενο εκ της επίθεσης συνιστούν πραγματική σωματική βλάβη. Ολοκληρώνω δε λέγοντας ότι με βάση την αποδεκτή μαρτυρία δεν προκύπτει να τυγχάνει εφαρμογής για τον κατηγορούμενο 2 το άρθρο 17 του Κεφ.154. Κατ' αρχήν αναφέρω ότι οι υποβολές προς τον ΜΚ1 περί απότομης κίνησης του παραπονούμενου προς τον πρώην κατηγορούμενο 1 με το κεφάλι, ελλείψει μαρτυρίας που να τις στηρίζουν, παρέμειναν μετέωρες και έκθετες σε απόρριψη. Ουδεμία αποδεκτή μαρτυρία υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου περί τέτοιας κίνησης του παραπονούμενου. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι αυτό αναγνωρίστηκε από τον συνήγορο του κατηγορούμενου 2 κατά τις αγορεύσεις, όταν το Δικαστήριο του ζήτησε να υποδείξει την μαρτυρία πάνω στην οποία θα μπορούσε να βασιστεί και που να στοιχειοθετεί τη θέση του. Ο συνήγορος απάντησε «Δεν υπάρχει, όπως επίσης δεν υπάρχει μαρτυρία περί του αντιθέτου». Ανεξάρτητα όμως των ανωτέρω, αναφέρω ότι ακόμη και αν έτσι είχαν τα πράγματα, ως ισχυρίζεται δηλαδή η υπεράσπιση και πάλιν δεν θα μπορούσε να συγχωρεθεί η βία που άσκησε ο κατηγορούμενος. Στην υπόθεση Πετρόπουλος v Αστυνομίας

(2003)2 ΑΑΔ 574, εις την οποία έκανε αναφορά ο συνήγορος του κατηγορούμενου 2, σημειώνεται πως «Καθιστά, όμως, ο ίδιος ο Νόμος, με τις διατάξεις του Άρθρου 17, συγχωρητέα τη χρήση βίας προς αποτροπή μεγαλύτερου και ανεπανόρθωτου κακού σε άλλο πρόσωπο, το οποίο ο ασκών τη βία έχει υποχρέωση να προστατεύσει. νοουμένου ότι η βία, η οποία ασκείται, είναι εύλογη, υπό τις συνθήκες, και όχι δυσανάλογη προς το κακό το οποίο αποτρέπεται. » Ο κατηγορούμενος στην γραπτή του κατηγορία (τεκμ.5) παραδέχτηκε ότι κτύπησε τον παραπονούμενο και πρόσθεσε «..αλλά οι πράξεις του με οδήγησαν να τον κτυπήσω». Στην κατάθεση του (τεκμ.4) δε ανέφερε (βλ.σελ.4) «Τότε ο τύπος έκανε μια κίνηση με το κεφάλι του προς το μέρος του Ανδρέα και υπέθεσα ότι είχε πρόθεση να κτυπήσει τον Ανδρέα. Εγώ τότε ενστικτωδώς τον κτύπησα με γροθιά με το δεξί μου χέρι στο αριστερό του μάγουλο». Υποβολή περί απότομης κίνησης ως αναφέρθηκε πιο πάνω έγινε και στον ΜΚ

1. Με βάση αυτά αναφέρεται ότι : i. Ενώπιον του Δικαστηρίου δεν υπάρχει καμία μαρτυρία μέσα από την οποία να μπορεί να γίνει αντιληπτό τι έκανε ακριβώς ο παραπονούμενος και ποια ήταν ακριβώς τούτη η κίνηση του προς τον πρώην κατηγορούμενο
2. Ο ισχυρισμός του κατηγορούμενου 2 εν πάση περιπτώσει είναι γενικός και αόριστος. ii. Άρα δεν μπορεί να εξεταστεί αν ο κατηγορούμενος 2 ήταν λογικό, υπό τις περιστάσεις, να υποθέσει ότι ο παραπονούμενος θα κτυπούσε τον πρώην κατηγορούμενο 1, ούτε γενικότερα να εξεταστούν τα στοιχεία που αναφέρονται στο άρθρο 17 πιο πάνω. iii. Σε κάθε περίπτωση δεν γίνεται αντιληπτό γιατί για παράδειγμα ο κατηγορούμενος 2 δεν έσπρωξε τον παραπονούμενο προς τα πίσω, εφόσον το μόνον που έγινε από τον παραπονούμενο ήταν μια κίνηση με το κεφάλι και ήταν αναγκαίο να του δώσει απευθείας γροθιά στο πρόσωπο. iv. Τα γεγονότα της υπόθεσης Πετρόπουλος ανωτέρω ουδεμία σχέση έχουν με την παρούσα υπόθεση. Κατάληξη Η Κατηγορούσα Αρχή συνεπώς είναι κατάληξη μου ότι πέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την 1η κατηγορία εναντίον του κατηγορούμενου 2 και συναφώς τον κρίνω ένοχο σε αυτήν. (Υπ.) ................ Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. Subject: Criminal / General / Final Αναφορά: Επίθεση προκαλούσα πραγματική σωματική βλάβη cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο