ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ ν. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ, Αρ. Υπόθεσης: 6590/14, 13/12/2017

(2)(δ)

(5)(α) (ι) των Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984 και άρθρο 19 του περί μηχανοκινήτων οχημάτων και τροχαίας κινήσεως νόμου ως τροποποιήθηκε. Συγκεκριμένα ότι κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο ως αναφέρεται στην 1η κατηγορία παρέλειψε να συμμορφωθεί σε σήμανση που χαράχτηκε από την αρμόδια αρχή στην πιο πάνω οδό, δηλαδή παραβίασε συνεχή άσπρη γραμμή. Η Κατηγορούσα Αρχή προς απόδειξη της κατηγορίας, παρουσίασε 4 συνολικά μάρτυρες τον Λοχία 2369 Χριστόδουλο Αναστασίου, τον Αστ.3100 Στράτο Κυριάκου, τον Υπαστυνόμο Αιμ. Κκαφά και τον Υπαστυνόμο Λένα Θεμιστοκλέους. Κατατέθηκαν συνολικά 16 Τεκμήρια. Σημειώνω επιπλέον ότι κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας αμφότεροι οι συνήγοροι των 2 πλευρών κατέθεσαν παραδεκτά έγγραφα ως τεκμήρια ήτοι τα τεκμήρια 1 μέχρι και 8. Η ουσία της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής είναι ότι ο κατηγορούμενος κατά τον τόπο και χρόνο που αναφέρεται στις κατηγορίες με πρόθεση να εισέλθει εντός του χώρου στάθμευσης της οικίας του και παραβιάζοντας την συνεχή άσπρη γραμμή και εισερχόμενος στην αντίθετη λωρίδα κυκλοφορίας ανάκοψε την πορεία της διερχόμενης μοτοσυκλέτας με αρ. εγγραφής KUJ 072 που οδηγείτο από τον Δημήτρη Δημητρίου με αποτέλεσμα αυτή να ανατραπεί με συνεπακόλουθο τον θανάσιμο τραυματισμό του μοτοσικλετιστή. Μετά το τέλος της υπόθεσης για τη Κατηγορούσα Αρχή, ο συνήγορος του κατηγορούμενου εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου ώστε αυτός να κληθεί σε απολογία. Με αναφορά στη νομολογία και την μαρτυρία προέβαλε τη θέση ότι όχι μόνο δεν έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία της αμελούς οδήγησης με βάση το άρθρο 8 του Ν. 86/72 αλλά και ότι η μαρτυρία ήταν τόσο αντινομική που στερείται πειστικότητας. Ειδικότερα ο ευπαίδευτος συνήγορος της υπεράσπισης με την γραπτή αγόρευση του εισηγήθηκε ότι ουδεμία αναφορά έγινε από τους μάρτυρες κατηγορίας ως προς το ποια ήταν η πράξη ή παράλειψη του κατηγορούμενου που αναγόταν σε αμέλεια ενώ επιπλέον οι μαρτυρίες των ΜΚ1 μέχρι και ΜΚ3 είναι αντιφατικές με την μαρτυρία του ΜΚ4 σε τέτοιο βαθμό που δικαιολογεί αθώωση από αυτό το στάδιο. Από την πλευρά της, η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής εισηγήθηκε ότι έχει στοιχειοθετηθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου. Η θέση της ήταν ότι οι εισηγήσεις της υπεράσπισης άπτονται ζητημάτων αξιολόγησης μαρτυρίας που παρουσιάστηκε και δεν δύναται να οδηγήσει σε αθώωση από το στάδιο αυτό. Τα όσα αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι έχουν αναφέρει στις αγορεύσεις τους αναλύοντας της νομική τους επιχειρηματολογία σε συνάρτηση με την δοθείσα μαρτυρία έχουν μελετηθεί και ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο ως εκ τούτου δεν κρίνω απαραίτητο να επαναλάβω στην απόφαση αυτή τις θέσεις τους. Οι αρχές που διέπουν το θέμα του εκ πρώτης όψεως είναι πολύ καλά καθιερωμένες. Ιδιαίτερα καθοδηγητικές είναι οι υποθέσεις Azinas v. Police

(1981)2 CLR 9, In Re Kakos

(1985)1 CLR 250 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 ΑΑΔ 133. Ο κατηγορούμενος απαλλάσσεται από αυτό το στάδιο όταν:

(1)Δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος, και

(2)Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ' αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου. Εκτός της περιπτώσεως στην οποία δεν αποδεικνύονται τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος και της περιπτώσεως στην οποία η μαρτυρία είναι τόσο ελλιπής και αδύνατη που δεν θα μπορούσε να στηρίξει καταδίκη, η εμβέλεια της αντίφασης στη μαρτυρία ως αναιρούσας την απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης είναι περιορισμένη. Το έργο του δικαστηρίου στο στάδιο της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης δεν είναι να προβεί σε λεπτομερή αξιολόγηση της αξιοπιστίας της μαρτυρίας, έργο που ανάγεται στο τελικό στάδιο όταν όλη η μαρτυρία είναι ενώπιον του. Μόνο όπου η μαρτυρία που δόθηκε με τη συμπλήρωση της υπόθεσης του κατηγόρου εμπεριέχει τέτοια θεμελιακή αντίφαση και αναξιοπιστία, αναγόμενη σε εγγενή αντινομία που δεν θα μπορούσε να την αντιπαρέλθει το δικαστήριο επί οποιασδήποτε δυνατής αξιολόγησης της στο σύνολο της, δεν υπάρχει υπόθεση για να απαντηθεί (βλ. Ευγένιος Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(2000)2 ΑΑΔ 191,198 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Δράκου

(2012)2 ΑΑΔ 851,887). Υπενθυμίζω περαιτέρω ότι στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας αλλά εξετάζει μόνο κατά πόσο αντικειμενικά κρινόμενη η μαρτυρία δικαιολογεί την κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση. Η μαρτυρία για την Κατηγορούσα Αρχή λαμβάνεται υπόψη στο απόγειο της (βλ. R. v. Galbraith

(1981)2 All ER 1060, 1062). Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεσης, δηλαδή, την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. Ι.Π.Κ. Ηχοκίνηση Λτδ ν. Σιεγγέρη κ.α., ECLI:CY:AD:2016:B555, Π.Ε. 121/2014, 16/12/2016 και In Re Kakos, ανωτέρω). Αποτελεί συνήθη και ορθή πρακτική από πλευράς πρωτόδικου Δικαστηρίου, όταν ικανοποιηθεί ότι υπάρχει εκ πρώτης όψεως υπόθεση, να αιτιολογεί συνοπτικά την απόφασή του, αποφεύγοντας έτσι να υπεισέλθει σε πρόωρη ανάλυση της μαρτυρίας, ενόψει της συνέχισης της δίκης (βλ. Mariano v. Αστυνομίας, ECLI:CY:AD:2015:B767, Π.Ε. 112/2014, 20/11/2015 και Παναγιώτου κ.α. ν. Αστυνομίας

(2000)2 ΑΑΔ 191). Το δικαστήριο δεν προβαίνει κατά κανόνα στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της κατηγορίας στο ενδιάμεσο στάδιο της δίκης. Τέτοια αξιολόγηση θα οδηγούσε, μεταξύ άλλων, στη δημιουργία προκατάληψης εναντίον του κατηγορούμενου οποτεδήποτε κρινόταν ότι η μαρτυρία της κατηγορίας είναι αξιόπιστη (βλ. Ι.Π.Κ. Ηχοκίνηση Λτδ, ανωτέρω). Η μαρτυρία που δόθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή περιλαμβάνει την μαρτυρία του εξεταστή της υπόθεσης (ΜΚ1) ο οποίος ανάφερε τις ενέργειες του σε σχέση με την διερεύνηση του δυστυχήματος. Με βάση την μαρτυρία του αναφέρθηκε μεταξύ άλλων η διενέργεια αναπαράστασης από άλλους μάρτυρες, ο υπολογισμός του χρόνου που απαιτείτο για να στρίψει και εισέλθει ο κατηγορούμενος στο γκαράζ της οικίας του και τα ευρήματα του στην σκηνή. Ο ΜΚ1 αναφέρθηκε και στην ευθύνη του κατηγορούμενου όταν εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα και προτού επιχειρήσει την στροφή να βεβαιωθεί για την κίνηση άλλων οχημάτων εντός του δρόμου. Ο ΜΚ2 αναφέρθηκε στις έρευνες και τους υπολογισμούς του με βάση τον χρόνο που του δόθηκε από τον ανακριτική και στις διάφορες μετρήσεις με εύρος ορατότητας 50 - 170 μέτρα χωρίς όμως να γνωρίζει εάν αυτό το εύρος μέτρων είχε σχέση με την ορατότητα του οδηγού προς τα πίσω της πορείας του. Ο ΜΚ3 αναφέρθηκε στην διεκπεραίωση της αναπαράστασης του δυστυχήματος και στον τρόπο που υπολόγισε τον χρόνο των 3,5 δευτερολέπτων ως τον χρόνο που απαιτείτο να εισέλθει ο κατηγορούμενος στον χώρο στάθμευσης της οικίας του. Οι ενέργειες του ΜΚ3 έγιναν ως ανάφερε με τις οδηγίες του ΜΚ4. Αναφέρθηκε στις μετρήσεις και τον τρόπο διεξαγωγής της αναπαράστασης όπως επίσης και στην ταχύτητα της μοτοσυκλέτας την οποία χαρακτήρισε μεγάλη αλλά χωρίς να μπορεί να καθορίσει αυτή με ακρίβεια. Ο ΜΚ4 έλαβε μέρος στην αναπαράσταση του δυστυχήματος. Αναφέρθηκε στην δική του συμμετοχή στις έρευνες. Κατά τον ίδιο από την στιγμή που ο κατηγορούμενος έπαψε να είναι πλέον κάτοχος της λωρίδας της πορείας του και εισήλθε στην αντίθετη λωρίδα κυκλοφορίας εφόσον είχε πρόθεση να επανέλθει στην δική του λωρίδα ήταν υποχρεωμένος να το πράξει αυτό με ασφάλεια κάτι που κατά τον ΜΚ4 δεν έπραξε. Αναφέρθηκε επίσης και στα ευρήματα αναφέροντας ότι η ταχύτητα του θύματος δεν καθορίστηκε όπως επίσης και η ορατότητα του κατηγορούμενου αλλά και στις υποθετικές μετρήσεις που αναφέρθηκαν οι λοιποί μάρτυρες. Έχω παραθέσει ένα γενικό πλαίσιο της μαρτυρίας που δόθηκε χωρίς να υπεισέλθω στις λεπτομέρειες των αναφορών εκάστου μάρτυρα με αναφορά στις ενέργειες αλλά και ευρήματα τους. Με βάση την μαρτυρία που δόθηκε κρίνω ότι υπάρχει έδαφος να κληθεί ο κατηγορούμενος σε απολογία και δεν δικαιολογείται η αποδοχή της θέσης της υπεράσπισης για αθώωση σε αυτό το στάδιο. Τα όσα ο ευπαίδευτος συνήγορος με καλεί να εξετάσω με αναφορά στην εξέταση της μαρτυρίας των ΜΚ 1, 2 και 3 σε αντιδιαστολή με την μαρτυρία του ΜΚ4 καταλήγω ότι αποτελούν μέρος της λεπτομερούς εξέτασης και αξιολόγησης της μαρτυρίας που παρουσιάστηκε. Απαιτούν εις βάθος ανάλυση και αντιπαράθεση της μαρτυρίας ως προς την εκδοχή που προωθήθηκε. Καταλήγω ότι στο στάδιο αυτό και αντικειμενικά κρινόμενη η μαρτυρία που παρουσιάστηκε δεν παρουσιάζει τέτοια εν γένει αντινομία που να δικαιολογεί αθώωση στο στάδιο αυτό. Συνεπακόλουθα κρίνω ότι στο στάδιο αυτό έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση από πλευράς της κατηγορούσας αρχής και ο κατηγορούμενος καλείται να προβάλει την υπεράσπιση του. (Eξηγούνται στον Κατηγορούμενο τα δικαιώματα του). (Υπ.).................................................. Ε. Δημητρίου - Παναγή, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/ Traffic / Interim/ Prima Facie Case/ Negligent driving/ s. 8, Law 86/72 Αναφορά: Εκ πρώτης όψεως υπόθεση / Αμελής Οδήγηση/ άρθρο 8, Ν.86/72 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο